အခြေအနေမှာ အကောင်းမြင်စရာ မရှိ

အဆောက်အအုံငယ်၏ အပေါ်ထပ်ရှိ သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌

ထန်ထျန်းက အဓိကနေရာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်ရင်း ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းရှိ အချက်အလက်များကို ဖတ်နေ၏။

မိုကျွင်းက မိုကျွင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ သုံးရက်တာ အချိန်တိုအတွင်း၌ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ နာမည်ကျော် ဆရာ အယောက်ပေါင်းများစွာကို ဖိတ်ကြားနိုင်ခဲ့ပေသည်။

၎င်းတို့မှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြဘဲ အနည်းဆုံး နယ်ပယ်တစ်ခုတွင် ထူးချွန်သော အစွမ်းအစ ရှိကြသူများ ဖြစ်ကြ၏။

တကယ်လို့ သူကိုယ်တိုင်သာ လိုက်ရှာရမည်ဆိုပါက ဤလူများကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ရန်မှာ လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အခြေအနေများမှာလည်း သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အတိုင်းအတာအတွင်း ရှိနေသဖြင့် လူအများစုအတွက် သူက လုပ်ငန်းစဉ်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရုံသာ ရှိပေသည်။

ခွန်အားတောင့်တင်းသော မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ အကူအညီမှာ အခက်အခဲများစွာကို သက်သာစေသည်ဟု ထန်ထျန်း တွေးတောမိ၏။

သို့သော် သူ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုနေစဉ်မှာပင် မိုမိသားစုမှ လူတစ်ယောက် ဝင်လာခဲ့ပေသည်။

"သခင်လေးထန်... ကိစ္စက အပြောင်းအလဲ ရှိသွားပါတယ်။"

"သခင်လေးမိုက ဒီကျောက်စိမ်းပြားကို အစားထိုးဖို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သတင်းအချက်အလက် အသစ်တွေအတိုင်း ဆောင်ရွက်ပေးပါ"

သူက ထန်ထျန်းထံသို့ ကျောက်စိမ်းပြား အသစ်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ထန်ထျန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရပေသည်။ ဤသို့သော အချိန်မျိုးရောက်မှ အပြောင်းအလဲ ရှိနေသေးသလား။

သို့သော် သူက မိုကျွင်းကို ယုံကြည်သဖြင့် ကျောက်စိမ်းပြား အသစ်ကို ယူ၍ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

မကြည့်လျှင် မသိ၊ ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားရတော့သည်။

ကျောက်စိမ်းပြား အသစ်အတွင်း၌ ဆရာ များအပေါ် မိုကျွင်း၏ မှတ်ချက်များမှာ ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့ပေသည်။

ထိုမှတ်ချက်များကို ထက်မြက်ပြီး ရဲတင်းလှသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။

ဥပမာအားဖြင့် "ဒီလူရဲ့ အရည်အချင်းကတော့ မဆိုးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ စရိုက်ကတော့ မကောင်းဘူး။ မိန်းကလေးငယ်လေးတွေကို လိုက်စားတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်။ မင်း မကြိုက်ရင် တိုက်ရိုက် ငြင်းပယ်လိုက်" ဟု ရေးထား၏။

ထန်ထျန်းသည် ယခင်က မှတ်ချက်ကို ပြန်လည် သတိရမိသည်။ "အရည်အချင်း ထူးချွန်တယ်၊ ဝါသနာ အနည်းငယ် ရှိတတ်ပေမဲ့ စုဆောင်းပြီးရင်တော့ ခဏလောက် စောင့်ကြည့်လို့ ရတယ်" ဟု ဖြစ်၏။

ဤမှတ်ချက် နှစ်ခုကြားက ခြားနားချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

ထန်ထျန်း ဆက် ဖတ်လိုက်၏။

"ဒီလူရဲ့ အရည်အချင်းက ကောင်းတယ်၊ စရိုက်မှာ အားနည်းချက် နည်းနည်း ရှိတယ်။ လူတွေနဲ့ စကားပြောရတာ မကြိုက်ဘူး၊ စမ်းပြီး သုံးကြည့်လို့ ရတယ်"

ယခင်က မှတ်ချက်မှာမူ "ဒီလူက အရာအားလုံး ပြည့်စုံတယ်၊ အခြေစိုက်စခန်း ရဲ့ ဆရာ အဖြစ် အလွန် သင့်တော်တယ်။ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြီး သိမ်းသွင်းသင့်တယ်" ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

ထန်ထျန်း- "..."

