အပိုင်း (၆၄)

"ရှုချောင်းယန် မကြာခင်က ချိန်းတွေ့ခဲ့တာလား?"

"သူက တစ်ခါတလေ တစ်ညလုံး အပြင်ထွက်နေတာလား"

"ချွီရွှမ်ရွှမ်က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ သူ့ကိုတွေ့ဖို့လာလား။"

ထောက်လှမ်းရေးအရာရှိ ကျင်းရှီသည် ရှုချောင်းယန်နှင့် ချွီရွှမ်ရွှမ်အကြောင်းကိုသာ ပြောခဲ့ပြီး ယနေ့သည် ပေါ်ရန်နှင့် ချိန်းတွေ့ရန် သူမ၏ ရှားပါးအချိန်ဖြစ်သည်ကို လုံး၀ မေ့သွားခဲ့သည်။

သစ်ပင်များ၏ အရိပ်အောက်တွင် သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးများကို အမြီးလေးများကဲ့သို့ ချည်နှောင်ထားကာ လန်းဆန်းပြီး နွေရာသီဝတ် လက်ပြတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ပေါ်ရန်သည် လက်ဖဝါးကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ မျှော်လင့်နေသော မျက်နှာလေးကို အုပ်ကာ "သူများရဲ့ကိစ္စထဲကို မင်းနှာခေါင်းကို မထိုးပါနဲ့"

ကျင်းရှီက "အဲဒီတုန်းက မြင်ကွင်းကို ရှင် မမြင်ခဲ့တာကို၊ ချွီရွှမ်ရွှမ်က ထိပ်တန်းပုံစံနဲ့။ သူမက ကြည့်ရှုသူတွေကို အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့တာ... တစ်ချို့လူတွေက ဖိနပ်တောင် မစီးခဲ့ကြဘူး၊ ကြည့်ဖို့ ခြေဗလာနဲ့ ပြေးထွက်လာတယ်"

ပေါ်ရန်သည် တုံ့ပြန်မှု သိပ်မရှိတော့ဘဲ နေရောင်ခြည်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရင်း နဖူးပေါ် ဆံပင်အနည်းငယ် ဝဲကျကာ ငြိမ်သက်ကာ ဖွဲ့သီနေပုံရသည်။

သူက ပုံမှန်လိုပဲ ပျင်းရိနေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ"

"ပြီးတော့ အထွတ်အထိပ်ရောက်ပြီ!" ကျင်းရှီသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။ "ကျင့်ချီက ဘုရားရဲ့အကူအညီလိုပဲ တစ်နေရာရာကနေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အမှတ်ကို ချက်ချင်းပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်လေ!"

သူမသည် စိတ်ဝင်တစား ပြောဆိုနေကာ မြင်းကျားလမ်းကူးသည့် မီးပွိုင့်ကို လုံးဝ သတိမထားမိ။

ပေါ်ရန်က သူမ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "လမ်းကိုကြည့်" ဟု ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အိုး။"

ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့လက်ဖဝါးသည် ပူနွေးခြောက်သွေ့၊ နူးညံ့နေကာ သူမကို လမ်းဖြတ်ကူးပေးသည်။

ဒါကြောင့် ကျင်းရှီက ဘာသံမှ မထွက်ဘဲ သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူ့ဘေးနားကလူရဲ့ တိတ်ဆိတ်နေတာကို သတိပြုမိတော့ ပေါ်ရန်က ခေါင်းငုံ့ပြီး "ဘာလို့ ရပ်လိုက်တာလဲ" လို့ မေးသည်။

"ကျွန်မက စကားပြောသေတ္တာတစ်ခုလို ပြောနေတာပဲ" ကျင်းရှီက နှုတ်ခမ်းစူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပဲ "ရှင် ကျွန်မမေးခွန်းကို မဖြေသေးဘူး၊ ရှုချောင်းယန် ဒီအတောအတွင်း တစ်ညလုံး နေခဲ့လား"

"တစ်ညလုံး အပြင်မှာနေတာ၊ သူ အဆင်ပြေချင်တယ်ပေါ့" ပေါ်ရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်ပြီး "အခွင့်အရေးမရှိပါဘူး"

"ဘာဖြစ်တာလဲ?"

