အဖြူနဲ့အမည်း

ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ခါးပိုက်နှိုက်ခံရခြင်း နှစ်ကြိမ်နှင့် လုယက်ခံရခြင်း တစ်ကြိမ်တို့ကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် ရုပ်ရှင်စတူဒီယိုနှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ညရဲတပ်ဖွဲ့သို့ "အောင်မြင်စွာ" ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ထင်ထင်ရှားရှားမရှိသော ထိုသုံးထပ်တိုက်ကလေးသည် ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ထဲသို့ ရိုက်သွင်းထားသည့် သံမှိုတစ်ချောင်းနှင့် တူလှသည်။

စခန်းအနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့် ကောင်းမင်သည် စူးရှသော ပိုးသတ်ဆေးနံ့ကို ရရှိလိုက်သည်။ အဆောက်အအုံ အပြင်ဘက်ရှိ လမ်းနှင့် နံရံများကို သေချာစွာ ပိုးသတ်သန့်စင်ထားပြီးဖြစ်သော်လည်း ထောင့်များတွင် သွေးစွန်းရာအချို့ကို မြင်တွေ့နေရဆဲပင်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် သာမန်အတိုင်းရှိနေသော လမ်းမကို ကြည့်ရင်း ညရဲများက အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ထားသော လူနာအလောင်းများ ထည့်ထားသည့် သေတ္တာများကို သယ်ဆောင်နေပုံကို ကောင်းမင် စိတ်ကူးကြည့်မိလိုက်သည်။

"ဟေ့… မင်းက မြို့တော်လုံခြုံရေး အလှူငွေ လာပေးတာလား"

ပိန်လှီလှီ လူအိုကြီးတစ်ဦးက စခန်းတံခါးရှိ ပြတင်းပေါက်လေးကို ဖွင့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းလို တက်တက်ကြွကြွ လာပေးတဲ့လူမျိုးက တွေ့ရခဲတယ်၊ များသောအားဖြင့်တော့ နောက်နေ့ညရောက်တဲ့အထိ အတင်းအကျပ် အလှူခံရမှာကိုပဲ စောင့်နေကြတာ၊ ဒီပိုက်ဆံတွေက မြို့တော်လုံခြုံရေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက်ပါပဲကွာ၊ ဘယ်သူ့အတွက်မှ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကို သူတို့ ဘာလို့ နားမလည်ကြတာလဲ မသိဘူး"

"အဘိုး... ဒီစခန်းက ဒီဧရိယာကို တာဝန်ယူရတာလား"

ကောင်းမင် ယနေ့လာရခြင်းတွင် အခြားရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာရန်ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးနေတာလဲ"

"မနေ့ညက ညရဲတစ်ယောက် အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခု ကျထားခဲ့လို့ပါ၊ အဲ့ဒါကို သူ့လက်ထဲ တိုက်ရိုက် ပြန်ပေးချင်လို့၊ မနေ့ညက ကျွန်တော့်ကို ပြေစာဖြတ်ပေးခဲ့တဲ့ ညရဲကို ရှာပေးလို့ ရမလား"

ကောင်းမင်က ပြေစာကို ထုတ်ပြရင်း ဟောက်ကျွယ်ဟိုတယ်တွင် သူတွေ့ခဲ့သော တန်ဖိုးကြီး နာရီတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ပစ္စည်းကို ငါ့ပေးထားခဲ့၊ ငါ လှမ်းပေးလိုက်မယ်"

"ဒါက သူ့လက်ထဲကို ကိုယ်တိုင်ပေးမှ ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ"

ကောင်းမင်က ပုလဲဆွဲကြိုးတစ်ကုံးကို ထပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ မနေ့ညက သူအရိုက်ခံခဲ့ရသည်မှာ အလကားတော့ မဟုတ်ပေ။

"ညနေ ၅ နာရီခွဲကျရင် စာတိုက်က တတိယမြောက် ဗီရိုရဲ့ အလယ်အံဆွဲထဲမှာ သီးသန့်အလှူငွေတစ်ခု ထည့်ထားနိုင်မှသာ ငါမင်းကို ကူညီပေးနိုင်မယ်"

