အပိုင်း (၆၁)
Vol. 5 Ch. 61
ပေါ်ရန်သည် ရေခဲခွက်ကို ရစ်ဖွင့်ပြီး တလုတ်ပြီး တလုတ် သောက်လိုက်သည်။ သူမျိုချစဉ်တွင် သူ၏ ရှည်လျားသော လည်ပင်းသည် အတက်အဆင်း ရွေ့လျားနေပြီး သံပရာရည်သည် အေးမြပြီး အပူငြိမ်းသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ့စိတ်ထဲက ဒေါသနှင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။
"ငါ့မိန်းမက ငါ့ကို ချစ်တုန်းပဲ။" ဟု သူ့ကိုယ်သူ ညည်းညူသည်။
"ဒီည အိမ်ပြန်သွားပြီး သူမကို တောင်းပန်မယ်" ကျင့်ချီက သူ့ပါးစပ်ထဲတွင် မုန့်ဝါးရင်း "တောင်ကုန်းမှာ နွေရာသီ လေ့ကျင့်ရေးစတော့မယ်။ ငါတို့ရက်လေးဆယ်ကျော်သွားပြီ။ မင်း တွက်ကြည့်လိုက်ဦး၊ မင်းတို့ ရန်ဖြစ်ဖို့ အချိန်အများကြီးကျန်သေးလား"
"သိပါတယ်။" ဟု ပေါ်ရန်က ပြန်ဖြေသည်။
ရက်အတော်ကြာ ကွဲကွာသွားပြီးနောက် ပေါ်ရန် မခံနိုင်တော့ပါ။ အများအားဖြင့် သူသည် ခေါင်းမာပြီး ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို ဘယ်တော့မှ အလွယ်တကူ ဝန်ခံလေ့မရှိပါ။
ဒါဟာ သူ့ဘဝရဲ့ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် နူးညံ့ခြင်းပါပဲ။
မကြာခင် နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်တော့မှာ ဆဲလ်ဖုန်းတွေ လွှဲပေးရတဲ့ တောင်တန်းတွေဆီ သွားရပြီး ရက်လေးဆယ်ပြည့်အောင် အဆက်အသွယ်မရတော့ဘဲ ပေါ်ရန်က သူ့မာန သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာကို မတွေးတော့ပါ။
ကျန်နေသေးတဲ့ နေ့ရက်တိုင်းကို သူ့ကောင်မလေးနဲ့ ချစ်မြတ်နိုးချင်သည်။
မွန်းတည့်ချိန် လေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသောအခါ ပေါ်ရန်သည် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလိုသော်လည်း သင်တန်းဆရာမှ ချုပ်နှောင်ထားခဲ့သည်။
ကျင့်ချီနှင့် ရှုချောင်းယန်တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး နည်းပြဆရာ၏ ညိုမဲနေသည့် မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းပုံရသည်။
ကွင်းဆင်းလေ့ကျင့်ရေးတာဝန်ခံက ယန်ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်လောင်းများ အားလုံးက သူ့ကို ငရဲသတင်းပို့သမားယန်ဟု ခေါ်ကြသည်။ သူသည် ကျောင်းသားများ စည်းကမ်းမလိုက်နာရင် အပြင်ထန်ဆုံး၊ အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံးတွင် စည်းကမ်းအကြီးဆုံး နည်းပြဆရာဖြစ်သည်။
စိတ်ပူလို့ သူတို့က ချက်ချင်းမထွက်သွားဘဲ ပေါ်ရန်အတွက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ရပ်စောင့်နေကြသည်။
ပေါ်ရန်သည် ကွင်းပြင်ပေါ်တွင် မတ်မတ်ရပ်ကာ မျက်လုံးများကို တန်းတန်းကြည့်နေသည်။
နည်းပြဆရာယန်က "ကွင်းပြင်လေ့ကျင့်ရေးက မကြာခင်လာတော့မယ်၊ မင်းဒူးတွေ အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာပြီလား"
"ဆရာ၊ ကောင်းပါပြီ ဆရာ!" ပေါ်ရန်က ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော အသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"အရင်က မင်း ဒဏ်ရာရရာရခဲ့လဲလို့ ငါမမေးဖူးဘူး။ မင်း ခြေထောက် ဘယ်လို နာသွားတာလဲ"
ပေါ်ရန်သည် အနက်ရောင်မျက်လုံးများဖြင့် နည်းပြဆရာယန်ကို မော့ကြည့်ကာ ၎င်းမှာ အရင်က ရမှတ်များကို ဖြေရှင်းနေခြင်းဖြစ်သည်ကို သိသည်။
