အပိုင်း (၆၃)

ရှုချောင်းယန်က ကုတင်ပေါ်ကနေ ခုန်ဆင်းပြီး ဗီရိုကိုဖွင့်ပြီး အဝတ်အစားတွေရှာနေသည်။ "အစ်မက အောက်ထပ်မှာ နာရီဝက်လောက်တွေ့ဖို့ ပြောတယ်။ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ၀တ်ရမယ်။"

သူသည် ဝတ်စုံများစွာကို စမ်းကြည့်သော်လည်း ကျေနပ်ဖွယ်မရှိပေ။ ပေါ်ရန်မှာ တင့်တယ်သော အဝတ်အစားများရှိသည်ကို သတိရသဖြင့် သူ့ဗီရိုကို ဖွင့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ကျင့်ချီက ရယ်မောပြီး "မင်းသေချင်ရင် လုပ်လေ"

ရှုချောင်းယန်က ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး အကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် ရှုချောင်းယန်က သူ ချိန်းတွေ့သောအခါတွင် သူ့၏ပစ္စည်းများကို ယူသွားသည်ကို ဖမ်းမိပါက သူ့ကို အပြေးအလွှား ပြေးလွှားလာပြီး ကိုယ်လုံးတီး ချွတ်ပစ်နိုင်သည်။

ရှုချောင်းယန်သည် ဝတ်ရန် Adidas တီရှပ်တစ်ထည်ကို ရွေးလိုက်ပြီး ရှားယို၏ ရေမွှေးအချို့ကို ဖြန်းချင်သည်။

"ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ချိန်းတွေ့ဖို့ဆို ဘယ်ရေမွှေးလဲ" ရှားယိုက သူ့ကို ပန်းရေမွှေးတစ်ပုလင်း ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါကိုသုံး။ များများဖြန်းပါ။ မင်းမမ ကော်လို ကပ်နေမယ်ဆိုတာ ငါအာမခံတယ်။"

သာမာန်လူဖြောင့်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ရှုချောင်းယန်သည် သူ့ကိုယ်သူ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ပန်းရေမွှေးအနည်းငယ်ကို ပေးပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းသွားခဲ့သည်။

ကျင့်ချီနှင့် ရှားယိုတို့သည် သိသိကြီးနှင့် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြပြီး ဟာသကြည့်ရန် အတူတကွထလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် နေဝင်ရီတရောအချိန်ဖြစ်၍ အဆောင်အဆောက်အဦအနီးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများလာရောက်၍ စည်ကားနေပါသည်။

ကျင်းရှီနှင့် ချူးကျောက်သည် လမ်းလျှောက်ရာမှ ပြန်လာကာ ရှုချောင်းယန်ထံ ပြေးသွားပြီး အဆောင်ရှေ့တွင် စကားပြောနေတာ ချွီရွှမ်ရွှမ် ဖြစ်သည်။

ကျင်းရှီသည် ချူးကျောက်၏ လက်ကို သူမ စိတ်အေးစေရန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ပြန်ကြရအောင်။"

"ကောင်းပြီ။" သူမသည် ကျင်းရှီ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ခေါင်းညိမ့်ကာ အဆောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူတို့ တံခါးကို မရောက်ခင်မှာ ချွီရွှမ်ရွှမ်ရဲ့ အသံက သူတို့နောက်ကနေ "ဂျူနီယာ ကျင်းရှီနဲ့ ချူးကျောက်" ဆိုပြီး အော်ခေါ်လိုက်သည်။

သူမသည် ၎င်းတို့အား နာမည်ဖြင့် တပ်ပြောသောကြောင့် တမင်တကာ မမြင်တာ သို့မဟုတ် မကြားချင်ယောင်ဆောင်တာ လုပ်လို့မရပေ။

ကျင်းရှီက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အစ်မ၊ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်မတို့မှာ လုပ်စရာရှိလို့..."

သူမစကားမဆုံးခင် ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် ရှုချောင်းယန်၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ကိုင်လိုက်ပြီး တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်သည်။ "ချောင်းယန်နဲ့ ငါ ညစာစားဖို့ ဆွေးနွေးနေကြတာ။ မင်းတို့ ငါတို့နဲ့ စားချင်လား"

ရှုချောင်းယန်က ရှက်သွားသည်။ ဒါက အရမ်းမြန်လွန်းတာပဲ။

သူတို့တွဲနေကြပြီလား?

