လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် ရောက်လာခြင်း

"ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ရတာတော့ သိပ်ပြီး အဆင်ပြေပုံမရဘူးပဲ"

စုဆောင်းပွဲတွင် ကျရှုံးသွားသော ဆရာ အရေအတွက် ပိုများလာသည်ကို မြင်သည့်အခါ ချီဟယ်ရွှမ်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသံမြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။

လူအများမှာလည်း ထိုအသံကြောင့် အလိုအလျောက် လှည့်ကြည့်မိကြ၏။

လူအများ၏ အကြည့်များကို ရရှိသွားသည့်အခါ ချီဟယ်ရွှမ်းသည် ဆရာ တစ်ဦးထံသို့ သွားကာ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့ ညှိနှိုင်းလို့ မရတာလဲဗျာ။ "

"ကျွန်တော် သိသလောက်ဆိုရင် ဒီထန်ထျန်းဆိုတဲ့လူက ငွေကြေးဓနတော့ အတော်အတန် ရှိတယ် မဟုတ်လား"

ထို ဆရာ မှာ ထိုစကားကို ကြားသည့်အခါ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး "ငွေကြေးရှိရုံပဲ ရှိတာ၊ အမြော်အမြင် မရှိဘူး။"

" ပြီးတော့ အမူအရာကလည်း မောက်မာလွန်းတယ်၊ ကျွန်တော်တို့လို လူတွေအပေါ်မှာ ဘာလေးစားမှုမှ မရှိဘူး"

"ကျွန်တော်က သခင်လေးမိုရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့သာ ဒီပွဲကို လာခဲ့တာ။"

" ဒါပေမဲ့ ဒီထန်ထျန်းဆိုတဲ့လူက ဘာမှ အသုံးမကျတဲ့ပုံစံပဲ၊ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်"

ထို ဆရာ ၏ စကားမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားပေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုင်နေသော မိုကျွင်းက မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်၏။

အန္တရာယ်ရှိသော အငွေ့အသက်အချို့ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

လူအများရှေ့တွင် သူ့နာမည်ကို ထုတ်ပြောရဲသည်လား။

ဤလူမှာ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရထားသဖြင့် သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ဟု ထင်နေသလား။

မိုကျွင်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ သက်လတ်ပိုင်း လူတစ်ယောက် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးလာခဲ့၏။

"ဒီလူကို မှတ်ထားလိုက်"

"ဒီနယ်ပယ်က သူ့အတွက် မသင့်တော်တော့ဘူး၊ သူ့ကို တခြားအလုပ် ပြောင်းခိုင်းလိုက်"

မိုကျွင်းဆိုသည်မှာ မည်သည့်အခါမှ အလျှော့ပေးတတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး မဟုတ်ပေ။

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထို ဆရာ ၏ မျက်နှာကို မှတ်သားထားလိုက်ပေသည်။

သို့သော် ဘာမှ မသိသေးသော ဆရာ မှာမူ ထိုနေရာ၌ပင် စကားများကို အားရပါးရ ပြောနေဆဲ ဖြစ်၏။

ထန်ထျန်းနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့ရာတွင် အမှန်တကယ်ပင် စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ ဖြစ်ခဲ့ပုံရသဖြင့် သူ၏ စကားလုံးများမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာခဲ့ပေသည်။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူက ထျန်းဖူနန်းတော်ထဲကို အခုမှ ဝင်လာတဲ့ အပြင်လူ တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းနေရတာလဲ။"

" သူ့ရဲ့ ထျန်းရှထုန် ဆိုတဲ့ အသင်းကိုလည်း ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ပြီးပြီ၊ အပြင်လောကက သာမန် အသင်းတစ်ခုပဲ။"

" ဝမ်ပေါင်ရေကန် ထဲမှာဆိုရင် အလယ်အလတ်အဆင့်တောင် မရှိဘူး၊ ဘာဂုဏ်နဲ့ ဒီမှာ ရွေးချယ်မှုတွေ လုပ်နေတာလဲ"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူက ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်ရင်တောင် ကျွန်တော်က သူ့အသင်းကို သွားမှာ မဟုတ်ဘူး။"