"သူ့ရဲ့ဆက်ဆံရေးက နည်းနည်းတော့ အဆင်မပြေပါဘူး၊ သူ့ကောင်မလေးက အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုတယ်၊ ချိန်းတွေ့မှုတွေကို အမြဲတမ်း ဖျက်ပစ်တယ်။" သူက သူမလက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူမဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ရင်း "တွယ်ကပ်နေသူတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘူး၊ သူမကို မလှုပ်နိုင်ပါဘူး"

"ဟုတ်တယ်၊ ချွီရွှမ်ရွှမ်က ယုတ်ညံ့တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက်သာ သူနဲ့ တွဲနေတာ၊ ခဏလေး၊ ရှင် ဘယ်သူကို တွယ်ကပ်နေတဲ့သူလို့ ခေါ်တာလဲ!"

ပေါ်ရန်က ပြန်မဖြေဘဲ ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးကာ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူ့နောက်ကို လိုက်လာပြီး သူ့လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "ကျွန်မက တွယ်ကပ်တယ်၊ အဲ့တော့ဘာလဲ"

ပေါ်ရန်သည် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း စစ်ရေးလေ့ကျင့်ရန် တောင်ပေါ်သို့ သွားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ကျင်းရှီသည် သူနှင့် အတူနေနိုင်သည့်အချိန်ကို မြတ်နိုးခဲ့သည်။

သူမသည် မူယာမာယာများသော မိန်းကလေးမဟုတ်၊ သူမသည် ပေါ်ရန်ကို လုံးဝမဖုံးကွယ်ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သဘောကျသည်။

လင်းလောက သူမကို ဒီလိုမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလို့ မကြာခဏ သင်ပေးပေမယ့် အကြံဥာဏ်ပေးရုံနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို အနိုင်ယူနိုင်သော ချစ်တတ်မှုက ရှားသည်။ ပေါ်ရန်က မင်းကို အရမ်းမြန်မြန် ပင်ပန်းအောင် မလုပ်နိုင်ဘူး၊ မင်းကိုယ်မင်း ချုပ်နှောင်ထားရမယ် ဖုံးကွယ်ထားရမယ်...

ဒါပေမယ့် ကျင်းရှီက သူ့ကိုယ်သူ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်ပြီး သူ့ကိုမြင်တဲ့အခါ သူမ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သဘောကျတဲ့အခါ မျက်လုံးတွေ တောက်ပနေပြီး၊ ဒါကို သူမ ဘယ်လို ဖုံးကွယ်နိုင်မလဲ။

အများစုမှာ ပေါ်ရန်သည် နှုတ်ဆိတ်နေပြီး စကားများများစားစား မပြောတတ်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင် တည်ငြိမ်သောအပြုံးဖြင့် သူမကို ကျေနပ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ သူမစကားကို ဂရုတစိုက် နားထောင်ပေးသည်။

သူတို့လမ်းလျှောက်လာရင်း သူမ၏ ပါးစပ်လေးသည် တတွတ်တွတ်ပြောဆိုကာ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အသေးအဖွဲ့နှင့် စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည့် ကိစ္စများအကြောင်းပြောကာ ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထပ်ကြိမ်းမောင်းခဲ့သည်။

ထိုလူသည် ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်၊ ကျင်းရှီသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် သူ့ကျောကို ဆောင့်မိသွားကာ ပေါ်ရန်၏ မျက်လုံးများသည် ငွေထည်လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်အဝင်ဝတွင် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ငွေထည်လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ကြီး မဟုတ်ပေမယ့် သူ့ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားတဲ့စတိုင်ရှိသည်။

သူက စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ကျင်းရှီကို သူနှင့်အတူ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

ဖန်ပြတင်းပေါက် ဘောင်မှတဆင့် သူ့မျက်လုံးကို ဖမ်းစားနိုင်သော နားကပ်တစ်စုံ၊ ၀တ်စုံနှင့် လည်စည်းဝတ်ထားသော ငွေရောင်ယုန်ကြီးနှင့် သန့်စင်သော ငွေမုန်လာဥနီကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပေါ်ရန်သည် နားကပ်တစ်စုံကို ဖြုတ်ယူပြီး ကျင်းရှီ၏ နားမှာ စမ်းခိုင်းသည်။

