အခန်း (၁၉၃၉-၁၉၄၂)

အခန်း (၁၉၃၉) - သူ့ဘဝဟာ ငါ့ရဲ့အိပ်မက်ပဲ

~ရွှယ်လီ တစ်ယောက် ရှက်သွေးဖြန်းကာ မျက်လုံးကို အတင်းမှိတ်ထားရင်း မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ရှာ၏။

ယဲ့ဖန်ကတော့ အပိုတွေ တွေးမနေပါ။

သူက ရွှယ်လီ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ အခြေအနေကို ခေတ္တမျှ အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် တည်ငြိမ်စွာပင် ဆိုလိုက်၏။

"ကုသရတာ အဆင်ပြေအောင်လို့ အင်္ကျီ အရင်ချွတ်လိုက်ဦး။"

"အထူးသဖြင့် မင်းဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအကျပ်တွေ၊ စကတ်နဲ့ ခြေအိတ်ရှည်တွေကို အကုန်ချွတ်ရမယ်။"

ဒီနေ့ ရွှယ်လီ ဝတ်ထားတာက တကယ့်ကို စမတ်ကျလှသော ရုံးသုံးဝတ်စုံပင် ဖြစ်ချေ၏။ အနက်ရောင် ဝတ်စုံအောက်မှာ ဝင်းပနေသော အဖြူရောင် အင်္ကျီလက်ရှည်၊ တင်ပါးကို ရစ်ပတ်ထားသည့် စကတ်တိုနှင့် အနက်ရောင် ပိုးသား ခြေအိတ်ရှည်တွေက သူမကို အလွန် အထက်တန်းကျသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးအသွင် ဆောင်နေစေသည်။

သို့သော်၊ ထိုသို့ အဝတ်အစားတွေက သွေးလည်ပတ်မှုကို အနှောင့်အယှက် ပေးနေသည်ကိုး။

တရုတ် တိုင်းရင်းဆေးပညာအရ ကြည့်မယ်ဆိုလျှင်တော့ ဒါတွေက အကုသခံရမယ့် လူနာအတွက် အနှောင့်အယှက်တွေပင်။

ယဲ့ဖန်၏ တောင်းဆိုချက်က ဆေးပညာအရ ယုတ္တိရှိသော်လည်း...

ရွှယ်လီကတော့ ဘယ်လိုလုပ် ဒါတွေကို နားလည်ပါ့မည်နည်း။

သူမ၏ ခေါင်းထဲမှာတော့ ယဲ့ဖန်နှင့် သူမ နှစ်ယောက်တည်း ကားထဲမှာ ရှိနေတာရယ်၊ အခု သူတို့ ရှိနေသည့် ပုံစံကြီးက တကယ့်ကို အနေရခက်စရာကြီး ဖြစ်နေတာရယ်ကိုသာ တွေးနေမိတော့သည်။

အခု ယဲ့ဖန်က သူမကို အဝတ်အစားတွေတင် မက၊ ခြေအိတ်ရှည်တွေကိုပါ ချွတ်ခိုင်းနေပြီ ဆိုတော့... သူမ စဉ်းစားမိတာက ရောဂါပျောက်ဖို့ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ဟို သုတေသန ဗီဒီယိုတွေထဲက မြင်ကွင်းမျိုးတွေကိုသာ ပြေးမြင်နေမိတော့၏။

သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတွေဟာ တစ်ခဏအတွင်းမှာတင် နီမြန်းတက်လာတော့သည်။

တင်းတင်းမှိတ်ထားသည့် မျက်ဝန်းအစုံကလည်း စိတ်မအေးမှုကြောင့် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေရှာ၏။

သို့သော်လည်း ခဏမျှ စိတ်ထဲမှာ ဒွိဟဖြစ်ပြီးနောက်၊ ရွှယ်လီ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံ ရလေသည်။ သူမသည် ယဲ့ဖန်၏ စကားကို လက်ခံလိုက်ပြီး... မျက်လုံးကို မှိတ်ထားလျက်ပင် အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြုတ်လိုက်တော့၏။ အင်္ကျီအောက်က ဝင်းမွတ်နေသော အသားအရေနှင့် ရင်သားစည်းအောက်မှာတောင် ဖုံးမရနိုင်သော အလှတရားတွေက ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

ထိုနောက်မှာတော့ သူမဟာ အဝတ်အစားတွေကို ဘေးမှာ ပုံထားလိုက်ပြီး ခြေထောက်တွေကို မြှောက်လိုက်၏။ ထို့နောက် ခြေအိတ်ရှည်တွေကို တစ်စစ ချွတ်ချလိုက်လေတော့သည်။

"အိုး...ဂေါ့ဒ်"

