အခန်း (၁၅၅)

နန်းတော်တံခါးကြီးက သူတို့နောက်ကွယ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ အဖွဲ့သည် ရထားလုံး ပြန်မစီးတော့ဘဲ လမ်းလျှောက်ရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများက ရောက်လာစဉ်ကထက် များစွာ ပေါ့ပါးနေလေသည်။

ဟေးစန်းက လိမ်ကောက်နေသော သူ၏ ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါကို နှမြောတသဖြစ်နေဆဲပင်။ သူက လက်ထဲတွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှန်လှောကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်နေသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ။ တတိယဘိုးဘိုး ပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်က ဒီစာပေပညာရှင်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားရပြီ။ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ"

ဟုန်ဖုန်းက သူ့ကို ကန်ရန် ခြေထောက်ကို မြှောက်လိုက်သော်လည်း၊ ဟေးစန်းက ကိုယ်ကို လိမ်တွန့်ကာ သွက်လက်စွာ ရှောင်တိမ်းသွားသည်။

ရှေ့နားတွင် ကျိုးယန်က တောက်ပနေသော ရွှေရောင် ဝိညာဉ်သစ်သီး နောက်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး စစ်ချန်၏ ပခုံးနားသို့ ကပ်သွားကာ ဖားယားသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘိုးဘိုးလေး၊ ဒါကို ကြည့်လိုက်ဦး၊ ဖီးနစ်နားခိုရာ သစ်သီးတဲ့။ ဒဏ္ဍာရီတွေအရတော့ ဖီးနစ်ငှက်တွေပဲ စားတာလို့ ပြောကြတယ်။ မြည်းကြည့်ချင်လား"

ပဲနီလေးက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ပြီး၊ ပုတီးစေ့ကဲ့သို့ မည်းနက်သော မျက်လုံးလေးများဖြင့် ထိုသစ်သီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ၊ ပြတ်သားစွာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ကျိုးယန်ဘက်သို့ ဖင်ထောင်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးယန်က လက်မလျှော့ဘဲ သစ်သီးကို အနည်းငယ် ထပ်တိုးပေးလိုက်သည်။

ပဲနီလေးက လက်ဖဝါးသေးသေးလေးကို မြှောက်ကာ ဖွဖွလေး ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သစ်သီးက ဘုတ် ခနဲ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး နှစ်ပတ် သုံးပတ်ခန့် လိမ့်သွားသည်။

ကျိုးယန် မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက အေးခဲသွားတော့သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မြည်းမွဲကြီးကို ဆွဲကာ ဖြတ်လျှောက်သွားရင်း တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကို မြင်လား။ အဆုံးစွန်ထိ ဖားယားလွန်းရင် အဲဒီလိုပဲ ဘာမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး"

မြည်းမွဲကြီးက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် အမြီးကို ခါရမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ ကျောကို ခေါင်းဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်ရာ၊ မင်း ကတိပေးထားတဲ့ သစ်သီးဝိုင် နှစ်အိုးကိုတော့ လိမ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့ ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ငါသိပါတယ်။ ပြန်ရောက်တာနဲ့ မင်းအတွက် ဝယ်ပေးပါ့မယ်"

မြည်းမွဲကြီးက ကျေနပ်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ဆုန်ချီက ယခုအခါ စစ်ချန်၏ ဘေးတွင် လျှောက်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာက စောစောက ခန်းမဆောင်ထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီရဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူက စောစောက ပိုစ့်ပေးခဲ့သော ကိုယ်နေဟန်ထားအတိုင်း လုပ်ပြလိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ်၊ ဒီဓားက ချီလိုင်လို့ နာမည်ရတယ် ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားကို ဘယ်လိုထင်လဲ။ ပိုပြီး... စတိုင်လ်ကျတဲ့ ပြောနည်းများ ရှိမလား"

သူက အခြားရွေးချယ်စရာများကို စတင် ရေရွတ်ပြလေသည်။

"ဥပမာ၊ ဒီဓား၊ ချီလိုင် ဆိုရင်ရော။ ပိုပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြစ်မသွားဘူးလား"

"ဒါမှမဟုတ် သူ့နာမည်က ချီလိုင် ဆိုတာ မှတ်ထားလိုက် ဆိုရင်ရော။ ပိုပြီး ခြိမ်းခြောက်ရာ ရောက်မလား"

"ဒီနေ့မှ ရောက်လာတဲ့ ချီလိုင်ဓား ဆိုရင်ရော။ ပိုပြီး အဓိပ္ပာယ် နက်ရှိုင်းမသွားဘူးလား"