ကျင်းရှီ၏ မျက်လုံးများက တစ်ဖက်သို့ စူးစူးရဲရဲစိုက်ကြည့်ကာ "ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

"ကိုယ် ဒါတွေကို ကြိုက်တယ်၊ မင်းကို ပေးမယ်။"

ပေါ်ရန်သည် ပြတ်သားသူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငွေရှင်းကောင်တာသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ ကျင်းရှီက သူ့နောက်မှလိုက်ကာ စျေးနှုန်းသည် တစ်ထောင်ကျော်ကာ မသက်သာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသော်လည်း မျက်တောင်မခတ်ဘဲ သူက သူ့ကတ်ကို ပွတ်ဆွဲလိုက်သည်။

"ပိုက်ဆံ ဖြုန်းတီးတာ ကျွန်မ နားမဖောက်ထားဘူး" သူမက ရင်ခုန်စွာပြောသည်။

"အဲ့တော့"

ပေါ်ရန်၏ အနည်းငယ် လှန်နေသော မြေခွေးမျက်လုံးများမှ ကျင်းရှီသည် တစ်စုံတစ်ခု စကားစပျက်သွားသည်။

ကျင်းရှီ လှည့်ထွက်ပြေးသွားသော်လည်း ပေါ်ရန်သည် ကြိုတွေးထားပြီး သူမကော်လာကိုဆွဲကိုင်ကာ စာရေးအားပြောလိုက်သည်။

"လာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကောင်မလေးရဲ့ နားရွက်ကို ဖောက်ပေးပါ။"

ငွေထည်လက်ဝတ်ရတနာဆိုင်ရှိ စာရေးမသည် နားဖောက်သော သေနတ်တစ်လက်နှင့် အရက်ပြန်များကို ဗီဒိုအတွင်းမှ ထုတ်ယူခဲ့သည်။

"ရှင် အလေးအနက် ထားလို့မရဘူးလေ။ ရှင် တကယ်လုပ်နေတာလား။" ကျင်းရှီက အံ့အားသင့်သွားပြီး "ကလေးလေး၊ ရှင် တကယ် လုပ်နေတာလား"

"မင်းနဲ့ ဘယ်သူက ဟန်ဆောင်ကစားနေလို့လဲ"

"မလုပ်ဘူး... ကျွန်မ မဖောက်ချင်ဘူး၊ အရမ်းနာတယ်။"

"ခြင်ကိုက်သလိုမျိုးပဲ လုံးဝမနာပါဘူး။"

သူ၏ ချော့မြူမှုနှင့် လှည့်စားသော စကားလုံးများဖြင့် ကျင်းရှီက ၎င်းက လုံးဝ မနာကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည်။ အပ်တစ်ချောင်းသည် သူမ၏နားရွက်ကို "ဖောက်" ခနဲ ထိုးဖောက်လိုက်ရာ ကျင်းရှီတစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသည်။

ငရဲလို နာကျင်သည်။

နားရွက်များ နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး ကျင်းရှီက သူ့ကို အကြိမ်များစွာ ကန့်ကွက်ဆန္ဒပြရင်း ကန်ကျောက်ကာ "အရမ်းနာတယ်!"

ပေါ်ရန်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမရှေ့တွင် နားကပ်နှစ်ခုကို ချထားခဲ့သည်။ "တစ်ခုရွေး"

ကျင်းရှီသည် သင့်လျော်သော ငွေရောင်ယုန်ကို မဆိုင်းမတွ ရွေးချယ်ကာ သူမ၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် သူ့နားရွက်ကို မဖောက်နိုင်သောကြောင့် ကျန်ငွေမုန်လာဥနီနားကပ်ကို သူ့ကော်လာတွင် ဂရုတစိုက် ချိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ကလိုက်ဖက်တယ်"