" ဒီနေ့ ဘယ်သူကများ တကယ် သွားမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး စောင့်ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်နေမှာ"

ထို ဆရာ မှာ အားတက်သရော ပြောဆိုနေပြီး ချီဟယ်ရွှမ်းကလည်း ဘေးနားမှနေ၍ ဟန်ဆောင်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးနေပေသည်။

"အဲဒီလိုလည်း မပြောပါနဲ့ ဆရာရယ်၊ ထန်ထျန်းက အစွမ်းတော့ နည်းနည်း ရှိပါသေးတယ်။ "

"အဲဒါကြောင့်လည်း ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလေ့လာ ပွဲမှာ ကြယ်တာရာခရစ်စတယ် ကို ရှန့်ထန်း တာအိုကျောက်စိမ်း တစ်သန်းနဲ့ လေလံဆွဲခဲ့သလို၊ လက်မအရွယ် ရွှမ်ဟွမ်မူလသတ္တု ကိုလည်း တစ်သန်းခွဲနဲ့ ဝယ်ခဲ့တာပေါ့"

ဤစကားကို ကြားသည့်အခါ လူအများမှာ အံ့အားသင့်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ကြယ်တာရာခရစ်စတယ် က ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုး မရှိဘူး မဟုတ်လား"

"သေချာတာပေါ့၊ မှောင်ခိုစျေးကွက်မှာတောင် ခြောက်သိန်း၊ ခုနစ်သိန်းပဲ ရှိတာ"

"ရွှမ်ဟွမ်မူလသတ္တု ကလည်း စျေးကြီးလွန်းတယ်၊ အများဆုံး ကိုးသိန်းလောက်ပဲ တန်တာ"

"ဒါက ချမ်းသာတာ မဟုတ်ဘူး၊ အတာပဲ"

"ချီဟယ်ရွှမ်းက ဘာလို့ ထန်ထျန်းကို မယှဉ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ ဒီလောက် စျေးကြီးနေတာကို ဆက်ပြီး စျေးပြိုင်ပေးနေမယ့်သူက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး၊ အစတည်းက အရှုံးခံလိုက်တာကပဲ မှန်တယ်"

လူအများက ဝိုင်းဝန်း ပြောနေကြသည်။

ဤနေရာတွင် ရှိနေသော လူများမှာ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းရှင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် အကျိုးအမြတ်ကိုသာ အဓိက ထားကြပေသည်။

ထန်ထျန်း၏ အပြုအမူမှာ သူတို့ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အလွန် အသည်းငယ်ပြီး လူအသော သူတစ်ယောက်အဖြစ် မြင်နေကြ၏။

ဤသို့သော လူတစ်ယောက်က အသင်းတစ်ခုကို ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နိုင်ပါ့မလားဟု သူတို့ သံသယ ဝင်လာကြပေသည်။

လူအများ၏ ဆွေးနွေးချက်များကို နားထောင်ရင်း ချီဟယ်ရွှမ်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ပြုံးရုံသာမကဘဲ ပို၍ပင် ကော့တက်လာခဲ့၏။

ဤသည်မှာ သူ၏ နောက်ဆုံး ရည်ရွယ်ချက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလေ့လာ ပွဲတွင် ထန်ထျန်းကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရခြင်းအပေါ် လူအများက ကဲ့ရဲ့နေကြသော်လည်း ယနေ့ ဆရာ စုဆောင်းပွဲကို အသုံးချကာ ထန်ထျန်းကို အရှက်ခွဲရုံသာမက သူ၏ သိက္ခာကိုလည်း ပြန်လည် ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အခုတော့ ရည်ရွယ်ချက် နှစ်ခုလုံးမှာ အောင်မြင်သွားပြီ ဖြစ်၏။