ဆုန်ချီ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ စစ်ချန်က ခေါင်းလှည့်လာပြီး ခဏတာ အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံးက အတူတူလောက်ပါပဲ"

ဆုန်ချီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

အတူတူလောက်ပဲ ဆိုတာက... အားလုံးက မိုက်နေတာပဲလို့ အဓိပ္ပာယ်ရတာပေါ့။

ထိုစဉ် ပိုးလက်ကိုင်ပုဝါ အကြွင်းအကျန် ကို ပွေ့ပိုက်ထားသော ဟေးစန်းက ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ ဆုန်ချီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူက ခေါင်းခါရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။ တာအိုမိတ်ဆွေဆုန်၊ ဒီစာပေပညာရှင်ရဲ့ အမြင်ကတော့..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်၊ ဆုန်ချီက လှည့်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ မင်းရဲ့ အဲဒီ တာအိုမိတ်ဆွေ တာအိုမိတ်ဆွေ ဆိုတာတွေကို ဟုန်ဖုန်းအတွက်ပဲ ချန်ထားလိုက်။ ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်ကို လာမဖျက်ဆီးနဲ့"

"အဲဒါက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ" ဟုန်ဖုန်းက ဆဲရေးလိုက်ပြီး၊ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဖင်ကို လှုပ်ယမ်းလျက် သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ကျော်တက်သွားသည်။

အဖွဲ့သားများမှာ စီးဖန်ခန်းမဆောင် သို့ ပြန်ရာလမ်းတစ်လျှောက်လုံး ငြင်းခုန်ပြီး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသည်... သူတို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင်မူ အတော်လေး မှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ချင်းရင်က သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် တံခါးကို အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။

သူမက အခန်းထဲတွင် ခဏတာ ရပ်နေပြီးနောက်၊ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ကာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ အပြာနုရောင် ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ကတ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ချောင်းဖြင့် တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ရာ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ကတ်က လင်းလက်လာသည်။

သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ကတ်ထဲသို့ စကားပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီက အရှေ့ပိုင်းဒေသ အဖွဲ့ရဲ့ အခြေအနေက... နည်းနည်း ရှုပ်ထွေးနေတယ်"

အခြားတစ်ဖက်မှ ရွှမ်ကျိနန်းတော် အကြီးအကဲ တစ်ဦး၏ နူးညံ့သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ချင်းရင်၊ ဖြည်းဖြည်းပြောပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လော့ချင်းရင်က သူမ၏ စကားလုံးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ရှင်းပြချက်ကို တတ်နိုင်သမျှ သာမန်ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားရင်း၊ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အကျဉ်းချုပ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ပြောပြပြီးနောက်၊ သူမက နောက်ဆုံးအချက်တစ်ခုကို ဖြည့်စွက်မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဆရာ၊ ကျွန်မ နောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မတို့ အရှေ့ပိုင်းဒေသက ဒီလူစုက... စုပေါင်းပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာ တစ်ခုခုများ ရှိနေသလားလို့ ခံစားနေရတယ်၊ အကုန်လုံးက ကျပ်မပြည့်ကြဘူးလို့"

ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ကတ်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ၊ လော့ချင်းရင်က အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားပြီဟုပင် ထင်လိုက်သည်။ သူမ ထပ်မံ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ အကြီးအကဲ၏ လေးနက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အပြစ်တင်သည့် လေသံ အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေသည်။

"ချင်းရင်"

"မင်းရဲ့ တာအိုနှလုံးသားက ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေပြီပဲ"

လော့ချင်းရင် မှင်သက်သွားသည်။

အကြီးအကဲ၏ အသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာပြီး စေတနာပါပါဖြင့် အလေးအနက် ပြောဆိုနေသည်။ "ချင်းရင်၊ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်။ မင်း ထိုးထွင်းမမြင်နိုင်တဲ့ အရာတွေ ရှိနေသေးတယ်။ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားပါ၊ ပိုကြည့်ပါ၊ ပိုသင်ယူပါ၊ ပြီးတော့ အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့"

"ဒီ အုပ်စုလိုက် တိုက်ပွဲက အခွင့်အရေးတစ်ခုပဲ"

"ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ အရှေ့ပိုင်းဒေသက ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်တွေ တကယ်တမ်း ဘယ်လို အလုပ်လုပ်ကြလဲ ဆိုတာကို ဘေးကနေသာ ကြည့်နေလိုက်ပါ"

"အဲဒါက မင်းရဲ့ အနာဂတ်အတွက် အကျိုးရှိစေလိမ့်မယ်"

စကားသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ကတ်၏ အလင်းရောင်လည်း သေဆုံးသွားသည်။

လော့ချင်းရင်က မှေးမှိန်သွားသော ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ကတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြတင်းပေါက်နားတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေမိသည်။

မဟုတ်သေးဘူးလေ... ဆရာ။ အဓိကအချက်က သူတို့မှာ ပြဿနာ ရှိနေတာလို့။ တကယ့် ပြဿနာ အစစ်ကြီးတွေ။

သူမက သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လမင်းကြီးဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်မလား..."

ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ပြဿနာ ရှိနေတာက... တကယ်တော့ ငါများလား၊ ဟင် ကျပ်မပြည့်တာ ငါများလား"

...သုံးရက်တာ အချိန်က လေပြင်းတစ်ချက်လို လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားသည်။

စီးဖန်ခန်းမဆောင် ၏ လေထုက သိမ်မွေ့နေသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသနှင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လူများက အဝင်အထွက် ပြုလုပ်ရာတွင် သူတို့၏ မျက်နှာများကို တင်းမာစွာ ထားရှိကြပြီး၊ တွေ့ဆုံမိလျှင် အမြန် မျက်နှာလွှဲသွားကြကာ၊ တစ်ယောက်စီတိုင်းက မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ပြင်ဆင်မှုများတွင် နစ်မြုပ်နေကြသည်။

လေထုထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော တင်းမာမှုများ ရှိနေပြီး မုန်တိုင်းမလာမီ မွန်းကြပ်နေသော အပူရှိန်ကဲ့သို့ပင်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသအဖွဲ့ တည်းခိုရာ မြောက်ဘက်ခြံဝင်း တစ်ခုတည်းသာ တစ်မူထူးခြားစွာ ဆန်းကြယ်နေခဲ့သည်။

သူတို့က စားသင့်ချိန်တွင် စားကြပြီး သောက်သင့်ချိန်တွင် သောက်ကြသည်။

ငှက်များကို ကျီစယ်ကြ၊ မြည်းကို လမ်းလျှောက်ထွက်ကြ၊ ကဗျာရွတ်ကြ၊ ညည်းတွားကြနှင့်၊ ရောဂါတူ လူနာ နှစ်ဦးကလည်း သူတို့၏ အခြေအနေများကို အပြန်အလှန် ဖလှယ်နေကြလေသည်။

လော့ချင်းရင်ကတော့... လော့ချင်းရင်ကတော့ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမက လေ့လာသူ ပုံစံ သို့ လုံးဝ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ဆက်သွယ်မှုများမှလွဲ၍ သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ နေထိုင်ကာ ဤလူစု ကမောက်ကမ လုပ်နေသည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေတော့သည်။

သူတို့က ဒီလိုပုံစံပဲ ဆိုသည့် အယူအဆကို သူမ လက်ခံလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာကြီးက များစွာ ပိုမို ငြိမ်းချမ်းသွားကြောင်း သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

အုပ်စုလိုက် တိုက်ပွဲ ကိုယ်တိုင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ လူများက အနည်းဆုံးသာ ပြောဆိုကြသည်။

ကံကြမ္မာသစ်သီးတွေလား။ သတ္တုကြောတွေလား။ ဘွဲ့ထူးတွေလား။

မင်း လိုချင်ရင် သွားယူလိုက်လေ။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ ပါရမီရှင်များ၏ အရိုးထဲတွင် ထိုသို့သော စိတ်နေသဘောထားမျိုး စွဲကပ်နေသည်။

သူတို့က ရှုပ်ထွေးပွေလီသော လျှို့ဝှက်ကြံစည်မှုများကို နားလည်ကြသော်လည်း၊ တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ရမည့် အချိန်ရောက်လာသောအခါ ငါက တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ ပိုတော်တယ် ဆိုသည့် စိတ်သဘောထားကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

သံသယများနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်များ သေချာပေါက် ရှိနေသော်လည်း၊ ယင်းက ထို လက်တွေ့ကျသော ယုံကြည်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

သူတို့အတွက်တော့ ၎င်းက အဆင့်မြင့် စုပေါင်း အပျော်စီးခရီးစဉ် တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

ဆုကြေး အချို့ ပါဝင်နေတာလေးပဲ ရှိတာ။

သုံးရက်အကြာ၊ နံနက်စောစော အချိန်တွင်။

စီးဖန်ခန်းမဆောင် ၏ အပြင်ဘက်တွင် ကျယ်ဝန်းသော ရထားလုံး ဒါဇင်ကျော်ခန့် ရပ်နားထားပြီး၊ ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲ နေ့ကထက်ပင် ပိုမို ခမ်းနားကြီးကျယ်နေသည်။

ဒေသအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး၊ မျက်နှာများတွင် အပြုံးများ ကင်းမဲ့နေကာ နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ကြသည်။

ရထားလုံးများက အင်ပါယာမြို့တော်ကို ဖြတ်သန်းကာ အနောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

လမ်းက ပိုမို ကျယ်ဝန်းလာပြီး ပွင့်လင်းလာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့က ဧရာမ ကွင်းပြင်ကြီး တစ်ခုရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ထိုကွင်းပြင်ကြီးက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားကျယ်ဝန်းပြီး၊ အစွန်းများတွင် နဂါးပုံများ ထွင်းထုထားသော ကျောက်တိုင် ဆယ့်နှစ်တိုင် မတ်မတ် ရပ်တည်နေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကွင်းပြင်ကြီးကို လူများက ဝိုင်းရံထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဒေသအသီးသီးမှ အတူလိုက်ပါလာသော အကြီးအကဲများနှင့် တမန်များ၊ မဟာယင် မှ အရာရှိများနှင့် မှူးမတ်များ၊ ပြီးလျှင် မင်းသားဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်အချို့ပင် မနီးမဝေးရှိ မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေကြသည်။

"တော်တော်လေး ခမ်းနားတဲ့ ပြင်ဆင်မှုပဲ" ကျိုးယန်က သူ့ကိုယ်သူ ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ပြုံးကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသနှင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လူများက ရောက်ရှိနေကြပြီး ဖြစ်ကာ၊ တစ်ဖွဲ့လျှင် နေရာတစ်ခုစီ ယူထားကြပြီး တိကျပြတ်သားစွာ ပိုင်းခြားထားသည်။

မဟာယင် ကိုယ်တိုင်မှ လူငယ် ကျင့်ကြံသူများမှာ ပို၍ပင် များပြားလှပြီး၊ လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက တူညီသော အနီရင့်ရောင် သိုင်းဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်လျက် စုရုံးနေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ တတိယမင်းသား ယဲ့ကျင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူက ယနေ့တွင် သူ၏ တရားဝင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်မထားဘဲ၊ လှုပ်ရှားရန် သင့်တော်သော အနက်ရောင် သိုင်းဝတ်စုံသို့ ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူက ကျက်သရေရှိမှု လျော့နည်းသွားသော်လည်း ပိုမို အရည်အချင်းရှိပုံ ပေါက်နေပြီး၊ သူ၏ ဘေးနားရှိ စစ်သူကြီးများပုံစံပေါက်နေသူ အချို့ကို တစ်စုံတစ်ခု တီးတိုးပြောဆိုနေသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသအဖွဲ့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားမိသောအခါ၊ ယဲ့ကျင်းက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိုနူးညံ့သော အပြုံးက ပေါ်လာကာ သူတို့ဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

မကြာမီတွင် အဆင့်မြင့် အရာရှိ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ဦးက ကွင်းပြင်ရှေ့ရှိ စင်မြင့်ပေါ်သို့ လျှောက်လာသည်။ သူက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံက ကွင်းပြင်တစ်ခွင်လုံးသို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

"တိတ်ဆိတ်ကြပါ"

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်အရ၊ ဒီနေ့ရဲ့ ကျောက်စိမ်းပွဲတော် တာအိုဆွေးနွေးပွဲ ကို နိုင်ငံတည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ကြီး တာအို ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်တဲ့... နဂါးအရိပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှာ ကျင်းပပါလိမ့်မယ်"

အဘိုးအိုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ "လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆိုတာ သူ့ဘာသာ သီးခြားကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မိုင်ရှစ်ရာလောက် ကျယ်ဝန်းကာ တောင်တွေ၊ မြစ်တွေနဲ့ ရေကန်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက လူသားတွေကြားထဲက နဂါးတွေနဲ့ ဖီးနစ်တွေချည်းပါပဲ။ အတွင်းကို ရောက်သွားတာနဲ့ ကိုယ့်စွမ်းရည်ကို ကိုယ်အားကိုးပြီး ကိုယ့်အခွင့်အရေးကို ကိုယ်ရှာဖွေကြပါ"

"ခင်ဗျားတို့က ဒေသအလိုက် ဝင်ရောက်ရမှာပါ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲ ရောက်သွားပြီးရင်တော့ အဖွဲ့တွေရဲ့ တည်နေရာတွေကို ကျပန်း ပို့ဆောင်ပေးပါလိမ့်မယ်။ ကံကြမ္မာသစ်သီး တွေကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ ကြိုတင် ချထားပြီးပါပြီ"

"အချိန်ကန့်သတ်ချက်က သုံးရက်ပါ"

