အပိုင်း (၆၂)

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်၏ တင်းမာသော အပြင်ပန်းအောက်ရှိ တဟုန်ထိုး ခံစားချက်များကို သတိမထားမိလိုက်ပေ။

သူမက ခရက်ကာတွေကို ဖဲ့ရင်း စကားစမြည် ပြောခဲ့သည်။ "ရှင်တောင်းပန်ရုံနဲ့ မပြီးဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီမှာ အကြာကြီး ရပ်နေတာလဲ။ အပူဒဏ်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ရှင် မဖြစ်ရင်တောင် ရွှံ့ငါးလို ရှင် အကြော်ခံရလိမ့်မယ်"

ပေါ်ရန်က မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။ သူက သူမကို သူ့မျက်လုံးတွေမှာ ချစ်ချင်မှုအပြည့်ဖြင့် သနားညှာတာစွာ ကြည့်နေသည်။

သူ့အား ရေနှင့်အစာကျွေးပြီးနောက် ကျင်းရှီသည် အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။

ပေါ်ရန်သည် ရုပ်တုတစ်ခုကဲ့သို့ အနည်းဆုံး သုံးနာရီကြာအောင် ရပ်နေခဲ့ရသည်။ ယခု သူ့ကို ကျွေးမွေးပြီးသည့်နောက် ကျင်းရှီသည် အခြားပြဿနာများအတွက် စိုးရိမ်စပြုလာသည်။

"ကလေးလေး၊ ဆီးသွားဖို့လိုလား။ ဆရာ အနားမှာ မရှိဘူး။ ရှင်၊ ရှင့်ဖာသာ တောအုပ်ထဲမှာ အေးအေးဆေးဆေး သွားလို့ရတယ်။ မထိန်းထားနဲ့၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို မရယ်ဘူး"

ပေါ်ရန် - ...

သူ့ကောင်မလေးရှေ့မှာ ဆီးသွားပြတာထက် သေသွားတာ ပိုကောင်းသည်။

ကျင်းရှီသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မွန်းတည့်နေက ရက်စက်သည်။ လေပူတွေက အပြေးကွင်းပြင်မှ တက်လာသည်။ လေတွေတောင် ပူလာသည်။

သူမ၏ နေရောင်ခံထီးကို ထုတ်ယူပြီး သူ့အပေါ်မှ ကိုင်ဆောင်ကာ အေးမြသော အရိပ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ ပေါ်ရန်၏ အာဒမ်ပန်းသီးသည် လှုပ်ရှားနေပြန်သည်။ ချွေးတွေက သူ့လည်ပင်းအောက်ကို စီးကျလာသည်။

"ပြန်သွား" သူ့အသံက နိမ့်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူပြောတော့သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို အဖော်ပြုပေးမယ်။" ကျင်းရှီသည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ လက်ဖဝါးအရွယ် သယ်ဆောင်နိုင်သော Doraemon ပန်ကာငယ်လေးကို ထုတ်ကာ သူ့မျက်နှာသို့ ထားထားလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က ပြုံးပြီး "မင်းတကယ် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်လာတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်!"

မကြာမီပင် ထီးကို ကိုင်ထားရင်း ကျင်းရှီ၏ လက်သည် မောပန်းလာသည်။ သူမသည် အခြားလက်တစ်ဖက်သို့ ပြောင်းသွားသည်။

နီမြန်းနေသော သူမ၏ပါးပြင်များကို မြင်လိုက်ရတော့ ပေါ်ရန် စိတ်ဆင်းရဲသွားပြီး "ကောင်းကောင်းနေ၊ ပြန်ပါ"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ကျွန်မ ရှင်နဲ့အတူနေမယ်။" ကျင်းရှီသည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ နောက်ထပ် ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်သော ခရက်ကာမုန့်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူမသည် ၎င်းတို့ကို အပိုင်းသေးသေးလေးများဖဲ့၍ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ကျွေးပြီး "သနားစရာလေး ဆာနေမှာပဲ" ဟု စိတ်ဆင်းရဲစွာ ပြောလေသည်။