ထိုလူအိုကြီးသည် အလွန်အကျွံတောင်းဆိုနေသဖြင့် ကောင်းမင် စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ သဘောတူလိုက်ရသည်။

"ညရဲတစ်ယောက်ကို လိမ်ညာရင် ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ မင်းသိထားသင့်တယ်နော်"

"သိပါတယ်၊ သိပါတယ်"

"ဝင်လာခဲ့"

လူအိုကြီးက အဓိကတံခါးဘေးက တံခါးအသေးလေးကို ဖွင့်ပေးကာ ကောင်းမင်ကို စခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

အပြင်ဘက်နှင့်မတူဘဲ စခန်းအတွင်းပိုင်းသည် ဆေးရုံနှင့် အကျဉ်းထောင်ကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလေသည်။ အတွင်းတွင် သန့်ရှင်းထားခါစ ခွဲစိတ်ကုတင်တစ်ခုနှင့် ဘာအတွက်မှန်းမသိသော သံလှောင်အိမ်အချို့ ရှိနေသည်။

"ဘယ်မှာလဲ၊ သူတို့ ဘယ်သွားနေကြတာလဲ၊ တစ်ယောက်ယောက် လာပြီး ဧည့်ခံစမ်း"

ထိုလူအိုကြီး၏ စကားများသည် စခန်းအတွင်း သြဇာညောင်းပုံရသည်။ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်လာကြသည်။သူတို့၏ ကောင်းမင်အပေါ် ဆက်ဆံပုံမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှသည်။

"ခင်ဗျားတို့ကလည်း ညရဲတွေပဲလား"

ကောင်းမင်က စပ်စပ်စုစု မေးမြန်းရင်း ပြေစာကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက ငြင်းဆိုသည့်အနေဖြင့် လက်ခါပြကြသည်။

"ညရဲဆိုတာ ဘယ်သူမဆို ဖြစ်လို့ရတာ မဟုတ်ဘူးကွ၊ ပြင်းထန်တဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို အောင်မြင်ဖို့လိုတယ်၊ ငါတို့ကတော့ အဲ့ဒီအရည်အချင်း မပြည့်မီပါဘူးကွာ"

ဝန်ထမ်းက ပြေစာကိုယူကာ ဖိုင်တွဲကို လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

"မနေ့ညက ခွေးလမ်းမမှာ မင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ လူနာရဲ့ အန္တရာယ်အဆင့်က ၁၁ တဲ့၊ မင်းမှာ ပိုက်ဆံ အလုံအလောက် ပါရဲ့လား"

"အန္တရာယ်အဆင့် ၁၁ ဆိုတာ တစ်သောင်းတစ်ထောင် လှူရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

ဝန်ထမ်းနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတည်ကြီးဖြစ်နေသဖြင့် ကောင်းမင်လည်း မတတ်သာဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံများကို နှိုက်ထုတ်လိုက်ရသည်။

လူအိုကြီးကို ပေးခဲ့သည့် နာရီနှင့် ဆွဲကြိုးတို့ပါ ထည့်တွက်လျှင်ပင် တစ်သောင်းတစ်ထောင် မပြည့်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပိုက်ဆံကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထုတ်နေရင်း မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေမိသည်။

လူအိုကြီးက သူ့ကို လူရှာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မည်သူမျှ ရောက်မလာသေးပေ။

"မင်း ပိုက်ဆံအလုံအလောက် မပါလာဘူးမလား"

ဝန်ထမ်း၏ အမူအရာက ချက်ချင်းပြောင်းလဲသွားပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ဒီစခန်းက သာမန်လူတွေ လာလည်လို့ရတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူးကွ၊ မင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် အထဲဝင်ရတာ လွယ်ပေမဲ့ ပြန်ထွက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"

...

