အခန်း (၁၅၁)

ယဲ့ကျင်း၏လက်ရည်စမ်းပြီး တာအိုဆွေးနွေးကြရန် အကြံပြုချက်အောက်တွင် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဂီတသံများ ထွက်ပေါ်နေဆဲဖြစ်ကာ ကချေသည်များကလည်း ကပြနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ မည်သူ့အာရုံကမျှ သီချင်းနှင့် အကဆီတွင် မရှိကြတော့ပေ။

အကြည့်များစွာက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်နှင့် စစ်ချန်ကြားတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ရွေ့လျားနေကြသည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ဤလူငယ်မျက်နှာများထဲတွင် မည်သူက သန်းနှင့်ချီသော လူများထဲမှ ရွေးချယ်ခံထားရသည့် ပါရမီရှင်များ မဟုတ်ဘဲ နေမည်နည်း။

မည်သူ့ရင်ထဲတွင်မဆို ငါသည် လောကတွင် နံပါတ်တစ် ဖြစ်သည် ဟူသော မောက်မာမှုမျိုး မရှိဘဲ နေပါမည်လား။

စောစောက ဟွေချန်ကို ဖိနှိပ်လိုက်သည့် စစ်ချန်၏ လုပ်ရပ်က အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသော်လည်း၊ ဤဂုဏ်ယူဝင်ကြွားနေသော လူစုကိုတော့ ခြောက်လှန့်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

တုန်လှုပ်သွားပြီးနောက်တွင် ဖုံးကွယ်သွားသည်က အံတုလိုစိတ်များဖြစ်ပြီး၊ တောက်လောင်လာသည်ကတော့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များပင် ဖြစ်သည်။

မျက်လုံးအစုံစုံက မြေကြီးထဲမှ ရုတ်တရက် ထိုးထွက်လာသော တောင်ကုန်းမြင့်ကြီး တစ်ခုကို ကြည့်နေသည့်အလား စစ်ချန်ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

တောင်ကြီးက ထိုနေရာတွင် ရှိနေမှတော့၊ မတက်ကြည့်ဘဲနှင့် သူတို့ မည်သို့များ ကျေနပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ရှုံးနိမ့်ခြင်းက ရှက်စရာ မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ၏ တိုက်ကွက်ဆယ်ကွက်ကိုသာ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဆိုလျှင် မိမိကိုယ်ကိုယ် အနောက်ပိုင်းဒေသက ဗုဒ္ဓသားတော်ထက် ပိုအစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ဤအတွေးက လူတစ်ယောက်တည်း၏ စိတ်ထဲတွင်သာ ကိန်းအောင်းနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

ယဲ့ကျင်းက ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ခိုတွဲနေသည်။

သူက စစ်ချန်ကို ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူအားလုံး၏ တုံ့ပြန်မှုများကို စစ်တုရင်ခုံပေါ်က နယ်ရုပ်များကို ရေတွက်နေသည့်အလား ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသဘက်တွင်တော့ ဟွေချန်က ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေပြီး၊ ဘုန်းကြီးအချို့က သူ့ကို ဝိုင်းရံကာ တီးတိုးစကားပြောနေကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များက စစ်ချန်ဆီသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်သွားတတ်ပြီး ဒေါသနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ကို မျိုသိပ်ထားကြသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် နေရာများတွင်တော့ လူငယ်အချို့၏ မျက်လုံးများက သားကောင်ကို မြင်လိုက်ရသော ဝံပုလွေများကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး၊ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တီးတိုးပြောဆိုနေကြကာ ငြိမ်ငြိမ်မထိုင်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်မှာ သိသာလှသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်တွင်မူ... ရှဲ့ချန်ရှင်းက မြည်းကြီးကို မြေပဲဆံများ ကျွေးနေပြီး၊ မြည်းကြီးကလည်း တကျွတ်ကျွတ်နှင့် အသံကျယ်လောင်စွာ ဝါးစားနေသည်။