ဒီနေ့မှာတော့ ကျင်းရှီက နှုတ်ခမ်းစူပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မက ဒေါသကြီးပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ်ကြောင့် ငြင်းခုံခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မတွေးဘဲ ပြန်ပြောခဲ့တယ်။ ရှင့်ကို ရှန်ဖျင်ချွမ်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မအတွက် အရေးကြီးတဲ့လူတွေပဲ"

ပေါ်ရန်၏ အတွင်းပိုင်းသည် တွန့်လိမ်သွားပြန်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် နှလုံးဝေဒနာကို မျိုသိပ်ကာ တူညီသော စကားသုံးခွန်းကို ပြောခဲ့သည်။ "အဲဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့"

ကျင်းရှီက သူ့အပေါ် သူမနှလုံးသားကို ပေးခဲ့ပေမယ့် သူက ခေါင်းမာနေခဲ့သည်။ သူမသည် စိတ်ပျက်အားငယ်သွားသည်။ နေရောင်ခံထီးကိုပိတ်ပြီး "ရှင့်ကိုဘယ်သူက ဂရုစိုက်တာလဲ။ ရှင်က ကရုဏာကို တန်ဖိုးမထားဘူး!"

ရေရွတ်ရင်း သူမသည် ကွင်းပြင်ကိုဖြတ်ကာ လမ်းတစ်ဝက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ပေါ်ရန်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ သူက တောက်လောင်နေတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ အရပ်ရှည်ရှည်နဲ့ ရပ်နေသေးသည်။ သူ့အောက်က အရိပ်က ပုပုကျဉ်းကျဉ်းလေး။

ကျင်းရှီသည် ဒေါသနှင့် ရူးလုနီးပါး ခြေထောက်ကို ဆောင့်လိုက်သည်။ ဒီကောင်က ကျောက်တုံးလို ခေါင်းမာနေတာပဲ။

ခဏကြာတော့ ခြေထောက်တိုလေးတွေ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့အတွက် နေရောင်ခံထီးကို ဆောင်းပေးပြန်သည်။

ပေါ်ရန်၏ အကြည့်များ လျော့သွားသည်။ သူမက ဒေါသကြီးတဲ့ ရွှေငါးတစ်ကောင်လို သူ့အနားမှာ ဖောင်းပွနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ သူက နှုတ်ခမ်းချင်းဖိပြီး စကားမပြောတော့ဘူး။

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ဆရာယန်ပြန်မလာခင်အထိ သူမသည် သူနှင့် မိနစ်လေးဆယ်ကျော်ကြာ ရပ်နေခဲ့သည်။

ကျင်းရှီ၏ နှလုံးသားသည် တဆတ်ဆတ်ခုန်နေ၏။ သူမသည် ပေါ်ရန်နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ ကြောက်လန့်သော်လည်း သူ့ဘေးမှ ထွက်ခွာမသွားပေ။

"ကျောင်းသူ၊ မင်းဘာလို့ ဒီရောက်နေတာလဲ"

"ဆရာ၊ ပေါ်ရန်က သူမှားမှန်းသိပါပြီ" ကျင်းရှီက တောင်းပန်လိုက်သည်။ "သူ တကယ်သိပါပြီ။ အကြာကြီးရပ်ပြီးရင် သူ့ကိုလွှတ်လိုက်ပါတော့နော်"

"သူ မှားမှန်းသိသိ မသိသိ သူ့ဘာသာသူပြောပါစေ"

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ကို တံတောင်ဖြင့် တွတ်လိုက်သော်လည်း သူက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းဖိကာ ဆိတ်ဆိတ်နေနေသည်။

နည်းပြဆရာယန်က အေးစက်စက် ရယ်မောပြီး "ကြည့်စမ်း၊ သူက ခေါင်းမာတယ်။ ဘယ်သူ့ စကားမှ နားမထောင်ဘဲ သူ အသိဆုံးလို့ ထင်နေတာ။ သူ့အမှားကို ဝန်ခံဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့။ မင်းကို သူနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ အကြံပေးတယ်။ ဒီကောင်လေးနဲ့ နေရတာ မင်းအတွက် ဒုက္ခပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်!"

