အပိုင်း (၆၇)

ညဥ့်နက်နေပြီဖြစ်ပေမယ့် လှေကားထစ်အလွတ်ပေါ်တွင် စုံတွဲတစ်တွဲ နီးနီးကပ်ကပ်လေး ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့၏ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် အသံများသည် ညည်းညူသံများနှင့် တီးတိုးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မနက်ဖြန်ဘယ်အချိန်လဲ?"

"မနက် ခြောက်နာရီ ထွက်မယ်"

"ဒါဆို အစောကြီးပဲ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို လာတွေ့မယ်"

"မင်း ဘယ်တော့မှ အစောကြီးနိုးတာ မဟုတ်ဘူး။"

ကျင်းရှီက သူ့အကျီလက်ကို ရွှတ်နောက်နောက် ဆွဲလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ထမှာပါ!"

"ကောင်းပြီ မင်း ကောင်းကောင်းအိပ်။ မင်း မနက်ဖြန်မနက် မူးနေပြီး ကိုယ့်ကို မေ့သွားဥိီးမယ်"

"ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲ"

"ရက်လေးဆယ်လောက် ဒါပေမယ့် နောက်ကျသွားနိုင်ဆိုတာကို ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ။ စာသင်နှစ်မစခင်မှာ သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပါ"

ကျင်းရှီသည် သူ့အကျီလက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်သောကြောင့် သူမ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ "အဲဒါက အကြာကြီးပဲ"

"ဟုတ်တယ်ကြာကြီးပဲ"

ပေါ်ရန်က ကောင်မလေးကို သူ့ပေါင်ပေါ်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးကို သူမ ကျောပေါ်တင်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ?"

"ရှူး"

သူက ညည်းတွားလိုက်သည်။ "နမ်းပါရစေ"

ကျင်းရှီက ရယ်မောပြီး သူ့ပါးပြင်ပေါ် အနမ်းဖွဖွလေး ပေးလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က သူမမျက်နှာကို ကိုင်ဖို့အခွင့်အရေးကို ရယူလိုက်ပြီး သူမနှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်သည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများသည် အေးမြပြီး နူးညံ့သည်။ သူက သူတို့ကို ခွဲလိုက်သောအခါ သူမ၏ လောင်မြိုက်သောလျှာကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူက သူမကို မမောမပန်း နမ်းလိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် သူမမျက်လုံးများဖွင့်ကာ သူ့ကို ချက်ချင်းပြန်ကြည့်လိုက်တော့ မှောင်မိုက်နေသော မျက်ဆံများ၏ ဆိုးသွမ်းမှုအရိပ်အမြွက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ မတုံ့ပြန်မီတွင် ပေါ်ရန်သည် သူ့သွားများက သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် သူမပါးစပ်မှ ငန်ကျိကျိသွေးများ ပြည့်လျှံလာသလို သူ့လျှာဖြင့် လျင်မြန်စွာ သူမပါးစပ်ကို လွှမ်းမိုးထားရင်း သူမ မောဟိုက်လာသည်။

ကျင်းရှီက နမ်းတာကိုရပ်ပြီး သူ့ကို ပျော့ညံ့စွာ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး "ရှင်...ခွေးလား"

ခွေးတွေသာ လူကိုကိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကို အရသာရှိရှိ အရသာခံလိုက်သကဲ့သို့ အလွန်မနူးညံ့သော်လည်း အလွန်စေ့စပ်သေချာလှသည့် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဒဏ်ရာကို သဘောကျနေသည်။

ကျင်းရှီ၏ ထုံကျဉ်နေသော နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် သူပေးသော ကြမ်းတမ်းသော ညှာတာမှုတွင် နှစ်မြှုပ်နေပြီး သူက သူမနှုတ်ခမ်းမှ အသက်ကို စုပ်ယူလိုက်သည့်တိုင် ရုန်းထွက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

