အပိုင်း (၆၆)

ထိုညတွင် ပေါ်ရန်သည် ရှန်ဖျင်ချွမ််ကို ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီး သူနှင့် ကျင်းရှီတို့ တွဲခဲ့သည့် သမိုင်းကြောင်းကို ရှင်းပြပြီး ၎င်းသည် ဘယ်အချိန်ကစ၍ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာသည် အထိ။ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောပြခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်သည် ဤကဲ့သို့သော စိတ်ရှည်မှုမျိုး မရှိသလောက်ပင်။ ယေဘူယျအားဖြင့် သူသည် သူ၏ကိစ္စများတွင် အခြားသူများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို မကြိုက်သောကြောင့် ရှန်ဖျင်ချွမ််နှင့် ဆက်သွယ်ရန် သူ့နှလုံးသားကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် မျက်နှာသာပေးမှုကို နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ခံစားခဲ့ရသည်။

တရားမျှတစွာ ပြောရလျှင် ပေါ်ရန်သည် သူ့အား ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အခု စစ်တက္ကသိုလ်မှာ ဘတ်စကတ်ဘော ကစားရင်း သူ့သူငယ်ချင်း အသိုင်းအဝိုင်းကြားထဲမှာ ကောင်လေးတွေက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဂိမ်းထဲဝင်ခိုင်းသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််က သူ မကြိုက်မှန်း သိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် လူအနည်းငယ်ကို စော်ကားခဲ့သည်။ သူနှင့် ဆက်ဆံချင်သူများသည် ပေါ်ရန်ကို မလိုလားကြပေ။

ပေါ်ရန်က သူ့ကို “အစ်ကိုရှန်” လို့ ခေါ်ကတည်းက သူတို့က ညီအကိုတွေလို့ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုခဲ့သည်။

အတိတ်တွင် ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် အဘယ်ကြောင့် အခြေအမြစ်မရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို နားမလည်ခဲ့ပေ။ လစဉ် နွားနို့နှစ်ဗူးလောက်နဲ့ မရနိုင်ဘူးမလား။

ခုတော့ သူနားလည်သွားပြီ။ ဒီကောင်က သူ့ယောက်ဖဖြစ်လာဖို့ တစ်လျှောက်လုံး ဝီရိယစိုက်ထုတ် ကြံစည်ခဲ့တာ ထင်ရှားသည်။

အဲဒီနေ့နံနက် ရှန်ဖျင်ချွမ််က သူ့ ညီမအရှုပ်ထုပ် ဝဝကစ်ကစ် ဖက်ထုပ်သေးသေးလေးကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမသည် အသက်ငါးနှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ကျင်းရှီ၏ အနာဂတ်ရည်းစားများက သူမအား နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းကာ သူမအတွက် ရပ်တည်ပေးရသည့် မရေမတွက်နိုင်သော မြင်ကွင်းများကို သူ စိတ်ကူးကြည့်ခဲ့သည်... ယခုတော့ ပေါ်ရန်သည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို သူဘယ်လောက်ထိ ကျင်းရှီကို မြတ်နိုးကြောင်း ပြသ၍ သူ့ကိုပင် အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်။

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ရှန်ဖျင်ချွမ််၏ စိတ်အခြေအနေသည် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ သက်သာရာရသွားသလို အနည်းငယ်လည်း စိတ်ပျက်သွားသည်။

သူသည် အဆောင်သို့ မပြန်ဘဲ ကျောင်းဝင်းအပြင်ဘက် လမ်းဘေး အသားကင်ဆိုင်သို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤရုတ်တရက်သတင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ချေဖျက်ရန် အသားကင်တုတ်ထိုးများနှင့် ဘီယာများကို မှာခဲ့သည်။

ပူလောင်သော အသားကင်ကို လာချပြီး လန်းဆန်းသော ဘီယာသည် နွေရာသီ၏ အပူဒဏ်ကို ပြေပျောက်စေကာ လည်ချောင်းထဲ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

