အပိုင်း (၆၉)

ကျင်းမောင်၏ မိဘများသည် ယောက်ျားလေးများကို မိန်းကလေးများထက် မျက်နှာသာ‌ပေးကြပြီး ၎င်းတို့၏ မြေးမကိုပင် မကြိုက်ကြဘဲ ယခင်အိမ်ထောင်မှ သူမသမီးဖြစ်သူကိုတော့ ထားလိုက်တော့၊ သူတို့က သူမကို ရွံရှာကြပြီး တံခါးကိုပင် ဝင်ခွင့်မပေးပေ။

ယခင်က အန်တီကျန်းသည် ခဲခဲ အထက်တန်းကျောင်းကို စတက်ခဲ့ပြီးကတည်းက ကျောင်းနှင့်ပိုမိုနီးကပ်စွာ နေထိုင်ရန် သူမသည် အိမ်သို့ပြောင်းရွှေ့နိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်၍ စမ်းသပ်ပြောဆိုခဲ့သည်။

ဒါပေမယ့် အိမ်မှာရှိတဲ့ လူကြီးတွေက ခဲခဲရောက်လာရင် သူတို့ရဲ့ အဖိုးတန်မြေးကို နှိပ်စက်မှာကို ကြောက်ကြ၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့က သူမ မျက်စိနာတတ်သည်ကို သိကြသည်။ သူမ၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ကျင်းသို့ပြောင်းပြီးသည့်တိုင် ကျင်းခဲခဲကို ကျင်းအိမ်ထောင်စုစာရင်းတွင် ထည့်သွင်းခြင်းမပြုခဲ့ပေ။

ကျင်းမောင်သည် အလွန်တာဝန်ကျေသော သားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ညဘက်တွင် သူမက သူ့နားထဲ မည်မျှပင် တိီးတိုးပြောနေပါစေ သူက မိဘများ၏ ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သူက စိတ်ဆိုးပြီး အန်တီကျန်းကို ပြစ်တင်ပြော‌ဆိုခဲ့သည်။

"သူက မင်းရဲ့သမီးပဲ၊ ငါ့သမီး မဟုတ်ဘူး၊ ငါဘာလို့ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရမှာလဲ၊ ငါ့သမီးကိုတောင် ဂရုစိုက်ခဲတယ်။ ငါဘာလို့ မင်းကို ကူညီပြီး မင်းသမီးကို ပျိုးထောင်ပေးရမှာလဲ။ နောက်ပြောင်မနေနဲ့"

အန်တီကျန်းက အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ မျက်နှာရအောင် အချိန်ပြည့် အိမ်ရှင်မတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမက ကျင်းမောင်ကို မျက်ရည်ခံမထိုးရဲဘဲ ကျင်းခဲခဲ တိုက်ခန်းဝယ်ဖို့ သူမရဲ့စုဆောင်းငွေအားလုံးကို ထုတ်လိုက်ရရုံသာ။

ကျင်းမောင်သည် ကျင်းခဲခဲကို အိမ်တစ်လုံးဝယ်ပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူက မလိုလားရုံမျှသာမက အိမ်ရှိလူကြီးများသိလျှင် သူတို့က ကန်ထုတ်ပစ်လိမ့်မည်။

ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ ကျင်းရှီနဲ့ဆုံတော့ အန်တီကျန်းက သူမကို တမင်တကာ နှိုးဆော်ချင်တာကြောင့် အိမ်ကို ကျင်းမောင်က သူ့သမီးအတွက် ဝယ်ပေးတာလို့ ပြောခဲ့သည်။

တစ်စုံတစ်ခု ချို့တဲ့မှုကြောင့် သူမသည် ထိုအရာကို ပို၍ပင် ကြွားဝါလိုက်််မိသည်။ သူမသည် ကျင်းမောင် ဇနီးဟောင်း၏ သမီးဖြစ်သူက ယခုအချိန်တွင် သူမဘဝက မည်မျှတပ်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ကို သိစေလိုသည်။

ကျင်းခဲခဲက ဒီနောက်ကြောင်းကို လုံးဝ သတိမမူမိပဲ ရူးသွပ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ် မေမေ၊ တိုက်ခန်းမဝယ်နဲ့။ ကျွန်မ မောင်လေးနဲ့အတူနေဖို့ အဖေ ကျင်းမောင် အိမ်ကို ပြောင်းလိုက်မယ်လေ!"

