အပိုင်း (၅၉)

"စီနီယာ အစ်မ၊ နည်းပြရှုက မင်းကို သဘောကျနေတာ ငါတို့အားလုံး မြင်နိုင်တယ်။" လင်းလောသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယနေ့တွင် အရာအားလုံးကို ပွင့်လင်းမြင်သာစေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ "စီနီယာ အစ်မ၊ ဘယ်လိုထင်လဲ"

ချွီရွှမ်ရွှမ်က ပြုံးပြီး "အိုး၊ မင်း အရမ်းတွေးနေတာပဲ။ သူက ငါ့ကို ဟိုနားဒီနားပြေးခိုင်းတာပါပဲ၊ တခြားဘာမှ မရှိဘူး"

ကျင်းရှီသည် ချူးကျောက်၏ နောက်ကျောကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ ချူးကျောက်က သူ့အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သည်။

အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို မင်းဘယ်တော့မှ နှိုးလို့မရပါဘူး။

မိန်းကလေးတွေကြားက ရေစီးကြောင်းတွေက အချိုသာဆုံး၊ အမှန်ကန်ဆုံး အပြုံးတွေအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားဆဲပင်။

သူတို့က ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘူး။ တကယ်တော့ ချွီရွှမ်ရွှမ်က ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပါပေ။ သူမသည် လိုက်ခံရသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

ညစာစားချိန်၌ ခံစားချက်သည် ရှုပ်ထွေးပြီး အရသာမဲ့သွားသည်။ ချူးကျောက်သည် အနည်းငယ်စားပြီးနောက် သူမ၏တူများကို ချလိုက်သည်။

သူတို့ ထွက်ခွာစဉ် ချွီရွှမ်ရွှမ်က ကျင်းရှီကို "မင်းနဲ့ပေါ်ရန် အတူတူရှိခွင့်ရတဲ့အတွက် ငါဂုဏ်မပြုရသေးဘူး"

"အိုး ကျေးဇူးပါ..."

ကျင်းရှီက စကားမဆုံးခင် ချွီရွှမ်ရွှမ်ပြောတာကို သူမကြားလိုက်ရသည်။ "သူက မင်းကို အရမ်းဂရုစိုက်တယ်။ မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ နံရံပေါ်ကနေ ခုန်ချပြီး ခြေထောက်ကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့တယ်။ ဒီလို ရဲရင့်မှုနဲ့ သတ္တိမျိုး၊ အမျိုးသား အများစုမှာ မရှိဘူး။"

"အစ်မ ဘာပြောလိုက်တာလဲ?" ကျင်းရှီက အံ့အားသင့်သွားပြီး "သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာလို့ ပြောတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ နည်းပြရှု ကိုယ်တိုင်ဆီက ကြားခဲ့တာ" ချွီရွှမ်ရွှမ်က ချူးကျောက်ကို တမင်တကာ စိုက်ကြည့်ပြီး "ဒီလို ၁၀ ပေ အတားအဆီး တံတိုင်းကို ခုန်ချလိုက်တာ၊ ပေါ်ရန်က ကျင်းရှီကို အရမ်း ဂရုစိုက်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီလို အပြုအမူမျိုးက တော်တော် ကလေးဆန်တယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ငယ်ရွယ်တာက ကောင်းတယ်၊ မင်းဘာပဲလုပ်ချင် နောင်တမရှိဘဲ မင်းလုပ်ချင်တာလုပ်လို့ရတယ်"

ကျင်းရှီ၏ လက်က အိတ်ပခုံးကြိုးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ရင်း မျက်နှာ မည်းမှောင်ကာ ဘာမှ မပြောပေ။

"ရှုချောင်းယန်နဲ့ မပြေးခင် ငါ လမ်းလျှောက်လိုက်ဦးမယ်။ တာ့တာ"

စကားပြောပြီးနောက် ချွီရွှမ်ရွှမ် ထွက်သွားသည်။

ဦးခေါင်းကို မြင့်မြင့် မော့ထားသော ချွီရွှမ်ရွှမ်၏ ထွက်ခွာသွားပုံကို ကြည့်ပြီး လင်းလောက ခေါင်းခါကာ "ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ စီနီယာအစ်မရဲ့ အွန်လိုင်းမှာ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားတဲ့ မြင်ကွင်းက ကြည့်ဖို့ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်လွန်းတယ်"