City B ၏ nightlife သည် နေရာတိုင်းတွင် အမျိုးအစားစုံသော အသားကင်များနှင့် ဘီယာဆိုင်များနှင့်အတူ အလွန်ကြွယ်ဝသည်။ လက်ပြတ်ဝတ်ထားသော အမျိုးသားများသည် အရက်သောက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ လောင်းကစား လုပ်ကာ အော်ဟစ်ပြီး ပြင်းထန်သော မြစ်ချောင်းအင်းအိုင်များ လေထုကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််ရဲ့ ထိုင်ခုံက မနွေးခင်မှာ မောက်မာတဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ယို၊ ဒါဘာလဲ၊ မင်းသားရှန်တစ်ယောက်တည်း ညစာစားနေတာလား။ ညီအကိုတွေကို မင်းနဲ့ ပေါင်းစေချင်လား"

ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် အသားတုတ်ထိုးစားရင်း ပါးစပ်မှာ အဆီများနေပြီး သူ့ဘေးက ခြေရင်းက စွန်းခိုင်၏ခြေကို ပြန်ကြည့်သောအခါတွင် သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မလိုလားအပ်သော အပြုံးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူနောက်ကို လိုက်လာတဲ့ တခြားကောင်တွေ ကလည်း ညဉ့်နက်ပိုင်း အဆာပြေစားဖို့ အပြင်ထွက် လာကြတာ။

ဘားမှာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် စွန်းခိုင်၏ သွားနှစ်ချောင်းကို ချိုးလိုက်သည်။ စွန်းခိုင်က အဲဒီကတည်းက အာဃာတ ထားခဲ့တာ သူသိသည်။ ယခု၊ နောက်ဆုံးတော့ သူအခွင့်အရေးရပြီး၊ ရှန်ဖျင်ချွမ််ကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်မပေးမှာ သေချာပါသည်။

"မင်းသားရှန်၊ မင်းလို မြင့်မြတ်တဲ့သူက သာမန် အစားအသောက်ဆိုင်မှာ ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး လာစားနေရတာလဲ" စွန်းခိုင်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််က သူ့ကို သိပ်စိတ်မ၀င်စားသလို ပြောလိုက်သည်။ "လွတ်သွားတဲ့ သွားတွေကို ပြင်ပြီးပြီလား"

ထိုစကားကြောင့် စွန်းခိုင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူက ဘီယာပုလင်းကို ကိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ကို ချက်ခြင်း ခွဲလိုက်သည်။ အဝါဖျော့ဖျော့အရည်များသည် ရှန်ဖျင်ချွမ််၏ အဝတ်များပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။

"ခွေးကောင်... မင်း ကောင်းကောင်း မသောက်ရင် သောက်ပြီး အပြစ်ဒဏ်ခံရမယ်!" ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကိန်းဂဏန်းများ ခွန်အားရှိခြင်းအား အခွင့်ကောင်းယူပြီး စွန်းခိုင်သည် ရှန်ဖျင်ချွမ်် အတွက် ပြဿနာဖြစ်စေရန် တမင်တကာ ဆန္ဒရှိနေသည်။ "ညီအစ်ကိုတို့၊ သူ့ကို ရိုက်!"

လူအနည်းငယ်စုပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ််ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်နှက်တော့သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် လူသစ်လေးဖြစ်သည်။ သူသည် အများအားဖြင့် လေ့ကျင့်ခန်းများစွာ လုပ်သော်လည်း ပြေးခြင်းနှင့် ဘတ်စကတ်ဘောကစားခြင်းတွင်သာ အကန့်အသတ်ရှိသည်။ သူက စွန်းခိုင်နဲ့ Gym မှာ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ပြီး ကြွက်သားတွေ တောင့်တင်းတဲ့ သူ့အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ မယှဉ်နိုင်သေးဘူး။ ရိုက်နှက်ခံရပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလဲကာ စိတ်မကောင်းစရာ အခြေအနေဖြစ်သွားသည်။

မကြာမီတွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအနည်းငယ်သည် သိသွားကာ စွန်းခိုင်၏ လက်မောင်းသည် ဂျွတ်ခနဲ တိုက်ရိုက်ကျိုးသွားကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေခဲ့သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် ကြယ်များကို မြင်သည်အထိ အရိုက်ခံခဲ့ရသည်။ သူသည် မတ်တပ်မရပ်နိုင်ဘဲ မျက်လုံးများ ဝေဝါးလာသည်။ ကာမိုဘောင်းဘီ ၀တ်ထားသော ponytail နှင့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က သူ့ရှေ့တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ ပိတ်ဆို့ထားသည်ကို သူမြင်လိုက်ရသည်။

သူမသည် သွယ်လျ၊ ပျော့ပျောင်းသော အသွင်အပြင်ရှိပြီး သူမ၏ လက်ဗလာလေးများသည် ပုံကျသော ကြွက်သားများရှိပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို အလွန်အစွမ်းထက်သည်။

ယောက်ျားတစ်ယောက်က အော်သံနဲ့ သူမသည် သူ့ကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ရိုက်ချလိုက်သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် လတ်လတ်ဆက်ဆက်သွေးများဖြင့် မှုန်ဝါးနေသော သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ပြီး ခဏမျှ ဂယောင်ချောက်ချား ဖြစ်နေတာလား ထင်မိသွားသည်။

ကောင်မလေးက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများသည် အနည်းငယ် ယောက်ျားဆန်သည်၊ သူမ၏ ထက်မြက်သော နံဘေးပုံစံမှာ ထူးခြားသော အသွင်အပြင်များရှိပြီး ထူးထူးခြားခြား အေးစက်သော သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ရင်းနှီးနေသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် သူမက ထမင်းလုံးစားရတာ နှစ်သက်သော ဂျူနီယာလေးဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

ယောက်ျားအနည်းငယ်က သူမကို မိန်းကလေးပဲလို့ မြင်ပြီး လက်မလျှော့သေးဘဲ ရှေ့ကို ပြေးသွားပြန်သည်။ ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် ရှချင်းကို သူ့နောက်သို့ ချက်ချင်းဆွဲလိုက်ပြီး သွေးကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး "ဒါနဲ့ သူမနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး..."

သူစကားမဆုံးခင်မှာ ရိုက်နှက်ကန်ကျောက်ခံရပြန်သည်။

ရှချင်းသည် ရှန်ဖျင်ချွမ််၏ ဆွဲအားကို ခါထုတ်လိုက်ကာ နှစ်ခါလောက် လှုပ်ရှားရုံဖြင့် ကျန်လူအနည်းငယ်ကို ထိန်းကာ ပြေးထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သူမသည် ကာမိုအဝတ်အစားများ ၀တ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စွန်းခိုင်နှင့် သူ့လူများက သူမကို မနှိုးဆွတာ ပိုကောင်းသည်ကို သိလိုက်သည်။ သူတ်ို့သည် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကူညီပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

ရှချင်းသည် ရှန်ဖျင်ချွမ််ကို ပြန်ကြည့်သည်။ သူသည် နီရဲသောသွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်နေသော လက်များဖြင့် နှာခေါင်းကို ဖိထားသော်လည်း ကယောင်ကတမ်းဖြင့် "အဆင်ပြေတယ်၊ လုံးဝကိုအဆင်ပြေတယ်၊ ငါ ဘာမှ မခံစားရပါဘူး။ ဒီအမျိုးသမီးတွေက ခြေထောက်တွေနဲ့ ခြေဖဝါးတွေမှာ ခွန်အားနည်းနည်းမှ မရှိဘူး၊ ထွီ"

သူမသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူမအိတ်ထဲမှ တစ်ရှူးအချို့ကို ယူကာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။"ရှင့် နှာခေါင်းကို လွှတ်လိုက်" လို့ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်် လွှတ်လိုက်သည်နှင့် သွေးများသည် ပုတီးစေ့များကဲ့သို့ ထွက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားသည်။