သူမသည် လက်တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သူ့နှုတ်ခမ်းကို ပြင်းထန်စွာ ကိုက်လိုက်သည်။ ပါးစပ်တွေ ရောနှောနေတဲ့ တိတ်ဆိတ်တဲ့ လှေကားထစ်မှာ စိုစွတ်၊ ပျော့ပျောင်းတဲ့ အသံတွေနဲ့အတူ ဒီအပြန်အလှန်စုပ်မှုက နမ်းရုံထက် ပိုပိုပြီး အားကောင်းတာကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာကို အုပ်လိုက်ရင်း နီမြန်းနေသော သူမနှုတ်ခမ်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ ပေါ်ရန်သည် သူ့အရေပြားအောက်ထိ အပူဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကိုယ့်ကို ပြန်ကိုက်တာလား?"

"ပြန်ဆပ်ရမယ်"

သူ့ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် နှုတ်ခမ်းများသည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။ "ဒါဆို ဆက်လုပ်ပါ"

ကျင်းရှီသည် သူမသွားများကို သူ့အသားထဲသို့ ညင်သာစွာ နစ်မြုပ်သွားစေရန် ကိုင်းထားကာ သူ့ကို အမှန်တကယ် မထိခိုက်စေဘဲ သေးငယ်သော အမှတ်အသားများ ချန်ထားခဲ့သည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို သေတဲ့အထိ ကိုက်နိုင်တယ်" သူသည် သူမ တင်ပါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ရှင့်ကို နာကျင်စေတာကို မမြင်ရက်ဘူး"

သူမ သူ့ကို ရူးသွပ်စေခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို တွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းက ဒီလောက်တောင် အကျင့်ယုတ်နေတာပဲ"

"ဒါက ရှင့်ကို အကျင့်ယုတ်နေတာလား။ ရှင် ကျွန်မအတွက် အနာဂတ်မှာ မငိုမချင်းလုပ်ပြမယ်၊ ခဏစောင့်။"

သူမသည် သူ၏အောက်နှုတ်ခမ်းကို နောက်ထပ်အနမ်းတစ်ခုတင်လိုက်ကာ ရှည်လျားလှသော အနမ်းများကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က သူမကို မတွန်းထုတ်ဘဲ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အနီးကပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

အမှန်တော့ သူသည် အထူးတလည် ဝမ်းမနည်းပါ။ သူတို့ ထာဝရ လမ်းခွဲသွားသလိုမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်လကျော်လောက်သာ ကြာပါလိမ့်မည်။

မိန်းကလေးများသည် ခံစားချက်ပို၍ ထိခိုက်လွယ်သည်။ ကျင်းရှီသည် သူနှင့် ခွဲခွာရန် အလွန်တရာ ဝန်လေးနေပုံရပြီး သူ့လက်ကို တစ်လှည့်စီ ကိုင်ကာ လည်ပင်းနောက်ဘက်ထိ စိမ့်ဝင်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိအားပေးတာ သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ရေးတပ်ကြပ်ကြီးများကို ပြန်မပြောရန် ဟိုဟိုဒီဒီ သတိပေးသည်။

အဆုံးတွင် သူမသည် သူ့ရှပ်အင်္ကျီကို ရွှဲရွှဲစိုနေသည့်အတွက် သူမမျက်နှာကို သူ့ပခုံးတွင် မြှုပ်ထားရင်း ငိုတောင်ငိုသည်။ သူ့ကို အရမ်းလွမ်းနေမယ်လို့ သူမက ပြောသည်။

ပေါ်ရန်သည် စိတ်မကောင်းစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒီလို ဝမ်းနည်းစရာ လမ်းခွဲမှုကို သူ မလိုချင်ပေမယ့် သူ့မျက်ရည်တွေကို ထိန်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူ့နှလုံးသား ကွဲကြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမကို ဘယ်လိုနှစ်သိမ့်ရမလဲမသိပေ။

ပေါ်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်တော့ သူမ၏ ညဝတ်ဂါဝန်အောက်ရှိ ရင်ဘတ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ပုံမှန် လုံးဝန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်အစား၊ ၎င်းသည် အရွယ်အစားတစ်ခုအထိ သေးသွားသည်။