ချူးကျောက်အား တမင်တကာ ပေါ်လွင်ထင်ရှားစွာ ဟန်ဆောင်ကာ ချွီရွှမ်ရွမ် ကိုင်‌ထားသည့် ရှုချောင်းယန်၏ လက်ကို ကြည့်ရန် ကျင်းရှီ၏ အကြည့်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။

မိန်းကလေးတွေရဲ့ အတွေးတွေကို သတိမမူမိတော့ဘဲ ရှုချောင်းယန်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး "ငါ မင်းတို့ကို မပြောရသေးဘူး၊ ရွှမ်ရွှမ်နဲ့ ငါ အခု အတူရှိနေပြီ" လို့ ရှင်းပြသည်။

အတန်ကြာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ချူးကျောက်သည် "ဂုဏ်ယူပါတယ်" ဟူသော စကားလုံးကို ခက်ခက်ခဲခဲ ညှစ်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပါ၊ ညစာအတူတူစားချင်လား။ ငါ့ကျွေးပါ့မယ်" ဟု သူ မိုက်မဲစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် ချူးကျောက်၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ငါတို့ ကြားထဲကန့်လန့်ကန့်လန့် မဖြစ်ချင်ဘူး။ ရှင်တို့ နှစ်ယောက်ပဲသွားပါ"

စုံတွဲက လှည့်ထွက်သွားသည်။ ချွီရွှမ်ရွှမ်၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ပြေးသွားပုံရသည်မှာ သေချာသည်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာတော့ ကူညီမှု မရှိသေးပါဘူး။

အဆောင်အ၀င်ဝတွင် ချူးကျောက်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"သူအဆင်မပြေတာတောင် ဘာကြောင့် ပျော်ရွှင်နေရတာလဲ" ချူးကျောက်၏ နှုတ်ခမ်းများ ခြောက်သွေ့သွားကာ သူမ၏ အသံ နိမ့်သွားသည်။

ကျင်းရှီက သူ့လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ဒါပေမယ့် မင်းဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ"

ချူးကျောက်သည် ကျင်းရှီကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် မလိုလားစွာ ဝေ့ဝဲနေသည်။ "သူက သူ့ကို မကြိုက်ဘူး။ သူ့ကို လှည့်စားနေတာ"

ကျင်းရှီသည် အလွန်အကူအညီမဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါပေမယ့် သူတို့ အတူတူရှိနေပြီလေ"

ချူးကျောက်သည် ရှုချောင်းယန်နှင့် အခြားလူဆီသို့ လှည့်၍ မလှမ်းမီ ခဏ စဉ်းစားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီက သူ့ကို တားချင်ပေမယ့် အရမ်းနောက်ကျသွားပြီ။ ချူးကျောက်က ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။

"ရှုချောင်းယန်!"

ရှေ့က နှစ်ယောက်သား ရပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ချူးကျောက်သည် ရှုချောင်းယန်ဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ ချွီရွှမ်ရွှမ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "သူဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ ရှင်သိလား? ကျင်းရှီနဲ့ ပေါ်ရန်တို့ကြား ရန်ပွဲတွေကို တမင်တကာ နှိုးဆော်ပြီး ကျင်းရှိီက လမ်းမခွဲရင်...သူက...သူက"

ရှုချောင်းယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "မင်းဘာအကြောင်းပြောနေတာလဲ?"

ချူးကျောက်က အားအဲဖြင့် အချိန်အတော်ကြာသော်လည်း ကျန်စကားလုံးများကို ထုတ်မပြနိုင်ပါ။

သူမ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး အသက်ရှုမြန်လာသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း အရာရာကို မမြင်ရအောင် ဖြစ်သွားစေမည့် သွေးစွန်းသော အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏တစ်ဖက်သတ် ချွီရွှမ်ရွှမ်၏ စေ့ဆော်မှုနှင့် ရှုချောင်းယန်၏ မိုက်မဲသော စွဲလန်းမှု...

လက်လှမ်းမမီသော အကြံအစည်များ၏ မျက်နှာတွင် ရုပ်ဆိုးသော ကုလားကာဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

အကြာကြီး တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ချူးကျောက်က ဘာမှပြန်မပြောသေးပေ။

ရှုချောင်းယန်၏ ဖြူစင်သော မျက်လုံးများသည် နားမလည်မှုနှင့် သိချင်စိတ်ကို ပြသနေသည်...