"ဒီည ငါလုပ်စရာရှိတယ်၊ စာကြည့်တိုက်မသွားဘူး" စကားပြောပြီးနောက် ကျင်းရှီသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားခဲါသည်။

ချူးကျောက် ခဏလောက်စဉ်းစားပြီး "ငါ အဆောင်ကိုအရင်ပြန်နှင့်မယ်" လို့ပြောလိုက်သည်။

"ဟေ့ကောင်တွေ...စိတ်ပျက်လိုက်တာ၊ နင်တို့ နောက်ဆုံးစာမေးပွဲဖြေချင်သေးရဲ့လား"

နွေဦးည၏ လေနုအေးသည် အေးမြသာယာသည်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ဝိုက်ရှိ ဝိုင်ယာကြိုးစည်းရိုးဘေးတွင် ပေါ်ရန်သည် ကျန်းရှီဆီသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြေးလွှားကာ လေပူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာတွေ့မို့လား?"

သူက အင်္ကျီလက်ရှည်နှင့် ဘောင်းဘီတိုကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ကြယ်သီးများပွင့်ကာ သူ့ရဲ့သန်မာသော ကြွက်သားရင်ဘတ်ကို ပုံဖော်ထားသည့် အတွင်းဘက်တီရှပ်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လေ့ကျင့်ပြီးတာနဲ့ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး မြက်တွေ ဖုန်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတော့ ခြံစည်းရိုးဘေးမှာသာ ရပ်ပြီး သူမနဲ့ စကားပြောသည်။

"ပေါ်ရန် ရှင့်ခြေထောက် သက်သာပြီလား"

"ပေါ်ရန်? လေးစားမှုမရှိဘူး၊ ငါ့ကို ဘယ်လိုခေါ်ရမှာလဲ"

သူသည် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ချင်သော်လည်း သူမသည် အပြင်ထွက်တိုင်း သပ်ရပ်စွာ ၀တ်ဆင်ပြီး ချစ်စရာ ကျစ်ဆံမြီးနှင့် ကြိုးသိုင်းဖိနပ်များနှင့် အစိမ်းဖျော့ဖျော့ ဝတ်စုံကို ၀တ်ထားသည်။

သူ့လက်တွေက ညစ်ပတ်လို့ သူမကို မထိဘူး။

ကျင်းရှီက မော့ကြည့်ပြီး "ရှင့်ကို ဘယ်လိုခေါ်စေချင်တာလဲ" လို့ မေးသည်။

ပေါ်ရန်၏ မျက်လုံးထောင့်များသည် စွဲမက်ဖွယ်အကြည့်များဖြင့် တောက်ပလာသည်။ "စီနီယာ၊ အစ်ကို၊ ဒယ်ဒီ၊ ယောက်ျား၊ မင်းအတွက် ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီးရှိတာကို မလုံလောက်ဘူးလား"

ကျင်းရှီ၏ လက်များကို ဆုပ်ထားသည်။ "အစ်ကို၊ စီနီယာ… ရှင်က ဘယ်လိုအစ်ကိုလဲ… ရှင်က ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ မတူဘူး"

ပေါ်ရန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားပြီး သူ့မျက်လုံးများမှ နောက်ဆုံး နေဝင်သည့် ရောင်ခြည်ကဲ့သို့ မှုန်ဝါးလာသည်။

"ငါက သူနဲ့မတူတာလား?"

သူ့အသံမှာ ဒေါသတကြီး တင်းတင်းမာမာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လာ၏။ "ထပ်ပြောပါဦး။"

ကျင်းရှီသည် သူ့စိတ်အပြောင်းအလဲကို သတိမထားမိပေ။ သူမသည် အနီးနားရှိ အတားအဆီးနံရံကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ မြင့်မားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ ပြုတ်ကျရင် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ရမလဲ။

သူမ နှလုံးတွေ တဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။ သူမ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ကာ ကြီးမားသော အတားအဆီး နံရံကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ "ရှင်….ရှင် အဲဒီကနေ ခုန်ချခဲ့တာလား"

ပေါ်ရန်သည် ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "မင်းကိုဘယ်သူပြောတာလဲ?"