ထိုအချိန်မှာပဲ သူတို့ဘေးကနေ ကားတစ်စီး ဖြတ်မောင်းသွား၏။

ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းမြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကတော့... ယဲ့ဖန်က ကားမောင်းသူ ခုံရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေပြီး၊ အနက်ရောင် ခြေအိတ်ဝတ်ထားသော ခြေထောက်နှစ်ဖက်က သူ့ပခုံးပေါ် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကိုပင်။ အမျိုးသမီး၏ လက်သွယ်သွယ်လေးတွေကလည်း ခြေအိတ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လိပ်ချနေတာကို မြင်လိုက်ရသော မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် ကားမောင်းသမားကြီးမှာ မျက်လုံးကြီး ပြူးထွက်မတတ် ငေးကြည့်မိသွားရှာလေသည်။

'ကြည့်စမ်း... တကယ့်ကို အားကျစရာ မြင်ကွင်းပါလား။'

သူ့အာရုံတွေက ကားထဲက မြင်ကွင်းဆီ ရောက်သွားတာကြောင့် ကားကိုပင် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လမ်းချော်သွားတော့၏။

သူ သတိဝင်လာသည့် အခါကျမှ စတီယာရင်ကို အတင်းဆွဲလှည့်ပြီး ဘရိတ်ကို နင်းလိုက်ရလေသည်။

'ကျွီ... ကျွီ' ဆိုသော တာယာ ပွတ်တိုက်သံကြီးက လမ်းပေါ်မှာ ဆူညံသွားတော့၏။

"သောက်ကျိုးနည်းဗျာ"

မုတ်ဆိတ်နှင့် လူကြီး တစ်ယောက်တည်း ဆဲရေးလိုက်မိပြန်သည်။ ကားက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်နှင့်၊ သူက သူ့သူငယ်ချင်းဆီကို ကမန်းကတန်း ဖုန်းဆက်လိုက်တော့၏။

"ဂျွန်... ငါ လမ်းမှာ ဘာမြင်ခဲ့လဲ၊ မင်း သိရင် အံ့ဩသွားလိမ့်မယ်။"

"သောက်ကျိုးနည်း... လမ်းဘေးက ကားတစ်စီးထဲမှာ လင်မယား နှစ်ယောက် ကဲနေကြတာကွ။"

"တကယ့်ကို ရူးစရာပဲ၊ ကောင်မလေးက အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပြီး ခြေထောက်ကို ယောကျာ်းရဲ့ ပခုံးပေါ် တင်ထားတာ။ တကယ့်ကို အားကျစရာကြီးကွာ။"

"ငါတောင် အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခါလောက် ကစားကြည့်ချင်လိုက်တာ"

"အဲ့ဒီထဲက ကောင်မလေးကို ငါ မျက်နှာ သေသေချာချာ မမြင်လိုက်ရပေမဲ့... သူ့ခြေတံတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက် ရှိခဲတဲ့ အလှမျိုးလို့ ငါ ပြောရဲတယ်"

"..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ရွှယ်လီနှင့် ယဲ့ဖန်တို့၏ ကားထဲမှာတော့၊ ဟိုလူကြီး၏ ဆဲသံနှင့် တာယာ ပွတ်တိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည့် အခါမှ... ယဲ့ဖန် တစ်ယောက် ရွှယ်လီနှင့် သူ့ကြားက အခြေအနေက ဘယ်လောက်တောင် မရိုးမသား ဖြစ်နေသလဲဆိုတာကို သတိထားမိသွားတော့သည်။

မျက်နှာလေး ရဲတွတ်နေပြီး မျက်တောင်လေးတွေ တုန်ယင်နေသည့် ရွှယ်လီ့ကို ကြည့်ရင်း... ယဲ့ဖန်လည်း ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေး ဖြစ်သွားရလေ၏။

ခြေအိတ်တွေ အကုန် မချွတ်ရသေးခင်မှာပဲ... ယဲ့ဖန်၏ လက်တွေက ရွှယ်လီ၏ ခါးလေးဆီကို နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်သွားပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါမှာတော့... ရွှယ်လီတစ်ယောက် ဘာတွေ တွေးနေလဲ မသိသော်လည်း၊ ယဲ့ဖန်ရဲ့ လက်က ထိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်တက်သွားပြီး... မြှောက်ထားသော ခြေတံလှလှလေးတွေက ယဲ့ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလိုလိုပင် ရစ်ပတ်ထားမိတော့၏။

"ကျွန်မ... ရာသီလာနေလို့ပါ သူဌေး။ နောက်တစ်ခါကျမှပဲ သူဌေးကို ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးပါရစေနော်..."