နောက်ဆုံးတွင် ချူးကျောက်သည် ၎င်းတို့သည် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသော ပူ‌ဖောင်းများသာ ဖြစ်နေပါစေ သူ၏လှပသောအိပ်မက်များ ကွဲကြေပျက်စီးသွားသည်ကို မြင်ရန် မခံနိုင်တော့ပေ။

ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် ချူးကျောက် မပြောနိုင်သည်ကို သိသည်။ သူမက ပေါ့ပေါ့လေး ရယ်ပြီး "ဂျူနီယာ၊ မင်းက ဆရာရှုကို သဘောကျတာ ငါသိတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခု သူက ငါနဲ့ ရှိနေပြီလေ။ နောက်နောင် သူ့ကို ထပ်မပူဆာပါနဲ့တော့၊ ကောင်းပြီလား"

ချူးကျောက် အသက်ရှုကြပ်လာသည်။

သူမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးလျှို့ဝှက်ချက်သည် လူအများရှေ့တွင် နှလုံးသားမဲ့စွာ ပေါက်ကြားသွားခဲ့သည်။

ရှုချောင်းယန်ကတော့ အတော်လေးကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါသည်။ "ဟေး၊ မဟုတ်တဲ့စကားမပြောနဲ့။"

"ချူးကျောက် မင်းကို ကြိုက်တာ လူတိုင်းသိတယ်။" ချွီရွှမ်ရွှမ်က မိန်းကလေးလေသံဖြင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ညည်းညူရင်း "မင်း အခု ငါ့ရည်းစားဖြစ်နေပြီ။ ငါ မင်းကို နောက်ထပ် သူနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်စေချင်တော့ဘူး"

"ငါ သူနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး... ငါတို့ တစ်ခါမှ မပတ်သက်ဖူးဘူး။" မသိနားမလည်သော ဘုန်းကြီး ရှုချောင်းယန်သည် ၎င်းအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိနိုင်ပေ။ "ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်နေကြတာလဲ"

ချူးကျောက်သည် အေးခဲနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အေးခဲနေသည်။ ပူပြင်းလှတဲ့ နွေရာသီ ညနေချမ်းမှာ သူမကိုယ်သူမ ပွေ့ဖက်ပြီး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေခဲ့သည်။

သူ သိသွားပြီ။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲက လျှို့ဝှက်ချက်များအားလုံး၊ လှပသော စိတ်ကူးယဉ်မှုများ၊ တွေ့ဆုံပြီး စကားစမြည်ပြောမှုတိုင်း၊ တိုက်ဆိုင်မှုဟုထင်ရသော "တွေ့ဆုံမှု" တိုင်းသည် နာကျင်စေ၍ အရှက်မရှိသောပုံစံဖြင့် ဖုံးကွယ်စရာမရှိအောင် ထားထားနိုင်ခဲ့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက အတင်းပြောပြီး စကားများကြသည်။ ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် ရှုချောင်းယန်နှင့် လက်တွဲနေကြောင်း ကြေညာထားသောကြောင့် သူမသည် ၎င်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးသည့် တတိယပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် တိုက်ရိုက် တံဆိပ်တပ်ခံခဲ့ရသည်။

သူမသည် ချူးကျောက်၏ ရှုံးနိမ့်မှုကို အောင်နိုင်သူ၏လေသံဖြင့် လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ ကျင်းရှီက ဒါကိုမြင်တော့ မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဒေါသတကြီး ပြေးလာပြီး ချူးကျောက်ကို သူမနောက်တွင်ထားကာ ကာကွယ်ပြီး "ရှင်ဘာတွေ မဟုတ်တာ ပြောနေတာလဲ၊ ရှုချောင်းယန်ကို ဘယ်သူက ကြိုက်တာလဲ၊ သူ့အခန်းဖော် ကျွန်‌မတောင် မသိဘူး၊ အဲဒါကို ရှင်ဘယ်လိုသိလဲ။"

ချွီရွှမ်ရွှမ်က "ကျင်းရှီ မင်းသူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ငါသိပါတယ်။ ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ အတိတ်ကို စိတ်ရှုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အနာဂတ်မှာ သူ ရှုချောင်းယန်နဲ့ ခပ်ခွာခွာနေဖို့ပဲ မျှော်လင့်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ဆက်ဆံရေးကို မပျက်စီးပါစေနဲ့။"

ကျင်းရှီက ရှုချောင်းယန် ဘက်လှည့်ပြီး လေးနက်စွာပြောသည် "ချူးကျောက်က ရှင့်ကို ကြိုက်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူး၊ ဘာမှမတွေးနေနဲ့"

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါမတွေးပါဘူး။ တော်လိုက်တော့၊ မင်းတို့ဘာလို့ ငြင်းခုံနေတာလဲ" ရှုချောင်းယန်သည် ကောင်မလေးများ ငြင်းခုံခြင်းမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘဲ မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သူ မသိပေ။ "ငါတို့က သူငယ်ချင်းကောင်း‌တွေ မဟုတ်ဘူးလား"

"ငါတို့သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူး ရှုချောင်းယန် ရှင်က အရူးပဲ!"