ကျိုးယန်က ပဲနီလေးကို ကြည်လင်နေသော မုန့်ချိုတစ်ခုဖြင့် မြူဆွယ်နေသော်လည်း၊ ပဲနီလေးက ခေါင်းလွှဲသွားသောကြောင့် သူက နောက်တစ်မျိုး ပြောင်းပေးရင်း သူ့ဘာသာ အလွန်အမင်း ပျော်မွေ့နေလေသည်။

ဆုန်ချီကတော့ စစ်ချန်အနားသို့ တိုက်ရိုက်ကပ်သွားကာ အသံကိုနှိမ့်ပြီး စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြန်လည်ပြောပြနေသည်။

"အစ်ကိုစစ်၊ စောစောက အဲဒီဘုန်းကြီး ခေါင်းကို ဖိချလိုက်တဲ့ အားကလေ၊ နည်းနည်းလေး ပိုသွားရင် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တယ်လို့ ထင်ရမှာဖြစ်ပြီး၊ နည်းနည်းလေး လျော့သွားရင်လည်း သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလောက် သိမ်မွေ့တဲ့ အတိုင်းအတာကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်ဖို့ အများကြီး လိုပါသေးတယ်"

စစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "အဓိကက သူ့ရဲ့ ရပ်နေတဲ့ပုံစံက ကိုင်ရလွယ်နေလို့ပါ" ဟု ဓမ္မဓိဋ္ဌာန်ကျကျ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် စကားပြောကြ၊ ခွက်ချင်းတိုက်ကြရင်း အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်စွာ စကားစမြည် ပြောနေကြသည်။

ဟေးစန်းက သူ့စာအုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းခါကာ ဘေးနားရှိ ဟုန်ဖုန်းကို ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေဟုန်ဖုန်း၊ ဒီခန်းမဆောင်ထဲက လေထုကို ကြည့်လိုက်ပါဦး။ ဒီစာပေပညာရှင်ရဲ့ အမြင်အရတော့ ရေစီးကြောင်းတွေ အောက်ခြေမှာ လှုပ်ခတ်နေပြီး မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာတော့မလိုပဲလို့ ဖော်ပြလို့ရတယ်"

ဟုန်ဖုန်းက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "လူနားလည်တဲ့စကား ပြောစမ်းပါ"

"အဓိပ္ပာယ်က ရန်ပွဲ ဖြစ်တော့မယ်လို့ ပြောတာ"

"ဒါဆိုရင်လည်း ရန်ပွဲဖြစ်တော့မယ်လို့ ရိုးရိုးမပြောဘူးလား"

ဟုန်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ဆဲရေးလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ အဲဒီ တာအိုမိတ်ဆွေ တာအိုမိတ်ဆွေ ဆိုတာကြီးကို ရပ်လိုက်တော့၊ ငါ့ကြက်သီးတွေတောင် ထလာပြီ။ မင်း ဆက်ခေါ်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ဝက်ဝံပါးစပ်ကြီးကို ချုပ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုတာ ယုံလား"

ဟေးစန်းက မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။ တတိယဘိုးဘိုးက ပြောဖူးတယ်၊ လူကြီးလူကောင်းဆိုတာ နှုတ်ကိုပဲ သုံးတယ်၊ လက်သီးကို မသုံးဘူးတဲ့"

"မင်းခေါင်းကြီးကို ပြောဖူး၊ ငါက ကျားကွ၊ လူကြီးလူကောင်း မဟုတ်ဘူး"

ဟုန်ဖုန်းက သူ့ကို တကယ်ပင် ရိုက်ချလိုက်ချင်နေသည်။ ယခင်က သူ့ကို ကြောင်အိုကြီး ဟု ခေါ်တတ်သော ဟေးစန်းကို ရုတ်တရက် အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်သွားမိသည်။

အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့ကို ရိုက်ရတာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မရှိဘူးလေ။