သူမ ဘရာစီယာ မဝတ်ထားဘူး။

ပေါ်ရန်၏ အာဒမ်ပန်းသီးကို သူသည် မျိုချရင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ပူလောင်သော အပူရှိန်သည် လည်ချောင်းထဲ ပြည့်လျှံသွားလေသည်။

သူသည် ကျင်းရှီ၏ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာ သုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နူးညံ့သော ရင်သားများကို စိုက်ကြည့်ကာ "ရှီရှီ၊ ကိုယ် မင်းကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးပါရစေ၊ ကောင်းပြီလား?"

ကျင်းရှီသည် ညဉ့်နက်မှ သူမ၏ အဆောင်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး စောင်အောက်သို့ တွားသွားကာ သူမတစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေသွားလျက် စောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် နီရဲနေပြီး ဦးရေပြားက တုန်ယင်နေပြီး သူမသည် တိမ်များကြားတွင် လွင့်မျောနေသလို ခံစားရသည်။

"လူရှုပ်။"

သူမ အသက်ရှုကြပ်ကာ "ပေါ်ရန်၊ မကောင်းတဲ့ကောင်"

သူမသည် သူ့ကို တွန့်ဆုတ်စွာ နှုတ်ဆက်ပြီး သူနှင့်ခွဲရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တွန့်ဆုတ်ကာ ငိုခဲ့သည်။ ဒီကောင် ဒီလောက်ဆိုးမယ်လို့ သူမ မမျှော်လင့်ထားဘူး။

သူက သူမကို ထိုးဖောက်မဝင်ဘဲ သူမရဲ့ပါးလွှာတဲ့ အထည်အစားတွေကနေ "ဟိုနေရာ" သာ နှိုးဆွပေးခဲ့ပေမယ့် အဲဒီခဏမှာပဲ ကျင်းရှီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က နူးညံ့သွားပြီး သူမ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမမျက်ရည်တွေကို ချက်ချင်းမေ့သွားပြီး သူမရဲ့ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုခံစားမှုသည် ယခင်ပျော်ရွှင်မှုပေါင်းစုကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူမမျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့မျက်ဝန်းနက်နက်တွေကလွဲလို့ အရာအားလုံးက မှုန်ဝါးဝါးပင်။ သူမသည် ကမ္ဘာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျင်းရှီသည် ကိုယ့်ဖာသာ ထိကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မခံစားရပေ။ ကိုယ့်ဖာသာ ဘာမှ မခံစားရတာကို သူဘာလို့ ဒီလို တုံ့ပြန်ခဲ့တာလဲ။ အဲဒီလူရဲ့လက်တွေ... သူတို့မှာ မှော်ပညာတစ်မျိုးမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသလား။

သူမ ရူးသွားပြီ!

ကျင်းရှီက အဲဒါကို မတွေးနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် မျက်လုံးမှိတ်ပြီး အတင်းအိပ်သော်လည်း စောစောထရန် နိုးစက်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ကျင်းရှီ ကဲ့သို့သော နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်သူများသည် သူမ၏ ခေါင်းအုံးအောက်တွင် နှိုးစက် ဆယ်ခု တစ်ပြိုင်နက် နိုးလာလျှင်ပင် သေချာပေါက် နိုးလာလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

သူမ၏ မြည်နေသော နှိုးစက်သံ၏ တုန်ခါမှုကြောင့် ကျင်းရှီသည် အမြန်ဝတ်ကာ ပေါ်ရန်၏ ဘတ်စ်ကားရပ်ထားသည့် ကျောင်းတံခါးဆီသို့ ပြေးသွားသည်ကို အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ သူက အဝေးကနေ သူမကို လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။

စိတ်ချစွာဖြင့် ကျင်းရှီသည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အခန်းဖော် လင်းလောသည် သူမ၏ အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်ကာ မလှုပ်နှိုးခင်ထိ မနိုးခဲ့ပေ။ "ငပျင်းဝက်၊ ထတော့ မဟုတ်ရင် နင့်ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ပေါ်ရန်ရဲ့ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ပွဲကို လွတ်သွားလိမ့်မယ်"

ကျင်းရှီ၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ "သေစမ်း၊ ငါဘာလို့ အိပ်ရာထဲမှာလဲ!"