"မေးနေတယ် မင်းခြေထောက် ဘယ်လို ဒဏ်ရာရတာလဲ" သူ့အသံမှာ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုတစ်ခုဖြင့် နိမ့်ဆင်းသွားသည်။
"ဆရာ၊ ကျွန်တော် အတားအဆီးနံရံကနေ ပြုတ်ကျတာပါ"
"ကျသွားတယ်?" နည်းပြဆရာယန်၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားကာ "မနှစ်က တပ်မတော် အားကစားပြိုင်ပွဲမှာ အမှတ်အများဆုံးနဲ့ တပ်မတော်ရဲ့ စံချိန်ကို သုံးမိနစ် ရှစ်စက္ကန့်မှာ ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ ပြောင်မြောက်တဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ တံတိုင်းပေါ်ကနေ ဘယ်လို ပြုတ်ကျခဲ့တာလဲ။ အမှန်အတိုင်းပြော၊ တကယ်ဖြစ်သွားတာလား။"
ပေါ်ရန်က အဲဒါကို ဖုံးကွယ်ဖို့ မရည်ရွယ်ဘဲ"ဆရာ၊ ကျွန်တော် ဒဏ်ရာရဖို့ တမင်တကာ နံရံပေါ်ကနေ ခုန်ချခဲ့တာ။" လို့ တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့သည်။
"ဘာလို့လဲ?!"
ပေါ်ရန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့ရင်း "ကောင်မလေး လိုက်ဖို့ပါ!"
ကျင့်ချီနှင့် ရှုချောင်းယန်သည် ဘေးနားမှ နားထောင်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ ပေါ်ရန်သာလျှင် ဤကဲ့သို့ ဦးနှောက်မရှိသော နည်းဗျူဟာကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။
"နည်းနည်းတော့ တတ်လာပြီပဲ ပေါ်ရန်။" လို့ နည်းပြဆရာယန်က သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး "မင်းအဖိုးက မင်းကို ငါ့ဆီ အပ်လိုက်တုန်းက မင်းက ရမ်းကားပြီး မင်းကို မယဉ်ကျေးဘူးလို့ ပြောတယ်။ ကျောင်းသားသစ်အဖြစ် မင်း ပွဲ10ခု ပြိုင်ခဲ့ပြီး ကြီးကြီးမားမား အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ အခုက စွမ်းဆောင်ရည်နဲ့ မပတ်သက်ပါဘူး၊ မင်းရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက ပြဿနာပဲ။ ဒီနေ့ ပြန်သွားတဲ့အခါ မင်းရဲ့ အမှားတွေကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝေဖန်စာရေးပါ။"
သူက ပြောပြီးသည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ပဲ ပေါ်ရန်သည် သူ့ကို တားကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ကျွန်တော့် အတွေးကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး!"
နည်းပြယန်၏ မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှုချောင်းယန်သည် အေးစက်သော ချွေးများ စိုစွတ်လာသည်။ သူက ကျင့်ချီကို "ဒီကောင်၊ ဘာလို့ သူ့အမှားကို ဝန်ခံမရတာလဲ။ နည်းပြယန်ကို သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဘာတစ်ခုမှ ကောင်းတာဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"
ကျင့်ချီက လမ်းဘေးမှာ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "သူက အမှားကို နာခံမှုရှိစွာ ဝန်ခံရင် ပေါ်သခင်လေး မဟုတ်တော့ဘူး"
နည်းပြဆရာယန်သည် ပေါ်ရန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေ၏။ "စစ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးက တိုင်းပြည်အတွက်ပဲ ကျနိုင်တယ်၊ မင်းရဲ့ မဆင်မခြင် လက်လွတ်စပယ် လုပ်ရပ်တွေက မင်းရဲ့ ယူနီဖောင်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး!"