သွေးစွန်းနေသော ပိုက်လုံးကို ဘေးသို့ ပစ်ချလိုက်စဉ် ပိုင်ရှောင်၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေ၏။ မနေ့က ဤယဇ်ပလ္လင်ကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက သူမျက်စိမှိတ် အနားမယူရသေးပေ။

ဤကမ္ဘာကြီးသည် ဆိုးယုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လူတိုင်းမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် တူလှသည်။ လူသားဆန်မှုသည် ဤနေရာတွင် အထင်အမြင်သေးခြင်း ခံရပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပုပ်သိုးနေသည့် အဆီတစ်တုံးနှင့် တူနေပေသည်။

သူသည် လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောနေသော်လည်း သန့်ရှင်းသွားသည်ဟု မခံစားရပေ။ ပိုင်ရှောင်သည် ပိုးသတ်ရန် ပေးပို့နေသော အနက်ရောင်မိုးကာအင်္ကျီကို ကြည့်ရင်း မနေ့ညက ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေမိသည်။

ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူသည် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ညရဲတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သာမန်ထက် ထူးကဲသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြင့် သူ့အတွင်းစိတ်ထဲမှ ဆိုးယုတ်မှုများကို မနည်းဖိနှိပ်ထားရသော်လည်း နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များက သူ့ကို စိတ်အထိန်းအကွပ်မဲ့လုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သန်းခေါင်ယံ လမ်းမများသည် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေသော်လည်း စခန်းရှိ အသက်အကြီးဆုံး ညရဲကတော့ ပျော်စရာတချို့ ရှာချင်နေခဲ့သည်။ သူသည် သံလှောင်အိမ်များကို ဖွင့်၍ လူနာများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဆေးတစ်ခုခုထိုးသွင်းလိုက်ပြီး သူတို့အား တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ လမ်းမပေါ်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်လာပြီးနောက် ထိုသို့ ဖြစ်ပျက်နေသည်မှာ ယင်းက ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ကြောင်း ပိုင်ရှောင် သိလိုက်ရသည်။ ညဘက် လမ်းမများပေါ်က မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများသည် အမှန်စင်စစ်တွင် အသက်ရှင်နေသော လူသားများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဆေးဝါး သို့မဟုတ် ငွေကြေး အလုံအလောက် မရှိလျှင် သူတို့သည် လူသားဆန်မှုအားလုံး ပျောက်ဆုံးကာ မကောင်းဆိုးဝါးများ ဖြစ်သွားကြရသည်။

"မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ညရဲတွေကပဲ လွှတ်ပေးခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ကို သတ်ပြီး ပြန်သိမ်းတာကလည်း သူတို့ပဲ၊ စခန်းက တခြားညရဲတွေကတော့ ဒါကို ကျင့်သားရနေပြီ၊ ဘယ်သူကမှ ဒါကို မှားယွင်းနေတယ်လို့ မထင်ကြဘူး"

ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ပိုင်ရှောင်စိတ်ထဲမှ အနက်ရောင်လိုင်းများ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့မျက်လုံးများဆီသို့ တွားသွားလာပြန်သည်။

ပိုင်ရှောင်သည် ဓားမြှောင်ကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ့မျက်လုံးအိမ်များကို ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် ဆိုးယုတ်စိတ်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့နေရသည်။ သူသည် သူ့ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ကာ ထိုဆိုးယုတ်မှုများကို တူးထုတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။

"ငမည်းလေး... တစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို လာရှာနေတယ်"

တန်ဖိုးကြီးနာရီကို ကြည့်ကာ သဘောကျနေသော လူအိုကြီးတစ်ဦးသည် စခန်း၏ နောက်ဖေးဝင်းထဲသို့ ဝင်လာလေသည်။ သူသည် ပိုင်ရှောင်၏ ပုံစံကို မြင်ကာ လန့်သွားသည်။

"ကျီးကန်းနက်၊ မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ"

ဓားကို ဘေးဖယ်လိုက်ရင်း လူအိုကြီးက ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မနေ့ကတင်ပဲ မင်းဆေးသောက်ထားတာ မဟုတ်လား၊ အဲ့ဒီအရာက ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်သွားလို့ မင်း မထိန်းနိုင်တော့တာလား"

