သူတော်စင်ဆရာကြီးများ၏ လစာ

အဆောက်အအုံငယ်၏ အပေါ်ထပ်

စုဆောင်းပွဲမှာ အဆုံးသတ်ရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းရှိ ဆရာ စာရင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံး ငါးဦးသာ ကျန်တော့သည်။

မိုကျွင်းက သူ့အတွက် ဆရာ ပေါင်း တစ်ရာနီးပါးကို မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အဆင်ပြေပြေ ညှိနှိုင်းနိုင်ခဲ့သူမှာ နှစ်ဆယ့်သုံးဦးသာ ရှိ၏။

ဤအရေအတွက်မှာ အလယ်အလတ်တန်းစား အသင်းတစ်ခုအတွက် လုံလောက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ထိပ်တန်းအသင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာရန်အတွက်မူ အားနည်းနေသေးပေသည်။

ထန်ထျန်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဆရာ များမှာ မရှိမဖြစ် မဟုတ်သော်လည်း အသင်းတစ်ခု ရေရှည် တည်တံ့ရန်အတွက်မူ သူတို့၏ တည်ရှိမှုက မပါမဖြစ် အရေးပါလှပေသည်။

မိုကျွင်းက သူ့အတွက် ဘယ်လို အံ့သြစရာမျိုး ပြင်ဆင်ထားသလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။

ထန်ထျန်းက ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားကာ ကျန်ရှိနေသော စုဆောင်းမှုများကို အဆုံးသတ်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် သူက နောက်ထပ် ဆရာ တစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် အခန်းတံခါးမှာ အပြင်မှ ခေါက်သံနှင့်အတူ ပွင့်လာခဲ့ပေသည်။

ထို့နောက် မိုကျွင်းက အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့၏။

"ဟမ်..."

ထန်ထျန်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားကာ "နောက်ထပ် အပြောင်းအလဲ ရှိပြန်ပြီလား"

မိုကျွင်းက လျှို့ဝှက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အပြစ်တင်သည့်ဟန်ဖြင့် "မင်းကတော့ တကယ်ပဲ ထန်ထျန်းရာ... လျှို့ဝှက်ချက်တွေ သိပ်များတာပဲ။ "

"အရှင်ချီ နဲ့ ဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးတာကို ငါ့ကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားတယ်ပေါ့လေ"

သူ့ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းမှာ ပို၍ပင် ကြောင်သွားရသည်။

"အရှင်ချီ လား။ "

"မင်း နောက်မနေနဲ့လေ၊ ငါနဲ့ သူနဲ့ကြားက ဆက်ဆက်ရေးက တပည့်နဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်လိုပါပဲ။"

" အလွန်ဆုံးရှိလှ အကြွေးရှင်နဲ့ အကြွေးသမား ဆက်ဆံရေးပဲ ရှိတာ၊ ဘယ်မှာ ရင်းနှီးလို့လဲ"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။

မိုကျွင်း၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု သူ ခံစားရပေသည်။

သို့သော် မိုကျွင်းက နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ "မင်းကပဲ နောက်နေတာ"

"ရင်းနှီးမှု မရှိဘဲနဲ့ အရှင်ချီ က ဒီနေ့ မင်းကို ကျောထောက်နောက်ခံပေးဖို့ ကိုယ်တိုင် လာပါ့မလား။"

" ပြီးတော့ သူက နယ်ပယ်အသီးသီးက ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကိုပါ ခေါ်လာပြီး မင်းအတွက် ဝိုင်းဝန်း ပံ့ပိုးပေးခိုင်းသေးတယ်။ "

"ဒါတွေကို မင်း မသိဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့နော်"

ထန်ထျန်းမှာ မှင်တက်သွားရတော့သည်။

အရှင်ချီ က ကိုယ်တိုင် လာခဲ့တာလား။

ပြီးတော့ ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီးတွေကိုပါ ခေါ်လာပေးတယ် ဟုတ်လား။

သူ့ကို ဘာမှ မပြောခဲ့ပါလား။

သူကတော့ ဤကိစ္စကို အမှန်တကယ်ပင် မသိပေ။

သို့သော် မိုကျွင်းက သူ့ကို လိမ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအချိန်တွင် ဤစကားကို ပြောနေခြင်းမှာ အရှင်ချီ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင်။

ဒါပေမဲ့ သူ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။

ထန်ထျန်း စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း အရှင်ချီ က ဤသို့ လုပ်ပေးရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့ပေ။

သူတို့ကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ ဤမျှအထိ မနက်ရှိုင်းသေးပေ။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုသာ ရှိပေတော့မည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်သော ပို၍ အင်အားကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်က ဤကိစ္စကို နောက်ကွယ်မှ ညွှန်ကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

နာမည်တစ်ခုမှာ ထန်ထျန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်...