---

အခန်း (၁၉၄၀) - အခြေအနေကတော့ အဆင်သင့်ပဲ

~ယဲ့ဖန် တစ်ကိုယ်လုံး တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

'ဪ... ရွှယ်လီက ငါပြောတာကို နားမထောင်ဘဲ၊ အဝတ်အစား ချွတ်ခိုင်းတာကို တခြား အဓိပ္ပာယ်နဲ့ လွဲမှားပြီး ထင်နေတာကိုး။'

ထို့အပြင်၊ အရေးကြီးဆုံးက... သူမက ငြင်းမနေဘဲ ယဲ့ဖန်၏ ရှေ့မှာတင် အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်ပြလိုက်သည်ပင်။

ဒါဟာ... သူမဘက်က ကြည်ဖြူပါသည်ဟု ဝန်ခံလိုက်တာနှင့် အတူတူပင် မဟုတ်ပါလော။

ယဲ့ဖန်.. ခေါင်းငုံ့ပြီး ရွှယ်လီ့ကို ကြည့်လိုက်၏။

ရွှယ်လီကလည်း သတ္တိမွေးပြီး မျက်လုံးလေး ဖွင့်ကြည့်လာသည်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာ အရည်လည်နေပြီး ရှက်ရွံ့နေသော အရိပ်အယောင်တွေက အထင်သား။

ယဲ့ဖန်လည်း စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ပါ။

သူက ဘာမှ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ... အခြေအနေကလည်း ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နေပြီဆိုတော့... ရွှယ်လီ အထင်မှားနေပါသည်ဟု ပြောလိုက်ရင်လည်း သူကပင် အခြေအနေ မသိသည့် လူ ဖြစ်သွားဦးမှာ မဟုတ်လား။

သူက ရွှယ်လီ၏ နူးညံ့လှသည့် ခါးလေးကို လက်နှင့် အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း၊ ရင်ထဲ ရှိသည့် အတိုင်း ချီးကျူးလိုက်မိတော့သည်။

"မင်းရဲ့ အသားအရေက... တကယ့်ကို ဖန်ဆင်းရှင်ရဲ့ လက်ရာမြောက်လှတဲ့ အနုပညာ ပစ္စည်း တစ်ခုပဲ။"

သူက စကားပြောနေရင်းနှင့် ရွှယ်လီ ထပ်ပြီး ရှက်မနေအောင်... သူမ၏ ခါးပေါ်က အပ်စိုက် အချက်အခြာ နေရာတွေကို အတွင်းအား သုံးပြီး နှိပ်နယ်ပေးလိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ.. ရွှယ်လီဟာ ယဲ့ဖန်၏ လက်ဖဝါးတွေဆီမှ နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါတွေ ခါးထဲကို စီးဝင်လာတာကို ခံစားလိုက်ရ၏။ အဲ့ဒီ အရှိန်အဝါတွေက သူမ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

နွေးထွေးပြီး အားအင်တွေ ပြည့်ဝသွားသလို ခံစားရတာကြောင့်... သူမ အမှန်တကယ်ပင် နေ၍ ကောင်းသွားရရှာသည်။

သူ့လက်က စတင် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ လည်ချောင်းထဲမှ ညည်းညူသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာစေတော့၏။

ယဲ့ဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ရစ်ပတ်ထားသော ခြေထောက်များကလည်း အလိုအလျောက် လျော့ကျသွားရသည်။

"အို... သူဌေး... ဒါက ဘယ်လို နှိပ်နည်းလဲဟင်"

"အားဝေရဲ့ ပညာ (၁၈) မျိုးလေ"

ယဲ့ဖန်က နှိပ်နယ်ပေးရင်းဖြင့် နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်... ရွှယ်လီက ဒီနာမည်၏ နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို မသိရှာပေ။

သူမက အမှန်ဟု ထင်မှတ်သွားပြီး...

"အားဝေရဲ့ ပညာ (၁၈) မျိုး ဟုတ်လား။ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တဲ့ နှိပ်နည်းပဲနော်။ သူဌေး နှိပ်ပေးလိုက်တာနဲ့... တစ်ကိုယ်လုံး မြားနဲ့ ထိုးသလို နာနေတာတွေ ချက်ချင်း ပျောက်သွားတာပဲ"

"နွေးလည်း နွေးလာသလိုပဲ... တကယ် နေလို့ ကောင်းသွားပြီ"

"ဒါပေါ့... မင်းရဲ့ သူဌေးက ဒီမှာ ရှိနေတာပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ လက်က အသက်ကိုတောင် ပြန်သွင်းပေးနိုင်တာ မဟုတ်လား"

ယဲ့ဖန်က စကားပြောနေရင်းပင် ရွှယ်လီ၏ အစာအိမ် လမ်းကြောင်းများကို ပြန်လည် ထိန်းညှိပေးနေခြင်း ဖြစ်၏။

["အားဝေ (A Wei - 阿威)" ဆိုတာ တရုတ်ဝတ္ထုတွေမှာ သုံးလေ့ရှိတဲ့ အင်တာနက် ဘန်းစကား တစ်ခုပါ။

တရုတ်အသံထွက်မှာ "A Wei (အားဝေ)" ဆိုတာ "AV" (Adult Video - လူကြီးကား) နဲ့ အသံထွက် ဆင်တူပါတယ်။ ယဲ့ဖန်က "AV ရဲ့ ပညာ (၁၈) မျိုး" (လူကြီးကားထဲက ကာမဆက်ဆံနည်း ၁၈ မျိုး) လို့ နှာဘူးဆန်ဆန် နောက်ပြောင်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ရွှယ်လီကတော့ ဖြူစင်သူလေးမို့လို့ "အားဝေ" ဆိုတာ နာမည်ကျော် တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ဆရာကြီး တစ်ပါးရဲ့ နာမည်လို့ ထင်သွားရှာတာပါ။]