ရှုချောင်းယန်သည် ကျင်းရှီ ဒေါသအရမ်းထွက်သည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်မြင်ဖူးသည်။ "ငါဘာလုပ်လို့လဲ?"

"ရှင်ကမျက်မမြင်ပဲ။ ချွီရွှမ်ရွှမ်က ရှင့်ကို လုံးဝမကြိုက်ဘူး၊ သူက ချူးကျောက်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ရှင့်ကို အသုံးချနေတာ။ ရှင်က သူ့ကို အကူအညီတောင် ပေးနေတာပဲ။ ရှင်……"

ချူးကျောက်သည် ကျင်းရှီ၏ လက်ကို ရုတ်တရက်ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ စကားများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူမ နောက်ပြန်ကြည့်လိုက်တော့ ချူးကျောက်က ခေါင်းငုံ့ထားရင်း မျက်လုံးတွေကို အနည်းငယ် ဖုံးအုပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး သူမနှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားကာ အသားနုရောင်ပြောင်းသွားသည်။

ချွိီရွှမ်ရွှမ်က လှောင်ပြောင်ကာ "ရှုချောင်းယန်က ငါ့ကို သဘောကျတာကို ချူးကျောက်က မနာလိုဘူး။ စာပေအစည်းအဝေးပြီးကတည်းက သူ ငါ့အပေါ် သဘောထားဆိုးတွေ ရှိခဲ့တာလေ။ ငါက သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် အနိုင်ကျင့်ရတာလဲ။ အမှားအမှန်ကို ဘယ်လိုလှည့်စားရမလဲ မင်းတကယ် သိတာပဲ"

ချူးကျောက်သည် သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အကြည့်များကို သူမ ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမတစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူမသည် ကိုယ်လုံးတီး၊ ရုပ်ဆိုး၊ မနာလို၊ မထိုက်တန်၊ အရှက်ရသလို ခံစားခဲ့ရသည်...

ထိုအချိန်တွင်ပင် နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးကြီးက ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်သီးကို ကိုင်လိုက်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ရှု‌ချောင်းယန်က ဘာမို့လဲ၊ လူတိုင်းက သူ့ကို ချစ်ရအောင်"

နှိမ့်ချလှောင်ပြောင်သော အသံတစ်ခု အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူးကျောက်က နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တော့ ကျင့်ချီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နေဝင်ရီတရောမှာ သူ့မျက်လုံးတွေက ငြိမ်သက်နက်နဲတဲ့ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီး လူတွေကို လုံခြုံမှုကို ခံစားရစေသည်။

ကျင့်ချီ ရောက်လာတာကိုမြင်တော့ ချွီရွှမ်ရွှမ်ရဲ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "ရှင်တို့ အားလုံး အဖွဲ့လိုက် ထွက်လာကြတာလား"

ရှုချောင်းယန်က "ကျင့်ချီ၊ မင်းဘာလို့ ပြဿနာကို နှိုးဆော်ဖို့ အမြဲတမ်း ထွက်လာတာလဲ"

ကျင့်ချီသည် အေးစက်စွာပြုံးကာ ချွီရွှမ်ရွှမ်ကို ကြည့်နေသည်။ "မင်းရည်းစားရဲ့ မျက်နှာနှစ်ခု၊ မာနကြီးပြီး အရမ်းသည်းခံတဲ့ သဘောထားကို ငါမြင်နေတော့ ငါ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ချူးကျောက်က သူ့ကို မနာလိုဖြစ်နေတယ်လို့တောင် ပြောတယ်ပေါ့"

ကျင့်ချီက ချူးကျောက်ကို ကိုင်ထားတဲ့ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "သူ့လက်ကို ဘယ်သူကိုင်ထားလဲ ကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ ငါလေ"

