အပိုင်း (၇၂)

စန်းနန်တောင်သို့ ခရီးစဉ်ကို သြဂုတ်လလယ်တွင် စီစဉ်ထားသည်။

ရှန်ရှိရှန်းသည် သူ၏ အလုပ်များသော အချိန်ဇယားကြားတွင် နွေရာသီအပူဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ရန် သူ့ကလေးတွေနှင့်အတူ စန်းနန်တောင် အပန်းဖြေစခန်းသို့ သွားရန် ခုနစ်ရက်ကြာ နားရက်ယူခဲ့သည်။

စန်းနန်တောင်သည် မြို့မှ နေ့တစ်ဝက်ခန့် ကားမောင်းရသည်။ အဝေးပြေးလမ်းမကြီးမှ ထွက်ပြီးနောက် သူတို့သည် အကွေ့အကောက်ရှိသော ဆယ့်ရှစ်အကွေးတောင်တန်းလမ်းပေါ်သို့ လှည့်သွားကြရသည်။

စန်းနန်တောင်သည် တောင်တန်းများကြား စိမ်းစိုသောကန်များနှင့် ချိုင့်များရှိတာ‌ကြောင့် စိမ်းလန်းစိုပြေပြီး စိမ်းစိမ်းစိုစိုပင်။ အပူမှ လွတ်မြောက်ရန် အပန်းဖြေဖို့ နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အပန်းဖြေဗီလာများသည် ရေကန်တစ်ခုကို ဝန်းရံတည်ဆောက်ထားပြီး နွေရာသီတိုင်းဝင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားသည်။

အပန်းဖြေစခန်းသို့ မောင်းနှင်လာသည့် လမ်းတွင် သူတို့သည် လေ့ကျင့်ရေးစခန်းတစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သံကြိုးခြံစည်းရိုးများကို ဖြတ်၍ စစ်စိမ်းရောင်အတားအဆီးများနှင့် ရုပ်ဖျက်ထားသော လေ့ကျင့်ရေးသင်တန်းများမှ လူငယ်များ တန်းစီနေတာကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်က ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရှိတာကြောင့် သူ့အင်္ကျီလက်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ကို လှိမ့်ချလိုက်ပြီး သူ့ကိုယ်တစ်ဝက်ကို အပြင်ဘက် ဆန့်ထုတ်ကာ ခဏလောက် ချောင်းကြည့်ပြီး "အဲဒီကောင်ကို မတွေ့ဘူး" ဆိုပြီး ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

ရှန်ရှိရှန်းက ရှေ့မှမေးခဲ့သည်။ "ဘယ်သူလဲ"

"ကျွန်တော်တို့ အတန်းဖော်"

ခဏကြာတော့ sedan ကားသည် အပန်းဖြေစခန်းဧရိယာထဲကို ဝင်သွားသည်။

အပန်းဖြေစခန်း၏ တာဝန်ခံမန်နေဂျာသည် အပန်းဖြေစခန်းဝန်ထမ်းများအား ဦးဆောင်ပြီး ရှန်ရှိရှန်းကို ဧည့်ခံပွဲကြီးတစ်ခုပြုလုပ်ကာ ဝင်ပေါက်တွင် ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။

သစ်ရွက်ခြောက်သံနှင့်အတူ တောင်လေပြေသည် အေးမြနေသည်။ လတ်ဆတ်သောလေသည် အောက်ဆီဂျင် ပြည့်ဝသည်။ သစ်တောဥယျာဉ်ကဲ့သို့ စိမ်းလန်းစိုပြေသော သစ်ပင်များဖြင့် ဝန်းရံထား၍ ကျောက်စရစ်များ ခင်းကျင်းထားသော လမ်းများပေါ် သူတို့လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

တာဝန်ခံမန်နေဂျာက ရှန်ရှိရှန်းကို "ရှေ့မှာ စစ်တက္ကသိုလ် စခန်းတစ်ခုရှိတယ်။ တစ်ခါတလေ တောအုပ်ထဲမှာ ပြေးလွှားနေတဲ့ သင်တန်းသားတွေကို တွေ့နိုင်လို့ မစ္စတာရှန်က စိတ်မရှိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။"

"ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ သူတို့ကို တွေ့နိုင်တာလား" ကျင်းရှီက ကမန်းကတန်း မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ရေကန်ဘေးနဲ့ ချိုင့်ဝှမ်းလမ်းတွေမှာ အလေးမပြီး တောင်တစ်ဝိုက်မှာ သူတို့ ပြေးနေကြတာကို မင်းမြင်ရလိမ့်တယ်။ ကျွတ်စ် ကျွတ်စ် ယောက်ျားလေးတွေ သူတို့က အရမ်းသန်မာပြီး ကြံ့ခိုင်ကြတယ်"

ကျင်းရှီနှင့် ရှန်ဖျင်ချွမ်တို့သည် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ကြပေမယ့် ဘာမှပြန်မပြောပေ။

အပန်းဖြေဗီလာသည် နှစ်ထပ်အဆောက်အဦး ဖြစ်သည်။ အဒေါ်တွေက ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းဖို့ နေ့တိုင်းလာနေတော့ အခန်းတွေက အရမ်းသန့်သည်။ ကျင်းရှီသည် ဒုတိယထပ်က အခန်းတစ်ခန်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ လသာဆောင်ကနေ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သိပ်မဝေးတဲ့ တောအုပ်ထဲက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းကို သူမ ယောင်ဝါးဝါး မြင်နေရသည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ကျင်းရှီကို ခေါ်ကာ တောင်ကုန်းတစ်ခုကို လှည့်ပတ်ကာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားခဲ့သည်။

တောင်တက်လမ်းက ကြမ်းသည်။ ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ကျင်းရှီ၏ လက်ကို ကိုင်ထားပြီး တောင်စောင်းပေါ်သို့ တက်ရန် သူမကိုတစ်ဝက်လောက် ဆွဲတင်ခဲ့သည်။

စခန်းပတ်လည်တွင် သံကြိုးများဖြင့် ခြံစည်းရိုးခတ်ထားသဖြင့် သူတို့ဝင်လို့မရပေ။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် တောင်စောင်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး စခန်းရဲ့ထောင့်တစ်ခုကို ကြည့်နေရုံသာ။

ပုံမှန်အားဖြင့် နေ့ခင်းဘက်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိပေ။ အချိန်အများစုတွင် သင်တန်းသားများသည် တောထဲ၌ အထူးလေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ကြသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် တောင်စောင်းမှာထိုင်ကြပြီး ခဏလောက် တောင်ပေါ်လေက တိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ နေဝင်ခါနီးပြီမို့ ရှန်ဖျင်ချွမ်က ထလိုက်ပြီး သူ့ဘောင်းဘီက မြက်ခြောက်တွေကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ကျင်းရှီကို ဆွဲထူလိုက်သည်။ "အိမ်ပြန်ကြရအောင်။ ဒီမှာ ဘာအရိပ်အယောင်မှ မရှိဘူး။ အဘိုးကြီးရှန်က ငါတို့ကို မတွေ့ရင် စိတ်ပူနေလိမ့်မယ်"

"သူတို့ မကြာခင် ပြန်လာမှာပါ"

"ငါတို့ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်နေမှာ။ သူတို့ကို တွေ့ဖို့ အခွင့်အလမ်းအများကြီး ရှိပါတယ်"

ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်နောက်သို့ ပြန်လိုက်သွားရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

တောထဲမှာ ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူ့ပါးစပ်ထဲမှာ မြက်ပင်တစ်ချောင်း ကိုက်ထားသည်။ သူက ကျင်းရှီကို "ညီမလေး၊ ငါက မင်းကို ဘာလို့ အရမ်းကောင်းနေရတာလဲ။ မင်းလိုချင်တာမှန်သမျှ ပေးတယ်၊ မင်းသွားချင်တဲ့နေရာတိုင်းကို ခေါ်သွားပေးတယ်။ ငါက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံး အစ်ကိုဖြစ်ရမယ်"

ကျင်းရှီကြားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမသည် မျှားခေါ်သော အရာတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး "အစ်ကို ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က လျှောက်လာပြီး သူမပခုံးပေါ် သူ့လက်နှစ်ဖက် တင်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း အိမ်တစ်လုံးကို သောင်းနဲ့ချီပြီး ရောင်းရအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ မင်းရဲ့အစ်ကိုက အဲဒီငွေနဲ့ တစ်ခုခု လုပ်စရာရှိတယ်လို့ မင်းတွေးဖူးလား"

"...မရဘူး!" လုံးဝမရပါဘူး!

ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ နူးညံ့ပြီး သန်မာသော ဖြားယောင်းမှုအောက်တွင် ကျင်းရှီသည် သူနှင့် တစ်ဝက်ခွဲရန် သဘောတူခဲ့ပြီး ကျန်တစ်ဝက်မှာ သူမကောင်လေးအတွက် မွေးနေ့လက်ဆောင် ဝယ်ပေးချင်သည်။

ဒါပေမယ့် သူမ အရမ်းသိချင်နေတုန်းပဲ။ "အစ်ကို၊ အစ်ကို ပိုက်ဆံကို ဘာအတွက်သုံးမှာလဲ"

"မင်း‌‌ယောင်းမ ဒုက္ခရောက်နေတယ်၊ ငါ သူ့ကို ကူညီချင်တယ်"

"ဒါကို အပေးအယူ ဆက်ဆံရေးမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူးလို့ အစ်ကိုပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား။"

"အရူးမလေး၊ သူမ မသိသရွေ့တော့ အပေးအယူတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလေ"

ကျင်းရှီက ဒါကို သေသေချာချာ စဉ်းစားလိုက်သည်၊ သူမှန်တယ်၊ ရှချင်းက မသိသရွေ့ အရာအားလုံး ပိုလွယ်ကူလာလိမ့်မည်။ ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ ကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် သူသည် ၎င်းကို သူမကို သေချာပေါက် ဖုံးထားနိုင်သည်၊ ပြီးတော့ သူသည် သူမ၏အတိုင်းအတာ အချက်အလက် သုံးခုကိုပင် သူ့လက်ထဲတွင်ရှိသော ဉာဏ်ကြီးရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

အလွန်ချမ်းအေးသော ဆောင်းရာသီတွင် ပိတ်မိနေသော နွေဦးနေရောင်ခြည်ကို နှစ်သက်သော်လည်း ချဉ်းကပ်ရန် မရဲဖြစ်နေသော လူတစ်ဦးကဲ့သို့ ရှချင်းသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်အပေါ် ခံစားချက်ရှိရမယ်လို့ ကျင်းရှီက သေချာသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုညက သူမ အလွန်အကျွံ ငိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျင်းရှီက ရှန်ဖျင်ချွမ်ရဲ့လက်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး "အစ်ကို၊ ကျွန်မလည်း နှစ်တွေကြာအောင် စုထားရတာ။ အစ်ကိုလိုအပ်ရင် အားလုံးကို ပေးလို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် အခြေအနေတစ်ခုပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခက်အခဲရှိရင်တောင် ကျွန်မယောင်းမဆီက ပြန်ယူပြီး ကျွန်မကို ပေးရမယ်နော်"

"မင်းမှာ ရတနာသိုက်နည်းနည်းရှိမှန်း ငါမသိဘူး"

"တစ်ခုတော့ရှိတယ်!"

"ဘယ်လောက်လဲ"

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ လက်ချောင်းများနှင့် "ဂဏန်းခြောက်လုံး" ကို ရေတွက်ခဲ့သည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်က ကျင်းရှီရဲ့ ခေါင်းကို သစ်ပင်တစ်ပင်နဲ့ ဖိလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောခဲ့သည်။ "အခုချိန်ကစပြီး ငါ မင်းကို အစ်ကိုကြီးလို့ခေါ်တယ်!"

မနီးမဝေးက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ တောင်လမ်းအစွန်း၌ ကျောမှာ ကီလိုဂရမ်နှစ်ဆယ်ရှိတဲ့ သဲအိတ်နဲ့ ပေါ်ရန်က သူ့အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးပြီး တောင်စောင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျင့်ချီက သူ့နောက်က မောဟိုက်စွာ လျှောက်လာပြီး "ဆရာပေါ်၊ မင်း ဘာကို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ"

ပေါ်ရန်က စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် "ငါ့ဦးလေးရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်လို့ ထင်တယ်"