"ကျွန်မ သူနဲ့ လမ်းခွဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ကျွန်မပေါ် မှားရင်၊ ကျွန်မ အစ်ကိုကို ပြောမယ်"

"အိုး၊ မင်းအစ်ကိုက ဘယ်သူလဲ။"

"ရှန်ဖျင်ချွမ်"

"အာ! မင်းအစ်ကိုက ကျောင်းသားကောင်စီက ရှန်ဖျင်ချွမ်ပဲ။ သူ့ကို ငါသိတယ်။ သူက ငါ့ကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ကလေးပဲ၊ ဒီတစ်ယောက်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်။"

"မှန်တယ်။ ကျွန်မ အစ်ကိုက စာကြိုးစားပြီး အရမ်းတော်တယ်။" ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို အခြားသူများ၏ ချီးကျူးစကားကြားရသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူမိသည်။ "ဒါဆို အစ်ကို့အတွက် ကျေးဇူးပြုပြီး ပေါ်ရန်ကို လွှတ်လိုက်ပါနော်။ ကျွန်မ အစ်ကို့ကို ကောင်းကောင်း သင်ကြားပြသပေးပါ့မယ်"

"ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"..."

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ကို မှီကာ ထီးကို ဆက်လက်ကိုင်ဆောင်ကာ သူနှင့်အတူ ရပ်နေသည်။

B မြို့သည် တောင်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ တောက်လောင်နေသော နွေရာသီ၏ အပူဒဏ်ကို ရှောင်ရှားရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ ပူပြင်းတဲ့ မီးဖိုကြီးလိုပါပဲ။ ခဏအကြာတွင် ကျင်းရှီသည် မူးဝေလာသည်။ သူမသည် ပေါ်ရန်ကို ထောက်ရန် အားကိုးတကြီး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က သူ့ဘေးနားက ကောင်မလေးကို ကြာကြာမနေရဘူးလို့ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ သည်းသည်းလှုပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဒါကို သူမ ဘယ်လိုခံနိုင်ရည်ရှိနိုင်မလဲ။

ထွက်သွားဖို့ သူဘယ်လောက်ပဲပြောပြော သူမက ခေါင်းမာမာနဲ့ နေခဲ့သည်။

"ဆရာ!" ပေါ်ရန်က နောက်ဆုံးမှ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မှားပါတယ်!"

နည်းပြဆရာယန်သည် သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ အံ့သြစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပေါ်ရန်က အမှားကို ဝန်ခံဖို့ သူ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

ဒါပေမယ့် မကြာခင် သူနားလည်သွားသည်။ ပေါ်ရန် မခံနိုင်တော့လို့ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ဘေးနားက ကောင်မလေးက မခံနိုင်လို့။ ပေါ်ရန်က သူ့ကောင်မလေးကို ငဲ့ညှာတာ။

ပေါ်ရန်သည် အများအားဖြင့် ခေါင်းမာပြီး သည်းမခံတတ်သူဖြစ်သည်။ သူ့စိတ်ကို သူပြင်ဆင်ထားရင် နွားဆယ်ကောင်က သူ့ကို ပြန်မဆွဲနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီမိန်းကလေးအတွက်တော့ သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမှားကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။

ရှားပါသည်။

ပူလောင်နေချိန်မှာ ဆရာယန်က "ဘာကိစ္စမှားတာလဲ"

"ကျွန်တော် မဆင်မခြင်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်သင့်ဘူး"

"တစ်ခြားဘာများ?"