ပေါ်ရန်၏ မျက်ခုံးများသည် တွန့်ကာ "မထိုက်တန်တန်၊ ထိုက်တန်တန်"
"မင်းဘာပြောလိုက်တာလဲ?"
သူက နည်းပြယန်ကို ကြည့်ပြီး အသံခပ်နိမ့်နိမ့်နဲ့ "ကျွန်တော်က သူတို့လို ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးတွေကို ကျွန်တော်ချစ်တဲ့ သူအတွက်ပဲ ကျမယ်။ ကျွန်တော် သေရင်တောင် ငါ့မိသားစု အနားမှာပဲ သေချင်တယ်!"
သူ့ဆီက ဒီစကားကြားတော့ ဆရာယန်ရဲ့ နှလုံးသားက တုန်လှုပ်သွားသည်။ ပေါ်ရန်၏ ဖခင်မှာ သူ့အတန်းဖော်ဖြစ်ပြီး စစ်တပ်တွင် ရဲဘော်တစ်ဦးဖြစ်သည်။ အဲဒီတုန်းက ဈာပနမှာ ကလေးက ဈာပနာအဝတ်အစားနဲ့ ခေါင်းတလားရှေ့မှာ ရပ်ပြီး သူ့မိဘတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို နိုင်ငံတော်အလံ အနီရောင်နဲ့ ပတ်ရစ်နေတာကို ကြည့်နေသည်။ သူ မငိုဘူး။ စိတ်ပျက်အားငယ်နေသော သူ၏ အသက်မဲ့မျက်လုံးများသည် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကြာပြီးနောက် သူ့ရှေ့တွင်ရပ်နေသည့် လူငယ်နှင့် အတူတူပင်။
သူ လမ်းလျှောက်လာပြီး ပေါ်ရန်၏ ကော်လာကို ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့မိဘတွေက နိုင်ငံတော်အတွက် ကြီးမြတ်ပြီး သူရဲကောင်းတွေလို အနစ်နာခံပြီး ကွယ်လွန်ခဲ့တာလို့ ပြောချင်တာ။
သို့သော် ပေါ်ရန်၏ ညိုမည်းနေသည့် မျက်လုံးများနှင့် ယခုတော့ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ….
ကလေးကို သူ ဘယ်လို ရက်စက်စွာ ပြောနိုင်မလဲ - မင်းမိဘတွေက မင်းကို ကြီးကြီးမားမား အကြောင်းပြချက်ကြောင့် စွန့်ပစ်ခဲ့တာ မင်း သူတို့ကို နားလည်သင့်တယ်လို့လား။
လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်က ဈာပနာမှာ ဒီစကား သူမပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့လည်း မပြောနိုင်သေးဘူး။
"အရိုင်းအစိုင်း" နည်းပြယန်သည် ဤစကားလေးလုံးကို ညှစ်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဒေါသတကြီး ထွက်သွားသည်။ "မင်း အမှားလုပ်မိပေမယ့် အခုမင်းအမြင်ရှိတော့။ သွေးထွက်သံယိုနဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေနဲ့ ငြင်းခုံနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လိုက်ဖမ်းနေတာပဲ! မင်းကို ပြောပါရစေ ပေါ်ရန်၊ ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့အမှားကို မင်းမသိရင် နွေရာသီသင်တန်းကို မလာနဲ့တော့။ အိမ်မှာနေပြီး ဆင်ခြင်ပါ။"
နည်းပြယန်က ဒေါသတကြီး အဝေးကို ထွက်သွားသည်။ ရှုချောင်းယန်နှင့် ကျင့်ချီသည် အလျင်အမြန် သွားသည်။
"နည်းပြယန်ကို ဒီအခြေအနေထိ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်၊ ပေါ်ရန် မင်းက တကယ်ကို တစ်ခုခုပဲ" ရှုချောင်းယန်က သူ့ကို လက်မထောင်ပြသည်။
ပေါ်ရန်သည် သူ့မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်သည်။ သူထွက်သွားခါနီးမှာ နည်းပြဆရာယန်က ကျောခိုင်းပြီး ဒေါသဖြစ်နေတာကို မြင်လိုက်ရသည်။
"ကောင်စုတ်၊ လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်ပြေးချင်တာ အခွင့်အရေးမရှိဘူး!"