နားကပ်ဝတ်တဲ့ ယောက်ျားလေးတွေက ဆန်းပြားတဲ့အရိပ်အမြွက်ကို အမြဲပေးတတ်သည်၊ တစ်ချို့လူတွေက မင်းရဲ့မျက်နှာသွင်ပြင်အတွက် ပြောင်မြောက်တဲ့အဝတ်အစားတွေနဲ့ လိုက်ဖက်ကြပြီး အချို့က အရသာရှိရှိ မသိမသာဝတ်တာက လိုက်ဖက်ကြသည်။

ပေါ်ရန်သည် ခေတ်စားသည်။ သူ၏ကော်လာမှ တွဲလောင်းဆွဲထားသော ချစ်စရာကောင်းသော မုန်လာဥနီနားကပ်၊ သူ၏ ခပ်ဖြောင့်ဖြောင့် ယောက်ျားလေး ရောင်ဝါနှင့်တွဲလျက် ထူးထူးခြားခြား ခြားနားသော ချစ်စရာကောင်းမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

အမျိုးသမီးစာရေး တော်တော်များများက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရှုဖို့ ထွက်လာကြပြီး တစ်ချို့က ဖုန်းနဲ့ ဓာတ်ပုံရိုက်ချင်ကြသည်။

စစ်သင်တန်းကျောင်း ကျောင်းသားများသည် ဆရာ သိပါက နားကို ဖြတ်ပစ်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် နားကပ်မဝတ်နိုင်ပါ။

ကျင်းရှီ၏ သွယ်လျသောလက်ချောင်းများက သူ့ကော်လာနှင့် ကပ်ကာ ပြုံးလျက် "ငါ့ကလေးက အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ်"

ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ နီမြန်းနေသည့် နားရွက်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ တောက်ပသော ငွေရောင် ယုန်ငယ်လေးသည် နေရောင်တွင် တောက်ပသော တောက်ပြောင်မှုတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

သူမကိုယ်တိုင်ကလည်း ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးရှိသူမျိုးပါ။

သူ၏ နှလုံးသားသည် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အဝေးမှ တောင်များ၊ မြစ်များနှင့် စိတ်ကူးများက သူမ၏ တောက်ပသော အပြုံးထက် အရေးမကြီးဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ပေါ်ရန်သည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားကာ ပါးစပ်ထောင့်များက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။

"ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်လျှောက်နေတာလဲ၊ ရှင်ဘာလုပ်နေတာလဲ" ကျင်းရှီက သူ့နောက်ကို လိုက်လာသည်။

"မင်း အရမ်းနှေးနေတာ။ ခြေထောက်တိုတိုလေးနဲ့"

"ခြေထောက်တိုတိုလေး၊ ရှင် ဘယ်သူ့ခေါ်တာလဲ။" ဟေး၊ ရပ်၊ ရှင် ကျွန်မစကား နားမထောင်ပြန်ဘူး..."

သူမ စကားမဆုံးခင် ပေါ်ရန်သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

နွေးထွေးနူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများက သူမကို ထိမိသွားကာ ကျင်းရှီသည် ချက်ချင်း အေးခဲသွားခဲ့သည်။

"အမ်။"

သူ့ရဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် နမ်းရှုံ့မှုကြောင့် သူမ မျက်နှာလေးက နီမြန်းလာပြီး စိတ်တွေ ရုတ်တရတ် လွတ်သွားသည်။

သူမ ပြောချင်တာကို မေ့သွားခဲ့သည်။

သူမပါးစပ်ကို အုပ်ဖို့ လက်ကို နောက်ပြန်လုပ်ပြီး "အရူး..."