ချီဟယ်ရွှမ်းက စိတ်ထဲတွင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"စီးပွားရေး နယ်ပယ်မှာ ငါနဲ့ လာပြိုင်တာလား... "

"သေတွင်းတူးတာပဲ"

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် အေးစက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသော မိုကျွင်းကလည်း စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောနေပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီဟယ်ရွှမ်း၏ ဖျော်ဖြေမှုမှာ အချိန်အကြာကြီး ဆက်ရှိနေမည် မဟုတ်သည်ကို သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင် ရောက်လာပြီ ဖြစ်ပေသည်

စုဆောင်းပွဲမှာ မကြာမီ အဆုံးသတ်သွားပြီး ခန်းမအတွင်း၌ ဆရာ များ ပို၍ စုဝေးလာကြ၏။

ချီဟယ်ရွှမ်း၏ သွေးထိုးပေးမှုကြောင့် သူတို့က ထန်ထျန်းကို အစွမ်းကုန် နှိမ့်ချ ပြောဆိုနေကြရာ ထန်ထျန်းမှာ ဦးနှောက် မပြည့်သော လူငယ်တစ်ယောက်သဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး လူအတော်များများမှာ စိတ်ပျက်သွားကြကာ ထန်ထျန်းနှင့် မိတ်ဖွဲ့လိုစိတ် ကုန်ဆုံးသွားကြ၏။

အချို့မှာမူ ပွဲမှပင် ထွက်ခွာရန် ပြင်နေကြပေပြီပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် နူးညံ့သော်လည်း အရှိန်အဝါ ကြီးမားသော အသံတစ်ခု ခန်းမတံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"အို..."

" တော်တော် စည်ကားနေတာပဲ"

ထို့နောက် မြင့်မားသော အရိပ်တစ်ခု လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်၌မူ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်ပြီး အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များမှန်း ထင်ရှားလှသော လူကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေကြပေသည်။

မိုကျွင်း၏ အကြည့်များ တည်ငြိမ်သွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

ခန်းမအတွင်းရှိ အခြားသူများလည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ လျှပ်စစ်စီးသွားသကဲ့သို့ မှင်တက်သွားကြတော့၏။

"အရှင်လန်တင်းလား"

တစ်ဦးက လန့်အော်လိုက်ပေသည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်းသည် လန့်ဖြန့်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး မျက်လုံးများမှာ သံသယနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

လန်တင်းအင်မော်တယ်အရှင်က ဤပွဲသို့ မည်သို့ကြောင့် ရောက်ရှိလာရသနည်း။

"တပည့်များက အရှင်လန်တင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

လူတိုင်းက အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်ကြ၏။ ထိုအထဲတွင် ခုနက အားတက်သရော ပြောနေသော ဆရာ များနှင့် ချီဟယ်ရွှမ်းလည်း ပါဝင်ပေသည်။

အရှင်လန်တင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ချီဟယ်ရွှမ်း၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရရှိလာခဲ့၏။

မဟုတ်မှလွဲရော... ထန်ထျန်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။

"ရိုသေပေး ဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါက ဒီနေ့ လာကြည့်ရုံ သက်သက်ပါပဲ"

"မင်းတို့ ကိစ္စတွေကို မင်းတို့ ဆက်လုပ်ကြပါ"

အရှင်လန်တင်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး လူအုပ်ကြားထဲကို ကြည့်ကာ "မိုမိသားစုက ကောင်လေး ဘယ်မှာလဲ"

မိုကျွင်း စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး အမြန် လျှောက်ထွက်လာကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။

"တပည့် မိုကျွင်းက အရှင်လန်တင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

သူက အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပေသည်။ အရှင်လန်တင်းက ရောက်လာသည်နှင့် သူ့ကို အရင် ရှာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားပေ။

"အင်း... မိုကျွင်း ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား"

အရှင်လန်တင်းက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းရဲ့ ဦးလေး ငါး က ငါ့ရှေ့မှာ မင်းအကြောင်းကို ခဏခဏ ချီးကျူးတတ်တယ်။ "