ရှုချောင်းယန်က ရယ်မောကာ "ငါတို့ ဆရာပေါ်ရဲ့ အချစ်ရောဂါဟာ ဂိတ်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပြီ၊ ထင်ယောင်ထင်မှားတွေတောင် ဖြစ်နေပြီ။ မနေ့တနေ့က လည်ပင်းကောက်သစ်ပင်ကြီးကို သူ့မိန်းမလို့ ထင်ခဲ့တယ်၊ အခု သူ့ဦးလေးရဲ့ ဘဲတစ်ကောင်လို အသံကို လေထဲမှာ ကြားနေရပြီ"

ပေါ်ရန်သည် သူ့နက်မှောင်သော မျက်လုံးထဲတွင် ရေစီးကြောင်းများ လှိုင်းထ၍ ရေကန်ဘေးရှိ အနီးအနားက ဗီလာများဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နေဝင်ရီတရော အချိန်၌ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်သွားခဲ့သည်။

သူ့အကြည့်ကို နောက်ပြန်ဆုတ်ကာ သဲအိတ်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျင်းရှီသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ "ဆိုးရွားလွန်းလှသောနှိုးစက်နာရီ" ကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။ သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ငိုက်မျဉ်းစွာ ထိုင်နေသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ရေစိုအဝတ်ကို ညှစ်ပြီး သူမမျက်နှာကို အားရပါးရ ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် skincare ခရင်မ်အမျိုးမျိုးနှင့် နေရောင်ကာလိုးရှင်းများကို သူမမျက်နှာပေါ် တစ်ထပ်ပြီးတစ်ထပ် လိမ်းပေးခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ စတင်တောက်ပတုန်းရှိသေးသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ထပ်ခါထပ်ခါ သမ်းနေခဲ့သည်။ သူမ စိတ်ပျက်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ ကောင်းကောင်း မနိုးသေးဘူး! အားအားအား!"

သူမ၏ မျက်နှာ ပြီးသွားသောအခါ ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ဘီးတစ်‌ချောင်းကို ယူကာ သူမ ဆံပင်ကို ကျစ်စမြီး စကျစ်သည်။ "အဘိုးကြီးရှန်က ရေကန်ဘေးမှာ ငါးမျှားဖို့ သွားတယ်။ ပြင်ဆင်ပြီး သွားရအောင်"

"အဲဒီမှာ ဘာငါးဖမ်းရမှာလဲ၊ အစ်ကို ငါးဘယ်လိုဖမ်းလဲတောင် မသိဘဲနဲ့"

"ငါးဖမ်းတာက အဓိကမဟုတ်ဘူး။ ငါ မန်နေဂျာကို မေးထားတယ်၊ မနက်တိုင်း စခန်းက ကောင်လေးတွေက ၆ နာရီ ၃ မိနစ်မှာ ရေကန်ဧရိယာကိုဖြတ်ပြီး သူတို့အိတ််အလေးကြီးတွေနဲ့ ပြေးကြတယ်"

ကျင်းရှီက ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး "အစ်ကို၊ မြန်မြန်၊ ကျွန်မကို ကင်းခြေများကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ပေး ပြီးတော့အင်္ကျီ ကျွန်မ အနီရောင်အင်္ကျီ ဝတ်ချင်တယ်"

"မင်းဆံပင်တွေက ရှုပ်ပွ‌နေတာပဲ…"

"အိုး၊ အဲဒါအတွက် အချိန်မရှိဘူး၊ ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ဖို့ မေ့လိုက်ပါ။ အစ်ကိုထွက်သွား ကျွန်မ အင်္ကျီလဲတော့မယ်"

မောင်နှမတွေက သူတို့ကိုသူတို့ ပြင်ဆင်ပြီးသောအခါ ငါးမျှားတံများနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာသေတ္တာကို သယ်၍ သူတို့သည် ရေကန်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

မြူဆိုင်းနေသော ကောင်းကင်သည် အနည်းငယ်သာ လင်းနေပြီး နေက အရှေ့ဘက်မှ ထွက်လာကာ တောင်ပတ်လမ်းကို တောက်ပသော ရွှေရောင်အနားကွပ်အလွှာဖြင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