ယဲ့ကျင်းက ထိုလူများကို ကြည့်နေရင်း၊ သူ၏ ခွက်ထဲမှ ဝိုင်များက အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသက ဒီလူတွေဟာ မကြာခင် ဖြစ်လာမယ့် လက်ရည်စမ်းပွဲကို နည်းနည်းလေးတောင် အလေးအနက် မထားကြပါလား။

သူက မျက်လွှာချလိုက်ပြီး၊ ခွက်နှုတ်ခမ်းသားတွင် သူ၏ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားသော အကြည့်များက ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

စစ်ချန်... မင်း ဒီလိုပုံစံ ပိုလုပ်ပြလေလေ၊ မင်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေက တကယ်တမ်း ဘယ်လောက်အထိ နက်ရှိုင်းသလဲဆိုတာကို ငါ ပိုကြည့်ချင်လာလေလေပဲ။

ဝိုင် သုံးပတ်လှည့်ပြီး ဟင်းလျာ ငါးမျိုး ချပြီးသွားသောအခါ။

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တင်းမာနေသော လေထုကို ဆက်လက် ဖိနှိပ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် နေရာများဆီမှ မဲနယ်ရောင် ကိုယ်ကျပ်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်တစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်လာသည်။

သူ့တွင် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်ခုံးများနှင့် ကြယ်များကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်လုံးများ ရှိပြီး၊ ထင်းရှူးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ အရပ်ရှည်ကာ မတ်မတ်မတ်မတ် ရှိလှသည်။ သူ၏ ခါးတွင် သွယ်လျသော ဓားတစ်လက်ကို ဆွဲချိတ်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ ဓားအိမ်ကို နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် သတ္တုတစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

"မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်၊ ဟန်ဆန်းမြို့က ရှောင်လင် ပါ"

သူ၏ အကြည့်က ဧရာမ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ တစ်ဝက်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ စစ်ချန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။

"အရှေ့ပိုင်းဒေသက ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးနေရာက နာမည်ကြီးကို ကြားနေရတာ ကြာပါပြီ။ ဒီနေ့ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့လိုက်ရတော့၊ ခင်ဗျားရဲ့ အမူအရာက တကယ်ပဲ ထူးခြားပြောင်မြောက်ပါပေတယ်"

"ဒီက ရှောင်က အရည်အချင်းမရှိပေမယ့်၊ တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်ကို... တိုက်ကွက် အနည်းငယ်လောက် လက်ရည်စမ်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်"

စကားလုံးများက ယဉ်ကျေးသော်လည်း၊ လူတိုင်းက စိန်ခေါ်မှု အငွေ့အသက်ကို ရနိုင်ကြသည်။

လာပြီဟေ့။

ခန်းမဆောင်ကြီးက အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ မျက်လုံးအားလုံးက အာရုံစိုက်လာကြသည်။

စစ်ချန် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင်၊ သူ့ဘေးရှိ ဆုန်ချီက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့သံ တစ်ချက် ပြုလိုက်သည်။

ဆုန်ချီက သူ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချလိုက်ပြီး၊ စားပွဲပေါ်ရှိ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါကို ကောက်ယူကာ သူ၏ ပါးစပ်နှင့် လက်ချောင်း တစ်ချောင်းချင်းစီကို သေသေချာချာ ကြွရွလှပစွာသုတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးလွန်းသဖြင့် လူများကိုပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာစေသည်။

ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ အဲဒါ ဒီစာပေပညာရှင်ရဲ့ ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါလေ။

ဆုန်ချီ သုတ်ပြီးသွားသောအခါ၊ သူက နောက်ဆုံးတွင် မျက်လွှာပင့်ကာ ရှောင်လင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေရှောင်"

ဆုန်ချီက ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက အစ်ကိုစစ်ကို စိန်ခေါ်ချင်တာလား"

သူက ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး၊ စားပွဲတွင် မှီထားသော ဓားအိမ်နှင့် ဓားရှည်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ယူလိုက်သည်။