သူမ အချိန်ကို စစ်သည်။ မနက် ၆ နာရီ ၂၀ ရှိနေပြီ။ သူမသည် အိပ်ရာမှထကာ သူမရဲ့ morning routine ကိုကျော်ခွလိုက်ပြီး ဆံပင်ကို ဖြီးမနေဘဲ လက်ချောင်းများဖြင့် သပ်ကာ ဖိနပ်တစ်ရံကို မပြေးမီ အမြန်စီးလိုက်သည်။

သံလွင်စိမ်းရောင်တပ်သားအုပ်စုများသည် ယာဉ်များပေါ်သို့ လိုက်ပါလာပြီး ကြီးမားသော ဘတ်စ်ကားအများအပြားကို ကျောင်းတံခါးဝတွင် ရပ်ထားသည်။

အဝေးမှ ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်နှင့် ဘတ်စ်ကားတံခါးဘေးတွင် ရပ်ကာ စကားပြောနေသည့် သူ့အစ်ကို ရှန်ဖျင်ချွမ်ကိုလည်း ထိုနေရာတွင် တွေ့ရတော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ကျင်းရှီသည် ရုတ်တရက် မျက်ခုံးပင့်ကာ မနာလိုစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်… မယုံနိုင်စရာကောင်းအောင် နီးစပ်ပုံရသည်။

သူမသည် နှစ်ယောက်အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချဉ်းကပ်လာပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ်က "ငါ့အတွက် စိတ်မပူပါနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ" လို့ပြောတာကို ကြားလိုက်ရသည်။

ပေါ်ရန်က "မင်းအတွက် ငါ စိတ်မပူပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပေးစမ်းပါ။"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် အလွန်တရာ ဝန်လေးနေပုံရသည်။ "ဒါမှမဟုတ် ငါ မင်းကိုတွေ့ဖို့ မင်းနဲ့ မြို့ပြင်ကို လိုက်ခဲ့မယ်"

ပေါ်ရန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်ခဲ့သည်။ "တပ်ကြပ်ကြီးယန်က မင်းကို ခရီးအလယ်မှာ ပြတင်းပေါက်ကနေ လွှင့်ပစ်ခံမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ပါ။"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပေါ်ရန်၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "မင်း အခု ဂရုစိုက်ပါ။ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာခဲ့ပါ မဟုတ်ရင် ငါ့ညီမ မင်းအတွက် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

"လေ့ကျင့်နေတာကွ စစ်ပွဲမဟုတ်ဘူး၊ ငါ မသေဘူး"

အရင်တုန်းက ကျင်းရှီက ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတယ်လို့ ထင်ပြီး ပေါ်ရန်က အဲဒီလိုမခံစားဖူးရပေ။ ယခုမူ ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် သူ့ကို ယောက်ဖတစ်ယောက်အဖြစ် မှတ်ယူကာ ကျင်းရှီကဲ့သို့ပင် သူ့ကို ဆက်ဆံသည် - ပေါ်ရန်သည် သူ့အပြုအမူကို စတင်ခံစားလာရသည်။

သူက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသည်၊ မှန်သည်၊ ဒါပေမယ့်လည်း ဂရုစိုက်ပါသည်။

သူသည် ကျင်းရှီကို ချစ်မြတ်နိုးသောကြောင့် သူ၏ ချစ်ခင်မှုသည် ပေါ်ရန်ဆီ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဤကဲ့သို့ အခြားလူဆီက ချစ်မြတ်နိုးမှုက ပေါ်ရန်ကို ခံစားရစေသည်... လန့်သွားစေသည်။