ရှချင်းသည် တစ်ရှူးကို ဒေါင်လိုက်ပုံစံဖြစ်အောင် လှိမ့်လိုက်ပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ်် နှာခေါင်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်သည်။

သူမသည် သေးငယ်သောပုံစံဖြင့် အလွန်ပါးလျသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အဆီတစ်အောင်စမျှ မရှိပါ။ သူမ၏ လက်များသည် ချောမွေ့ပြီး စီးဆင်းနေသော ကြွက်သားလိုင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် စက္ကူပါးပါးလေးနှင့် တူသည်..

အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်ဟန်ပင်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူမထက် နှစ်ဆနီးပါး ကြီးမားတာကြောင့် သူက ကလေးမလေး သူ့အား ကယ်တင်တာကို ရှက်ရွံ့နေဆဲဖြစ်သည်။

ရှချင်းသည် သူ၏နှာခေါင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှ သွေးများကို သန့်စင်ရန် တစ်ရှူးပိုသုံးခဲ့သည်။

"ရှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ တခြားနေရာတွေမှာ ဒဏ်ရာရနေသေးလား၊ စီနီယာ"

ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးများပေါ်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကြွက်သားများကို ဗလာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ၎င်းတို့သည် ရုတ်တရက် သို့မဟုတ် မဆင်မခြင် ပုံပန်းသဏ္ဍာန် လုံးဝမရှိပါ၊ ၎င်းတို့သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အရသာ အနည်းငယ်ကို ထုတ်ဖော်ထားသည်။

သူက "အာ့" ဟု ဗလာတစ်ခု လွတ်ထွက်သွားသည်။

သူ့အကြည့်ကြောင့် အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့နေသလို ရှချင်းက သူမအင်္ကျီကို ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ဆွဲယူပြီး သူမကိုယ်သူမ ဝတ်လိုက်သည်။ "အရိုးကျိုးတာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဆေးရုံသွားမယ်"

"ဘာပြဿနာမှမရှိဘူး၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ် အရိုးကျိုးနိုင်မလဲ။ ငါ့အရိုးတွေက မာကျောတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး!"

သူ၏ ဗရုတ်သုတ်ခ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ရှချင်းသည် သူ ဒဏ်ရာကြီးကြီးမားမားမရှိဘဲ အဆင်ပြေနေမည်ထင်လို့်သည်။ ထွားပြီး သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သူမရဲ့အရွယ်အစား နှစ်ဆကျော်သော သူ၏ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကြောင့် အခြားအရာများ ချို့တဲ့နေသော်လည်း ရိုက်နှက်ခံရမှုအတွက် ခံနိုင်ရည်မှာ ပထမအဆင့်သာ ရှိသေးသည်။

"ကျွန်မ အခုနည်းနည်း ဗိုက်ဆာနေပြီ" လို့ သူမက ပြောပြီး စားပွဲပေါ်က အသားကင်တုတ်ထိုးတွေနဲ့ အရက်တွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််က သူမကို အမြန်ဆွဲထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး "မင်းစားချင်သမျှ စားပါ၊ စီနီယာက ကျွေးမှာပါ!"

သူက သူမစားတာကိုကြည့်၍ သူမအတွက် ထမင်းတစ်ပန်းကန်နှင့် အသားကင်အပိုတွေကို မှာလိုက်သည်။

ရှချင်းသည် အလွန်နှေးကွေးစွာ အစာစားသော်လည်း သူမ၏ အစာစားချင်စိတ်သည် အံ့သြလောက်အောင် ကြီးမားသည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ အကင်များအားလုံးကို အမြန်အပြီးသတ်လိုက်ပြီး ထမင်းကို အပြောင်ရှင်းလိုက်သည်။