"မိုမိသားစုဆိုတာ တကယ်ကို မျိုးဆက်တိုင်းမှာ ထူးချွန်တဲ့သူတွေ ပေါများတာပဲ"

မိုကျွင်းက အမြန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်က ချီးကျူးလွန်းနေပါပြီ၊ ကျွန်တော်ကလည်း ကျွန်တော့် တာဝန်ကို လုပ်နေရုံပါပဲ"

အရှင်လန်တင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး "ကိုယ့်တာဝန်ကို လုပ်ဖို့ ဆိုတာက မလွယ်ဘူး။"

" တစ်ခါတလေ မင်းတို့လို လူငယ်တွေရဲ့ အမြင်ကိုတောင် ငါက ချီးကျူးမိသေးတယ်။"

" ဒါနဲ့ ထန်ထျန်းရဲ့ စုဆောင်းပွဲက ဘယ်လို အခြေအနေ ရှိလဲ"

သူက စကားလမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလိုက်ပြီး အဓိက အချက်ကို တိုက်ရိုက် မေးလိုက်ပေသည်။

မိုကျွင်းကမူ အရှင်လန်တင်း၏ ခုနက စကားလုံးများနောက်တွင် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် ရှိမရှိကို စဉ်းစားနေမိ၏။

"သိပ်ပြီး အဆင်မပြေပါဘူး။"

" လောလောဆယ် ဆရာ သုံးပုံတစ်ပုံလောက်ပဲ ထန်ထျန်းနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ သဘောတူပါသေးတယ်။"

" ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြစ်ပါ၊ စုဆောင်းပွဲကို စတင်တဲ့အခါမှာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်ရဲ့ အခြေအနေတွေကို သေချာ မတွက်ချက်မိခဲ့လို့ အခုလို အခက်အခဲ ဖြစ်သွားရတာပါ"

မိုကျွင်းက ပြော ၏။

အရှင်လန်တင်းက ခန်းမအတွင်းရှိ လူများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အခြေအနေမှာ မည်သို့ရှိသည်ကို နားလည်သွားခဲ့ပေသည်။

သူက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး "မင်း... မင်း... "

"ဒီကိစ္စကို စလုပ်ကတည်းက သေချာ အကဲဖြတ်သင့်တာပေါ့"

"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်က မှန်ပါတယ်။ အင်အားသစ်တွေ စီးဝင်လာတာက ထျန်းဖူနန်းတော် စီးပွားရေး နယ်ပယ်အတွက် ကောင်းမွန်တဲ့ ကိစ္စပဲ။ "

"အဲဒါကြောင့် ထန်ထျန်းရဲ့ ကိစ္စမှာ ထျန်းဖူနန်းတော် အနေနဲ့ ပံ့ပိုးပေးရမယ်"

ဤစကား ဆုံးသွားသည့်အခါ ခန်းမအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြတော့၏။

ဤစကားလုံးများက ပေးလိုက်သော အချက်ပြမှုမှာ ဝမ်ပေါင်ရေကန် တစ်ခုလုံးကို ငလျင်အပြင်းအထန် လှုပ်ခတ်သွားစေသကဲ့သို့ပင်

ထို့ပြင် သူက ထန်ထျန်း၏ အမည်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ် ပြောခဲ့ပေသည်။

ယနေ့ သူ ရောက်လာခြင်းမှာ ထန်ထျန်းအတွက် ကျောထောက်နောက်ခံ ပြုပေးရန် ဖြစ်ကြောင်းကို အတိအလင်း ပြသလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏

ဒါက တကယ်ကို...

လူတိုင်း စိတ်ရှုပ်ထွေးကုန်ကြတော့သည်။

ခုနက အလွန် ဂုဏ်ယူနေသော ချီဟယ်ရွှမ်းမှာမူ ယခုအခါတွင် ရေခဲတွင်းထဲသို့ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေတော့သည်