အန်တီကျန်းက ဒေါသထွက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်မှာ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမက အသံမြှင့်ပြီး "ဘာကို ပြောင်းမှာလဲ။ တခြားသူတွေဆီက နှိမ့်ချခံရမှာကို နင်ပြောင်းလိုက်တော့ ဘာထူးမှာလဲ!"

ကျင်းခဲခဲသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ချက်ချင်းနီရဲသွားသည်။ "ကျွန်မက အဖေ့သမီးပါ၊ ဘာလို့ မပြောင်းရမှာလဲ"

ထိုအချိန်တွင် ဘေးမှ အေးစက်သော ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"တကယ့် သမီးက ဘာမှမပြောသေးဘူး၊ မင်းက ဘယ်လိုသမီးလို့ မင်းထင်လို့လဲ"

ပြောလိုက်တဲ့သူမှာ ရှန်ဖျင်ချွမ် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖြစ်ပျက်နေတာကို အကြာကြီး မတ်တပ်ရပ် ကြည့်နေခဲ့ပြီး မူလက သူ့မိသားစုမှ လူကြောက်လေး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အမှန်တကယ် တည်ငြိမ်နေပြီး အနိုင်ကျင့်မခံရဘဲ တစ်ဖက်လူကို စာကြောင်းအနည်းငယ်ဖြင့် ပေါက်ကွဲသည်အထိ နှိုးဆော်ခဲ့မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ပေါ်ရန်နှင့် နီးနီးကပ်ကပ်နေလိုက်ခြင်းက မိန်းကလေး၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို အများကြီး ပြတ်သားလာစေသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ အန်တီကျန်းရဲ့ အမူအရာက အေးခဲသွားသည်။ "မင်းပဲလား။"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လျှောက်လာကာ ကျင်းရှီ၏ ပခုံးပေါ် သူ့လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်လိုက်ပြီး ပြောင်ချော်ချော် ပြုံးလိုက်သည်။ "အန်တီကျန်း မတွေ့တာကြာပြီနော်"

ကျင်းခဲခဲသည် မူလက ဤကောင်လေးသည် ချောမောပြီး ထက်မြက်သည်ဟု ခံစားခဲ့ရပြီး သူ့ကို သဘောကျစိတ်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူလျှောက်လာပြီး ကျင်းရှီနှင့် ဤမျှရင်းနှီးမည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားသည် အနည်းငယ် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမက "ရှင် ဘယ်သူလဲ" ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် မေးလိုက်သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ကျင်းရှီ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးပြီး "ငါက သူ့အစ်ကို" ဟု ပြောသည်။

ကျင်းခဲခဲ၏ မျက်နှာမှာ အထင်အမြင် သေးပုံပေါ်လာသည်။ "ရှင်လည်း ဒီမှာအလုပ်လုပ်နေတာလား"

ဤအခိုက်အတန့်တွင် မျက်လုံးစူးရှသော အရောင်းမန်နေဂျာသည် သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို ပြင်းထန်စွာ အပြစ်တင်လိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး မျက်စိကန်းနေလား။ သခင်‌လေးနဲ့ သခင်မလေးကို အပြင်မှာ ဖောက်သည်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ဧည့်ခံခွင့်ပေးရတာလဲ။ ဥက္ကဌရှန် သိသွားရင် ငရဲသွားရလိမ့်မယ်!"

သူမက ရှန်ဖျင်ချွမ်အား လေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက် မပင်ပန်းစေရပါဘူး။ အထူးသဖြင့် သခင်မလေး ဥက္ကဌရှန်က အထူးအမိန့်ပေးထားပါတယ်။ အပေါ်ထပ်တက်ပြီး အနားယူပါ၊ နေ့လယ်ခင်း လက်ဖက်ရည်နဲ့ အဆာပြေ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ"

ကျင်းရှီက ပြုံးလိုက်သည်။ ဒီနေ့ သူတို့ရဲ့ အရောင်းသတ်မှတ်ချက် မပြည့်ရင် အချိန်ပိုနေရမယ်လို့ တင်းမာစွာ တာဝန်ပေးထားတဲ့ အရောင်းမန်နေဂျာ မဟုတ်လား။

အခုကျ ဒီသခင်လေး၊ ဟိုသခင်မလေး လက်ဖက်ရည်နဲ့ အဆာပြေတွေတောင် ပါနေပြီ။ သူတို့က အမှန်ပင် မင်းသားနှင့် မင်းသမီးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရသည်။