ဓားရှည်က သူ့လက်ထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ၏ အသွင်အပြင် တစ်ခုလုံးက ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ စူးရှထက်မြက်ကာ ခိုင်မာပြတ်သားသွားသည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ စားပွဲများပေါ်မှ ခွက်များနှင့် ဖန်ခွက်များအတွင်းရှိ ရေမျက်နှာပြင်များက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အနည်းငယ် လှိုင်းထသွားကြသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မြည်းကို အစာကျွေးနေသည့် သူ့လက်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကျိုးယန်က သူ့လက်ထဲမှ မုန့်ကို ချလိုက်သည်။

ပလ္လင်ပေါ်ရှိ ယဲ့ကျင်းပင်လျှင်၊ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်ချောင်းများကို မသိမသာလေး အနည်းငယ် ပိုတင်းကျပ်လိုက်သည်။

ဒီဆုန်ချီက... ကောလာဟလတွေနဲ့ နည်းနည်းတော့ ကွာခြားနေပါလား။

"အစ်ကိုစစ်က အရမ်း အလုပ်များတယ်" ဟု ဆုန်ချီက ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်က ရှောင်လင်ကို ကျော်လွန်သွားကာ၊ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ စိတ်အားထက်သန်နေသော မျက်နှာများအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင် လူလုံးထွက်ပြရလောက်အောင် လူတိုင်းကအရည်အချင်း ပြည့်မီနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ထို့နောက် သူက ဓားကို ကိုင်ထားရင်း ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ဆီသို့ မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သူ့ကို တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်၊ အရင်ဆုံး ကျွန်တော့်ကို ကျော်ဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်"

ရှောင်လင်ဟု အမည်ရသော မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လူငယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အကြည့်က ဆုန်ချီ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖြတ်ပြေးသွားကာ၊ နေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ နံပါတ်သုံး၊ ဆုန်ချီလား"

ရှောင်လင်၏ အသံတွင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် လူများအတွက်သာ သီးသန့်ဖြစ်သော တဲ့တိုးဆန်မှု ပါဝင်နေသည်။ ၎င်းက အထင်အမြင်သေးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း၊ အထူးတလည် လေးစားမှု ရှိနေခြင်းလည်း မဟုတ်ပေ။

သူက မလာခင်ကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ သေချာပေါက် လုပ်ထားခဲ့ပြီး၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ၏ ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရှိ ထိပ်တန်းဆယ်ယောက်၏ အမည်များကို မှတ်သားထားခဲ့သည်။

ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၏ နံပါတ်သုံးဆိုသည်မှာ မနိမ့်ကျသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက နံပါတ်တစ်ကို စိန်ခေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဓားကို ကိုင်ထားသော ဆုန်ချီက ယင်းကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်... ရွှမ်း ခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဓားအငွေ့အသက် တစ်ခုက မြေပြင်ကို ရှပ်တိုက်သွားကာ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကျင့်ကြံသူများဘက်သို့ တိုက်ခတ်သွားသည်။

ရှောင်လင်၏ ရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းစားပွဲက မလှုပ်မယှက် ရှိနေပြီး၊ ခွက်ထဲမှ ဝိုင်ပင်လျှင် လှုပ်ခတ်မသွားပေ။

သို့သော် ကျောက်စိမ်းစားပွဲ၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် အပြစ်ကင်းစင်စွာ ဖြောင့်တန်းနေသော အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။

ဖြောက် ခနဲ အသံထွက်လာသည်။

စားပွဲ၏ တစ်ဖက်စွန်းမှ အခြားတစ်ဖက်စွန်းသို့၊ တစ်လက်မမျှ ပိုမနေသလို၊ တစ်လက်မမျှ လျော့မနေဘဲ၊ ကျောက်စိမ်းစားပွဲကို လုံးဝ အချိုးညီသော အပိုင်းနှစ်ပိုင်းအဖြစ် ပြီးပြည့်စုံစွာ ပိုင်းခြားလိုက်သည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းက မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။