"ဘယ်သူကိုမှ စိတ်မဆိုးနေနဲ့။ ရှင် ပြော ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူးလား"

သူလုပ်ခဲ့တာကြောင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံသည်။ "ငါလုပ်ခဲ့တယ်။"

ကျင်းရှီဒေါသထွက်နေပြီ။ သူမလက်တွေကို လက်သီးတွေ တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း သူမက သူ့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။ "ဒီအမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျလို့ ရှင်သေမှာကို တွေးမိလား။ မဟုတ်ရင် မသန်မစွမ်းဖြစ်သွားမှာ။ ရှင် ဘယ်လိုများ ကလေးဆန်နိုင်တာလဲ!"

ပေါ်ရန်သည် မလှုပ်ရှားဘဲ တိတ်တဆိတ် သည်းခံနေသည်။

မိန်းကလေး၏ ရိုက်နှက်မှုကြောင့် ထိခိုက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ လက်လေးတွေက သူ့ကို ကြောင်တစ်ကောင် ကုတ်နေသလိုပင်။

ပေါ်ရန်သည် သဘာဝအားဖြင့် မာနကြီးပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို မည်သူ့ကိုမျှ ထိခိုက်နစ်နာအောင် တစ်ကြိမ်မျှ ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ ဒါပေမယ့် သူက သူ့မိန်းမရဲ့ ထိုးနှက်ချက်ကို ကျေကျေနပ်နပ် လက်ခံပါသည်။

ကျင်းရှီက သူ့ကို ရိုက်ရတာ ပင်ပန်းလာသည်။ သူမသည် ရင်ဘက်အောင့်၍ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်ကာ သူ့ကို မကျေမနပ်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများသည် ပြတ်သားသော ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ပြောတာလုံလောက်ပြီလား?"

သူ့အသံက အေးစက်ငြီးငွေ့မှုကို အရိပ်အမြွက်ပေးသည်။

"ရှင့်ရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုလဲ၊ ကျွန်မ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား"

ပေါ်ရန်၏ မျက်လုံးများတွင် အေးစက်သောအစွန်းတစ်ခုရှိသည်။ "မင်း ငါ့ကို ဂရုမစိုက်တာမမှားဘူး ဒါပေမယ့် မင်းစကားတွေက ငါ့ကို တကယ်နာကျင်စေတယ်"

"ဘာစကားလဲ?"

"ငါက မင်းအစ်ကိုနဲ့ မတူဘူး"

ကျင်းရှီ၏ ပါးစပ်သည် အနည်းငယ်ပွင့်လာသည်။ "ကျွန်မ အစ်ကိုက ဒီလောက်မိုက်မဲတာ ဘယ်တော့မှ မလုပ်ဘူး!"

ပေါ်ရန်သည် ဝိုင်ယာကြိုးစည်းရိုးကို မှီ၍ အလင်းရောင်ကို ဆန့်ကျင်သော အရိပ်များဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသော သူ့မျက်နှာကို လှည့်လိုက်သည်။ သူက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ သူ့အကြည့်တွေက အေးခဲပြီး စူးရှသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်များက လှောင်ပြောင်မှုတစ်ခုထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်-

"မင်း စိတ်ထဲမှာ ငါက သူ့လောက်မကောင်းဘူး"

ကျင်းရှီ၏ နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက်ပြီး ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ဒီယောက်ျားဆီက ထွက်လာတဲ့ မရင်းနှီးတဲ့ အေးစက်မှုမျိုးကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက သူမဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလိုက်သည်။ ကျင်းရှီသည် အလိုလို နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကာ သူ သူမကို ရိုက်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် မူလက သူမ၏မျက်နှာကို ထိချင်သော်လည်း သူ့လက်သည် လေထဲတွင် အေးခဲသွားပြီး ခဏအကြာတွင် ပြန်ဆုတ်သွားသည်။