ချူးကျောက်က စိုစွတ်နေသော မျက်လုံးများကို မော့လိုက်သည်။ သူမအကြည့်တွေက သူတို့ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်တွေပေါ် ရောက်သွားသည်။ သူ့လက်ဖျံသည် ကျန်းမာသန်စွမ်း ဂျုံရောင်သန်းနေပြီး သူ့လက်ချောင်းများမှ ချိတ်ဆက်ထားသော လက်ဆစ်များက ဖြူဖွေးနေ၍ အဆစ်များက ရှည်လျားပြီး အားကောင်းသည်။

သူက သူမလက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုတွေက ဒီနေ့မှာပဲ ဆက်ဖြစ်နေသည်။ ကျင်းရှီက သူ့နှလုံးသားက မခံနိုင်တော့ဘူးလို့ ခံစားရသည်။

ရှုချောင်းယန်က တအံ့တသြနဲ့ မေးခဲ့သည်။ "ဒါကို ငါ ဘာလို့မသိရတာလဲ။ မင်းတို့ ဘယ်တုန်းက တူတူရှိနေကြတာလဲ"

"လူတိုင်းက မင်းနဲ့တူတယ်လို့ မင်းထင်နေတာပဲ၊ သူတို့ကြိုက်တဲ့၊ မုန်းတဲ့သူကို တစ်ကမ္ဘာလုံးကို သိစေချင်တယ်။" ကျင့်ချီက ချွီရွှမ်ရွှမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေသည်။ "မင်းရည်းစားရပြီဆိုတော့ မိန်းမတိုင်းက မင်းရဲ့အချစ်ရေးပြိုင်ဖက်တွေလို့ မင်းကိုယ်မင်း လှည့်စားနေတာပဲ။ မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။"

ကြည့်ရှုသူများ တုန်လှုပ်သွားကာ ချွီရွှမ်ရွှမ်ကို အထင်အမြင်သေးသည့် အကြည့်များ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ချွီရွှမ်ရွှမ်၏ မျက်နှာသည် အလွန်ရုပ်ဆိုးသည်။ "ရှင်လိမ်နေတာမလား!"

"ငါ မလိမ်ပါဘူး။" သူ့ခွန်အားဖြင့် ခွန်အားပေးသလိုမျိုး ချူးကျောက်က "သူလိမ်တာမဟုတ်ဘူး" ဟု တိုးတိုးလေးပြောသည်။ ထို့နောက် သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ ကျင့်ချီပါးပြင်ကို လျင်မြန်စွာ နမ်းလိုက်သည်။

ကျင့်ချီ၏ မျက်လုံးများသည် ထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားကာ သူ့စိတ်ထဲတွင် လွတ်သွားသည်။ ကောင်မလေး၏ နှုတ်ခမ်းရိုက်နှိပ်မှုမှ နွေးထွေးမှုကို ခံစားရင်း သူ့ပါးပြင်ကို သူသည် ကြောင်တက်တက်ဖြင့် ထိလိုက်မိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လျင်မြန်တဲ့ ဉာဏ်အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ သူက အခု အသက်ရှူမဝသလို ခံစားရသည်။

"အမ်..."

ခဏ‌လေး၊ သူဘာပြောမလို့လဲ။

ချွီရွှမ်ရွှမ်သည် သူမ၏ခြေထောက်ပေါ် ကျောက်တုံးကို ပစ်ချလိုက်သည်။ သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း ကျက်သရေရှိပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ပုံရိပ်သည် ကွဲအက်သွားသည်။ လူအုပ်ကြီး၏ မထီမဲ့မြင် အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူမသည် ယခင်က ဒီလောက် အရှက်တကွဲ မဖြစ်ခဲ့ဖူးပေ။ သူမသည် ရှုချောင်းယန်၏ လက်ကို ခါထုတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ရှုချောင်းယန်သည် ချွီရွှမ်ရွှမ်ကိုကြည့်ကာ ကျင်းရှိီကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ သူ့နောက်ကို လိုက်သင့်လား"

ကျင်းရှီသည် မျက်လုံးများကို လှိမ့်လိုက်ပြီး ထွက်ခွာမသွားမီ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဆည်းဆာသည် ရှင်းလင်းနေသော ခေါင်မိုးပေါ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ကောင်မလေးသည် မြင့်မားသော လှေကားထစ်အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ အဝေးမှ နေဝင်နေတာကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူမ၏နှာခေါင်းသည် အနည်းငယ်နီနေပြီး သူမ၏ မျက်တောင်များပေါ်တွင် မျက်ရည်စက်များ တလက်လက်တောက်ပနေသည်။