"ကောင်းပြီ။" သူက ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်အိပ်တော့ ငါသွားပြီ။"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် အလွန်ဝန်လေးပုံပေါက်သည်။ "ပေါ်ရန်၊ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပွေ့ဖက်ရအောင်လား"

"မင်းအမေကိုပဲ ပွေ့ဖက်လိုက်... မင်းခြေထောက်ကို ဆွဲပြီး မိန်းမတစ်ယောက်လို မလုပ်စမ်းပါနဲ့"

ပေါ်ရန်သည် ကျိန်ဆဲကာ တိုက်တွန်း နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ "သွားတော့။ ညည်းမနေနဲ့။"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲက အဆာပြေများတစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "နို့နဲ့ ဘီစကွတ်၊ လမ်းမှာ မင်း ဗိုက်ဆာရင် ဒါတွေစား။ တောင်ပေါ်မှာ မအီမသာဖြစ်စေတယ်၊ အထဲမှာ အော့အန်ဖို့ အိတ်တွေလည်း ရှိတယ်။ ကားလမ်းတွေပေါ်မှာ မပစ်နဲ့ လူတွေကို အနှောက်အယှက်ဖြစ်စေတယ်၊ လိမ္မော်သီးတွေလည်း ရှိတယ်၊ ကားမူးရင် တစ်လုံးစား၊ သူတို့က တော်တော်အလုပ်ဖြစ်တယ်"

ပေါ်ရန်က အိတ်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် သူ့ညီမကို နှစ်များတစ်လျှောက် ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး သူမ တဖြည်းဖြည်း ကြီးပြင်းလာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဖခင်တစ်ယောက်လို၊ မိခင်တစ်ယောက်လိုပါပဲ။

ပေါ်ရန်မှာ မိဘတွေ မရှိဘူး။ သူက ဒီလို လေးနက်တဲ့ ဂရုစိုက်မှုမျိုး သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကို ပွေ့ဖက်ပါဦး။ ငါ့ကို စိတ်မပူပါနဲ့ ငါ မင်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။"

ဤသို့ပြောပြီးနောက် ပေါ်ရန်သည် သူ့ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

ဒါပေမယ့် ကျင်းရှီက သူ့နောက်ကနေ ရုတ်တရက် အော်တာကို ကြားလိုက်တာနဲ့ "ဝိုး!" သူမက တုန်လှုပ်သောလေသံဖြင့် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး "နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ရှင့်တို့နှစ်ယောက် ဖောက်ပြန်နေတာကို ဖမ်းမိပြီ" လို့ အော်ဟစ်နေကာ သူမရဲ့ မျက်နှာက ရှုံ့ချပြီး ရွံရှာစရာကောင်းတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။

ပေါ်ရန်သည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ဆီမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ကျင်းရှီဆီသို့ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် လျှောက်သွားကာ "နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ကတိမတည်တဲ့ရှီလေး နိုးလာပြီ"

"ကျွန်မ မနိုးရင် ရှင်တို့ နှစ်ယောက် အရမ်းရင်းနှီးနေမှန်း ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ!"

"မင်းသာ စောစောလာခဲ့ရင် သူ ကိုယ့်ကို ဒီလောက်ကြာအောင် နှောင့်ယှက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး" ပေါ်ရန်က လက်ဆန့်ပြီး သူမဆံပင်တွေကို ပွတ်သပ်ရင်း "မင်းရဲ့ စိတ်ကူးတွေက မရိုင်းပါစေနဲ့။"

"ရှင်တို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေတာ အရမ်းပျော်နေသလိုပဲ"

သူက အနီးကပ် ငုံ့လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။ "ဆရာ ဒီမှာမို့ မဟုတ်ရင် ကိုယ် မင်းကို ပွေ့ဖက်မှာ"

ကျင်းရှီက "ရှင်က သူ့ကျ ပွေ့ဖက်ပေမယ့် ကျွန်မကိုတော့ မဖက်ဘူး?"