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

ပိုင်ရှောင်သည် ထိုလူအိုကြီးအပေါ် ထားရှိသော ရွံရှာမှုကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ လူအိုကြီး၏ အမည်သည် အဘိုးကျိုးဖြစ်ပြီး ဤစခန်း၏ တာဝန်ခံလည်း ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရှောင်၏ မူလခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်သည် အဘိုးကျိုးနှင့် အာဏာလုခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ သူ့ကို ရူးသွပ်သွားအောင် လုပ်နေသူမှာလည်း အဘိုးကျိုးဖြစ်မည်ဟု သူသံသယရှိနေသည်။

"ငါ့အပေါ် ဒီလောက် ရန်လိုမနေပါနဲ့၊ ငါတို့က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲလေ"

လူအိုကြီးက ပြုံး၍ ပိုင်ရှောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျီးကန်းနက်... မင်း မနေ့က ခွေးလမ်းမမှာ တစ်ခုခု ကျန်ထားခဲ့တာ ရှိလား၊ အခု လူတစ်ယောက်က စခန်းအထိ လိုက်လာတယ်"

"ကျုပ် ဘာမှ မပျောက်ပါဘူး"

"ဒါဆို မင်းအဖွဲ့ထဲက တခြားညရဲတစ်ယောက်ယောက် ကျပျောက်ခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့၊ သူ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေတယ်၊ မင်းလူတွေကို ခေါ်ပြီး သွားစစ်ဆေးလိုက်ဦး"

လူအိုကြီးသည် ပိုင်ရှောင် ရူးသွပ်သွားမည်ကို အံ့ဩပုံမရပေ။ သူသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပုံရပြီး သီချင်းတညည်းညည်းနှင့် သူ၏နာရီအသစ်ကို ကြည့်ကာ အပြင်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်သွားသည်။

"လူယုတ်မာအိုကြီးကတော့"

ပိုင်ရှောင်က တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဤခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်၏ လျှို့ဝှက်အမည်မှာ ကျီးကန်းနက် ဖြစ်သည်။ မူလက သူ့အဖွဲ့တွင် ညရဲခြောက်ဦးရှိပြီး စခန်းတွင် အသန်မာဆုံး အဖွဲ့ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အဘိုးကျိုး၏ချောက်တွန်းမှုကို ခံရသဖြင့် ယခုအခါ သုံးဦးသာ ကျန်တော့သည်။

သူ့လက်ပေါ်ရှိ ရေများကို သုတ်လိုက်ရင်း ပိုင်ရှောင်သည် နောက်ဖေးဝင်းထဲမှ ထွက်လာကာ ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ သွားလိုက်သည်။ သူသည် မူလက အလုပ်သဘောအရသာ သွားကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း စားပွဲတွင် ထိုင်နေသောလူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ့နှလုံးသားက ဧရာမလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖြစ်ညှစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူ ဘယ်သူလဲ"

ပိုင်ရှောင်သည် လုံခြုံရေးအလှူငွေ လာပေးသော ထိုလူကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထိုလူသည် အသက်လေးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပုံရပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် မျက်နှာတွင် အညိုအမည်းဒဏ်ရာများ ရှိနေသည်။ သူသည် လမ်းဘေးဈေးသည်များ ဝတ်လေ့ရှိသော ဈေးပေါပေါ အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကောက်ကျစ်တတ်သော၊ စိတ်မချရသော အငွေ့အသက်မျိုး ထွက်ပေါ်နေလေသည်။ သူသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်နေသော်လည်း သူ့အရှိန်က တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာနေသည်။

"သူ့ဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ ဆိုးယုတ်မှုတွေက နှေးကွေးသွားပြီ၊ ဒီလူက... ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်လား"

ပိုင်ရှောင် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး စခန်း၏ ဧည့်ကြိုဧရိယာဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ပိုင်ရှောင်ချဉ်းကပ်လာသည်ကို သတိထားမိသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး အလွန်ဖော်ရွေစွာဖြင့် လက်ကမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော့်နာမည်က လီဆန်းစီပါ"