နံနက်ခင်းလေပြေသည် အနည်းငယ်အေးစက်ပြီး ရေကန်၏ မျက်နှာပြင်ကို ရေလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ရှန်ရှီရှန်းသည် သူ့ရှေ့တွင် ငါးမျှားတံနှစ်ချောင်းနှင့် ခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူက မောင်နှမတွေ လာနေတာကိုမြင်တော့ ပြောလိုက်သည်။ "မနေ့ညက မိုးရွာထားတာမို့ လမ်းကချောနေတယ်။ ရှန်ဖျင်ချွမ်၊ မင်းညီမကို ကြည့်‌ဦး၊ သူ့ကိုမလဲကျစေနဲ့"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် စိုစွတ်ပြီး ချောသော မြက်ခင်းပြင်မှ လျှောက်လာစဉ် ကျင်းရှီ၏ လက်ကို ဂရုတစိုက် ကိုင်ထားသည်။

ကျင်းရှီသည် ရှန်ရှီရှန်း၏ ရေပုံးထဲက ငါးကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝိုး၊ အကြီးကြီးပဲ!"

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ ငါ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို ငါးဟင်းကျွေးမယ်"

"မိုက်တယ်!"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် နည်းနည်းဝေးဝေးက လွတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် ပျော်ပွဲစားဖျာကို လှိမ့်ချလိုက်ပြီး ကျင်းရှီက ထိုင်လိုက်သည်။

"လာ၊ မင်းရဲ့ရေငတ်နေတဲ့ စီနီယာပေါ်ရန်ကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ပို့စ်ပေး"

"ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပို့စ်ဆိုတာ ဘာလဲ"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် သူမ၏ စကတ်စကို လှန်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖြူဖွေးသော ဝက်ခြေထောက်လေးများကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက သူမဆံပင်များကို နားရွက်နောက်တွင် ညှပ်လိုက်ပြီး သူမအတွက် နေကာမျက်မှန်ကိုလည်း တပ်ပေးသည်။

သူမနှုတ်ခမ်းတွေ ခြောက်သွေ့နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ရှန်ဖျင်ချွမ်က သူမ ကျောင်းလွယ်အိတ်ထဲက နှုတ်ခမ်းနီကို ထုတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းများကို နှံ့စပ်စွာ ဆိုးပေးလိုက်သည်။

ကျင်းရှီက ရှန်ဖျင်ချွမ်ရဲ့ အရည်အချင်းကို သံသယဝင်သွားပြီး "အစ်ကို မိတ်ကပ် ဘယ်လိုလိမ်းရလဲတောင် သိတာလား"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ မင်းအစ်ကို မလုပ်နိုင်တာ တစ်ခုခုရှိလို့လား"

"အစ်ကို၊ ဒါက များလွန်းသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"

"မင်းအစ်ကိုကို ယုံပါ။ မင်းတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မတွေ့တာ တစ်လနီးပါးရှိပြီ၊ သူ့ကို လှပတဲ့ အချိန်အကြာကြီး တွေးနေမဲ့ဟာ တစ်ခု ထားခဲ့လိုက်"

"အစ်ကိုတော်တော်သိတာပဲ"

ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ကျင်းရှီသည် ဖျာပေါ်တွင် နာရီဝက်ကျော်ကြာအောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ပုံစံများဖြင့် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် သူဖြတ်သွားမည်ဟု ပြောထားသော အပြေးအဖွဲ့ဝင်များ၏ အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပါ။

ကျင်းရှီသည် စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေခဲ့ပြီး ဆံပင်များကို ပြင်ဆင်၍ သူမ၏စကတ်ကို ရံဖန်ရံခါ လှန်တင်လိုက်သည်။

မနက် ၇ နာရီ ၃ မိနစ်ထိ ဘယ်သူမှ မလာသေးပေ။

"အစ်ကို၊ ငါ့လက်တွေ ညောင်းနေပြီ"

"နည်းနည်းလောက် သည်းခံပါဦး"

ရှန်ရှီရှန်းသည် မောင်နှမတွေကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့သမီးက ဖျာပေါ်မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပို့စ်‌ပေးနေပြီး သူ့သားကတော့ ခွေးတစ်ကောင်လို မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်နေသည်။

မောင်နှမတွေက ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ချို့ကို လုပ်နေတယ်လို့ သူ လုံးဝ ခံစားနေရသည်။

သူတို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက မောင်နှမနှစ်ယောက်က သူတို့ကြား တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးပြီး ကြံစည်ကြရင် သူတို့အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို မကြာခဏ ကျော်သွားကြသည်။