"ကျွန်တော်က လေးစားမှုမရှိဘဲ မာနကြီးတယ်။"

နည်းပြသည်ယန်၏ ဒေါသသည် အများစု ဖြေဖျောက်ခဲ့သည်။ သူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချောင်းဆိုးရင်း "ကောင်းပြီ၊ သွားတော့"

ပေါ်ရန်သည် သက်သာရာရပြီး ကျင်းရှီကို ဆွဲထုတ်ကာ သစ်ပင်ရိပ်ဆီသို့ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီက သူ့လက်‌ကို လှမ်းကိုင်ကာ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

အေးမြသော ထီးရိုးသစ်ပင်အောက်တွင် လေပြေလေညင်းများက လန်းဆန်းအေးမြမှုကို ယူဆောင်လာကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ရှိ တင်းကျပ်သောခံစားချက်ကို သက်သာစေသည်။ သူမစိတ်က အနည်းငယ် ကြည်လင်လာသည်။

ပေါ်ရန်၏ လက်က သူမ၏လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့လက်ဖဝါးကနေတစ်ဆင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး ပူလောင်နေတဲ့ အပူဒဏ်ကို ခံစားရသည်။

သူသည် သူမအား ပြင်းထန်စွာ သားကောင်ပေါ်တက်နေသော ဝက်ဝံကဲ့သို့ ပွေ့ဖက်ထားသည်။ ကျင်းရှီသည် သူ၏ ပူပြင်းတင်းကျပ်သော ပွေ့ဖက်မှုကို ထိတွေ့ရန် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်း ဆန့်တန်းကာ ခြေဖျားထောက်လိုက်သည်။

တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သူ၏ ပြင်းထန်သော ကြွက်သားများကြောင့် ငြီးငွေ့လာပြီး အသက်မရှူနိုင်တော့ပေ။

သူမ မေးရိုးက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသည်။ သူ့အင်္ကျီက ချွေးတွေရွှဲနေပေမယ့် အနံ့မထွက်ဘူး။ တစ်ခုခုဆိုရင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အပူရှိန်ကနေ စိမ့်ထွက်နေတဲ့ နေရောင်ခြည်ရဲ့ရနံ့ ဖြစ်သည်။

ကျင်းရှီသည် သူ့ရင်ဘတ်၏ ဖိအားအောက်တွင် သူမ၏ နှာခေါင်းကွေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးတောင် အပြည့်မဖွင့်နိုင်ပေ။

သူမသည် အလိုလို သူ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သားရဲသည် သူမအား သူ့အသွေးအသားထဲသို့ ပေါင်းထည့်လိုစိတ်ဖြင့် ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသည်။

နူးညံ့သော မိန်းကလေးသည် သူ့လက်ထဲတွင် အရုပ်လေးတစ်ရုပ်လို ခံစားရသည်။ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် လိမ္မော်ရနံ့ သင်းပျံ့နေသည်။

ကျင်းရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏မျက်နှာကို ဘေးသို့လှည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ နားရွက်သည် သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိလိုက်သည်၊ သူ့နှလုံးသား၏ ရူးသွပ်သံက သူမကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိစေသည်။

ပူပြင်းသောနွေရာသီ၏ အပူဒဏ်မှာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားသော်လည်း လုံးဝမပူရပေ။

ကျင်းရှီ၏ လက်သည် သူ့ခါးပေါ်တွင် တင်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"ဖက်လို့ဝပြီလား"

ပေါ်ရန်က ပြန်ဖြေမည့်အစား ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများသည် အန္တရာယ်ရှိသော ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျင်းရှီသည် ဒုက္ခကို ခံစားမိသော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ။ သူ ခေါင်းငုံ့ပြီး နူးညံ့သော သူမရဲ့နှုတ်ခမ်းများကို သူ့ပါးစပ်ထဲ စုပ်လိုက်သည်။

"!" ကျင်းရှီက သူ့ကို အလျင်အမြန် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမရဲ့ ခွန်အားက ဒီ "သားရဲ" ယောက်ျားအတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပါယ်မရှိပါဘူး။

သူမ အောက်နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာဖိကာ စုပ်သည်။ သူမ သွားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စေ့ထားသည်။ သူက စိတ်မရှည်ခဲ့ဘူး။ သူသည် သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို စုပ်ကာ ခဏလောက် နမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ အပေါ်နှုတ်ခမ်းဆီသို့ မရွေ့မီ လျှာများ ရှုပ်ယှက်ခတ်ကာ သူမကို ကျီစယ်သည်။ သူ၏ နူးညံ့သော လျှာသည် သူမ တစ်ခုလုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ နမ်းလိုက်သည်။