မပူပြင်းသောနေ့လည်ခင်းတွင် ကျင်းရှီသည် လသာဆောင်တွင် အခြောက်ခံထားသော ကာမိုအင်္ကျီကို ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းကို သန့်စင်စွာ လျှော်ဖွတ်ပြီး နေရောင်မှ ခြောက်သွားစေကာ အထည်ကို နေရောင်ခြည်၏ အနံ့နှင့်အတူ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။
သူမ အဝတ်အစားတွေကို ကုတင်ပေါ် ဖြန့်ခင်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါက်သည်။
ကောင်လေးရဲ့အဝတ်အစားတွေက ကျယ်ပြီးရှည်သည်။ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခင်းကျင်းထားတော့ သူမ ကုတင်သေးသေးလေးရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ယူသွားသည်။ သူမသည် ပေါ်ရန်ကို ကော်ပီယူ၍ စစ်ယူနီဖောင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ်ခေါက်သည်။
သပ်ရပ်သော တို့ဟူးတုံးများလို မခေါက်ထားသော်လည်း အနည်းဆုံး သပ်ရပ်စွာ ပြုလုပ်ထားသည်။
ပိတ်ထားသော တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
"အထဲဝင်ခဲ့ပါ"
ကျင့်ချီ ဝင်လာပြီး အပေါ်ထပ်က ကျင်းရှီကို ပြုံးပြပြီး "ပေါ်ရန်ရဲ့အဝတ်အစားတွေယူဖို့ လာခဲ့တာ။ သူ စိုရွှဲမနေခင်အထိ တစ်ထည်တည်းကိုပဲ မလဲတာ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီ။ ငါ သူ့ကိုမဖျားစေချင်ဘူး"
ကျင်းရှီက "သူ ကျွန်မရဲ့ ပိုးပဝါကို ပြန်ပေးဖို့ စီစဉ်နေလား။"
"ညတိုင်း အိပ်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မင်းရဲ့ပဝါကို တင်ထားတာ၊ ရွံရှာစရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ မင်း ဒီအတိုင်း အဲဒါကို ပြန်လိုချင်သေးတာလား"
ကျင်းရှီ - ......
သူ့ကို မစော်ကားချင်ဘူး မေ့ပစ်လိုက်ပါ။
သူမက ခေါက်ထားသော ကာမိုဂျာကင်အင်္ကျီကို ကျင့်ချီအား "ဒီမှာ သူ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မ အမှိုက်ပုံးထဲက ထုတ်လာတာလို့ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ"
"နားလည်ပြီ။" ကျင့်ချီ ပြုံးပြီး လှည့်ထွက်သွားပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရသည်။ သူက ကျင်းရှီကို "ပေါ်ရန် ဒီနေ့ နည်းပြဆရာကို ပြန်ပြောပြီး ပြစ်တင်ရှုံ့ချလိုက်တယ်"
ကျင်းရှီက "ဘာလို့လဲ?"
သူမစိတ်ဝင်စားကို တွေ့တော့ ကျင့်ချီက "အဲဒါက ကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ နွေရာသီသင်တန်းက အဆင့်သတ်မှတ်ထားတယ်၊ သူ မသွားရင် သူရမှတ်မရှိသလို ဘွဲ့ရဖို့ နှောင့်နှေးလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ပေါ်ရန်အတွက်တော့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ၊ အရမ်းစိုးရိမ်ဖို့ မလိုဘူး"
"သူ အခုဘယ်မှာလဲ"
ကျင့်ချီက သူ့ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး "အဲဒါကို တွေးလိုက်တော့ ငါတို့ရဲ့ နည်းပြယန်က မကျေနပ်သေးဘူး။ သူ့ကို နေပူထဲမှာ မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းပြီး ဒဏ်ခတ်ထားတယ်။ သူ မစားရသေးဘူး။ ပြင်းထန်တဲ့ နေရောင်အောက်မှာ အဖုတ်ခံရပြီး ရပ်နေရတာ။ မင်း ငါ့ကိုမေးရင် ဒါက သူ့ရဲ့ခေါင်းမာမှုကြောင့် ဒီလိုဖြစ်ရတာ။ သူ့ကို မင်း မသနားရဘူး မဟုတ်ရင် သူက ပိုမောက်မာလာလိမ့်မယ်"
"ကျွန်မ သူ့အတွက် လုံးဝစိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါဘူး!" ကျင်းရှီက ခေါင်းမာမာနဲ့ "သူက သင်ခန်းစာနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။ ဖြစ်ချင်သလိုဖြစ်ပါစေ၊ ကျွန်မ ဝင်မပါပါဘူး"
ကျင့်ချီ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျင်းရှီသည် ကုတင်ပေါ်မှ အလျင်အမြန် ခုန်ဆင်းကာ လေပြင်းကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။
....