နောက်ပိုင်းတွင် တွေ့ရသည်များမှာ ပို၍ပင် လွန်ကဲလာခဲ့၏။

"ဒီလူကတော့ လူဖြည့်ဖို့ ပါလာတာ။ ငါ ကိုယ်တိုင်တောင် ဖိတ်ဖို့ စိတ်မကူးထားဘူး၊ တခြားတစ်ယောက်က ထောက်ခံလို့သာ အတင်း ပါလာရတာ"

"ဒါကတော့ လူလိမ်ပဲ။ ငါ စုံစမ်းကြည့်သလောက် သူက သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို လုပ်ကြံပြီး ချဲ့ကားထားတာ၊ ယုံကြည်လို့ မရဘူး"

"ဒီလူကတော့ ဟိုဘက် ဒီဘက် ခြေနှစ်ဖက် နင်းထားတဲ့သူပဲ။ မျက်နှာသာ ပေးနေဖို့ မလိုဘူး"

"ဒီခွေးကောင်က ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ဘက်ကို ကူးသွားပြီ၊ သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဆဲလွှတ်လိုက်"

"ဒါကတော့ အမှိုက်ပဲ..."

ထန်ထျန်း ကြည့်ရင်းနှင့်ပင် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရ၏။ အစနှင့် အဆုံး ကွာခြားချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။

သို့သော် အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ မိုကျွင်းသည် ယခင်က ထန်ထျန်းအတွက် ထို ဆရာ များကို အစွမ်းကုန် သိမ်းသွင်းပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိနိုင်ပေသည်။

ယခုမူ သူက သူ၏ စိတ်ရင်းအတိုင်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရေးသားလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်စုံတစ်ခုကို ယုံကြည်ချက် ရှိသွားသကဲ့သို့ပင်။

ကျောက်စိမ်းပြား၏ အဆုံးတွင် မိုကျွင်းက စာအချို့ကို ပို၍ ရေးထားပေသည်။

"ဘာမှ စိုးရိမ်မနေနဲ့၊ ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်လိုက်။"

"ဒီနေ့မှာ မင်းအတွက် အလွန် ကြီးမားတဲ့ အံ့သြစရာ တစ်ခု ရှိလိမ့်မယ်"

ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။

အံ့သြစရာလား။

ကောင်းပြီလေ။

ထိတ်လန့်စရာ မဖြစ်လျှင် ပြီးတာပါပဲ။

မိုကျွင်းက သူ့ကို အလကား နောက်ပြောင်လိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယုံကြည်ပေသည်။

သို့သော် ကျောက်စိမ်းပြားထဲက အချက်အလက်များအရ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် အသက်ဝင်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်မှ နှောင့်ယှက်နေသလား။

နာမည်တစ်ခုမှာ ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

"မင်း ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေတာ မဟုတ်ဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ထန်ထျန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပေသည်။

.....

ခဏအကြာတွင် ဆရာ စုဆောင်းပွဲမှာ တရားဝင် စတင်ခဲ့၏။

ပထမဆုံး ဆရာ က သီးသန့်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့ပေသည်။

"ကျွန်တော်က ဟုချန်းယွီ ပါ၊ မိုမိသားစုရဲ့ ဧည့်သည်တော် တစ်ယောက်ပါ"

ရောက်လာသူမှာ ဆေးဖော်စပ်သူ ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မိုကျွင်းက မိုမိသားစုထံမှ တိုက်ရိုက် ရှာဖွေပေးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အရည်အချင်းမှာ အလွန် ထူးချွန်လှပေသည်။

သူက ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ လစာကို အလွယ်တကူ ညှိနှိုင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ထျန်းရှထုန် အသင်း၏ ပထမဆုံးသော ဆရာ ဖြစ်လာခဲ့၏။

ဒုတိယမြောက် လူမှာလည်း မိုမိသားစုမှပင် ဖြစ်ပြီး ဆေး ပင် ကျွမ်းကျင်သူ ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

တတိယမြောက် လူ ဝင်လာသည့်အခါတွင်မူ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ မောက်မာနေပေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အခြေစိုက် စခန်း က ဘယ်မှာလဲ။"