ပေါ်ရန်က ရယ်မောရင်း သူမနဖူးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း "အရူးလေး"

ကျင်းရှီက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေထောက်ကို ဆောင့်လိုက်သည်။ "ခွေးကောင်"

ပေါ်ရန်သည် ပခုံးတွန့်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သော သရုပ်ဆောင်မှုဖြင့် "သွားကြရအောင်၊ ငါတို့ ရုပ်ရှင် လွတ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျင်းရှီသည် သူ့နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် လုံခြုံသော အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

ပေါ်ရန်က ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ပြုံးရုံသာပြုံးသည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်ကို နမ်းလိုက်ပြီးရင် ငြင်းလိုက်" သူမသည် ခိုကလေးကဲ့သို့ သူ့ဖာသာ ရေရွတ်ရင်း "သူ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်တာလဲ…"

သူမ ဒီလိုပြောပေမယ့် သူမစိတ်ခံစားချက်က ပျားရည်ဝိုင်လိုပါပဲ၊ ချိုမြိန်မှုက အဆုံးမှာ ကိုယ့်ဖာသာ ရယ်ရသည်အထိ နှလုံးသားထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း မြိန်ယှက်စွာ စိမ့်ဝင်နေခဲ့သည်။

ရုပ်ရှင်ကြည့်နေစဉ်အတွင်း ပေါ်ရန်သည် သူမ၏ လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆုပ်ကိုင်ကာ နမ်းလိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ တောက်ပသော မီးရောင်များက သူ့မျက်ခုံးများပေါ်တွင် ထီးဆောင်းထားကာ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် သူ့အကြည့်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်၊ သူ့လုပ်ရပ်များကို လုံးဝ သတိမမူမိဘဲ သတိလစ်နေမိသည်။

ကျင်းရှီ၏ လက်သည်းလေးများက သူ့လက်ဖဝါးကို ဆုပ်နယ်ပြီးနောက် သူမ၏ လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်ထားသည်။

ရုပ်ရှင်ရုံမှ ထွက်ခွာသွားသောအခါ ညကောင်းကင်ယံတွင် နီယွန်မီးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ကျင်းရှီက တက္ကစီစီးဖို့ လမ်းဘေးမှာ ရပ်နေရင်း ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေတဲ့ ပေါ်ရန်ကို မြင်တော့ သူမ သူ့ကို ပြန်ကြည့်ခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

လမ်းမီးရောင်များက သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အရိပ်များ တစ်ဝက်ဖြာကျနေသည်။

သူပြောစရာရှိပုံပေါ်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူမက သူ့စိတ်ခံစားချက်ကို ခံစားမိပြီး "ရှင် ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ?"

ပေါ်ရန်က လမ်းလျှောက်လာရင်း တက္ကစီငှားနေတဲ့ သူမလက်ကို ဖိကာ သူမလက်ဖဝါးကို ကိုင်ကာ ခေတ္တတိတ်ဆိတ်နေပြီး "ဒီည မပြန်လို့မရဘူးလား" ဟု စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျောင်းမပြန်ရင် ဘယ်မှာနေမှာလဲ။" ကျင်းရှီသည် သူ့စကားနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပါယ်ကို လုံးဝ သတိမမူမိပေ။

ပေါ်ရန်၏ အနက်ရောင် မျက်လုံးများတွင် အလင်းရောင်များ လင်းလက်လာသည်။ "ကိုယ့် နေရာမှာ" ဟု လေးနက်စွာ လေးလေးနက်နက် ဖြေခဲ့သည်။

ကျင်းရှီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရယ်လိုက်ပြီး "ဘာလို့ ကျွန်မတို့က ရှင့်နေရာဆီ သွားရမှာလဲ..."

ရုတ်တရက် သူမ၏ စကားလုံးများသည် သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး သဘာဝမကျသော နီမြန်းမှုတစ်ခုက သူမ၏ လှပသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ စိမ့်တက်လာသည်။

သူ့ရည်ရွယ်ချက်တွေက ကြည်လင်ပြတ်သားသည်။

"ကိုယ် မကြာခင် ထွက်သွားရတော့မယ်။ မင်းနဲ့ အချိန်ပို ကုန်ဆုံးချင်တယ်" သူက ဆက်ရှင်းပြခဲ့သည်။ "ဘာအဓိပ္ပါယ်မှမရှိပါဘူး"

ဟုတ်ပါသည်၊ ဒါက "ကိုယ်မထိပါဘူး။ စည်းစောင့်ပါမယ်" လို့ အသုံးအများဆုံး မုသားတွေထဲက တစ်ခုကို ပြောသည်။ ကျင်းရှီက သူ့ကို ယုံဖို့ဆိုနာက ရူးနေမှသာဖြစ်လိမ့်မည်။