ဤအမျိုးသမီးသည် အရောင်းမန်နေဂျာဖြစ်မည့်အစား အကောင်းဆုံး အမျိုးသမီးဇာတ်ဆောင်ဆုများ ဆွတ်ခူးသင့်သည်။ သူမရဲ့သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်တွေက ဇယားတွေကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ မောက်မာသော မျက်ခုံးများက တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိဘဲ ပုံမှန်မဟုတ်သလို ပြုံးလိုက်သည်။

အိမ်ခြံမြေအရောင်းမန်နေဂျာက ကျင်းရှီဘက်လှည့်ပြီး "မစ္စ၊ ဒါကျွန်မတို့ရဲ့ ရှန်‌ကော်ပိုရေရှင်းက အနာဂတ်ဘော့စ် သခင်‌လေးရှန်ပါ။ သူက သခင်မလေးကျင်းကို အရမ်းချစ်တယ်။ ရှင်က သခင်မ‌လေးကျင်းကို သိတာကြောင့် လျှော့ဈေးနဲ့ပေးပါရစေ"

ကျင်းခဲခဲ၏ မေးရိုးသည် ပြုတ်ကျသွားပြီး စကားမပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူမက ကျင်းမျိုးရိုးနာမည်ရထားပေမယ့် သူမကို သခင်မလေးကျင်းလို့ ဘယ်သူမှ တကယ်ကို မဆက်ဆံဖူးပါပေ။

သူမအမေကို အံ့ဩစွာကြည့်ကာ "မေမေ၊ သူက ကျောင်းတက်ဖို့ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်းဘာတွေပြောနေတာလဲ" အရောင်းမန်နေဂျာက ရယ်မောရင်း "ဒီနွေရာသီမှာ ဘဝအတွေ့အကြုံ ရဖို့အတွက်ပါ၊ သခင်မလေးက ကျွန်မတို့ဥက္ကဌရှန်ရဲ့ လက်ထဲက ပုလဲလုံးလေးဆိုတာ ကုမ္မဏီက လူတိုင်း သိတယ်"

အန်တီကျန်းက ဒီနေ့ မျက်နှာလုံးဝပျက်သွားသည်။ "ဒီက တိုက်ခန်းတွေကို ငါ သိပ်စိတ်တိုင်းမကျဘူး..."

"မဒမ်၊ ကျွန်မ ရှင် စောစောက ကျေနပ်နေတာတွေ့တယ်။ ရှင်ကြိုက်တဲ့ တိုက်ခန်းဧရိယာတွေက သင့်တော်တဲ့ တိုက်ခန်းတွေ မရှိဘူးဆိုရင် ဒီလိုလုပ်ရင်ဘယ်လိုလဲ စရံမချရသေးတဲ့ ဝယ်သူတွေရဲ့အခန်းတွေကို ကျွန်မပေးပါ့မယ်။ ရှင်ကြိုက်တာ ရွေးလို့ရတယ်၊ ရှင်ကြိုက်သလောက် မြင့်လို့ရတယ်။ ဒါက ရှင့်အတွက် အဆင်ပြေရင် စရံငွေကို အရင်ရှင်းရအောင်၊ ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ။"

ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူက သူမကို နောက်ပြောင်စွာ မျက်လုံးတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

အန်တီကျန်းမှာ စုငွေတွေ အများကြီး မရှိပေ။ ယခု Spring in Paris တွင် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းပါသော တိုက်ခန်းငယ်တစ်ခန်းကို ဝယ်ယူခြင်းသည် သူမကို ကျပ်တည်းစေနေပြီ။ ဒီက တိုက်ခန်းကြီးတွေအတွက် လိုအပ်တဲ့ သန်းပေါင်းများစွာကို သူမ ဘယ်မှာ ရနိုင်မလဲ။

သူမသည် ကျင်းရှီရှေ့တွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မန်နေဂျာက သူမ၏ ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားပြီး ရှေ့မတိုး၊ နောက်မဆုတ်နိုင်ပေ။ သူမ အလွန်ဆိုးရွားစွာ ဒုက္ခခံစားခဲ့ရသည်။

ကျင်းရှီနှင့် ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ကျင်းခဲခဲ စိတ်ပူလွန်းလို့ မျက်ရည်ကျလုနီးပါးဖြစ်တာကို ကြည့်နေသည်။ "မေမေ၊ ကျွန်မ အကောင်းဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးတိုက်ခန်းကို လိုချင်တယ်။ ကျွန်မအတွက် မြန်မြန်ဝယ်ပေး!"