သိပ်မဝေးတဲ့နေရာမှာ နည်းပြက တက်ရောက်မှုစာရင်းကို ခေါ်နေသည်။

ကျင်းရှီက ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိသောကြောင့် သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းများစွာ လှမ်းပြီးနောက် သူမ နောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူသည် တစ်နေရာတည်းတွင် ရပ်နေသေးသည်။ သူ၏ အထီးကျန်ဆန်၊ အကာအကွယ်မဲ့‌သော ပုံရိပ်ကို နောက်ကွယ်မှ အရိပ်များတွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ထိုညတွင် ကျင်းရှီသည် ဒေါသတကြီး အ‌ဆောင်တံခါးကို ဖွင့်ကာ ပိတ်သံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြားလိုက်ရသည်။

သူမ ကွန်ပြူတာမှာ ထိုင်လေ့လာရင်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်နဲ့ ထိုင်နေခဲ့သည်။

ဒါက သူ့အမှားဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိရသော်လည်း သူမသည် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပြောတာ မှားနေပုံရသည်။

သူက စပြီး ရင့်ကျက်သင့်ပြီ။ သူမ အစ်ကိုက မူလတန်းကျောင်းမှာတောင် ဒီလောက်ကလေးဆန်တဲ့ တစ်ခုခုကို မလုပ်ဖူးဘူး။

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ ကွန်ပျူတာဘေးရှိ အနက်ရောင်ဖုန်းစခရင်ကို ရံဖန်ရံခါ စိုက်ကြည့်နေသည်။ မက်ဆေ့ဂျ်အသစ်များ မဝင်လာပါ။

သူမသည် သူ့ကို လွယ်လွယ်နဲ့ ခွင့်မလွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

မိန်းကလေးတွေရဲ့ အဆောင်က ဒီည ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်‌နေသည်။ ချူးကျောက်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခေတ်တရုတ်ဘာသာစကားဆိုင်ရာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ကာ ကြောင်တက်တက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

လင်းလောသည် အဝတ်အစားအချို့ လျှော်ပြီးနောက် လမ်းလျှောက်လာစဉ် သူမက "နင် စာအုပ်ကို ဇောက်ထိုးကိုင်ထားတယ်"

ချူးကျောက်သည် ခဏရပ်လိုက်ပြီး စာအုပ်ကို တိတ်တဆိတ် ပြင်လိုက်သည်။

"အဲဒီ စီနီယာ ချွီရွှမ်ရွှမ်က တခြားအဆင့်မှာ ရှိတယ်" လင်းလောက ထိုင်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ သူမက နင်တို့ လူဆိုးလေးနှစ်ယောက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ။ စီနီယာရန် ဒါမှမဟုတ် နင့်ရဲ့နည်းပြရှု၊ သူဘာဖြစ်ချင်လဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။" သူမက စဉ်းစားကာ "ဘယ်လိုမှတွေးမရဘူး"

Face Mask ကပ်ထားတဲ့ ချူးထန်က "ဟမ်၊ သူအနိုင်ရချင်တာပဲ" ဟု ပျင်းရိစွာပြောသည်။

"အဲဒါက အဓိပ္ပါယ်ရှိတယ်" လင်းလောက တခြားမိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောခဲ့သည်။ "နင်တို့ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရန်သူတွေ ပိုလုပ်သင့်တယ်၊ ပိုအမြင်ရှိသင့်တယ်လို့ ငါထင်တယ်"

ချူးကျောက်သည် သူမ၏ တရုတ်ဖတ်စာအုပ်ကို ချလိုက်ပြီး သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို ပိုကောင်းခွင့် မပြုဘူး"

"နင် ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သူ့မှာ အသာစီးရှိတယ်" လင်းလောက သုံးသပ်သည်။ "နည်းပြရှုက သူကို သဘောကျတဲ့အချက်က သူအနိုင်ရနေပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ နင်က သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဘက် စားပွဲတွေကို လှည့်ချင်ရင်တော့ နည်းပြရှုကို စွန့်ရမှာပဲ။ အဲဒါက နင့်ကို မထိနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ"

ချူးကျောက်သည် ကုတင်ပေါ်မှ အားပျော့စွာ လဲကျသွားပြီး ဖြူစင်သော မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "နင်ပြောတဲ့အတိုင်း လွယ်စေချင်တယ်။"