ပေါ်ရန်သည် အမြဲတမ်း တက်ကြွသော သူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျင်းရှီသည် သဘောတူရန် ရှက်လွန်းသော်လည်း ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုဘဲ သူက သူမလက်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုပ်ကိုင်ကာ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် ကျိုးပဲ့နေသော စွန်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို သူမအား ဆွဲခွင့်ပြုကာ ရှေ့မသိသော လမ်းဆီသို့ လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်၏ အရှိန်သည် အရေးတကြီးဖြစ်နေသည်။ ဒီလူရဲ့ စိတ်မရှည်မှုကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနိုင်သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူမသည် သူမခြေထောက်ကို တရွတ်ဆွဲနေရသည်။ ပေါ်ရန်က သူမကို တိုက်ရိုက်ပြန်မသယ်နိုင်ခဲ့တာကိုပင် မုန်းတီးခဲ့သည်။

ကုန်စုံစတိုးဆိုင် တံခါးဝတွင် ကျင်းရှီက ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မ သွားတိုက်တံ ဝယ်ချင်တယ်"

"အိုး၊ ကောင်းပြီ"

နှစ်ယောက်သား 7-Eleven ဆိုင်ထဲသို့ ၀င်သွားကြသည်။

ကျင်းရှီသည် ရေချိုးခန်းသုံးပစ္စည်းများ စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမ၏ ထုံးစံအတိုင်း နူးညံ့သော အမွေးအမှင်တစ်ခုကို ရွေးလိုက်သည်။ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ပေါ်ရန်က သူမ နောက်မလိုက်လာဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ငွေရှင်းရန်ပြန်၍ ငွေရှင်းကောင်တာသို့ သွားပွတ်တံကို ယူသွားပေမယ့် သန့်ရှင်းရေးသုံး ပစ္စည်းစင်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ မျက်ခုံးကျုံ့၍ ကွန်ဒုံးဘူးနှစ်ခုကို ယှဉ်ကာ သေချာရွေးချယ်နေသော ပေါ်ရန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်…..

သူ တော်တော်လေးနက်နေတာပဲ။

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး အားမထုတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ ခေါင်းကို နောက်ပြန်လှည့်ကာ ဘာမှမမြင်ဟန်ဆောင်ခဲ့သည်။

ငွေကိုင်က ကျင်းရှီကို "အခုပေးချေမလား" လို့မေးသည်။

"ခဏလေး၊ နောက်ထပ်ရှိသေးတယ်။"

ပေါ်ရန်က ရွေးပြီး လျှောက်သွားသည်။ သူမက သူ့ကိုစောင့်နေတာမြင်တော့ သူ့ပါးစပ်ထောင့်က နည်းနည်းစောင်းသွားသည်။ သူက ကွန်ဒုံးတစ်ဗူးကို ကောင်တာပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူမ မမြင်ချင်ယောင်ဆက်ဆောင်နေခဲ့သည်။ အပေါ်ယံတွင် သူမသည် ကုန်ကျငွေကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပေးဆောင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်။

တံခါးဆီရောက်တော့ ပေါ်ရန်က သော့ကိုဖွင့်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် အထဲကိုမဝင်ချင်ဘဲ တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပေါ်ရန်က သော့ကိုကိုင်ကာ သူမကို ပြန်ကြည့်ပြီး "လာလေ"

သူမက မရေမရာ ညည်းညူရင်း "ရှင်နဲ့ ဒီလိုလုပ်ရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."