"သခင်လေးမို မိတ်ဆက်ပေးတာ ဆိုပေမဲ့ နာမည်မရှိတဲ့ အသင်းလေးတွေမှာ ငါက မနေချင်ဘူး"

သူက အေးစက်စွာ ပြော ၏။

ထန်ထျန်းက သူနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျန်းကျန့်- အရည်အချင်းကတော့ မဆိုးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လူပုံက ကြွားဝါရတာကို ဝါသနာပါလွန်းတယ်"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခြေစိုက် စခန်းက ရှင့်ပေါင်ကျွန်း ပေါ်မှာ ရှိပါတယ်။"

" ခွင့်ပြုချက်လည်း ရပြီးသားပါ"

ကျန်းကျန့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။ "ရှင့်ပေါင်ကျွန်း လား။ "

"မင်းက အဲဒီက နေရာကို ရအောင် လုပ်နိုင်လို့လား"

ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သို့သော် သူက တိကျသော နေရာကို မပြသေးဘဲ "အခြေစိုက် စခန်းက အချက်အချာကျတဲ့ နေရာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာကိုတော့ သခင်လေးမိုကျွင်းက အာမခံပေးနိုင်ပါတယ်"

ကျန်းကျန့် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

"အဲဒါဆိုရင်တော့ မဆိုးဘူး။"

" ကဲ... လစာ ကိစ္စ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

" ငါ့ ရဲ့ အနိမ့်ဆုံး စျေးနှုန်းကတော့ ဒီလောက်ပဲ..."

ထို့နောက် ထန်ထျန်းနှင့် ကျန်းကျန့်တို့က လစာ ပမာဏကို စတင် ဆွေးနွေးကြ၏။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပုံမှန် အတိုင်းအတာအတွင်း ရှိနေသဖြင့် ထန်ထျန်းကလည်း သူ့ကို အထူးတလည် မဆက်ဆံပေ။

ထိုလူမှာ ကြွားဝါရတာ ဝါသနာပါရုံသာ ဖြစ်ပြီး ကြီးမားသော အမှား မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ နှစ်ဦးသား လစာ ပမာဏကို သဘောတူညီမှု ရခဲ့ကြ၏။ တစ်နှစ်လျှင် ရှန့်ထန်း တာအိုကျောက်စိမ်း နှစ်သိန်းသုံးသောင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤပမာဏအပေါ် ကျန်းကျန့်မှာ အလွန် စိတ်ကျေနပ်သွားပုံ ရ၏။

သူက မောက်မာသော အမူအရာကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထန်ထျန်းကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည်။

ထန်ထျန်းကမူ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောနေမိ၏။ တကယ့် နေရာအစစ်အမှန်ကို သိသွားသည့်အခါ မင်း လန့်မပြေးဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ထို့နောက် ဆွေးနွေးပွဲမှာ ဆက်လက် ရှိနေခဲ့၏။

စတုတ္ထမြောက် ဆရာ ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ ကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် ရေးထားသကဲ့သို့ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ဘက်သို့ ကူးသွားသော လူနှင့် ထန်ထျန်း တွေ့ရတော့သည်။

ထိုလူ၏ အမူအရာမှာ ပြဿနာ မရှိသယောင် ရှိသော်လည်း သူ တင်ပြသော အခြေအနေများမှာ တစ်ခုထက်တစ်ခု ပို၍ လွန်ကဲလှသဖြင့် ထန်ထျန်းနှင့် ပူးပေါင်းရန် ဆန္ဒမရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထန်ထျန်းကလည်း သူ့ကို အလိုမလိုက်ဘဲ သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လက်ဝှေ့ယမ်း၍ ငြင်းပယ်လိုက်၏။

"ဟမ့်... မင်းလို အပြုအမူမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဘယ် ဆရာ ကမှ မင်းနောက်ကို လိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ထို ဆရာ မှာ ဒေါသထွက်သွားပုံ ရ၏။ ထန်ထျန်းက ဤမျှအထိ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပုံ ရပေသည်။

သို့သော် ကိစ္စရပ်များမှာ ဤသို့ ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် နှစ်ဦးသား အခြေအတင် ဖြစ်ကာ လမ်းခွဲလိုက်ကြပေသည်။

ဆက်လက်၍ ပဉ္စမမြောက် လူ...