ကျင်းရှီ၏ စိတ်သည် လွတ်သွားပြီး နေဒဏ်ထက် ပိုပူလာကာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ တံတွေးမျိုချခြင်းနှင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော လျှာများ၏ စိုစွတ်သော ပုတ်ခတ်သံများကို သူမကြားနေရသည်။

ပေါ်ရန်၏ လျှာသည် သူမ၏သွားများကို ဖောက်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျင်းရှီသည် သစ္စာစောင့်သိသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးကဲ့သို့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် စောင့်ကြပ်ခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှုမရရှိခဲ့ပေ။

အမည်မသိအချိန်တစ်ခုကြာပြီးနောက် ပေါ်ရန်သည် သူမကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

မူးဝေနေ၍ ကျင်းရှီ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် နီမြန်းပြီး စိုစွတ်၊ ရောင်ရမ်းကာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိနေသည်။

သူမ၏ နားရွက်များလည်း နီမြန်းလာသည်။ သူမ ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး သူ့ကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။

"ရှင်...မုန်းစရာကြီး"

သူ့ကိုကြည့်ရတာ ရှက်လွန်းလို့။

ပေါ်ရန်က ပြုံးပြပြီး ဖီးနစ်မျက်လုံးများက ခါတိုင်းလို မာနကြီးကာ မှုန်ကုပ်ကုပ်နှင့်။

ယနေ့အထိ ကျင်းရှီသည် နောက်ဆုံးတွင် သူပြန်ပြုံးပြသည့်တိုင်အောင် တင်းမာသော မျက်နှာကိုသာ မြင်ဖူးခဲ့သည်။

သူ့အပြုံးကိုမြင်ရသည်မှာ ကျင်းရှီ၏ စိတ်ကိုလည်း ပေါ့ပါးစေသည်။

သူမ နှုတ်ခမ်းကို ညင်သာစွာ ကိုင်လိုက်ပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို တွေးနေမိသည်။ သူသည် သူမ၏ ပထမဆုံးအနမ်းကို အတင်းအကျပ် အာဏာရှင်ဆန်ဆန် ခိုးယူခဲ့သည်။ ပြီးတော့ သူ...သူမကို အဲဒီလို နမ်းခဲ့ဖူးသည်။

သူမရဲ့ ပထမဆုံး အနမ်းကို idol drama တွေမှာလို လှပတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပုံဖော်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် မိတ်ကပ်လိမ်းပြီး ၀တ်စုံဝတ်ပြီးနောက် သူသည် သင့်လျော်သောဝတ်စုံကို ၀တ်ကာ ချယ်ရီပန်းပင်အောက်တွင် ရပ်ကာ သူမကို နမ်းမည်။

ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...

နှစ်ယောက်စလုံးက ချွေးစေးတွေထွက်နေ၍၊ ဆံပင်တွေရှုပ်ပွကာ ဆိုးရွားစွာ ပူအိုက်နေကြသည်။

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ ဦးနှောက်ကို ရေနွေးအိုးကဲ့သို့ ပွက်ပွက်ဆူနေတာ ခံစားရပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည်။

ပေါ်ရန်က သူမခေါင်းကို ခေါက်ပြီး "မင်း တော်တော်စိတ်ပျက်နေပုံပဲ"

ကျင်းရှီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ဘယ်သူ…ဘယ်သူက ရှင် ကျွန်မကို ဒီလိုလုပ်ဖို့ သဘောတူခဲ့လို့လဲ!"

"ဘာလို့ အဲ့လိုမလုပ်နိုင်ရမှလဲ?"

"ကျွန်မ...ကျွန်မ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးဘူး"

သူမ သေအောင် ကြောက်သည်!