ဇူလိုင်လဆန်းမှာ နေရောင်က တောက်လောင်နေသည်။
ပေါ်ရန်သည် ပြေးလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ဖြောင့်တန်းစွာ ရပ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ဘေးမှာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိထားသည်။ ခိုင်မာပြီး နက်မှောင်သော မျက်ခုံးများကို ကျုံ့ထားပြီး သူ့ရှေ့တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ရင်း သူ့မျက်နှာက တင်းမာနေသည်။
ရင်ဘတ်တွင် ချွေးများဖြင့် စိုစွတ်နေသဖြင့် ထင်ရှားပေါ်လွင်သော အနက်ရောင်အကွက်များ ကျန်ရစ်နေချိန်တွင် ချွေးပုတီးစေ့များသည် သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဝဲကျနေသည်။
သစ်ပင်ရိပ်အောက်တွင် နည်းပြဆရာယန်က သူ့ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေသည်။ "မင်း အမှားကို ဝန်ခံပြီး ငါ့ကို သတင်းပို့ပြီးရင် ထွက်သွားလို့ရတယ်" ဟု သူက ပြောခဲ့သည်။
ပေါ်ရန်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ မတ်မတ်ရပ်နေသည်။
"အံတုနေတုန်းပဲလား၊ ဟမ်? မင်းကို ဘယ်သူမှမ ဆုံးမနိုင်ဘူး ဟုတ်လား။ ဒါဆို အဲဒီမှာရပ်ပြီး အကင်ခံနေ!"
ဒီခေါင်းမာတဲ့ကောင်လေးကို သူ ဒီနေ့တစ်စစီချိုးဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသည်။
ကျင်းရှီသည် နေရောင်ခံထီးလေးကိုကိုင်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အနောက်မှ ချောင်းကြည့်နေသည်။ တောက်လောင်နေသော နေရောင်အောက်တွင် ပေါ်ရန်ကို သူမ ကြည့်နေသည်။
နေကိုမျက်နှာမူကာ သူ၏ရှည်လျားကျဉ်းမြောင်းသော ဖီးနစ်မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းကာ သူ့နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေး ကွဲသွားပြီ။
နည်းပြဆရာယန်သည် သစ်ပင်အောက်တွင် ပုန်းနေသော ကျင်းရှီကို သတိပြုမိပြီး "ကျောင်းသူ၊ မင်း ဘာကြည့်နေတာလဲ" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။
"အာ..."
ကျင်းရှီ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ပေါ်ရန်အပေါ် အပြည့်အ၀ ရှိနေသည်။ အနီးနားရှိ နည်းပြဆရာကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။
နည်းပြဆရာယန်သည် နတ်ဆိုးနည်းပြဟူသော အမည်ပြောင်ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သူ့ရဲ့စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် သူ့မျက်ခုံးများကိုကျုံ့ပြီး အကြည့်တစ်ချက်သည် ကျင်းရှီ၏ခြေထောက်များကို ပျော့ပျောင်းသွားစေလောက်အောင်ပင်။
"ဆ...ဆရာ၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"
နည်းပြဆရာယန်က "ဒီအချိန် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ မင်းဘာလုပ်နေလဲ၊ ကျောင်းသူမိန်းကလေး" သံသယစိတ်နဲ့ မေးသည်။
"ကျွန်မ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေတာပါ။" ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်လို့ မရဘူးလား"
နည်းပြဆရာယန်က အေးစက်စွာပြောသည်။ "မှန်မှန်ကန်ကန်နေပါ။ တခြားသူတွေရဲ့ကိစ္စကို စိတ်မ၀င်စားနဲ့"
တံတွေးခြောက်ကို မျိုချရင်း ပေါ်ရန်၏ အာဒမ်ပန်းသီးသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပြီးတော့ သူက ပြင်းပြင်းထန်ထန်အော်သည်။ "ဆရာ၊ နေပူတယ်။ သူ့ကိုထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပါ!"