သူမ ပါးစပ်ကို လက်သုတ်ပဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ပြီး "ရှင့်ရဲ့ ညဥ့်နက် သရေစာတွေ ကျွန်မ အကုန်စားလိုက်ပြီ" ဟု အနည်းငယ် တောင်းပန်စကား ဆိုခဲ့သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် ဤမျှစားချင်စိတ်ကြီးသော မိန်းကလေးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြောင်း တွေးလိုက်မိသည်။ သူ့အတွေ့အကြုံအရ မိန်းကလေးတွေက ယုန်လိုပါပဲ၊ ဒီလောက်ကို ဘယ်လိုလုပ် စားနိုင်မလဲ။

"မင်း တခြားဘာလိုချင်သေးလဲ?" ရှန်ဖျင်ချွမ််က စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးခဲ့သည်။ "မလုံလောက်ရင် ငါ့ကိုပြောပါ"

"လုံလောက်ပြီ ကျေးဇူးပါ၊ စီနီယာ"

"ညစာမစားခဲ့ဘူးလား"

"ကျွန်မ စောစောကထိ အလုပ်လုပ်နေတာ၊ ညစာစားဖို့တောင် အချိန်မရှိဘူး။ ဆာနေတာ"

"ညဉ့်နက်မှ အလုပ်လုပ်တာ။ ဘယ်မှာလဲ"

"ဟိုက၊ လမ်းဆုံးက ဟော့ပေါ့ စားသောက်ဆိုင်မှာ ကျွန်မ စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ပါ။"

"နွေရာသီအားလပ်ရက်မှာ မင်း အိမ်မပြန်ဘူးလား"

"မပြန်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအချိန်ပိုင်းအလုပ် အခွင့်အလမ်းကို ကျွန်မ ရှာတွေ့ပြီး တစ်ချိန်တည်း ကျောင်းမှာ ကျွန်မသင်တန်းတွေကို ပြန်ကြည့်နိုင်တယ်"

ရှန်ဖျင်ချွမ််က သူမကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ချီးကျူးခဲ့သည်။ "မင်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိတာပဲ၊ ငါ့ညီမလေးကို မင်းလို စိတ်ဓာတ်တစ်ဝက်လောက်ရှိစေချင်တယ်"

ရှချင်းက မတုံ့ပြန်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမက သူ့အနားကို လျှောက်သွားပြီး သူ့နှာခေါင်းထဲက ထွက်လာတဲ့ တစ်ရှူးကို ညင်သာစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး "နှာခေါင်းသွေးလျှံတာ ရပ်သွားပြီပဲ"

"အိုး" သူသည် စောစောက လုံးလုံးလျားလျား ရူးနေပုံပေါ်မည်ကို သိသွား၍ နှာခေါင်းပိတ်ထားသော တစ်ရှူးကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"စီနီယာ၊ ကျွန်မ ရှင့်ရဲ့အဆောင်ကို ပြန်ပို့ပေးပါရစေ" ရှချင်း က အကြံပေးသည်။

"မင်း ငါ့ကိုပြန်ပို့မို့လား?"

"အဲဒီလူတွေက မလွတ်ပေးဘဲ လမ်းမှာ ပိတ်ဆို့မှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်တယ်။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြန်ပို့ပေးတာ ပိုလုံခြုံမယ်" ရှချင်းက "ရှင်က လူကောင်းပါ။ ကျွန်မ ဒီမှာရှိနေရင်၊ တခြားသူတွေ ရှင့်ကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် မပြုဘူး"

"ဟမ်?"