ပေါ်ရန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အသံက မြင့်တက်လာကာ "မလိုအပ်ပါဘူး။ မင်း ပေါ်ပဲ မူတည်တယ်"

"မင်းရဲ့စိတ်က မဖြူစင်ဘူး။"

ကျင်းရှီသည် သူမ၏လျှာကို တန်းတန်းပင် မဆန့်နိုင်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် တံခါးဝမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဒါကို သူနဲ့ ဘယ်လို ဆွေးနွေးနိုင်မလဲ။

"လာ၊ မကြောက်နဲ့။"

သူသည် တံခါးကို မှီကာ၊ ထောင်ချောက်ထဲ သားကောင်မိသွားတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးလို ပျင်းရိသော အပြုံးဖြင့် မျက်လုံးများကို မြင့်ကာ "သဘာဝတရားက သူ့လမ်းကို သူသွားပါစေ"

တခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ကျင်းရှီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ တံခါးဝမှာ ရှိနေပြီ။ မဝင်တာက နည်းနည်းတော့ မယ်လိုဒရာမာဆန်နေသည်။ သူမသည် ပေါ်ရန်ကို အလွန်ယုံကြည်ဆဲပင်။ သူမ မလိုချင်ရင် သူ အတင်းလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ပေါ်ရန်က သူမကို ကြိုဆိုပြီး ဖိနပ်မချွတ်ဘဲ တံခါးကိုပိတ်ကာ နံရံ၌ သူမကို တိုက်ရိုက်ဖိကပ်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် နံရံ၌ အတင်းဖိကပ်ခံထားရသည်။ သူမ၏ ပခုံးများက ထိခိုက်မှုကြောင့် နာကျင်သွားသည်။

ထိုလူ၏ လုပ်ရပ်သည် လုံးဝ သိမ်မွေ့ခြင်းမရှိသော စိတ်မရှည်သော ယုတ်မာမှုမျိုး သယ်ဆောင်လာသည်။ သူ့မေးရိုးကို မော့ကာ မျက်နှာကို မော့လိုက်ပြီး နွေးထွေးနူးညံ့သော နှုတ်ခမ်းများက ချက်ချင်း သူမကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ သူက သူမသွားတွေကို ပိတ်ဖို့တောင် မစောင့်တော့ဘူး။ သူသည် တည့်တည့် မောင်းဝင်လာကာ သူမ၏ နူးညံ့သော လျှာကို တွေ့ကာ ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။

ကျင်းရှီက အသက်ရှုကြပ်ပြီး သူ့ကို မျက်လုံးပြူးကျယ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သူက သူမကို တုံ့ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။ ဤလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သားရဲတစ်ကောင် ရှင်သန်နေသကဲ့သို့ပင် ယခုအခါ သားရဲသည် တဖြည်းဖြည်း နိုးထလာကာ သူမကို ကိုက်စားလိုစိတ်ပြင်းပြနေသည်။

သူ့လျှာသည် ပျော့ပျောင်း၊ သွက်လက်ပြီး သူမကို စနောက်နေသည်။ တုန်ရီမှုတစ်ခုက သူမ၏ ကျောရိုးကို တိုးဝင်လာပြီး သူမ၏ မူလ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ပျော့ပျောင်းလာသည်။

ဒါပေမယ့် ပေါ်ရန်က ဒီလောက်ကို လုံလောက်တယ်လို့ မထင်ထားချေ။ သူ့လက်က သူမခါးကိုဖက်ကာ သူမကို ချီကာ သူမခြေထောက်များကို သူ့ဒူးဖြင့်ဖြန့်ကာ မြေပြင်ပေါ်မှ သူမခြေဖဝါးများ လွတ်သွားပြီး နံရံကိုဖိ၍ ဘယ်ဘက်ဒူးပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။

သူသည် သူ့ရဲ့နက်မှောင်သော မျက်လုံးများကို ငုံ့ကာ သူမမျက်နှာကို တစ်ဖန်မော့လိုက်ပြီး သူမ၏ စိုစွတ်သော နှုတ်ခမ်းများ နီမြန်းလာသည်ကို ကျေနပ်နေသည်။

သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို သပ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက အဓိပ္ပါယ်တွေအပြည့်ပင်။

ရုတ်တရတ် ဖရိုဖရဲ အသက်ရှုသံကို နားထောင်ရင်း ပေါ်ရန်က သူမကို နမ်းပြန်သည်။ ဘယ်ဘက်လက်က သူမလက်ကို ဆွဲယူပြီး သူ့ပခုံးပေါ် တင်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူ့လည်ပင်းကို အလိုလို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူတို့၏ အသက်ရှုသံများက အမှောင်ထဲတွင် ရောယှက်နေခဲ့သည်။