အခန်း (၁၅၆)

စစ်ချန်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

ဝမ်းကွဲညီအစ်ကို ဟုတ်လား။

ဒီလူက... ငါ့အမေနဲ့ တကယ်ပဲ သွေးသားတော်စပ်နေတာလား။

သူက ယဲ့ကျင်းကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်က အနည်းငယ်သာ သံသယရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခု အမှန်တရား ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးများတွင် တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဆင်တူနေမှု ရှိနေပေသည်။

စစ်ချန် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ယဲ့ကျင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တရားဝင် အပြုံးတစ်ခု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ ကျောက်စိမ်းပွဲတော် ညစာစားပွဲမှာ တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်ရဲ့ ကျက်သရေက ထူးခြားပြောင်မြောက်ခဲ့ပါတယ်"

"ဒီနေ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပွင့်လာပြီဆိုတော့၊ တာအိုမိတ်ဆွေ အနေနဲ့... ပိုပြီး သတိထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ထိုစကားများက ယဉ်ကျေးပျူငှာသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ပြင်ပလူတစ်ယောက်အတွက်တော့ အကွာအဝေး တစ်ခုထားကာ တရားဝင် ပြောဆိုနေသည့် စကားမျိုးနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

ပြီးခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အရှေ့ပိုင်းဒေသက အရမ်းကို ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလွန်းနေခဲ့သောကြောင့်၊ ရန်စလိုသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေသည်။

သူ့နောက်ရှိ လူငယ်နှင့် မိန်းကလေး စုံတွဲထဲမှ မိန်းကလေးက နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက လခြမ်းကွေးလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အမျိုးသားကလည်း ခေါင်းညိတ်ရုံသာ ညိတ်ပြပြီး စစ်ချန်ကို မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ကလေးဘဝတုန်းက ကိစ္စများကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်မပြောကြတော့ပေ။

ယဲ့ကျင်းသည် သူ၏ အသံလှိုင်းပို့လွှတ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး၊ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော တတိယမင်းသား အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သူ့ဘေးရှိ လူနှစ်ဦးကလည်း မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းများကဲ့သို့ စကားပြောခဲ့ကြသော်လည်း၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားနှစ်ခွန်း ပြောချသွားပြီးနောက် ဆက်လက် ပြောဆိုခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် စစ်ချန်ကတော့ နားလည်လိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်း၏ အသံလှိုင်းပို့လွှတ်မှုက ငါဟာ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲဖြစ်တယ်၊ ငါတို့က သွေးသားတော်စပ်တယ် ဟု ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုနှစ်ဦးကို ခေါ်လာခြင်းက ငါ့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး ဆိုသည်ကို ပြသရန် ဖြစ်သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ဝမ်းကွဲညီလေး၊ မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ လူအရမ်းများနေတော့ အဆင်မပြေဘူး ဟူ၍ပင်။

စစ်ချန်က သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ကျင်း မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက အနည်းငယ် ပိုမို စစ်မှန်သွားသယောင် ရှိသော်လည်း၊ ၎င်းက လက်ခနဲသာ ဖြစ်သည်။

သူ ထပ်မံ နေမနေတော့ဘဲ၊ အနောက်ပိုင်းဒေသနှင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ အဖွဲ့များဆီသို့ လှည့်ကာ တစ်ယောက်ချင်းစီကို နှုတ်ဆက်ရန် လျှောက်သွားတော့သည်။

"ဆရာတော်ဟွေချန်၊ ဒဏ်ရာ သက်သာရဲ့လား။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ မဟာယင်ရဲ့ တပည့်တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး"

"တာအိုမိတ်ဆွေရှောင်လင်၊ ပြီးခဲ့တဲ့ လက်ရည်စမ်းပွဲက အံ့မခန်းပါပဲ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲမှာ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် သူရဲကောင်းတွေရဲ့ ကျက်သရေကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူ၏ အသံက နူးညံ့ပြီး၊ သူ၏ အပြုအမူများက အပြစ်ကင်းစင်ကာ၊ လူတိုင်းကို ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်းမရှိဘဲ အပြစ်အနာအဆာ တစ်ခုမျှမရှိ အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ ဝတ္တရားများကို ကျေပွန်စွာ လုပ်ဆောင်နေသည်... "ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ"

ဟေးစန်းက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ "အဲဒီနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ။ ညီလေး သူတို့ကို သိလို့လား"