ပေါ်ရန်က ပြုံးပြီး "ဒါဆို အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် ပြန်လုပ်"

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ မတုံ့ပြန်မီ နမ်းလိုက်သည်။ ဤအချိန်သည် လေပွေတိုက်ပွဲမဟုတ်တော့ဘဲ ဖြည်းညှင်းစွာ နမ်းရှိုက်ရင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် ရစ်ပတ်နမ်းရှုံ့လိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူ့ကို အနီးကပ်ကြည့်ရင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး ရှည်လျားသောမျက်တောင်ရှည်များက သူမအောက်နှုတ်ခမ်းကို စုတ်တံတစ်ခုလို ဆွဲနေသည်။ ဒါကြောင့် သူ့မှာ ပျော့ပျောင်းတဲ့ဘက်လည်း ရှိသည်။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေက နူးညံ့စိုပြေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် မျက်လုံးများပွင့်လာသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် လက်မအကွာမှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ကာ အပြန်ပြန်အလှန်လှန် မျက်တောင်ခတ်နေကြသည်။ လေထုသည် ရုတ်တရက် ထူးထူးဆန်းဆန်း ပျော်ရွှင်မှုအလှည့်အပြောင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး ကျင်းရှီသည် လက်ဆန့်ကာ သူ့ရဲ့နူးညံ့သောနားရွက်ကိုဆွဲကာ အောက်နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရန် အစပြု၍ မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"ပေါ်ရန်၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်းသဘောကျတယ်"

ရှုချောင်းယန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ချည်နှောင်ခံခဲ့ရပြီး ပေါ်ရန်၏ ရက်စက်စွာ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရသည်။ သူ့လက်တွေကို နောက်ကျောမှာ လိမ်ထားပြီး၊ သူ့မျက်နှာကို နံရံနဲ့ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖိထားကာ ပေါ်ရန်က သူ့ခါးကို ကျိုး‌ကြေသံဖြင့် ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ကွေးလိုက်သည်။

"သေစမ်း၊ ကျင့်ချီ၊ လာ ငါ့ကို ကူညီပါဦး!"

ပျင်းရိစွာ စာအုပ်စင်ကိုမှီရင်း စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ရင်း ကျင့်ချီက ရယ်မောပြီး "ဒါကို အာချောင်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ယူလာခဲ့တာလေ။ မိန်းကလေးနဲ့ အဆင်ပြေဖို့ ကြိုးစားတာ၊ ဘော့စ်ပေါ်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းတွေ ဖန်တီးတာတောင် ဘာမှမပြောချင်ဘူး။ အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်"

"သူမက အတင်းအဖျင်းပြောမဲ့ ပုံစံမျိုးလို့ မထင်ခဲ့မိဘူး။ ငါပြောတာကို သူ ထပ်ပြီးပြောမယ်လို့ တကယ် မထင်ခဲ့ဘူး"

"မင်းထင်တာ….." ကျင့်ချီက အေးစက်တဲ့လေသံနဲ့ စာအုပ်ကို ချလိုက်သည်။ "သူ့အကြောင်း မင်းဘာသိလဲ၊ မင်း သူ့ကို ခဏလေးတွေ့ဖူးတာ။ မင်း ညီအစ်ကိုတွေကို ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရောင်းစားနိုင်တာလဲ"

ရှုချောင်းယန်က ရှင်းပြခါနီးမှာ ပေါ်ရန်က သူ့နောက်ကျောကို ဒူးနဲ့ထိုးပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွန်းထုတ်လိုက်ကာ သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။ "ဘော့စ်၊ ငါမှားတယ်၊ ငါမှားတယ်။ ငါဘယ်တော့မှ မိုက်မဲတဲ့စကား မပြောတော့ဘူး။ ငါ့ကို သနားပါ"

ရှုချောင်းယန်ကို ကုတင်ပေါ် ချိတ်ဆွဲကာ သူ့အဆစ်တွေ ကွဲအက်ပြီး သူ့အသက်တစ်ဝက်နီးပါး ယူပြီးနောက် ပေါ်ရန်က ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကျေနပ်သွားသည်။ သူက မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရေချိုးရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။

ကုတင်ပေါ်တွင် တအိအိနဲ့ လဲလျောင်းနေပြီး မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရှုချောင်းယန်က ပျင်းရိစွာပြောသည်။ "ငါ၊ အစ်မ ရွှမ်ရွှမ်ဆီက မကြားရတာ ရက်တော်တော်ကြာနေပြီ။ အခွင့်အရေးမရှိတာဖြစ်မယ်"