သူမသည် တိတ်တိတ်လေး ငိုကြွေးရင်း မျက်ရည်တွေ တလိမ့်လိမ့်ကျလာသည်။

ကျင့်ချီ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် နာကျင်သွားသည်။ သူသည် လေးလေးနက်နက် လှမ်းလာကာ သူမဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ၏ အရပ်သည် သူမထိုင်ရာနေရာနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်နေသည်။

"ဝမ်းနည်းနေသေးလား"

ချုး‌ကျောက်သည် မျက်နှာကို အဝေးကို လှည့်လိုက်သည်။ ငိုရှိုက်ရင်း သူမရဲ့ သွယ်လျသော ပခုံးများ တုန်ယင်လာသည်။

ကျင့်ချီက သူ့မျက်ရည်တွေကို သုတ်ပေးချင်ပေမယ့် လက်တွန့်ဆုတ်ပြီး ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာအတွက် ငိုနေတာလဲ၊ မင်း စောစောက ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တာ။" လှေကား၏နံရံကိုမှီ၍ သူမကိုကြည့်ရန် ခေါင်းကိုလှည့်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောခဲ့သည်။ "ငါတို့နှစ်ယောက်ပူးပေါင်းပြီး ချွီရွှမ်ရွှမ်ရဲ့ တကယ်အရောင်ကို ပြကြမယ်။ မင်း သူ့မျက်နှာကို မြင်ဖူးကြမှာပါ…..ဖြူဖျော့နေတာလေ"

ချူးကျောက်က ပိုလို့တောင် ငိုပြီး အသက်ရှုကြပ်သွားသည်။

"ဒါက မင်းပိုင်တာမဟုတ်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်လွှတ်လိုက်ပါ။" သူက သူမကို နှစ်သိမ့်ဖို့ကြိုးစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အရာတွေက အခု ဒီအထိရောက်လာတော့ ကျွန်မလွှတ်လိုက်ရုံပေါ့" သူမ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ရင်း ပါးပြင်များ တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ချွီရွှမ်ရွှမ် ပြောတာမှန်တယ်၊ ငါ မနာလိုဘူး။ သူ့ကိုမြင်တိုင်း ငါစိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်။ ငါ သူ့ကိုအရမ်းမနာလိုဘူး။"

"ဘာကို မနာလိုစရာရှိလို့လဲ။ သူက မင်းနဲ့လုံးဝမနှိုင်းနိုင်ပါဘူး"

သူမ၏ အသံမှာ မျက်ရည်များနှင့် အနည်းငယ် ဆူညံသွားသည်။ "ဘယ်လိုခံစားရလဲ ရှင် နားမလည်ဘူး။ ရှင်ဘာမှနားမလည်ဘူး"

ကျင့်ချီ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ မနာလိုစိတ် ခံစားချက်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် နားမလည်ဘဲ နေမှာလဲ။ သူလည်း ထိုအရူးကို မနာလိုဖြစ်မိသည်။

"မငိုနဲ့တော့ စိတ်ညစ်စရာကောင်းတယ်"

ချူးကျောက် ငိုယိုပြီး "ရှင့်ကို ဘယ်သူက လာမေးခိုင်းလို့လဲ။ ကျွန်မဖာသာ ငိုနေတာလေ။ ရှင့်ကို ဘယ်လို အနှောင့်အယှက်ပေးနေလို့လဲ!"

ကျင့်ချီသည် မျက်ရည်များစီးကျနေသော သစ်တော်သီးပွင့်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ "ဆက်ငိုရင် ဘာဖြစ်သွားမလဲ ကြည့်ကြည့်" ဟု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ စိတ်ညစ်နေရတာလဲ။ ခဏလောက် ကျွန်မဖာသာ တစ်ယောက်တည်း ငိုဖို့တောင် လွှတ်မထားနိုင်ဘူးလား။ ကျွန်မ ကြိုက်တဲ့သူက အခုရည်းစားရှိနေပြီ။ ကျွန်မက မငိုရဘူးလား"

သူမစကားမဆုံးခင်မှာ ကျင့်ချီက သူ့လက်ကို ရုတ်တရက် သူမခေါင်းနောက်ကို ဖိလိုက်ပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ချူးကျောက် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ မျက်နှာနှင့် နားရွက်များ ပူလောင်လာသည်။ တင်းမာသော ရင်ဘတ်သည် သူမ၏ နှာတံကို နာကျင်စွာ ဖိထားသည်။