နံနက် ၈ နာရီ၊ ကောင်းကင်၌ နေမြင့်လာမှုနှင့် ကျင်းရှီ၏ အမူအရာမှာ အေးခဲလာသည်။ သူမက ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို မျက်စောင်းထိုးပြီး "ဖြတ်သွားမယ်လို့ အစ်ကိုပြောတဲ့ လူ‌တွေက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

ရှန်ဖျင်ချွမ်က အံ့အားသင့်နေသည်။ "ထူးဆန်းတယ်၊ မန်နေဂျာက သူတို့ နေ့တိုင်းလာတယ်လို့ ပြောတယ်"

ကျင်းရှီက ထလိုက်ပြီး သူမရဲ့စကတ်ကို ခါလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အစ်ကို့ကို မယုံသင့်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မသိတယ်။ ကျွန်မ ဦးလေးရှန်နဲ့ပဲ ငါးသွားမျှားတော့မယ်"

ရှန်ရှီရှန်းက ချိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြင်ဆင်ပြီး ကျင်းရှိီကို ဘယ်လို ကြိုးချရမယ်၊ ဘယ်လိုကြိုးရစ်ပတ်ရမယ်ဆိုတာ သင်ပေးသည်။

"ဖြည်းဖြည်းချင်း အဲဒါကို မြစ်ကမ်းနား လျှောချလိုက် မပြုတ်ကျသွားစေနဲ့"

ကျင်းရှီသည် ငါးမျှားတံကိုကိုင်၍ မြစ်ကမ်းနားတွင် နာခံစွာရပ်ကာ ဘောလောပေါ်နေသည့် ဘော်ဘာကို သေချာကြည့်ကာ ရှန်ဖျင်ချွမ် ကြိုးချနေတာကို လုံးဝ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ကြိုးသည် သစ်ပင်တစ်ပင်တွင် ငြိသွားပြီး ငါးမျှားချိတ်သည် လေထဲ လွင့်ထွက်ကာ ကျင်းရှီ၏ ကော်လာနောက်ဘက်သို့ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ချိတ်သွားသည်။

"ရှန်ဖျင်ချွမ်!"

"အိုး နိုး၊ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သွားပြီ၊ ငါ့အမှားပါ!"

"မဆွဲနဲ့လေ! အိုး နိုး၊ အစ်ကို ငါ့အင်္ကျီကို ဖြဲနေတာပဲ"

"ငါ ဆွဲနေတာမဟုတ်ဘူး၊ ကြိုးက သစ်ပင်မှာ ငြိနေတာ!"

ရှန်ရှီရှန်းသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်စုတ်၊ မင်းညီမကို မြန်မြန် ဖြုတ်ပေးလိုက်"

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် သစ်ပင်ဆီသို့ မြန်မြန်ပြေးကာ ငါးမျှားကြိုးကို ဖြုတ်ရန် ကြိုးစား၍ သစ်ကိုင်းများကို ဆွဲသည်။ "ဖြုတ်မရဘူး၊ ရှုပ်နေတယ်။ ညီမလေး ဒီကိုလာ၊ ကြိုးပြန်ဖြည်ဖို့ တစ်ပတ်ပတ်"

ကျင်းရှီ၏ ကော်လာက လုံး၀ ငြိနေသည်။ သူမသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို နာခံမှုရှိစွာ လိုက်နာပြီး တုံးအစွာ စက်ဝိုင်းတိုင်း လှည့်ပတ်ခဲ့သည်။ "မရှုပ်တော့ဘူးမလား"

"ဘယ်ဘက်ကိုပိုသွား၊ စောင့်မနေနဲ့၊ ညာဘက်၊ ညာဘက်ကိုရွှေ့လိုက်"

"ဒါက ဘယ်ဘက်လဲ"

"ဖြုတ်ရုံပါပဲ"

"ငရဲလိုလုပ်နေရတယ်!"