သူမ၏ စကားများက ထိထိမိမိရှိသော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကြားရသည်မှာ ထူးဆန်းနေလေသည်။

ရှချင်းသည် ရှန်ဖျင်ချွမ််ကို သူ့အဆောင်အ၀င်ဝသို့ လိုက်ပို့ရန် တွန်းအားပေးကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားတာကို ကြည့်ခဲ့သည်။

ကျင်းရှီက ဒီအဖြစ်အပျက်ကြောင့် သူ့ကို ရက်အတော်ကြာ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့သည်။ "အစ်ကို၊ နင်က မင်းသမီးလေးလား။ နင့်ရဲ့အဆောင်ကို ပြန်ပို့ဖို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် လိုအပ်တယ်"

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ဖျင်ချွမ််သည် အရိုက်ခံရပြီး အနည်းငယ် အရှက်မဲ့သော်လည်း နောက်ကွယ်ကကြည့်လျှင်တော့ သူ့တွင် ယောက်ျားပီသမှု လုံးဝမရှိဟု အမှန်တကယ် ခံစားခဲ့ရသည်။ သူသည် ကလေးမလေးကို သူ၏ "လှပသောကယ်တင်ခြင်းသူရဲကောင်း" အဖြစ် ဖြစ်ခွင့်ပေးခဲ့ရုံသာမက သူမက သူ့ကို အဆောင်ထိ တောက်လျှောက် အကာအကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လုံးဝမှားယွင်းသော ဇာတ်ညွှန်း ဖြစ်ခြင်းဖြစ်သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ရယ်နေတာလား စွန်းခိုင်က ဘယ်သူ့အတွက်ကြောင့် ငါ့ကို စိတ်ဆိုးနေတာလဲ" ရှန်ဖျင်ချွမ််က ကျင်းရှီ၏ ကျစ်ဆံမြီးလေးကို ဆွဲလိုက်သည်။ "မင်း ငါ့ကို ရယ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး"

ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ််ကို လျှာထုတ်ပြလိုက်ပြီး ပေါ်ရန်နောက်တွင် အမြန်ပုန်းလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က သူ့လက်ကို သူမပေါ် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးတင်ထားပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို ပျင်းရိစွာနဲ့ "ဆံပင်မဆွဲနဲ့၊ သူ့မှာ မကျန်တော့ဘူး။ သူထိပ်ပြောင်သွားရင် ငါ မလိုချင်တော့ဘူး"

"မင်း မလိုချင်ရင် ငါ့ကိုပြန်ပေး" ရှန်ဖျင်ချွမ််က ကျင်းရှီကို ခေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် ပေါ်ရန်က သူမကို သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကာကွယ်ခဲ့ပြီး ခွင့်မပြုခဲ့ချေ။ "အဲ့ဒီ ဂျူနီယာ ရှချင်းက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပညာရေးမှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် အကယ်ဒမီ တစ်ခုလုံးမှာ သူမက နံပါတ်တစ်နေရာ ရခဲ့တာ"

ရှန်ဖျင်ချွမ််က "အံ့ဩစရာတော့ မရှိပါဘူး။ အဲဒီနေ့က သူ့ကိုယ်ခံပညာက ဇာတ်ကားထဲက အမျိုးသမီး စစ်သည်တော်တစ်ယောက်လို ယောက်ျားလေးတွေ အများကြီးကို ဖမ်းစားခဲ့တာ!"

"သူ့အကြောင်း နည်းပြဆရာပြောနေတာကိုလည်း ငါကြားတယ်။ သူက သီးသန့်ဆန်ပြီး သူငယ်ချင်းနည်းနည်းနဲ့ ခပ်ခွာခွာနေတတ်ပေမယ့် သူမက လူကောင်းပါ၊ အရမ်းအပြစ်ကင်းတယ်။"

ပေါ်ရန် ပြောသည့်အတိုင်း ကျင်းရှီသည် စစ်သင်တန်းကျောင်း၏ ဝဘ်ဆိုဒ်သို့ ဝင်ရောက်ပြီး စနစ်ထဲတွင် ရှချင်း၏ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို တွေ့ခဲ့သည် "ဝိုး၊ bro၊ သူက monolid ပဲ!"

ရှန်ဖျင်ချွမ််က သူ့လက်တွေကို ခေါင်းနောက်မှာ ထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ထမင်းစားပြီးနောက် ပျင်းရိစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း "monolid ဖြစ်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ?"