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် လေပြင်းတိုက်၍ မိုးရွာတော့မဲ့ပုံရသည်။

လသာဆောင်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော နေရောင်ကာ ပဝါတစ်ထည်သည် မြေညီထပ်သို့ လွင့်ကျသွားသည်။ သူမသည် ဖြစ်သလို ဖိနပ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လသာဆောင်သို့ အမြန်ပြေးထွက်ကာ လက်ရန်းပေါ်ကို ကိုင်းကာ ငုံ့ကြည့်မိသည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ပရုတ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များတွင် ပဝါကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။

ကျင်းရှီနှင့် လင်းလောတို့သည် အဆောင်မှူးအန်တီက အဆောက်အဦကို သော့ခတ်ခါနီးတွင် အဝတ်ချိတ်များနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားကြသည်။

"အန်တီ ခဏလောက်စောင့်နော် ကျွန်မတို့ ပစ္စည်းတွေ ပြုတ်ကျလို့!"

အစောင့်အန်တီက သော့တွေကိုင်ပြီး တံခါးနားမှာ ရပ်နေသည်။ "ဒါဆို မြန်မြန်လုပ်ကြ"

လင်းလောနှင့် ကျင်းရှီတို့သည် သူတို့၏ အဆောင်ခန်းအောက်ဘက်ရှိ ပရုတ်ပင်အောက်သို့ ပြေးကြပြီး၊ ချူးကျောက်က အထက်မှ ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ "ဘယ်ဘက်နည်းနည်း၊ နင်တို့မြင်လား"

ပဝါဖြူသည် သစ်ပင်သစ်ကိုင်းများတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည်။ နောက်ထပ် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်ပြီး သစ်ရွက်များကို လှုပ်ခတ်စေကာ ပဝါသည် ပြုတ်ကျတော့မည် ထင်သော်လည်း နေရာတွင် ချည်နှောင်ထားဆဲဖြစ်သည်။

ကျင်းရှီသည် ပဝါအတွက် ချိတ်ကိုအသုံးပြု၍ လိုအပ်သောအမြင့်မရောက်မီ ပြုတ်ကျသွားသည်။ လင်းလောသည် ချိတ်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ခြေဖဝါးထောက်ကာ ရပ်နေသော်လည်း ၎င်းကို လှမ်းမမှီနိုင်ပေ။

သူမသည် ကျင်းရှီကို အားကိုးတကြီးကြည့်ကာ "ဒီပဝါက ဈေးကြီးလား?"

"ဦးလေး ရှန်ဖျင်ချွမ်က အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပြန်လာတုန်းက ယူလာတာ။ Gucci မို့ ဈေးမကြီးသင့်ဘူး..."

လင်းလော့ ပါးစပ် လှုပ်ယမ်းသွားသည်။ "ဒါဆို...တကယ်စျေးကြီးတယ်"

ကျင်းရှီသည် သစ်ကိုင်းများကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်မှ ငါတို့ လှေကားရဖို့ အစောင့်ကို တောင်းရမယ်ထင်တယ်"

လင်းလောက "ဒါဆို ဒီမှာထိုင်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကြည့်ရအောင် ဟုတ်လား။ ငါတို့က မကြည့်ရင် ဒီကောင်က လွင့်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒါက ယွမ်ငွေ သောင်းနဲ့ချီတယ်"

ကောင်မလေးတွေ ဆုံးရှုံးသွားသလိုပဲ၊ ပေါ်ရန်နဲ့ တခြားယောက်ျားလေးတွေက ပင်ပန်းခက်ခဲတဲ့ ကိုယ်ကာယလေ့ကျင့်မှုကနေ ပြန်ပြီး အားအင်တွေနဲ့ လမ်းလျှောက်ဖို့ ပင်ပန်းလွန်းလှသည်။

စောစောက ကျင်းရှီနဲ့ စကားများပြီးတော့ ပေါ်ရန်က လျောက်လာရင်း သူ့မျက်လုံးထောင့်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် သစ်ပင်အောက်တွင် သေးငယ်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့ အပေါ်ထပ်အဖြူနဲ့ ဒူးလောက် ညဝတ်အင်္ကျီကို အဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ သူမ၏ နက်မှောင်သော ဆံပင်များက ချိတ်ကို ရမ်းခါနေသောကြောင့် သူမ၏ ပခုံးထက်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ကျနေသည်။

ဒါကိုမြင်တော့ လင်းလောက ကောင်လေးတွေကို အလျင်အမြန် လက်ပြလိုက်သည်။ "စီနီယာတို့၊ ကျေးဇူးပြု၍ ကူညီပါ!"