ကျယ်လောင်သော ဝီစီသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသောအခါ နှစ်ယောက်သား ကြောက်ရွံ့ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

မနီးမဝေး လမ်းပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ ဖွဲ့စည်းထားသည့် ရုပ်ဖျက်ထားသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပြေးလာကြသည်။

ရေကန်ဧရိယာကိုဖြတ်ကာ ပြေးသွားကြ၍ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးစီသည် သူတို့၏ကျောတွင် လေးလံသော သဲအိတ်တစ်လုံးစီရှိကြသည်။

"အိုး လုပ်ပါ၊ တစ်ချိန်လုံး…"

ရှန်ဖျင်ချွမ် စကားမဆုံးခင်မှာ ကျင်းရှီက ပြေးသွားပေမယ့် ငါးမျှားချိတ်ကြောင့် အတင်းပြန်ဆွဲခံရသည်။ သစ်ပင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လှုပ်ခါတာကြောင့် သစ်ရွက်တွေ ကြွေကျကြသည်။

အဖွဲ့ထဲတွင် ပေါ်ရန်သည် ရေကန်ဘေးရှိ ကောင်မလေးကို ကြည့်၍ တဖြည်းဖြည်း ရပ်သွားသည်။

သူ့ဦးထုပ်က အရိပ်က သူ့မျက်လုံးများကို မရှင်းမလင်း အမှောင်ထုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

ကောင်မလေးသည် ကြည့်ကောင်းပြီး ဖြူဖွေးသော အသားအရည်ရှိသည်။ ကော်လာကို ငါးမျှားချိတ်ဖြင့် ချိတ်မိ၍ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူမ၏ပါးများ နီမြန်းနေသည်။ သူမသည် ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ နောက်တွင် ပျာယာခတ်သော အမူအရာဖြင့် ပုန်းနေသည်။

ရှန်ဖျင်ချွမ်သည် ငါးမျှားကြိုးကို ဆွဲနေသည်။ ပေါ်ရန်ကိုတွေ့တော့ သူက ကိုးရိုးကားရား လက်ပြ ရယ်မောလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် သူ့အထင်မှားမှုများ ပိုဆိုးလာသည်ဟု ထင်၍ သူ့မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ခဲ့သည်။ ပင်ပန်းနေတာတောင် ရီချင်စရာအခြေအနေက သူ သူ့ရဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ မိုက်မဲတဲ့ ဦးလေးတို့ကို စိတ်ကူးနိုင်တုန်းတဲ့။

ပေါ်ရန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ယမ်းကာ ဆက်ပြေးသွားသည်။

အဖွဲ့သည် နံနက်ခင်း မြူမှုန်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျင်းရှီက ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ "သူ ကျွန်မတို့ကို လျစ်လျူရှုသွားတာလား"

ရှန်ဖျင်ချွမ် - "မင်းက ကြောင်တောင်တောင်လို့ သူထင်သွားတာဖြစ်နိုင်တယ်"

ကျင်းရှီ ဒေါသထွက်ပြီး ရှန်ဖျင်ချွမ်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးရန် လှည့်လိုက်သည်။ ရှန်ဖျင်ချွမ်က ကြိုးကိုဆွဲရင်း ရှောင်လိုက်ပြီး "မရှုပ်နဲ့၊ ငါ မင်းကို အရင်ဖြည်ပေးမယ်"

ထိုညတွင် ကျင်းရှီသည် သက်တောင့်သက်သာ ရေချိုးကန်တွင် စိမ်ပြီး ရေပူပူကို သဘောကျနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ညဝတ်ဂါဝန်ပါးပါးကို ၀တ်ဆင်ကာ တောင်လေညှင်း တိုက်ခတ်သော လသာဆောင်တွင် ထိုင်နေသည်။

တောင်တန်းများကြားရှိ လရောင်သည် နေရာတိုင်းတွင် ကြယ်များ အစက်ချကာ ထူးခြားစွာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး မြို့နှင့်ယှဉ်လျှင် ပို၍ အများကြီး တောက်ပသည်။

လေညှင်းက ပိတ်စလေးကဲ့သို့ နူးညံ့စွာ သူမမျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်ပေးနေ၍ ကျင်းရှီသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားသည်။ သူမသည် မြေကြီးနှင့် မြက်အနံ့ကို အနံ့ရသည်။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဗီလာပတ်ချာလည်ရှိ နံရံနိမ့်နိမ့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို သူမ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရသည်။

နံရံမီးအိမ်များမှ ဖြာကျနေသော အရိပ်များကြောင့် သူ့ပုံသဏ္ဍာန်က အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေသော်လည်း ကျင်းရှီသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသည်။

ပေါ်ရန်!

သူ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်နေတာလဲ။