အရောင်းမန်နေဂျာက ပြုံးပြီး "မဒမ်၊ ချွန်းထျန်းပါရီက ထွက်သွားတာနဲ့၊ ဒီလိုမျိုး အဆင့်မြင့် အဆောက်အဦးကို ရှင်တို့ ထပ်ပြီး ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မတို့အသိုင်းအဝိုင်းက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတွေအတွက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဒါမှမဟုတ် နေထိုင်ဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်"

အန်တီကျန်းသည် အလွန်မာနကြီးသော အမျိုးသမီးဖြစ်သည်။ ထောင့်သို့ မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီး သူမသွားများကို ကြိတ်ကာ စတုရန်းပေ နှစ်ထောင်ကျယ်သော တိုက်ခန်းအတွက် စပေါ်ငွေကို ချပေးရုံမှ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ပေ။

သူမသည် တိုက်ခန်းအတွက် အပြည့်အ၀ပေးချေရန် စုဆောင်းငွေ မလုံလောက်သောကြောင့် ချေးငွေသာ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။ သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ် ရေးထိုးလိုက်ခြင်းက သူမ နှလုံးသားကို သွေးထွက်စေခဲ့သည်။

ကျင်းခဲခဲ၏ မျက်နှာသည် ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။ အပြည့်အ၀ပေးဆောင်ရန် သဘောတူခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ အဲဒါအစား ချေးငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ!

ဟုတ်ပါသည်၊ အန်တီကျန်းရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ စီးပွားရေး သဘောတူညီချက်က ကျင်းရှီရဲ့ ရောင်းအားအတွက် ဂုဏ်ပြုခံရမှာပင်။

ထိုညတွင် ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို သူမရဲ့ဂဏန်း ၅ လုံး ကော်မရှင်ဖြင့် ညဉ့်နက်ပိုင်း အဆာပြေ ပျော်ရွှင်စွာ ဧည့်ခံခဲ့သည်။ ရှန်ဖျင်ချွမ်က "မင်းကြည့်ရတာ ဂု‌ဏ်ယူနေတာပဲ၊ သနားစရာကောင်းတဲ့လူတွေက သင်ပေးရခက်တယ်" လို့ မထီမဲ့မြင်ပြောခဲ့သည်။

ကျင်းရှီကတော့ အတိအကျ ဒီလိုပါပဲ၊ အောင်မြင်မှုကို ဂုဏ်ယူတဲ့ သနားစရာလူပါ။ သူမသည် မြင့်မားသောကော်မရှင်ကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက အန်တီကျန်းအား ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။

အရင်တုန်းကတော့ အန်တီကျန်းက သူမကို အမြဲတမ်း လှောင်ပြောင် နှိုးဆော်တဲ့ ကြက်မတစ်ကောင်လို့ မြင်ဖူးသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့အဖြစ်အပျက်များက ကျင်းရှီ သူမကို ပြန်လည် ချေပနိုင်ခဲ့သည်။

"အစ်ကို၊ အရောင်းမန်နေဂျာ ချန်ကျဲက အရမ်းအံ့သြဖို့ကောင်းတယ်နော်။ ဒီမနက် သူ ငါတို့ကို အလုပ်အကြောင်း သင်ပေးနေခဲ့တာကို ဒါပေမယ့် အန်တီကျန်း ရှေ့မှာ သူက ငါတို့ကို သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးလို့ခေါ်တယ်။ အဲဒါက ငါ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစေတယ်"

"သူက အဘိုးကြီးရှန် လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အရောင်းမန်နေဂျာတစ်ယောက်ဖြစ်လာတာကို မင်းဘယ်လိုထင်လဲ။ သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်တဲ့သူတိုင်းက ပါးနပ်ပြီး အကြံအစည်တွေ များတယ်။ မင်း သူ့ဆီကနေ သင်ယူသင့်တယ်။"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် နေဝင်ချိန်အောက်တွင် စက်ဘီး နင်းကာ ကျင်းရှီက သူ့ကျောပေါ်တွင် ခေါင်းကို တင်ထားပြီး "အစ်ကို၊ ကျွန်မ အရမ်းပင်ပန်းတယ်။ ငွေရှာရတာ ခက်လိုက်တာ"