"ကောင်းပြီ၊ နွေရာသီအားလပ်ရက်မှာ အိမ်မှာနေရင်း မင်းအစ်ကို့စကားကို နားထောင်ပါ"

ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို မှီ၍ ဘတ်စ်ကားပေါ်ကို တွန့်ဆုတ်စွာ ကြည့်နေရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မကြာမီ ဘတ်စ်ကား အင်ဂျင်စက် စတင်၍ ပေါ်ရန်သည် အပြာရောင် ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲလိုက်ကာ နေရောင်အောက်တွင် မောင်နှမနှစ်ယောက် အတူတကွ ရှ်ိနေတာကို တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ထိ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ကို နေရောင်ခြည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိစေသည်။

ဘတ်စ်ကားနောက်ခန်းတွင် ကျင့်ချီသည် အဝေးမှ ကျောင်းတံခါးကို ကွာဝေးသွားသည်ကိုကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်လာသည်။

ရှုချောင်းယန်က အပြင်ကိုကြည့်ဖို့ သူ့လည်ပင်းကို ဆန့်လိုက်ပြီး "ငါ့ရည်းစားက ငါ့ကိုတွေ့ဖို့လာမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရည်းစားလည်း မလာဘူး" လို့ပြောသည်။

ကျင့်ချီက သူ့ကို ရွံရှာတဲ့ အကြည့်ပေးပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ "မင်းကိစ္စ မဟုတ်ဘူး" လို့ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအဖြစ်အပျက်ပြီးကတည်းက အရေထူသော ရှုချောင်းယန်သည် ချူးကျောက်ကို ကျင့်ချီ၏ ချစ်သူအဖြစ် စတင်ဆက်ဆံခဲ့ပြီး သူက ချူးကျောက်ကိုမြင်သောအခါ ကျင့်ချီအကြောင်း ရံဖန်ရံခါ ဟာသလုပ်တတ်သည်။

ဒါပေမယ့် သူက အမြဲတမ်း အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ချူးကျောက်က မရှင်းပြဘဲ ကျင့်ချီက ပိုတောင် မရှင်းဘူးပေါ့။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ချူးကျောက်သည် ကျင့်ချီကို ရှောင်နေခဲ့သည်။ သူပြောခဲ့သောစကားကြောင့်ဖြစ်သည်။ "မင်း သူ့ကိုမမေ့နိုင်ရင် ငါဘယ်လိုလုပ် အခွင့်အရေးရနိုင်မှာလဲ" အဲဒါက သူမကို ထိတ်လန့်စေသည်။

ကျင့်ချီသည် သူ့နှလုံးသားကို မကြာမီတွင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ရှုချောင်းယန်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။

ထိုနေ့သည် သူ စိတ်မြန်လက်မြန် ပြုမူခဲ့သော သူ၏ ပထမဆုံး သတိထားပြီး တည်ငြိမ်သော ဘဝတစ်ဝက်တွင် တစ်ခုတည်းသော အကြိမ် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ချီသည် လိမ္မာပါးနပ်ပြီး လိမ္မာပါးနပ်သူဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူချစ်သောမိန်းကလေးအား ထိုကဲ့သို့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ အသုံးပြုရန် မတွေးခဲ့မိပေ။

ချူးကျောက်က တကယ်တော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင်။ ရှုချောင်းယန်ကို သူမ မကြိုက်တော့ဘူးဆိုရင် သူ့ဘက်က နည်းနည်းလေး အားထုတ်ရုံနဲ့ သူမက သူ့လူဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျင့်ချီက သိသည်။

ဒီစကားတွေ မပြောခင်မှာ သူတကယ်ပဲ သူမကို သိဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘဲ သူက သူမနဲ့ မထိုက်တန်ကြောင်း သူနားလည်ခဲ့တယ်လို့ ကျိန်ဆိုသည်။

ထိုနေ့သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောလေတိုက်၍ သူ့စိတ်ထဲက မငြိမ်မသက်တောင့်တမှုကို နှိုးဆော်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေမည်။