သူ၏ အားကောင်းသော လက်သည် သူမခေါင်းနောက်ဘက်သို့ ဖိထားဆဲပင်။ "ဆက်ငို။ ငါ မင်းကို နွေးထွေးတဲ့ ပွေ့ဖက်မှု ချေးပေးမယ်။"

ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် ချူးကျောက်သည် ပူလောင်သော ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်နှင့် သူ့နှလုံးခုန်သံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းခံစားနိုင်သည်။

စကားမပြောနိုင်ဘဲ အံ့ဩသွားပြီး သူမ ဘယ်လိုလုပ် ငိုရဦးမှာလဲ။

သူမအကြည့်တွေက သူ့အင်္ကျီပေါ်ကို နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တီရှပ်အဖြူ။ လျှော်ဖွတ်ပြီးနောက် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ စာလုံးများ၏ အရောင်သည် မှိန်ဖျော့သွားကာ လန်းဆန်းပြီး ဆပ်ပြာအနံ့ - နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ အလွန်သန့်ရှင်းသော ရနံ့။

သူမ၏ တောင့်တင်းသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျင့်ချီက သူမကို လွှတ်လိုက်သည်။ "မငိုတော့ဘူးလား။"

ချူးကျောက်၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများသည် စိုစွတ်ကြည်လင်နေသေးပြီး ထိတ်လန့်မှုကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ကျင့်ချီသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီကမ္ဘာမှာ ရှုချောင်းယန် တစ်ယောက်ပဲ ရှိတာမဟုတ်ပါဘူး။"

"အိုး!"

ညလေနုအေးက အနည်းငယ် အေးမြလာသည်။ နှစ်ယောက်သား စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ခဏရပ်လိုက်ကြသည်။

ကျင့်ချီက မတတ်နိုင်တော့ဘဲ... သူ့ဘယ်ဘက်ပါးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ထိဖို့အထိ တက်သွားပြီး ချူးကျောက်ရဲ့တံဆိပ်တစ်ခုကြောင့် သူ့ပါးစပ်ထောင့်က တွန့်လိမ်တက်လာသည်။ သူက ချက်ချင်းပင် လက်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး လည်ချောင်းကို ရှင်းထုတ်ကာ လေးနက်တည်ကြည်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ချူးကျောက်သည် သူမ၏ လက်သည်းများကို မသိစိတ်ဖြင့် ကောက်ကိုင်ကာ မျက်လုံးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက " ကျွန်မ ကောင်းကောင်း ငိုချင်တာ၊ ဒါပေမယ့် ရှင်က ကျွန်မ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်"

သူမ၏ စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျင့်ချီလည်း သက်ပြင်းချမိသည်။ "ငါက နွေးထွေးတဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ မင်းအဲဒါကို မင်းသဘောမပေါက်ဘူး။ ဒီအခွင့်အရေးက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မလာတော့ဘူးနော်။ နောက်တစ်ခါ မင်းရဲ့စီနီယာ အစ်ကိုကျင့်ကို အားကိုးချင်တဲ့အခါ မင်းပိုက်ဆံပေးရလိမ့်မယ်။"

"ဘယ်သူက ရှင့်ကို အားကိုးချင်လို့လဲ။"

"ဒါဆို ဘာဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ်ရှိလဲ။ ငါ့သူငယ်ချင်းရဲ့ ကောင်မလေးကို ခိုးတာကလွဲလို့ မင်း ငါ့ကို မီးနဲ့ရေကို ဖြတ်ဖို့ပါ လိုရင်ပြော"

ချူးကျောက်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်သည်။ "သူ့မှာ ရည်းစားရှိနေပြီ။ ကျွန်မ လက်လျှော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ"

"လက်လွှတ်လိုက်ပါ။ ရှုချောင်းယန်အပြင် အခြားဘယ်သူမဆို မင်း သဘောကျဖို့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးလေ" သူ့ရဲ့နက်မှောင်သော မျက်တောင်များက အရိပ်ဖြာကျကာ ကျင့်ချီက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမယ့် ကျွန်မက အရမ်းတော်တာကို!" ချူးကျောက်က အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။

ကျင့်ချီက "အမ်" လို့ တိုးတိုးလေး ရွတ်ရင်း အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။

ချူးကျောက်သည် ကျင့်ချီ၏ ပခုံးပေါ်၌ သူမ၏လက်ကို လေကဲ့သို့၊ ငှက်မွှေးလေးကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထားသော်လည်း ကျင့်ချီအတွက်ကတော့ ပေါင်တစ်ထောင်လောက် အလေးချိန်ရှိသည်။