ထန်ထျန်း မှင်တက်နေစဉ်မှာပင် မိုကျွင်းကလည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်နေ၏။

ရလဒ်မှာ သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ပင် ထန်ထျန်းက ဤကိစ္စကို အမှန်တကယ်ပင် မသိရှိပေ။

မဟုတ်လျှင် သူက ထန်ထျန်းအတွက် ဆရာ များကို မိတ်ဆက်ပေးနေခြင်းမှာ ဟာသတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

အရှင်ချီ ကသာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်လျှင် ဆရာ ပေါင်းများစွာက ထန်ထျန်းထံသို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ကြမည် မဟုတ်ပါလား။

"မင်း တကယ် မသိတာလား"

မိုကျွင်းက ထပ်မေးလိုက်၏။

ထန်ထျန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးလိုက်ပြီး "တကယ် မသိတာပါ။ "

"သိရင် ငါက ဘာလို့ ဒီလောက် အပင်ပန်းခံနေဦးမလဲ။"

" အခု သူ ရှိ နေတုန်းလား"

မိုကျွင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ "ပြန်သွားပြီ။ "

"သူက နယ်ပယ်အသီးသီးက ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီး ၁၈ ဦးကို ခေါ်လာပေးတယ်၊ အားလုံးက မင်းရဲ့ ထျန်းရှထုန် အသင်းကို ဝင်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ။ "

"အဲဒီ ပညာရှင်ကြီးတွေဆိုတာ ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် ကတောင် ဖိတ်လို့မရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲ၊ မင်းရဲ့ မျက်နှာကတော့ ကောင်းကင်လောက်ကို ကြီးသွားပြီကွ"

ယနေ့ ခန်းမအတွင်း ဖြစ်ပျက်သွားသော ကိစ္စများမှာ အလွန် မြန်ဆန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထျန်းဖူနန်းတော် တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း မိုကျွင်းက တွေးတောမိရင်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ထန်ထျန်းမှာမူ သက်ပြင်းချ လိုက်၏။

အကြောင်းရင်းကို နားလည်သွားသည့်အခါ သူက အံ့အားသိပ်မသင့်တော့ပေ။

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏ အရှိန်အဝါဖြင့် ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီးအချို့ကို ဖိတ်ခေါ်ပေးခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

သူ အံ့သြမိသည်မှာ ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က ကျေးဇူးတရားကို ဤမျှအထိ အလေးထားသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ကောင်းပြီလေ"

ထန်ထျန်းက ပြော ၏။ "အဲဒီ ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီးတွေကို ငါ ဘယ်လို ဆက်ဆံရမလဲ"

မိုကျွင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါက ဘယ်လို သိမှာလဲ။"

" အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတွေကို ငါတောင် သာမန်အချိန်မှာ မတွေ့ဖူးဘူး၊ သူတို့က တခြား အသင်းတွေထဲကို ဝင်တာမျိုးလည်း ငါ မကြားဖူးဘူး။ "

"အဲဒါကြောင့် ငါလည်း ဘာမှ မပြောနိုင်ဘူး"

ထန်ထျန်းက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် "အဲဒါဆို လစာကော... ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ"

မိုကျွင်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ထျန်းကို လက်ချောင်း ငါးချောင်း ထောင်ပြလိုက်၏။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ

ထူးချွန်သော ဆရာ တစ်ဦး၏ တစ်နှစ်စာ လစာမှာ ရှန့်ထန်း တာအိုကျောက်စိမ်း ငါးသိန်းခန့် ရှိပေသည်။

ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီးများအတွက် ဆယ်ဆ ပိုပေးမည်ဆိုလျှင် ငါးသန်း ပေးရမည်ဟု သူက ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

ထန်ထျန်းက ထိုလက်ချောင်းများကို မြင်သည့်အခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ

ရွှမ်ယွင်မျှော်စင် တောင် ဖိတ်လို့မရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ ဆိုမှတော့ သာမန် ဆရာ တွေနဲ့ ယှဉ်လို့ ဘယ်ရပါ့မလဲ။

ထို့ကြောင့် မိုကျွင်း ပြလိုက်သော လက်ချောင်း ငါးချောင်းမှာ သန်းငါးဆယ်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူက ထင်လိုက်၏။

စျေးကြီးလှပေသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက သဘောကျမိ၏။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ နားလည်ပြီ"

ထန်ထျန်းက ပြော ၏။

မိုကျွင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါဆို ငါ အဲဒီ လူကြီးမင်းတွေကို ခေါ်လာခဲ့မယ်။ "

"ကြိုပြောထားမယ်နော်၊ ငါက လမ်းပြပေးရုံပဲ၊ သူတို့ရဲ့ စရိုက်ကိုလည်း ငါ မသိဘူး။ "

"သူတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဖို့ကတော့ မင်းအစွမ်းပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်က ညွှန်ကြားထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အခက်အခဲ သိပ်မရှိနိုင်ဟု သူက ယူဆထားပေသည်။

အနည်းငယ်တော့ ယုံကြည်ချက် ရှိပေသည်။

စကားပြောပြီးနောက် မိုကျွင်းက သီးသန့်ခန်းအတွင်းမှ ထွက်သွားခဲ့၏။

ခေတ္တအကြာတွင် သူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး သူနှင့်အတူ လူ ၁၈ ဦးမှာလည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြပေသည်။

အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်များကို ကြည့်ရင်း ထန်ထျန်းက မတ်တတ်ရပ်၍ ကြိုဆိုလိုက်၏။

"သူတော်စင်ဆရာကြီးတို့ ကြွရောက်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"

သူတော်စင်ဆရာကြီး ဆိုသည်မှာ ဤသို့သော ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီးများအတွက် လူအများက ပေးထားသော ဂုဏ်ထူးဆောင် နာမည်ပင် ဖြစ်၏။

ထန်ထျန်းအပေါ်တွင်မူ ထို ဆရာကြီး များက အတော်အတန် ယဉ်ကျေးကြပေသည်။

သူတို့က နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အခန်းအတွင်း၌ နေရာယူ ထိုင်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထန်ထျန်းက စကားကို မည်သို့ စရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေပေသည်။

ဤကိစ္စမှာ ရှင်းဟယ် အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်၏ လက်ချက်မှန်း သိသော်လည်း သူက လူကိုယ်တိုင် ထွက်မလာဘဲ အရှင်ချီ ကိုသာ လွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့် အနေအထားမျိုးဖြင့် စကားစရမည်ကို သူ စဉ်းစားနေမိ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဆရာ ဟွမ်ယွင် က စတင် စကားပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အခြေအနေကို ငါတို့ အားလုံး သိပြီးသားမို့ မိတ်ဆက်နေဖို့ မလိုပါဘူး။"

" အဓိက အချက်ကိုပဲ တိုက်ရိုက် ပြောကြတာပေါ့"

သူ့အသံမှာ တည်ငြိမ်လှပေသည်။

ထန်ထျန်းက သက်ပြင်းချ လိုက်ပြီး ဤသို့ဆိုလျှင် ကိစ္စက ပို၍ လွယ်ကူသွားပြီဟု တွေးလိုက်၏။

သူက ဆရာ ဟွမ်ယွင် ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ ဆရာကြီးတို့ အားလုံးက နယ်ပယ်အသီးသီးက ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီးတွေပဲလေ ။ "

"အခုလိုမျိုး အသစ် စတင်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသင်းကို လာရောက် ပူးပေါင်းပေးတာကို အလွန် ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။"

" စိတ်ချပါ ဆရာကြီးတို့... ဆရာကြီးတို့အတွက် လစာနဲ့ ပတ်သက်ရင် ကျွန်တော် လုံးဝ ဝန်မလေးပါဘူး"

"ဒါကြောင့်..."

" တစ်နှစ်ကို ရှန့်ထန်း တာအိုကျောက်စိမ်း သန်းငါးဆယ် ပေးမယ်ဆိုရင် ဆရာကြီးတို့ ဘယ်လို သဘောရပါသလဲ"

ဤစကား ဆုံးသွားသည့်အခါ...

"ဘန်း" ကနဲ အသံနှင့်အတူ ဘေးနားရှိ မိုကျွင်းမှာ ထိုင်ခုံပေါ်မှပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတော့သည်။

သူက ထန်ထျန်းကို ကြောင်၍ ကြည့်နေမိ၏။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ရှေးဟောင်း သားရဲကြီး တစ်သောင်းက သူ့ကို နင်းခြေသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ညီလေး ရာ...

မင်းရဲ့ နားလည်မှုကတော့ တကယ်ကို ထိပ်တန်းပါပဲ

ငါ ခုနက ပြောတာက ငါးသန်း ကို ပြောတာလေ

သို့သော် ထိုသို့ တွေးမိရင်းနှင့်ပင် ထန်ထျန်း၏ ငွေကြေးချမ်းသာမှုကို သူ အမြန် ပြန်လည် အကဲဖြတ်လိုက်မိပေသည်။

ဤကောင်က သန်းငါးဆယ် ဟု ပြောလိုက်သည့်တိုင် မျက်နှာတစ်ချက်ပင် မပျက်ပါလား

ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်နေသော ဆရာကြီး များမှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ဒါက... "

"သိပ်ပြီး မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်"

ဆရာ ဟွမ်ယွင် က ပြော လိုက်သည်။