နည်းပြဆရာယန်သည် ကျင်းရှီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် စိုးရိမ်မှုအပြည့်ဖြင့် ပေါ်ရန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
"မင်းကြောင့် ပေါ်ရန်နာတာလား။"
ကျင်းရှီက ရှင်းပြခါနီးမှာ ပေါ်ရန်က "ဆရာ၊ သူက ဒီကိစ္စနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး!"
နည်းပြဆရာယန်က "ငါ မင်းကို မမေးဘူး။ ပါးစပ်ပိတ်ထား။ အခါ၂၀ ဒိုက်ထိုးစမ်း"
ပေါ်ရန်ဆင်းပြီး ဒိုက်ထိုးတော့သည်။ ချွေးများ မြေပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး ရော်ဘာအစေ့များက ချက်ချင်း စုပ်ယူလိုက်သည်။
နည်းပြဆရာက ကျင်းရှီကို "မင်းက သူ့ကောင်မလေးလား?"
ကျင်းရှီက ကြောက်လန့်တကြား ပြန်ဆုတ်သွားပြီး "ဆ... ဆရာ၊ တောင်းပန်ပါတယ်"
ကျင်းရှီ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသော ဖားတစ်ကောင်လို တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်၍ မည်မျှတုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နည်းပြဆရာယန်က စတင်တွေးတောတော့သည်။ သူက အဲ့လောက်မရက်စက်ဘူး မဟုတ်လား။ ဒီလိုမျိုး မိန်းကလေးက သူကို ဘယ်လိုလုပ် ကြောက်နေရတာလဲ။
"ဘယ်နှစ်နဲ့ ဘယ်မေဂျာကလဲ၊ ကျောင်းသား"
"အနုပညာတက္ကသိုလ် ပထမနှစ်"
"အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး ကျောင်းသားတွေ ချိန်းတွေ့လို့ မရဘူးဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။"
"အာ..."
ကျင်းရှီသည် စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် အသက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ နေရောင်ခံထီးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ကာ "တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။
အမှန်ပင်၊ အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး ကျောင်းသားများအား ၎င်းတို့၏ လေ့ကျင့်မှုအား အာရုံမပြောင်းစေရန် အဲဒါကို ယနေ့အထိ တားမြစ်ထားသည်။ ဒါပေမယ့် ဒီကောင်တွေက သူတို့ရဲ့ ငယ်ရွယ်မှု အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိပြီး ဟော်မုန်းတွေ ပြည့်လျှံနေသည်။ သူတို့တကယ် ဘယ်လိုလုပ် ရှောင်နိုင်မလဲ။ အားလုံးက ငယ်ရွယ်ခဲ့ဖူးတာမို့ ဆရာတွေက မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကြသည်။
ဒိုက်ထိုးပြီးတာနဲ့ ပေါ်ရန်က "ဆရာ၊ နေပူနေတယ်။ သူ့ကိုထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပါ!"
နည်းပြဆရာယန်က ကျင်းရှီကို "မင်းကြားတယ်နော်။ မကောင်းတဲ့ကောင်က မင်းကို နေအောက်မှာ ရပ်မနေစေချင်ဘူး။ ပြန်သွား"
ကျင်းရှီက စိုးရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် သူမ မထားခဲ့ပါ။ ထိုအစား သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ သတိရှိစွာ ကြည့်နေသည်။
နည်းပြဆရာယန်သည် နောက်ထပ် နာရီဝက်ကြာအောင် စောင့်နေသည်။ ကောင်မလေးက မထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာကို မြင်တော့ သူ့ဗိုက်က တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။ သူက ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သူ ထွက်သွားတော့ သူက ပေါ်ရန်ကို "ဟိုမှာပဲ ရပ်နေ။ မင်းနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ ငါ ထမင်းစားပြီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်!"