ကျင့်ချီက သူ့ကို "အဲဒီညက ဘယ်လို ဝန်ခံခဲ့တာလဲ"

"ငါ သူ့ကို သဘောကျတယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တယ်။"

"မင်း သူ့ကို လက်ဗလာနဲ့ သဘောကျတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ ကိတ်မုန့်နဲ့ နှင်းဆီပန်းလေးတွေ ဝယ်ခဲ့တယ်"

"သူမက အဲဒါတွေကို လက်ခံခဲ့လား။"

"သူမ လက်ခံတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါကို စဉ်းစားဖို့လိုတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

ထိုင်ရင်း ကျင့်ချီက စိတ်မရှည်စွာ လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ "မင်း တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင် မင်း သူတို့ကို ကြိုက်တယ်ပေါ့။ မကြိုက်ရင်၊ မကြိုက်ဘူးပေါ့။ ဘာစဉ်းစားစရာရှိလဲ"

ရှုချောင်းယန်က ရယ်လိုက်သည်။ "မိန်းကလေးတွေက ပိုတွေးကောင်းတွေးနိုင်ပါတယ်။ သူ ငါ့ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုဖို့ အပြည့်အ၀ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာ။ အခွင့်အရေးရှိဖို့ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး"

"အဲဒီ ရွှမ်ရွှမ်က ရိုးရှင်းတဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်ဘူး။ မင်းလို မိုက်မဲတဲ့ ကလေးပဲ၊ သူ့ကို လိုက်ဖို့ မင်းရဲ့ အားထုတ်မှုတွေကို ရပ်လိုက်ပါတော့၊ မင်း သူ့ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး။"

ရှုချောင်းယန်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ မိုက်မဲတဲ့စိတ်က အရာရာကို ရှုပ်ထွေးစေတယ်။ အစ်မရွှမ်ရွှမ်က ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အသန့်စင်ဆုံးနဲ့ အကြင်နာဆုံး မိန်းကလေးပဲ။ မင်းပြောတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘူး၊ ငါ သူ့ကို ဝန်ခံလိုက်တဲ့အခါ သူက အရမ်းထိသွားပြီး ငိုလုမတတ်ပဲ"

ကျင့်ချီ၏ မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်သို့ လှိမ့်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ "သူမ ငိုတော့မယ့် ထိမိသွားတယ်၊ ဒါပေမယ့် ပြန်မဖြေဘဲ မင်းကို ရက်အတော်ကြာအောင် ကြိုးနဲ့ဆွဲထားခဲ့တာလား။ သူက မင်းနဲ့ ကစားနေတဲ့ အချိန်မှာ အရန်အဖြစ် မင်းကို ကြိုးတစ်ချောင်းနဲ့ ချည်ထားတာဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲကို"

"ခွေးတစ်ကောင်က ဆင်စွယ်ကို တံတွေးမထွေးနိုင်ဘူး!"

ရှုချောင်းယန်သည် ကျင့်ချီကို ထိမှန်သွားစေခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလို WeChat မက်ဆေ့ခ်ျကို လက်ခံရရှိကာ သူအေးခဲသွားခဲ့သည်။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ၊ ကြောင်က မင်းလျှာကို မိသွားလို့လား"

အချိန်အတော်ကြာ ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် စားပွဲဘေးရှိ သူက ကျင့်ချီကို မှင်တက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျင့်ချီ၊ အစ်မက သဘောတူတယ်။"

ကျင့်ချီ တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ဘာသဘောတူတာလဲ။"

ရှုချောင်းယန်သည် ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက်ထကာ ဖုန်းကို အားတက်သရော ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မရွှမ်ရွှမ်က သဘောတူတယ်။ သူက ငါ့ရည်းစားအဖြစ် သဘောတူလိုက်တယ်!"

ကျင့်ချီက သံသယဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ "နောက်နေတာလား?"