"သုံးရက် ပြည့်သွားတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရောက်နေရောက်နေ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရဲ့ စွမ်းအားက ခင်ဗျားတို့ကို အတင်းအကျပ် အပြင်ကို ပြန်ပို့ပေးပါလိမ့်မယ်"

အဘိုးအိုက ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ လေသံက ပိုမို လေးလံလာသည်။

"အဆုံးမှာတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကနေ အပြင်ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာ ကံကြမ္မာသစ်သီး ကို ကိုင်ဆောင်လာနိုင်တဲ့ သူရဲ့ ဒေသက အနိုင်ရရှိသူ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

"အသုံးပြုရမယ့် နည်းလမ်းတွေအတွက်တော့..."

"...သေရေးရှင်ရေးကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး"

ကွင်းပြင်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သေရေးရှင်ရေးကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။

ရိုးရှင်းလှသော ထိုစကားလုံး အနည်းငယ်က ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှု၏ နောက်ဆုံး မျက်နှာဖုံးကို ဆွဲခွာပစ်လိုက်သည်။

ဒါက လက်ရည်စမ်းပွဲ မဟုတ်တော့ပေ။ တာအိုဆွေးနွေးပွဲ ဟူသော ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည့် လုယက်သတ်ဖြတ်ခွင့် ရှိသော တိုက်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ယဲ့ကျင်းက မဟာယင် အဖွဲ့ထဲမှ လူနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာသည်။

ထိုနှစ်ဦးမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး နှစ်ဦးလုံး အလွန် ငယ်ရွယ်ကြကာ မဟာယင် မှူးမတ်မျိုးဆက်များ၏ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ပြုံးရွှင်နေကြပြီး မလိုမုန်းထားမှု ရှိပုံ မပေါ်ပေ။

အမျိုးသားက အရင် စကားပြောလာပြီး၊ စစ်ချန်ကို လက်ပြကာ တက်ကြွသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "စစ်ချန်၊ မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးလား"

စစ်ချန်က လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုမျက်နှာက အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသလို ရှိသော်လည်း၊ သူ ဘယ်မှာ မြင်ဖူးခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုတော့ မမှတ်မိနိုင်ပေ။

သူ ကြောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အမျိုးသားက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပိုပိုသာသာ ကိုယ်နေဟန်ထား တစ်ခုကို ပြုလုပ်ကာ လက်ချောင်းများကို ပူး၍ ဓားတစ်လက်လို ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"မင်းက မိစ္ဆာသားရဲ လုပ်။ ငါက ဓားနတ်မင်း လုပ်မယ်"

ထိုစကားများက သော့တစ်ချောင်းကဲ့သို့ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ သော့ခလောက်တစ်ခုကို ကလစ် ခနဲ ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

စစ်ချန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

သူ့ဘေးရှိ မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"စစ်ချန်၊ နင် သရုပ်ဆောင်တာ သိပ်ကောင်းတာပဲ"

သူမ၏ အသံက နူးညံ့နေပြီး၊ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ မိန်းကလေးငယ်၏ အသံနှင့် ထပ်တူကျသွားသည်။

"ပြီးတော့၊ ရှင်က တကယ်ကို ရုပ်ချောတာပဲ"

ကွင်းပြင်တစ်ခွင် လေပြေညင်းလေး တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။

စစ်ချန်က ထိုလူနှစ်ဦးကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေမိသည်။

ထို့နောက် သူက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ကိုး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်... စစ်ချန်၏ စိတ်ထဲသို့ အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုအသံမှာ အမှန်တကယ်ပင် ယဲ့ကျင်း၏ အသံ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အများရှေ့ရှိ ကျက်သရေရှိမှုနှင့် ယဉ်ကျေးပျူငှာမှုများ အားလုံး ထိုအသံထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းက တိုးညင်းကာ တည်ငြိမ်နေပြီး အဓိပ္ပာယ် များစွာ ပါဝင်နေသည်။

စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ပါဝင်သည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ အခွင့်အရေးရှာပြီး... ငါ့ကို တစ်ယောက်တည်း လာတွေ့ပါ"

"...ဝမ်းကွဲညီလေး"

(စာစဉ်၁မှာ ပါခဲ့တဲ့ စစ်ချန်နဲ့ အတူတူဆော့ကစားခဲ့တဲ့ကလေးလေးနှစ်ယောက်ပါ။ မမှတ်မိဘူးလား။ စာစဉ်အစပိုင်းတွေက ဖရီးပေးထားတာမို့လို့ အချိန်မရွေးသွားပြန်ဖတ်လိုက်နော်)