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်မှာတော့... ရွှယ်လီ၏ အသက်ရှူသံတွေက မြန်လာပြီး၊ သူမဟာ တကယ်ကို ခံစား၍ ကောင်းနေတာကြောင့် မျက်လုံးလေးတွေကို မှိတ်ထားမိတော့သည်။

"ဗိုက်ထဲမှာလည်း တကယ် နေလို့ ကောင်းလာပြီ။"

"ဒီလောက်အထိ နေလို့ ကောင်းတာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးဘူး။"

"နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်ဆို့နေတဲ့ နေရာ တစ်ခုကို... ရုတ်တရက်ကြီး ထိုးဖောက် ဖွင့်လိုက်သလိုမျိုး... အကုန်လုံးက ချောမွေ့သွားတာပဲ။"

"ပြောတာတော့ ဟုတ်ပါပြီ... ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခါတော့ အဲ့လို မပြောနဲ့တော့နော်။"

ယဲ့ဖန်က သူမ၏ စကားလုံးတွေက တမျိုးကြီး ဖြစ်နေတာကြောင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

အထူးသဖြင့် အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ... စိတ်ကူးယဉ်ဖို့က အရမ်း လွယ်ကူနေတာကိုး။

သို့သော်၊ ရွှယ်လီကတော့ ယခုဆိုလျှင် စိတ်ကို လွှတ်ထားပုံ ရလေသည်။ ယဲ့ဖန် ဆိုလိုတာကို သူမ နားလည်သွားတာကြောင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားသော်ငြား... ရှက်ရှက်နှင့်ပင် ပြန်ပြောလိုက်ရှာသည်။

"ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ပြောတာပါ သူဌေးရဲ့။"

"ကျွန်မ သူဌေးကို မယုံခဲ့မိတာ မှားသွားတယ်။"

"သူဌေးရဲ့ ပညာက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။"

"ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ရော၊ တစ်ကိုယ်လုံးရော... လုံးဝ ပြန်ကောင်းသွားသလိုပဲ။ အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး လန်းဆန်းနေသေးတယ်။"

"ကောင်းသွားပြီဆိုရင်တော့ ပြီးတာပါပဲ။"

ယဲ့ဖန်က နောက်ဆုံးအကြိမ် အနေနှင့် အတွင်းအားကို အသုံးချပြီး သူမ၏ အခြေခံအား တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"နောက်ကျရင်တော့ အစားအသောက်နဲ့ အနားယူတာကို ဂရုစိုက်ပါ။ ဒီရောဂါဟောင်းတွေက လုံးဝ အမြစ်ပြတ်သွားပြီ ဆိုတော့... နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြစ်တော့ပါဘူး။"

"သူဌေး... တကယ်ကို တော်တာပဲ။"

ရွှယ်လီက ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး ယဲ့ဖန်ကို နမ်းလိုက်တော့သည်။

ယဲ့ဖန်၏ လက်တွေက လေထဲမှာ တောင့်ခဲသွားပြီး၊ သူ မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ရွှယ်လီကတော့ စိတ်ပါလက်ပါနှင့်ပင်၊ သူ့ကို ဖက်လိုက်ပြီး၊ သူတို့ နှစ်ဦး၏ အနေအထားကို ပြောင်းလဲလိုက်လေတော့သည်။

ထို့နောက်မှာတော့... ရွှယ်လီက ယဲ့ဖန်ကို ကားမောင်းသူ ခုံပေါ်ကို တွန်းပို့လိုက်ပြီး...

"ခုနက သူဌေးက ကျွန်မကို နေလို့ ကောင်းအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာဆိုတော့... အခု ကျွန်မကလည်း သူဌေးကို နေလို့ ကောင်းအောင် ပြန်လုပ်ပေးရမှာပေါ့။"

သူမသည် စကားပြောဆိုရင်း ယဲ့ဖန်အား ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ပွင့် ပြုံးပြလိုက်ကာ၊ သူမ၏ ရွှေရောင် ဆံကေသာရှည်များကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက်... သူမသည် ယဲ့ဖန်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဒူးထောက် လျှောဆင်းလိုက်တော့၏။

သူမ မည်သည့်အရာကို ပြုလုပ်တော့မည် ဆိုသည်ကို ယဲ့ဖန် ရိပ်စားမိလိုက်တော့၏။

သူသည် သူမက သူ၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်နေသည်ကို တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ လွှတ်ထားပေးလိုက်ပြီး... ဇိမ်ခံနေသည့်ဟန်ဖြင့် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းထားလိုက်လေတော့၏။

သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်၌... စောစောပိုင်းက သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်မောင်းသွားခဲ့သော ကားကြီးသည် အခြား လမ်းကြောင်း တစ်ခုမှ နေ၍ ပြန်လှည့်လာနေသည်ကိုမူ သူတို့ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

မုတ်ဆိတ်နှင့် လူကြီးကတော့ သူ့သူငယ်ချင်းကို ပြောနေဆဲပင်။

"ဂျွန်... ငါ လောင်းကြေးထပ်ရဲတယ်... အဲ့ဒီ ကားထဲက ကောင်မလေးကတော့ တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ တို့တွေ ဘီယာ တစ်ခွက်နဲ့ လောင်းကြမလား။”

အခန်း (၁၉၄၁) - သောက်ကျိုးနည်း... သောက်ကျိုးနည်းပါပဲလား

~မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် လူကြီး၏ ဘေး၌ ထိုင်နေသော ဂျွန်ကမူ အလိုမကျသည့် လေသံဖြင့် ဆို၏။

"လီယန်... မင်းကတော့ အမြဲတမ်း ချဲ့ကားပြောတော့တာပဲ။ ငါတော့ မယုံပါဘူး။"

"အဲ့ဒီကားထဲက မိန်းကလေးက မင်းပြောသလောက် လှပါ့မလားဆိုတာ ငါတော့ လောင်းရဲတယ်ဗျာ။"

ထိုအခါ၊ မုတ်ဆိတ်နှင့် လူကြီးကမူ ပျာပျာသလဲပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် တို့တွေ လောင်းကြမလား။ ခုနက ငါပြောသလိုပဲ ဘီယာတစ်ခွက်ပေါ့။"

"မရဘူးလေ။"

ဂျွန်က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း... "ဘီယာတစ်ခွက်တည်းနဲ့တော့ ဘယ်တန်ပါ့မလဲ။"

"ငါက ဒါကို မြင်ချင်လွန်းလို့ ဒီအထိ လိုက်လာတာလေ။"

"ဒီလို လုပ်ကြစို့။ အနားရောက်ရင် တို့တွေ ခဏလောက် ချောင်းကြည့်မယ်။ တကယ်လို့ မင်း ကြွားနေတာဆိုရင်တော့... ဒီနေ့ည ငါ့ကို ကောင်းကောင်းကြီး ထမင်းကျွေးရမယ်။ ပြီးရင် ဘားမှာလည်း ဝိုင်တစ်ပုလင်းလောက် တိုက်ရမယ်။ ဘယ်လိုလဲ။"

မုတ်ဆိတ်နှင့် လူကြီးကလည်း ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်၏။

"ရတာပေါ့။"

"ဒါပေမယ့်... ငါပြောတာ တကယ်မှန်နေပြီး အဲ့ဒီမိန်းကလေးက အမိုက်စား ဖြစ်နေရင်ကော။"

ဂျွန်ကမူ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ...

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ငါ့ဆီက ယူထားတဲ့ အကြွေးတွေကို အကုန် လျှော်ပေးမယ်။ ပြီးရင် ငါကပဲ မင်းကို ပြန်တိုက်မယ်။"

"ဒီမှာတင် အတည်ပဲ။"

မုတ်ဆိတ်နှင့် လူကြီးက နေရာမှာတင် ကတိပြုလိုက်လေတော့သတည်း။

၎င်းတို့၏ ကားလေးမှာ ခုနက မြင်ကွင်းဆိုးများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် လမ်းနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့်အခါ... ယဲ့ဖန်နှင့် ရွှယ်လီတို့၏ ကားမှာ ထိုနေရာ၌ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် ကားကို အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး မှန်ကို ချလိုက်ကာ...

"ကံကောင်းတယ်... သူတို့ မသွားကြသေးဘူး။"

"ငါ ကြည့်ပါရစေဦး။"

ဂျွန်ကလည်း အသက်ကိုအောင့်ပြီး ယဲ့ဖန်တို့ ကားဆီသို့ မျက်လုံးကို အသေစိုက်ထားလိုက်လေသည်။

၎င်းတို့၏ ကားမှာ ယဲ့ဖန်တို့ ကားနှင့် ဘေးချင်းယှဉ်မိသည့် တခဏ၌မူ... လူကြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခေါင်းကို အတင်း ပြူးထွက်မတတ် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ထို့နောက်တွင်မူ...သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားရလေတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်... ၎င်းတို့ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်သမီးလေး တစ်ပါးပမာ လှပလွန်းသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဝင်းမွတ်နေသည့် အသားအရေ၊ လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အထက်တန်းကျသည့် အရှိန်အဝါ။

သူမ၏ ဆံပင်များမှာလည်း ရွှေရောင် ရေတံခွန် တစ်ခုပမာ ချောမွတ်နေပြီး တကယ့်ကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှပေသည်။

အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာမူ... ထိုအမျိုးသမီးသည် ကားမောင်းသူ ခုံပေါ်၌ မှီထားရင်းနှင့်... သူမ၏ အတတ်နိုင်ဆုံး စွမ်းဆောင်မှုများဖြင့် အချစ်ကို ဖော်ဆောင်နေခြင်းပင် ဖြစ်ချေ၏။

ဂျွန်နှင့် မုတ်ဆိတ်နှင့် လူကြီး၏ ကားမှာ ယဲ့ဖန်တို့ ကားကို ကျော်သွားသည့် အခိုက်အတန့်၌မူ... နှစ်ဦးစလုံး ပြိုင်တူပင် ဆဲရေးလိုက်ကြတော့သည်။

"အိုး... သောက်ကျိုးနည်း"

ကားမှာလည်း နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းချော်သွားရပြန်၏။

"မင်း နိုင်ပါတယ်။"

ဂျွန် တစ်ယောက် တကယ့်ကို မနာလို ဖြစ်သွားရရှာသည်။

"အဲ့ဒီမိန်းကလေးက ငါ့ဘဝမှာ မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အလှဆုံးပဲ။"

"သူက လှလွန်းလို့ တကယ့် လူသားတောင် မဟုတ်သလိုပဲ။ ဟို နဂါးနိုင်ငံက ဗီဒီယိုတွေထဲမှာ ပါတဲ့ အလှပြင် filter တွေ သုံးထားတဲ့ အလှပဂေးတွေအတိုင်းပဲ။"

"မင်း အကြွေးတွေကို ငါ အကုန် လျှော်ပေးလိုက်ပြီ။ ခဏနေရင် ငါပဲ မင်းကို ပြန်တိုက်ပါ့မယ်။"

မုတ်ဆိတ်နှင့် လူကြီး၏ မျက်လုံးများမှာမူ အသက်မပါတော့သလိုပင်။

"ဒါပေမယ့်... ငါ အခု ဝိုင်သောက်ဖို့ကိုတောင် စိတ်မပါတော့ဘူးကွာ။"

"ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းကလေးက... ခုနကတော့ အဲ့ဒီလူရဲ့ ပခုံးပေါ် ခြေထောက် တင်ထားပြီး... အခုကျတော့ ကားထဲမှာ ပြုစုပေးနေတယ် ဆိုတော့... အဲ့ဒီလူ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်နေမလဲ ငါ စဉ်းစားလို့တောင် မရတော့ဘူး။"

"ငါ ရုတ်တရက်ကြီး ဝိုင်သောက်ရတာကိုတောင် စိတ်ပျက်သွားပြီ။"

"..."

ယဲ့ဖန်ကမူ ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိတ်တဆိတ်ပင် ခံစားနေလိုက်၏။

ရွှယ်လီမှာ အတွေ့အကြုံ မရှိသည့် လူသစ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်မှန်း သူ သိသော်လည်း... သူမသည် တကယ့်ကို စိတ်ပါလက်ပါနှင့် ကြိုးစားနေသည်ကိုလည်း သူ ခံစားမိနေသည်။

ဤသို့သော ခံစားချက်မှာ... အတတ်ပညာများသာ တတ်ပြီး ဘာခံစားချက်မှ မပါသည့် လူများနှင့် ယှဉ်လျှင် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ သာယာဖို့ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလော။

အချိန်များ မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားမှန်း မသိတော့သည့် အချိန်မှာမူ... ရွှယ်လီလည်း အားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးသွားပြီ ဖြစ်၏။ ယဲ့ဖန်က သူမကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အားအင်များ ပြန်လည် ရရှိစေရန် ဆေးပညာဖြင့် ကူညီပေးလိုက်လေသည်။

ထိုအခါမှ ရွှယ်လီလည်း သတိဝင်လာတော့၏။ သူမသည် ယဲ့ဖန်၏ အပေါ်၌ လှဲလျောင်းရင်းနှင့်... မျက်လုံးလေးများမှာ နူးညံ့နေပြန်သည်။

"သူဌေးက တကယ်ကို ကြင်နာတာပဲနော်..."

ယဲ့ဖန်က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ရင်း ခေတ္တမျှ အတူရှိနေလိုက်၏။ ထို့နောက်တွင်မူ...

"ခဏ နားလိုက်ဦး။ ကိုယ်ပဲ ကားမောင်းပါ့မယ်။" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

ရွှယ်လီ၏ အသံလေးမှာ တိုးညှင်းနေပြီး အနည်းငယ်တော့ အက်နေသယောင် ရှိ၏။ သူမသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် ဘေးထိုင်ခုံသို့ ပြောင်းထိုင်လိုက်လေသည်။

ဒါကို မြင်သဖြင့် ယဲ့ဖန်လည်း ကားမောင်းသူ ခုံ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး... လေဝင်လေထွက် ရစေရန် မှန်ကို အရင်ဖွင့်လိုက်၏။ ထို့နောက်မှ ကားစက်နှိုးပြီး 'မေရို့ထျန်းချန်' ဆီသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း... ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင်၊ သူ အမြဲ စောင့်မျှော်နေသည့် စနစ်၏ အသိပေးချက်က ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာလေတော့သတည်း။

[ရတနာ လမ်းညွှန်ချက် အသစ်ကို တွေ့ရှိပါပြီ...]