နည်းပြဆရာယန် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျင်းရှီသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပေါ်ရန်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။ လွယ်အိတ်ထဲက ရေဘူးကို ထုတ်ယူပြီး "နေအရမ်းပူတယ်။ ရှင် အပူဒဏ်ခံရမယ်။ ရေမြန်မြန်သောက်"
ပေါ်ရန်သည် ကြွက်သားများ မလှုပ်ရှားပေ။
သူသည် စစ်သားဖြစ်သည်။ အမိန့်မရှိဘဲ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်။
ကျင်းရှီသည် ရေဘူးကို လှည့်ပြီး သူ့ပါးစပ်ဆီသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ပေါ်ရန်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားသည်။ သူမ ဘယ်လိုပဲ ကြိုးစားပါစေ သူ့ကို သောက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။
"နည်းနည်းလောက်သောက်ပေးပါ၊ ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်"
ပေါ်ရန်သည် မျက်လုံးကို ငုံ့ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် နီမြန်းနေပြီး ချွေးပုတီးများက သူမနှာတံမှာ စွန်းထင်းသွားသည်။
တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျင်းရှီက သူ့ကို ရေကို ဖြည်းညှင်းစွာ တိုက်သည်။
အေးမြသောရေသည် လန်းဆန်းနေ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ စိတ်အား တက်ကြွစေပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်စေသည်။ သူသည် ရေဘူးကုန်လုနီးပါးအထိ တကျိုက်ကြီးကို သောက်ခဲ့သည်။
ကျင်းရှီသည် ရေဘူးကို ဖယ်ထုတ်ပြီးနောက် သူမ အိတ်ထဲမှ ခရက်ကာတစ်ထုပ်ကိုလည်း မှင်သက်စွာ ထုတ်ယူခဲ့သည်။
သူမ၏ ဖောင်းကားနေသော ကျောပိုးအိတ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ ပေါ်ရန် တွေးလိုက်သည် - ဒီမိန်းကလေးက အပြည့်အစုံ ပြင်ဆင်လာခဲ့တာပဲ။
ကျင်းရှီသည် ခရက်ကာများကို အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းကာ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ကျွေးလိုက်သည်။ "သနားစရာ ငါ့ကလေးလေး ဆာနေမှာပဲ" ဟု စိတ်ဆင်းရဲစွာပြောသည်။
သူ့ကို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့အခါ သူမက ကလေးလို့ ခေါ်ရတာ ကြိုက်သည်။ ဤအမည်ပြောင်သည် ပေါ်ရန်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ ဒီကလေးမလေးဟာ ဒီနှစ်တွေအကုန်လုံး သူ ချို့တဲ့နေခဲ့တဲ့ မိခင်မေတ္တာအတွက် လျော်ကြေးပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။
ပေါ်ရန်သည် ခရက်ကာများကို ဆူညံစွာဝါးရင်း အသိအမှတ်ပြုစွာ အသံပြုလိုက်သည်။ သူ့ကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်တော့ သူ့နှလုံးသားက နာကျင်လာသည်။ သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မျက်တောင်ခတ်ပြီး ခါးသီးမှုကို မျိုချလိုက်သည်။
သူများတွေ သူ့အကြောင်းကို ဘယ်လိုထင်မြင်ပြောနေပါစေ နည်းပြဆရာက သူ့ကို ဘယ်လိုအပြစ်ပေးပါစေ သူ့စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားတာ သို့မဟုတ် နာကြည်းမှုတစ်စုံတစ်ရာကို မခံစားရပါချေ။ ဒါပေမယ့် သူ့ကောင်မလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ သူ မှားသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ သူ့နှလုံးသားက ရွှံ့စေးလိုပဲ ချက်ချင်း ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
သူ့တစ်သက်လုံး ဒီကောင်မလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဖက်ပြီး နမ်းချင်ကာ သူမကို ဘယ်တော့မှ လက်မလွှတ်ချင်ပေ။
........
စာရေးသူမှတ်စု - ပေါ်ရန် မငိုပါဘူး၊ သူ့မိန်းမက သူ့ကိုလာတွေ့တယ်။