ကျင်းရှီက သူမကို မခေါ်ဖို့ ချက်ချင်းတားလိုက်သည်။

ကြင်နာတတ်တဲ့ နည်းပြရှုက အဖြူရောင် ကျင်းရှီနဲ့ အနက်ရောင် လင်းလောတို့ကြား အပြုံးနဲ့ လမ်းလျှောက်သွားသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာလုပ်နေကြတာလဲ၊ အဖြူဝတ် အမျိုးသမီးနဲ့ အနက်ဝတ် အမျိုးသမီးလေးတို့ သရဲတစ္ဆေသရဲတွေနဲ့ အရမ်းနောက်ကျနေပြီမလား"

"ကျင်းရှီရဲ့ ပဝါက သစ်ပင်ထဲကို လွင့်သွားတယ်။"

မော့ကြည့်လိုက်တော့ အကိုင်းအခက်တွေထဲမှာ ချည်နှောင်ထားတဲ့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ အထည်အရှည်ကြီးကို ပေါ်ရန်က တွေ့လိုက်ရသည်။

နည်းပြရှုသည် ကျင်းရှီ၏ လက်မှ ချိတ်ကိုဆွဲယူပြီး ၎င်းကိုလက်လှမ်းမီရန် ခုန်တက်ကာ ပဝါကို လှမ်းဆွဲရန် စီစဉ်ထားပေမယ့် ချိတ်၏ ချွန်ထက်သော ပါးလွှာသော အစွန်းများသည် ချောမွေ့သော ပိုးထည်အတွက် အလွန်ထိခိုက်စေသည်။ ထို့အပြင် နည်းပြရှု၏ လှုပ်ရှားမှုများက ကြမ်းတမ်းသဖြင့် ကြိုးစားမှုတိုင်းတွင် ကျင်းရှီ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းကို စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်စေသည်။

"နည်းပြရှု ကျွန်မတို့ ထားခဲ့သင့်တယ်..."

"မဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းအတွက် ငါယူပေးပါ့မယ်!" ရှုက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်နည်း စဉ်းစားကြည့်ရအောင်။ ဟေ့ ခုန်တာ ရပ်လိုက်။"

ပေါ်ရန်သည် မူလက စွက်ဖက်ရန် မစီစဉ်ဘဲ ဘေးတွင် တိတ်တိတ်လေး ရပ်နေ၏။

ကျင်းရှီသည် မျက်ရည်ကျလုလုဖြစ်ကာ လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း ခေါင်းကို မော့ကာ သူမ၏ ပဝါဖြူကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေသည်။ သူမအသံက "နည်းပြရှု ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါ..."

ဒါကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ သူက ရှောင်ပြေးသွားကာ ရှုထံမှ ချိတ်ကို လုယူလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ကာမိုအင်္ကျီကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။

သူသည် ပရုတ်ပင်ကို တည့်တည့်တက်သွားကာ ပင်စည်ကို ပွေ့ဖက်ပြီး အကိုင်းအခက်များထဲသို့ တိုးဝင်စေရန် ထွက်နေသော ကိုင်းများကို နင်းလိုက်သည်။

လင်းလော - "စီနီယာက သစ်ပင်လည်း တက်နိုင်တယ်၊ အဲဒါ အရမ်းမိုက်တယ်!"