—

အခန်း (၁၉၄၂) - သူ နောက်တစ်ကြိမ် ရပြန်ပြီ

~"ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ရှိ လမ်းအတိုင်း ညာဘက်သို့ ဆက်သွားပါ။ (၁.၂) ကီလိုမီတာ အကွာတွင် ညာဘက်သို့ ချိုးပါ။ ကိုးခုမြောက် မီးပွိုင့် ရောက်လျှင် ဘယ်ဘက်သို့ ချိုးပြီး (၁၃.၈) ကီလိုမီတာခန့် ဆက်သွားပါ..."

ယဲ့ဖန်၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားရ၏။

သူသည် ဖုန်းထဲမှ မြေပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရတနာ လမ်းညွှန်ချက် ပြထားသည့် နေရာကို ရှာလိုက်လေသည်။

[စတန့်စ် လေဆိပ်]

၎င်းမှာ ဖော့ခ်စီးတီးနှင့် ကပ်လျက်ရှိသည့် 'ချမ်ဖို့ဒ်' မြို့၏ အပြင်ဘက်၌ ရှိသော လေဆိပ်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေ၏။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ကားကို စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ရတနာ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း စတန့်စ် လေဆိပ်ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်၌ ရွှယ်လီက တစ်ခုခုကို သတိထားမိသွားပုံ ရ၏။ သူမသည် ယဲ့ဖန်ကို လှည့်ကြည့်ရင်း...

"သူဌေး... တို့တွေ ဘယ်သွားမလို့လဲ။"

"ဒါ ပြန်မယ့် လမ်း မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်နော်။"

ယဲ့ဖန်ကမူ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ရင်း ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။

"ကိုယ် အရေးကြီးတဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခု ရထားလို့လေ။ အဲ့ဒါကြောင့် အစီအစဉ် ပြောင်းပြီး စတန့်စ် လေဆိပ်ကို အရင် သွားရမယ်ကွာ။"

"လေဆိပ်လား... သူဌေးရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရောက်လာလို့လားဟင်။"

ရွှယ်လီက အလိုလိုပင် ပြန်မေးလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး။"

ယဲ့ဖန်သည် လမ်းတွင် အရှိန်သတ်မှတ်ချက် သိပ်မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့်... ကားအရှိန်ကို တစ်နာရီ ကီလိုမီတာ (၁၆၀) အထိ တင်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ရွှယ်လီ တစ်ယောက် တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကားလက်တန်းကို အတင်း ဆွဲကိုင်ထားမိတော့၏။

"ကိုယ့်အတွက် အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ။"

ယဲ့ဖန်ကမူ ဝေ့ဝိုက်၍သာ ပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သည်တစ်ခါတော့ ရွှယ်လီ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားပုံ ရသဖြင့် ထပ်မမေးတော့ပေ။

သို့သော်လည်း... ယဲ့ဖန်၏ ကားမောင်းမှုမှာ ပို၍ ပို၍ မြန်လာသောကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ မြင်ကွင်းများမှာ မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားရလေသည်။ သူမသည် အသံတုန်တုန်ဖြင့်...

"သူဌေး... အခုက အရမ်း မြန်နေပြီ မဟုတ်လားဟင်။"

"မင်း ကြောက်ရင် လက်တန်းကိုသာ မြဲမြဲကိုင်ထားလိုက်ပါ။"

ယဲ့ဖန်က အရှိန်ကို မလျှော့သည့်အပြင်... နောက်ဆုံး မီးပွိုင့်ကို ကျော်သွားသည်နှင့် အရှိန်မြှင့်စက်ကို အစွမ်းကုန် နင်းလိုက်ပြီး ကား၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အပြည့်အဝ ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

ဤလမ်းမကြီးမှာ ဖြောင့်တန်းနေသော်လည်း တခါတရံ အကွေ့အကောက်လေးများ ရှိနေတတ်သည်ကို ယဲ့ဖန်ကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့အတွက်မူ ဒါဟာ ကလေးကစားစရာသာ ဖြစ်ချေ၏။

ခဏချင်းမှာပင်... သူသည် လမ်းပေါ်မှ ကားပေါင်းများစွာကို ကျော်တက်သွားပြီး စတန့်စ် လေဆိပ်၏ ကားပါကင်အတွင်းသို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ထိုးရပ်လိုက်လေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌မူ... ရွှယ်လီ တစ်ယောက် ယဲ့ဖန်၏ ကားမောင်းသည့် ပညာမှာ ဘယ်လောက်အထိ အဆင့်မြင့်သလဲ ဆိုသည်ကို ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားတော့၏။

ယဲ့ဖန်သည် ဘာမှ မဖြစ်သလိုပင် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းနေပြန်သည်။

"သူဌေး... အရင်တုန်းက ကားပြိုင်ပွဲဝင် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"

"သူဌေးရဲ့ မောင်းတဲ့ ပညာနဲ့ စိတ်ဓာတ် တည်ငြိမ်မှုကတော့... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ။"

"မဟုတ်ပါဘူး။"

ယဲ့ဖန်က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း...