ဆွေးနွေးပွဲ၏ လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။

ခြုံငုံကြည့်ပါက ထန်ထျန်း စုဆောင်းနိုင်သော ဆရာ အရေအတွက်မှာ စုစုပေါင်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်သာ ရှိပေသည်။

ဆရာ အများစုမှာ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို လက်ခံသွားကြ၏။

ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်နိုင်သူမှာ အနည်းငယ်သာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

ထန်ထျန်းက ဤစိတ်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။ တစ်ဖက်လူက ဆန္ဒမရှိလျှင် သူကလည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်ပေ။

အချိန်ကုန်လာသည်နှင့်အမျှ ဤဆွေးနွေးပွဲ၏ အခြေအနေများကို အောက်ထပ်ရှိ လူများကလည်း သိသွားကြ၏။

ဆရာ အချို့မှာ အခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် ချီဟယ်ရွှမ်း၏ ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် သွားကြပေသည်။

ဤအခြေအနေအပေါ် အောက်ထပ်ရှိ လူများက ဝိုင်းဝန်း ဆွေးနွေးနေကြတော့၏။

"သုံးပုံတစ်ပုံတောင် မရှိဘူးလား။ ဒီအခြေအနေက တော်တော်လေးကို ဆိုးရွားတာပဲ"

တစ်ဦးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်၊ ပုံမှန်အားဖြင့် ဒီလို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပွဲမျိုးမှာ အောင်မြင်မှု နှုန်းက အနည်းဆုံး တစ်ဝက်ကျော်မှ အောင်မြင်တယ်လို့ ပြောလို့ရမှာ။ "

"အခုက သခင်လေးမိုကျွင်းက အာမခံပေးထားတာတောင် ဒီလောက်ပဲ ဆိုတော့ တကယ်ကို ညံ့လွန်းတယ်"

အခြားတစ်ဦးကလည်း ထောက်ခံပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီထန်ထျန်းရဲ့ ခွန်အားက မလောက်သေးဘူးပဲ။ ဆရာ တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ "

"အပြင်က လာတဲ့ တပည့်အသစ် တစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ"

"အင်း... ရှင့်ပေါင်ကျွန်း ပေါ်မှာ အင်အားစု အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာမှာကို မျှော်လင့်ခဲ့မိတာ၊ အခုတော့ ခက်ခဲသွားပြီ ထင်တယ်"

လူအများမှာ ခေါင်းခါယမ်းကြရင်း ထန်ထျန်းအပေါ် အကောင်းမမြင်ကြတော့ပေ။

အင်အားကြီး အသင်းများမှ ကိုယ်စားလှယ်များမှာလည်း သူနှင့် မိတ်ဖွဲ့ရန် စိတ်ဝင်စားမှု လျော့နည်းသွားကြ၏။

သို့သော် အချို့ကမူ အကြောင်းရင်းကို ရိပ်မိကြပေသည်။

"အဲဒီ ဆရာ တွေက ထွက်လာတာနဲ့ ချီဟယ်ရွှမ်း ဘေးကို ရောက်သွားတာဆိုတော့ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် က ကြားဝင်နှောင့်ယှက်လိုက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"အင်း... ထန်ထျန်းနဲ့ ချီဟဲရွှမ်ကြားမှာ ရန်ငြိုး အနည်းငယ် ရှိတာ ငါ မှတ်မိတယ်"

"ဒါဆိုရင်တော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ ဝမ်ပေါင်ရေကန် မှာ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဘယ်သူမှ လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူးလေ"

လူတိုင်းက ဝိုင်းပြောနေကြသဖြင့် ချီဟယ်ရွှမ်းမှာ အပြုံးကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ဤနေရာက ကုံးချန်ခြံဝင်း မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ပေါင်ရေကန် တွင်မူ သူတို့ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် မှ လူများမှာသာ အစွမ်းအထက်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

မိုကျွင်းသည်လည်း ဤအရာအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရ၏။

သို့သော် သူက စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ပိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ရယ်မောနေမိပေသည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ သိထားသည် မဟုတ်ပါလား။

အရှင်ချီ က မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည် ဖြစ်ခြင်းပင်။

ထို့ပြင် သူ ခေါ်ဆောင်လာမည့် လူများမှာ ဝမ်ပေါင်ရေကန် တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်