ကျင်းရှီသည် ရှချင်း၏ ဓာတ်ပုံကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး လှပသော အသွင်အပြင်ရှိသည်။ သူမ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော monolid မျက်လုံးများသည် ပန်းချီကားများတွင် ဂန္တဝင်အလှများကဲ့သို့ တောက်ပမှုကို ပေးစွမ်းသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိပေမယ့် monolid မျက်လုံးတွေကို ပိုကြည့်လေလေ သူတို့ကို ပိုသဘောကျလေပင်။

ကျင်းရှီက ပေါ်ရန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီအစ်မ ရှချင်းမှာ ဗိုက်ကြွက်သားရှိလား"

"ရှိတယ်" ပေါ်ရန်က ဂုဏ်ယူစွာပြောလိုက်သည်။ "စစ်တက္ကသိုလ်က မိန်းကလေးတွေက ဘယ်လိုလုပ် ဗိုက်ကြွက်သားမရှိမှာလဲ"

ကျင်းရှီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ "Monolid၊ ဗိုက်ကြွက်သားနဲ့၊ ဒီအစ်မ ရှချင်းက အနာဂတ် ကျွန်မယောင်းမ၊ ဟုတ်လား?"

"ကောင်မစုတ်လေး၊ မင်းဘာတွေ မဟုတ်တာပြောနေတာလဲ!"

"အစ်ကိုပြောသလိုပဲလေ၊ အစ်ကို့ရဲ့အနာဂတ်ချစ်သူက အရပ်ရှည်ပြီး ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိရမယ်။ သူမက monolid နဲ့ ကြွက်သားတွေရှိနေရင် အပိုဆုပဲပေါ့"

ပေါ်ရန်က ရှန်ဖျင်ချွမ််ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "မမျှော်လင့်ထားပေမယ့် အစ်ကိုရှန်ရဲ့အရသာခံစားမှုက တော်တော်ထူးခြားတယ်"

ရှန်ဖျင်ချွမ််က ထစ်ငေါ့ထစ်‌ငေါ့ဖြင့် "မင်းတို့နှစ်ယောက်… မဟုတ်တဲ့စကားမပြောနဲ့၊ ဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး!"

"ဘာမှမဖြစ်ရင် ဘာလို့မျက်နှာတွေ နီရဲနေတာလဲ"

"မျက်နှာ မနီပါဘူး၊ ပူနေလို့...." သူသည် သူ့တီရှပ်ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ယက်ခပ်၍ သူ့ပါးပြင်များ နီမြန်းလာသည်။

ကျင်းရှီနှင့် ပေါ်ရန်သည် ရှန်ဖျင်ချွမ်် နေထိုင်သော အိပ်ဆောင်အဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ နှစ်ယောက်စလုံးက ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကြသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်် - "ဘာလဲ?"

ပေါ်ရန်က "အရှင်မင်းမြတ်ကို နန်းတော်ကို ပြန်ခေါ်လာတာပါ" ဟုဆိုသည်။

"......"

သူသည် သူတို့နှစ်ယောက်နဲ့ အစာမကြေအောင်နဲ့ စကားစမြည်ပြောဖို့ တမင်တကာ လျှောက်လာခဲ့ကာ သူ့ကို နာရီဝက်တောင် မပြည့်သေးဘူး သူတို့က ထွက်သွားဖို့ပြောသည်။

သူက ကျင်းရှီနဲ့ ပေါ်ရန်ကိုကြည့်ပြီး "ငါ... မင်းတို့လမ်းကိုပိတ်နေလို့လား"

ကျင်းရှီက ပြုံးပြီး "ဟုတ်တယ်"

ပေါ်ရန်က လျှောက်သွားပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ််ရဲ့ ပခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်ကာ "အရှင်မင်းမြတ်ရှန်၊ မင်းကို တော်ဝင်ကြင်ယာတော် ယူဖို့ အလေးအနက် အကြံပြုပါတယ်"