"အခု မင်းသိပြီလား"

"သိပါပြီ၊ ပင်ပန်းရုံတင်မကဘူး အရှက်တရားကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိရမယ်။"

ကျင်းရှီက သူ့ခေါင်းကို သူ့နောက်ကျောမှာမြှုပ်ပြီး "ဒီနေ့ အစ်ကိုကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘူး" လို့ အသံတိုးတိုးလေး ရေရွတ်ခဲဘသည်။

သူမ တကယ်ပင် ပင်ပန်းနေပြီ။ ကောင်မလေးသည် သူတို့ရဲ့ ပုံမှန်အငြင်းပွားမှု၊ ရန်ဖြစ်မှုများနှင့် မတူဘဲ ပုံမှန်မဟုတ် သိမ်မွေ့နေသည်။ ရန်ဖြစ်တတ်သော မောင်နှမများကြားတွင် နူးညံ့သော စကားလုံးများက ရှားပါးသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက နောက်ပြန်လှည့်ပြီး "မင်းအစ်ကိုကို အားကိုးပါ။ မင်းကို ဘယ်သူကမှ အနိုင်ကျင့်ခွင့်မပေးဘူး၊ ငါမင်းကိုအမြဲဖေးမနေမှာပါ"

ကျင်းရှီသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး သူ၏ သန်မာသော နောက်ကျောကို မှီကာ လေပြည်က သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များကို တိုက်‌ခတ်စေခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ဟော့ပေါ့ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကျင်းရှီသည် စက်ဘီးနောက်ဘက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းလိုက်ပြီး ရှေ့က နီယွန်ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"အစ်ကို၊ ဟော့ပေါ့စားမလို့လား"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ကျင်းရှီ ထပ်မေးမှာစိုးနေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် သဘာဝမကျသော "ဟမ်" ဟု အသံထွက်ကာ စက်ဘီးကို လမ်းဘေးရှိ သီးသန့်ရပ်နားရာနေရာကို အမြန်တွန်းလိုက်သည်။

ကျင်းရှီက သူ့နောက်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဒီရက်ပိုင်း ရာသီလာနေတယ်၊ စပ်တဲ့အစားအစာတွေ စားလို့မရဘူး" လို့ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းအတွက် ယင်ယန်အိုးကို မှာလိုက်မယ်"

"ဒါဆို အစ်ကိုက ဟော့ပေါ့စားမှာပေါ့"

"အင်းး"

ကျင်းရှီက ပခုံးတွန့်ပြီး ဟော့ပေါ့ဆိုင်ထဲသို့ သူနဲ့လိုက်သွားခဲ့သည်။

ရှချင်းသည် အစင်းအလုပ်ယူနီဖောင်းကို ၀တ်ဆင်ထားပြီး ပန်းကန်များ သယ်ကာ အလုပ်များနေသည်။ တံခါးဝမှာ ရင်းနှီးနေတဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်လိုက်ရတော့ သူမမျက်နှာပေါ် အံ့ဩမှု ပေါ်လာပြီး သူမချက်ချင်း ရောက်လာသည်။ "အိုး၊ စီနီယာရှန် ဟော့ပေါ့စားဖို့လာတာလား"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ကိုးရိုးကာရား သူ့နောက်စေ့ကို ကုတ်ကာ "ဟုတ်တယ် ငါ့ညီမက ဟော့ပေါ့စားချင်လို့ ငိုနေတာနဲ့"

ကျင်းရှီ အံ့သြသွားပြီး "ကျွန်မ ဘယ်တုန်းက..."

သူမ စကားမဆုံးခင် ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူမ နောက်ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်!" ကျင်းရှီသည် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရိုက်ခံရပြီး သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုမြိန်သော အပြုံးဖြင့် "ဟုတ်တယ်" ဟု သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် အော်ကာ "ကျွန်မ တကယ် ဟော့ပေါ့ စားချင်နေတာ!"

"ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်ပါ"

ရှချင်းက သူတို့နှစ်ယောက် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ဖို့ ခေါ်သွားကာ ရှေ့မှ သွားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီ ထိုင်ပြီးနောက် သူမသည် သူမအား ခဏခဏ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ကြည့်သေးသည်။

သူမသည် အရပ်ရှည်ပြီး ကွဲပြားသော မျက်ခုံးများနှင့် ကျဉ်းမြောင်းသော မျက်လုံးများရှိပြီး အရှေ့တိုင်းအမျိုးသမီးများရဲ့ ထူးခြားသော အရှေ့တိုင်းဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း သူမသည် သန်မာမှုနှင့် နူးညံ့မှုလည်းရှိပြီး သူမ၏အသွင်အပြင်သည် သူရဲကောင်းဆန်မှုကို ဖော်ပြထားသည်။

အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီကျောင်းမှ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၏ ပုံစံအတိုင်း ချောမောလှပသည်။

သူမသည် ညုတုတုနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မစ္စကျန်းနှင့် သူ့သမီးကို ဒီနေ့ မြင်ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ ကျင်းရှီသည် ရှချင်းက တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ပိုပို၍ ခံစားလာရသည်။

ရှချင်းက သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် မီနူးများယူသွားသောအခါ ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်အနားသို့ ချက်ချင်းပြောင်းလာပြီး တိုးတိုးလေးပြောခဲါသည်။ "ဒီစားသောက်ဆိုင်ကိုလာဖို့ အစ်ကိုမြို့တစ်ဝက်လောက် နင်းလာတာ အံ့သြစရာမရှိတော့ဘူး။ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ဟော့ပေါ့စားဖို့မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိပြီ"

ရှန်ဖျင်ချွမ် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်တဲ့ စကားမပြောနဲ့၊ ပုံမှန်အတိုင်းပြုမူ!"

ရှချင်း လျှောက်လာတော့ ရှန်ဖျင်ချွမ်က ကျင်းရှီကို ချက်ချင်း တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး သူ့လည်စည်းကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် သူမမျက်နှာပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် သူ့ကို ဘေးကကြည့်နေသည်။

ဒီနေ့တွေမှာ အရောင်းရုံးတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ကြည့်ကောင်းပုံရတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီများနှင့် လည်စည်းများကို နေ့တိုင်း ၀တ်ဆင်ရသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်က အစားအစာကို မှာပြီးတော့ မီနူးကို ရှချင်းထံ ကမ်းပေးကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ညင်သာစွာ ပြောသည်။

ရှချင်းက ရှုပ်ယှက်ခတ်သွားပြီး မေးခဲ့သည်။ "ရှင့်ညီမအတွက် မမှာပေးဘူးလား"

"မလိုပါဘူး။ ဒီကောင်စုတ်က ဘာမဆိုစားတယ်၊ ကျွေးမွေးရတာ အရမ်းလွယ်တယ်။"

ရှချင်းက ခဏရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူမက မီနူးကို ကျင်းရှီအား ပေးလိုက်သေးသည်။ "ညီမလေး၊ တခြားဟာတွေကြည့်ကြည့်ပါ၊ နောက်ဘက်မှာ အဆာပြေမုန့်တွေနဲ့ အချိုပွဲတွေလည်း ရှိတယ်"

ကျင်းရှီက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်! သူမသည် မီနူးကိုယူကာ ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ငါ့ကို မမေးဘဲ မှာလိုက်တယ်ပေါ့။

ကျင်းရှီက သူမကို ချက်ခြင်းသဘောကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ခဲတံတစ်ချောင်းကိုကိုင်ကာ သူမ၏ ခပ်ပြည့်ပြည့် ပါးကို ထိပ်ဖျားဖြင့် ထိကာ မီနူးပေါ်သေချာခြစ်လိုက်သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် သူမကို ဘေးက ကြည့်နေပြီး "လွယ်တာပဲ စားစမ်းပါ၊ အရမ်းကြီးမမှာနဲ့ အစားအသောက်တွေ မဖြုန်းတီးနဲ့လေ"

"ကျွန်မ ကုန်အောင်စားနိုင်ပါတယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အရမ်းကြီး မမှာနဲ့။ ညဘက်တွေ အများကြီးစားရင် မင်း ဝလာလိမ့်မယ်"

"ရှန်ဖျင်ချွမ်၊ လိုက်ပြောနေတာ ရပ်လိုက်"

စားပွဲအောက်ကနေ ရှန်ဖျင်ချွမ်က ကျင်းရှီကို ကန်လိုက်သည်။ ကျင်းရှီက ခဏရပ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မတို့ အစ်ကိုက လုံ့လဝီရိယရှိပြီး နူးညံ့လွန်းတယ်" လို့ ပြုံးပြုံးလေးနဲ့ ချက်ချင်းပြောလိုက်သည်။