"ဒါပေမယ့် ကိုယ်က ထိပ်တန်း ပြိုင်ကားမောင်းသမားတွေကိုတော့ အမြဲတမ်း ဖုန်လုံးထဲမှာ ကျန်ခဲ့အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပေါ့။"

"..."

ရွှယ်လီသည် သူ့ကို ခေတ္တမျှ ငေးကြည့်နေပြီးမှ... လက်မထောင် ပြလိုက်လေတော့သတည်း။

ယဲ့ဖန်ကမူ ထိုအရာများကို အာရုံမရဘဲ... ကားရပ်ပြီး ရွှယ်လီနှင့်အတူ ထွက်လာသည်နှင့် ရတနာ လမ်းညွှန်ချက်ဆီသို့သာ အာရုံ ပြန်စိုက်လိုက်၏။

လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း... ၎င်းတို့ နှစ်ဦးမှာ လေဆိပ် အဆောက်အဦးအတွင်းသို့ လွယ်လွယ်ကူကူပင် ဖြတ်ကျော်သွားကြပြီး လူအုပ်ကြီးကို ကျော်ဖြတ်ကာ... နောက်ဘက်ရှိ ဂိုဒေါင် တစ်ခုလို နေရာမျိုးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။

ထိုနေရာ၌ "ဝန်ထမ်းများသာ ဝင်ရမည်" ဟူသည့် ကြီးမားသော သတိပေးဆိုင်းဘုတ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။ ဆိုင်းဘုတ်၏ ဘေးတွင်မူ အဝင်ပေါက် တစ်ခုတည်း ရှိနေပြီး... လက်နက် အပြည့်အစုံ ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လူထွားကြီး တစ်ဦးက စောင့်ကြပ်နေသည်။

သို့သော်လည်း... ရတနာ လမ်းညွှန်ချက်ကမူ ရတနာသည် ထိုအထဲ၌ ရှိနေသည်ဟုသာ ပြနေခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ရှေ့သို့ (၁၂၀) မီတာ ဆက်သွားပါ။ အဲ့ဒီနောက်မှာ ညာဘက်သို့ (၃၉) မီတာခန့် ချိုးလိုက်ရင်... ရတနာ ရှိတဲ့ နေရာကို ရောက်ပါပြီ..."

ယဲ့ဖန်သည် နောက်ဆုံး အသိပေးချက်ကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်... သူ သွားရမည့် နေရာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ၊ အစီအရီ ရှိနေသည့် ဂိုဒေါင်များထဲမှ မထင်မရှား ဂိုဒေါင်လေး တစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ဟေ့... မင်းတို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ။"

သူ ထပ်မံ အကဲမခတ်ရသေးမီမှာပင်... ဂိုဒေါင် အဝင်အထွက်ကို စောင့်နေသည့် လူထွားကြီးသည် သေနတ်ကို ကိုင်ပြီး လျှောက်လာလေသည်။

သူ ရောက်လာပြီး ယဲ့ဖန်တို့ကို နှင်ထုတ်ရန် လုပ်နေစဉ်မှာပင်... ယဲ့ဖန်နှင့် ရွှယ်လီတို့ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဖိုးတန် အဝတ်အစားများကို သတိထားမိသွားပုံ ရ၏။ သူ၏ မျက်လုံးထဲ၌ မနာလိုစိတ်နှင့် လောဘရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။

"ဒါက လေဆိပ်ရဲ့ အရေးကြီး ကုန်စည် ဂိုဒေါင်လေ။ ဝန်ထမ်းတွေကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ဝင်ခွင့်မရှိဘူး။"

သူ စကားပြောနေရင်းနှင့် ရွှယ်လီ၏ လက်မှ တန်ဖိုးကြီး နာရီနှင့် လည်ပင်းမှ ရတနာများကို မြင်ရသောအခါ... မျက်လုံးမှာ ထိုအရာများဆီမှ ခွာ၍ မရတော့ပေ။

ယဲ့ဖန်ကမူ ဤသို့သော အကြည့်များကို လူပေါင်းများစွာထံ၌ မြင်ဖူးနေကျ ဖြစ်၏။

သူ အကြံတစ်ခု ရသွားတော့သည်။

ယဲ့ဖန်က ပြုံးပြလိုက်ရင်း... အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး၊ နေမဝင်အင်ပါယာ ပေါင်ငွေ တစ်ထောင်နီးပါးကို ထိုလူ၏ လက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးထည့်ပေးလိုက်လေ၏။

"မိတ်ဆွေ... တစ်ခါလောက်တော့ မျက်စိမှိတ်ပေးပါဦးဗျာ။"

---