"ငါဆိုလိုတာက ငါတို့ကျောင်းမှာ ယောက်ျားတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ ငါက တခြားဘာမှ မဆိုလိုဘူး။"

ချူးကျောက်က သူ့လက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဆုတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းကို တိုးတိုးလေး ချလိုက်ပြီး "ကျွန်မ စောစောက ပြောခါနီးပြီ၊ နည်းနည်းလောက်ပဲ ပြောရမှာပါ၊ ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့... အသံကျယ်ကျယ်ပြောထွက်ဖို့ ချွီရွှမ်ရွှမ်ရဲ့ အကူအညီကို ကျွန်မ လိုအပ်နေသေးတယ်။ ကျွန်မက အရမ်းအသုံးမကျတာဘဲ"

ကျင့်ချီက အသက်ပြင်းပြင်းရှူရင်း "ထက်မြက်တဲ့ယောက်ျားက မိန်းကလေးကို အသံကျယ်ကျယ်ပြောဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ရှုချောင်းယန်က ရူးနေလို့သာ"

"ရှင်လည်းအရူးပဲ!"

ကျင့်ချီက "မင်း ငါ့ကို ရူးနေတယ်လို့ပြောရင် ငါက ရူးနေတာပေါ့"

"ပြန်ကြရအောင်၊ ကျင်းရှီက ကျွန်မကို စိတ်ပူနေလောက်ပြီ"

ချူးကျောက် လှည့်ထွက်သွားသော်လည်း ကျင့်ချီက ရုတ်တရက် သူမကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ သူ့လက်က ချော်ပြီး ဆုပ်ကိုင်လို့မရဘဲ သူမအင်္ကျီလက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး သူမ ပခုံးတစ်ဝက်ကို ဖော်ထုတ်မိလိုက်သည်။

သူမ၏ ဖြူဖွေးပြီး လှပသော ပခုံးသည် အနက်ရောင် ဘရာစီယာကြိုးဖြင့် ပြောင်လက်တောက်ပနေသော တောင်ထွတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ချူးကျောက်က လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်းဆုတ်ပြီး သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ပြန်ဆွဲတင်လိုက်သည်။

မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နွေရာသီအဝတ်အစားတွေဟာ ပါးလွှာ၊ ပေါ့ပါးပြီး စုတ်ပြဲလွယ်တဲ့ နူးညံ့တဲ့ အထည်တွေလိုပါပဲ၊ ပြီးတော့ သူက ကိုယ့်အားကို မသိတဲ့ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရမည်။

ကျင့်ချီက အေးဆေး ဟန်ဆောင်ပြီး "ဒီလောက် ပျက်စီးလွယ်တဲ့ ညံ့ဖျင်းတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိတာလဲ။ မင်း ဒီလိုအ၀တ်အစားတွေ ဝတ်ပြီး အပြင်ထွက်နိုင်တာလား"

"အပြင်ထွက်ရင် ကျွန်မ အဝတ်အစားကို ဘယ်သူမှမဆွဲဘူး" ချူးကျောက်က သူ့ကို မကျေမနပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ဘာပြောချင်တာလဲ"

"နွေရာသီအားလပ်ရက် နီးလာပြီ"

"ဟုတ်တယ်"

"အားလပ်ရက်မှာ ရက်လေးဆယ်ကျော် ငါတို့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်ဖို့ တောင်တွေကို သွားရမယ်။ ဒီအချိန်အတွင်းမှာ အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ"

"အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ။ ဘာကိုလဲ။"

ကျင့်ချီ၏ မျက်နှာပေါ် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ့လက်ကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ဘေးကိုကြည့်ကာ "ရှုချောင်းယန်ကို မေ့ဖို့ မင်းအစွမ်းကုန်ကြိုးစားပါ"

သူမသည် ပို၍ပင် စိတ်ရှုပ်သွားကာ သူမ၏စိုစွတ်နေသော ဗာဒံမျက်လုံးများက သူ့ကိုစိုက်ကြည့်နေသည်။

လေက တက်လာပြီး ကောင်မလေးရဲ့ ပျော့ပျောင်းတဲ့ ဆံပင်တွေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ့အသက်ရှုသံတွေ ရှုပ်ထွေးလာပြီး ခြောက်သွေ့နေတဲ့ အာဒမ်ပန်းသီးက အတက်အဆင်း ပွက်ပွက်ထနေသည်—

"မင်း သူ့ကို မေ့သွားမှ ငါ အခွင့်အရေးရမှာ"