ကျင့်ချီက ကျင်းရှီကို အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ တစ်ယောက်ယောက်က မျောက်ဘုရင်လို့ ပြောနေတာ ဟုတ်ပါတယ်၊ သူက သစ်ပင်တက်တယ်"

ကျင်းရှီသည် မြေပြင်ပေါ်တွင်ကျန်ခဲ့သော ပေါ်ရန်၏ အ၀တ်အစားများကို ဂရုတစိုက်ကောက်ယူပြီး ဖုန်များကို ခါမထုတ်မီ တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

နောက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်တော့ ပေါ်ရန်သည် ထူထဲသော သစ်ကိုင်းတစ်လျှောက် တွားသွားရင်း ပင်စည်ကို ဒူးနဲ့ ဆန့်ကျင်ထားသည်။

နည်းပြရှု - "အဲဒီမှာ သတိထားပါ ပေါ်ရန်။ ဒီအမြင့်ကနေ ပြုတ်ကျတာက ဟာသမဟုတ်ဘူး"

ကျင်းရှီက စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။ အစကတော့ အမြင့်ကြီးလို့ သူမ မထင်ခဲ့ပေမဲ့ ဒီကနေ အောက်ဖက် အကွာအဝေးက အန္တရာယ်ရှိပုံရသည်။

ပေါ်ရန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားသွားကာ သူ့ခြေတစ်လှမ်း ပျောက်ကွယ်သွားမည့် အန္တရာယ်ကို သယ်ဆောင်လာသည်။ ကျင်းရှီ၏ နှလုံးသားသည် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် ရှိနေသည်။

"ပြန်လာခဲ့၊ ကျွန်မ မလိုချင်တော့ဘူး!"

ပင်စည်ကို ဂရုတစိုက် တွယ်ကပ်လိုက်ပြီး ပေါ်ရန်သည် တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာသည်။

"ပေါ်ရန်၊ ကျွန်မ တကယ်မလိုချင်တော့ဘူး၊ ဆင်းလာခဲ့" ကျင်းရှီ၏ အသံ အက်ကွဲနေသည်။

သူသည် သူမကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်၊ ထိုနက်မှောင်သော မျက်လုံးများတွင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ခံစားချက်များ တဖျပ်ဖျပ်ခတ်နေသည်။

ကျင်းရှီက စိုးရိမ်တကြီး ပြန်ကြည့်ကာ မျက်ခုံးများကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။

အကိုင်းအခက်များမှ လက်တစ်ဖက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသောကြောင့် သူ၏ တောင့်တင်းသော ကြွက်သားလက်များသည် သန်မာပြီး အားကောင်းမှု ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့လက်ထဲက ပဝါကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး လွတ်သွားသည်။

ပဝါကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ဖြန့်ဖို့ မမေ့ဘဲ သစ်ရွက်များကြားတွင် ထိုင်ကာ ပျက်စီးမှု သို့မဟုတ် ချည်များကို စစ်ဆေးသည်။

အထည်သည် ချောမွေ့ပြီး နူးညံ့သည်။ နှစ်မိနစ်မှ သုံးမိနစ်အတွင်း သွက်သွက်လက်လက် ပြန်မဆင်းမီ သူ့လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဂရုတစိုက် ချည်နှောင်ထားသည်။

"ဝိုး စီနီယာပေါ်၊ ရှင်က အရမ်းတော်တာပဲ!" လင်းလောက ချီးကျူးခဲ့သည်။ "အဲဒီ လှုပ်ရှားမှုတွေက တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ။"

နည်းပြရှုက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါတို့ရဲ့ပေါ်ရန်က အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီရဲ့ဘွဲ့အတွက် အရည်အချင်းပြည့်မီတယ် မင်း ဘာလို့ထင်လဲ"

ပေါ်ရန်သည် ပဝါကို ပြန်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ ကျင်းရှီဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ သူထွက်သွားသည့်အတိုင်း သူမ ရှိတဲ့နေရာကို မကြည့်ခဲ့ပေ။

ကျင်းရှီက သူ့ကိုတားဖို့ မခေါ်ခင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ "ပေါ်ရန်၊ ကျွန်မ ပဝါ..."

သူမက သူ မေ့သွားတယ်ဟု ထင်မိသော်လည်း ထိုအစား ပေါ်ရန်က သူ့လက်ကောက်ဝတ်မှ ပဝါကို ဖြည်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ "မင်း မလိုချင်တော့ဘူးလို့ မင်းပြောခဲ့တယ်လေ" လို့ ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် အဆောင်ဆီသို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။