အားလုံး အံ့သြမှင်တက်သွားကြသည်။

ခန်းမဆောင်တစ်ခွင်တွင် သက်ပြင်းချသံများ တပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါက ဘယ်လို နည်းစနစ်မျိုးလဲ။ ဓားအငွေ့အသက်လား။ ဓားဆန္ဒလား။ ဘယ်အချိန်က ထုတ်လွှတ်လိုက်တာလဲ။ ဘယ်လိုမျိုး ထုတ်လွှတ်လိုက်တာလဲ။

ရှောင်လင်ကို ဆိုထားဘိ၊ ရှဲ့ချန်ရှင်းနှင့် ကျိုးယန်တို့၏ မျက်လုံးများတွင်ပင် အံ့သြမှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကြသည်။

ဆုန်ချီက သူ၏ ဓားကို ကိုင်ထားသော ကိုယ်နေဟန်ထားကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး၊ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကိုပင် မလှုပ်ရှားပေ။

ရှောင်လင်၏ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသော အမူအရာက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူ၏ မျက်လုံးများက မယုံနိုင်လောက်အောင် စူးရှလာကာ သူ၏ လက်ကို ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းစားပွဲ၏ ထက်ဝက်က ဝုန်း ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

ထိုအခါမှသာ ဆုန်ချီက သူ၏ အကြည့်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ ဓားကို ကိုင်ထားရင်း ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားသည်။

သူ လျှောက်သွားရင်းနှင့် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားလောက်အောင် ရှင်းလင်းပြတ်သားသည့် စကားအချို့ကို ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အစ်ကိုစစ်ရဲ့ ရှေ့မှာ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို နံပါတ်သုံးလို့ ခေါ်တာကို ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့ မငြင်းခုံချင်ဘူး"

"မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့တဲ့အခါကျရင်တော့ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘာကောင်လဲဆိုတာကို သိစေရမယ်..."

သူက ခန်းမဆောင် ဝင်ပေါက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာကို တစ်ဝက်ခန့် လှည့်လာသည်။

"...ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လို ခေါ်သင့်တယ်ဆိုတာကိုပေါ့"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ဆုန်ချီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မတ်မတ်ထားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ကျိုးယန်က ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လာပြီး၊ သူ၏ ခေါက်ယပ်တောင်ဖြင့် ပါးစပ်ကို တစ်ဝက်ခန့် ဖုံးကွယ်ထားကာ၊ သူတို့နှစ်ယောက်သာ ကြားနိုင်လောက်အောင် အသံကို တိုးချိတ်လိုက်သည်။ "ရှဲ့အိုကြီး၊ မင်း မထင်ဘူးလား... ဒီဆုန်ချီဆိုတဲ့ ကောင်က အရင်ကနဲ့ နည်းနည်း ကွာခြားနေသလိုပဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘယ်လိုမျိုးလဲ"

"အတိအကျတော့ လက်ညှိုးထိုးပြီး မပြောပြတတ်ဘူး"

ကျိုးယန်က သူ့ကိုယ်သူ ယပ်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က တိုးတက်လာတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒါထက် ပိုတယ်... အရင်ကလည်း သူက အစွမ်းထက်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အမြဲတမ်း နည်းနည်းလေး... အင်း၊ ပိုပြီးတော့..."

သူက အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ကျလာသည်။ "ပိုပြီး ထိုးကြိတ်ချင်စရာ ကောင်းလာတာလား"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ဆုန်ချီ၏ တမင်တကာ တည်ငြိမ်နေဟန် ပြထားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း၊ ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။ "သူက အဲဒါကို စတိုင်လ် လို့ ခေါ်တာလေ။ သူ စစ်ချန်နဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက် အတူရှိနေခဲ့တော့ အဆိပ်တွေ အတော်လေး တက်နေပြီ"

ကျိုးယန်က ရယ်သံထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီး၊ သူ့ပါးစပ်ကို ယပ်တောင်ဖြင့် အမြန် ဖုံးအုပ်လိုက်ရသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့၊ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက အားကောင်းနေတာပဲလေ။