အမှန်တော့ နွေရာသီသည် အချစ်ရာသီဖြစ်သည်။

အဆုံးတွင် သူသည် တစ်ကြိမ်သာ စိတ်မြန်လက်မြန် ပြုမူခဲ့သည်။

သေစမ်း၊ သူတို့ ပြန်လာရင် အဖြေတစ်ခုရှိမည်။ ရှုချောင်းယန်ကို သူမ မမေ့နိုင်ပါက သူ စွန့်လွှတ်ရမည်၊ လုံးဝ စွန့်လွှတ်ရမည်။

ကျင့်ချီက ရှု‌ချောင်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် လမ်းမခွဲသေးတာလဲ"

ရှုချောင်းယန်က "မင်း ငါတို့ လမ်းခွဲဖို့ ဘာလို့ အရမ်းမျှော်လင့်နေတာလဲ။ မင်းဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ"

ကျင့်ချီက သူ့ခွက်ထဲက ရေကို အေးအေးဆေးဆေးသောက်ပြီး "မင်းနဲ့ ရွှမ်ရွှမ် နွေရာသီကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လား"

"ငါ့ကို ကျိန်စာမတိုက်ပါနဲ့လို့ မင်းကို သတိပေးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ ရွှမ်ရွှမ်နဲ့ တွဲခဲ့ရတာပဲလေ!"

ကျင့်ချီက ပြတင်းပေါက်ကို ငေးကြည့်ရင်း "ရှုချောင်းယန်၊ အလောင်းအစားလုပ်ကြရအောင်"

"ဘာလောင်းမှာလဲ"

"မင်းနဲ့ ရွှမ်ရွှမ် နွေရာသီကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် နောက်နှစ် စာသင်နှစ်မှာ ငါ့ရဲ့ဝင်ငွေတွေကို မင်းနဲ့ခွဲမယ်။"

"သေစမ်း၊ မင်း ဒီလိုနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ ဆုံးရှုံးချင်နေတာလား။"

ရှုချောင်းယန်သည် ကျင့်ချီကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ကျင့်ချီသည် ဟိုဟိုဒီဒီမှ အနည်းငယ်မျှသာ အမြတ်အစွန်းရနေသော်လည်း လစဉ်ထောင်ပေါင်းများစွာအထိ တိုးလာသည်ကို သူသိသည်။

"ဒါက သဘောတူညီချက်တစ်ခုပဲ။ ဒီနွေရာသီကို ငါ သူနဲ့ သေချာပေါက် ဖြတ်ကျော်မှာပါ"

ကျင့်ချီက ပြတ်ပြတ်သားသားပြောလိုက်သည်။ "ခွေးမသား၊ မင်း အဲဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ်"

ရှုချောင်းယန်၏ မျက်ခုံးများက ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး "မင်း တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေသလို ငါဘာလို့ ခံစားရတာလဲ။"

"ဒီလိုခံစားရရင် မင်းမှန်တယ်"

"ဒါဆို ငါ့ကိုပြော၊ ငါမကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ကျင့်ချီ၏ မျက်လုံးများသည် တဖြည်းဖြည်း မှိန်သွားကာ လျှို့ဝှက်ထားသော ရေစီးကြောင်းများဖြင့် "မင်း သူနဲ့ လမ်းခွဲရင် ငါ့ကို တစ်ခုတော့ ကတိပေး"

"ဘာ…ဘာလဲ အဲဒါက?"

"ငါ့ကို အရင်ကတိပေးပါ။"

"မလုပ်ဘူးနော် မင်း ငါ့ကို အရူးလုပ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"..."

ကျင့်ချီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ့မျက်ခုံးကို ပွတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ရှုချောင်းယန်က အရှုံးမပေးဘဲ ဆက်မေးနေသေးသည်။ "မင်းဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

ကျင့်ချီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး "မင်းကို အချိန်အကြာကြီး သဘောကျနေတဲ့ မိန်းကလေး ရှိတယ်။ မင်း သူ့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်လို့ ငါ့ကို ကတိပေး"