"အဲ... ဒီစာပေပညာရှင် ဆိုလိုတာက... စောစောက အဲဒီလူရဲ့ စကားတွေထဲမှာ... တစ်ခုခု ပြောချင်နေပေမယ့် မြိုသိပ်ထားရတဲ့ အငွေ့အသက်လေးတွေ ပါနေသလားလို့ပါ"

စစ်ချန်က လူအုပ်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားသော ယဲ့ကျင်းတို့ သုံးဦး၏ ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက သူတို့နဲ့ တွေ့ဖူးတယ်"

"ငယ်ငယ်တုန်းက ဟုတ်လား" ဟေးစန်းက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး ထပ်မေးချင်နေသည်။

သူ့ဘေးရှိ ဟုန်ဖုန်းက ခုန်ထကာ သူ့ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မေးခွန်းများနေရတာလဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်းနှင့် ကျိုးယန်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာ၊ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းမှု အရိပ်အယောင်များကို အပြန်အလှန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မည်သူကမျှ မမေးမြန်းကြသော်လည်း၊ ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်သည် အပေါ်ယံ မြင်ရသလောက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် နားလည်ထားကြသည်။

ဆုန်ချီကမူ ယခုအခါ ကွင်းပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်ဆီသို့ သူ၏ မျက်နှာကို လှည့်ထားလေသည်။ ထိုနေရာတွင် အင်အားစုကြီး အသီးသီးက တိုက်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် ခေါ်ဆောင်လာကြသော အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးပါ ပါဝင်သည့် လူငယ်တပည့်များ ရှိနေကြသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က ဓားရိုးပေါ်တွင် ဖွဖွလေး တင်ထားပြီး ညာဘက်လက်ကို နောက်ကျောတွင် ထားရှိကာ၊ မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့လျက် ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေပြီး၊ အတွေးနက်နေသော အထက်စီးဆန်သည့် ဓားသမား ဆိုသော ကိုယ်နေဟန်ထားကို ထိန်းသိမ်းထားလေသည်။

ဒီထောင့်ကနေဆိုရင်... ကြည့်နေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိလောက်မှာပဲ မဟုတ်လား။

သူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကမူ ပို၍ပို၍ အေးစက်တင်းမာလာလေသည်။

စောစောက ယဲ့ကျင်း လာသွားခဲ့သည့် ကြားဖြတ် ဇာတ်လမ်းလေးအတွက်ကတော့...

သူ နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုမစိုက်ပေ။

ပိုစ့် သေချာပေးထားနိုင်ရင် ရပြီလေ။

လော့ချင်းရင်က အနီးအနားတွင် ရပ်နေပြီး အချိန်တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

သူမ လွန်ဆွဲ မနေတော့ပေ။

သူမ နားမလည်ရင် မကြည့်တော့ဘူး။ သဘောမပေါက်နိုင်ရင် ဆက်မတွေးတော့ဘူး။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ကနေ လိုက်သွားရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်လေ... ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ လူအုပ်ကြီးက ပို၍ပို၍ ကြီးမားလာသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသဘက်တွင် ဟွေချန်၏ ဘုန်းကြီးအဖွဲ့အပြင်၊ မီးခိုးညိုရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ခြိုးခြံခြွေတာသည့် ဘုန်းကြီးနောက်တစ်ဖွဲ့ပါ ထပ်တိုးလာသည်။

အထင်ရှားဆုံးမှာ ရွှေရောင်ရင့်ရင့် သင်္ကန်းကို ရုံထားပြီး အမည်းရောင် ပုတီးစေ့များကို ရေတွက်နေသော ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ကာ၊ သူက ဟွေချန်၏ နောက် ခြေတစ်ဝက်ခန့်အကွာတွင် အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်နေသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် အဖွဲ့တွင်လည်း မျက်နှာသစ် အချို့ ထပ်တိုးလာပြီး၊ အချို့မှာ သိသိသာသာ အသက်ပိုကြီးပုံရကာ တိုက်ပွဲများစွာကို ဖြတ်သန်းဖူးသော ဝါရင့် စစ်သည်များ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

မဟာယင် ဘက်ကတော့ သူတို့ဘက်အတွက် ဘာမှ မပြောကြပေ။

အကြောင်းမှာ သူတို့၏ လူအရေအတွက်က အများဆုံး ဖြစ်နေပြီးသားမို့ပင်။

လူတိုင်းက လောင်းကြေးကို မြှင့်တင်နေကြသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်တွင်သာ ထိုလူအနည်းငယ် အတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။

စစ်ချန်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်၊ ဆုန်ချီ၊ လော့ချင်းရင်၊ ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်း။

အို၊ ပြီးတော့ မြည်းတစ်ကောင်နဲ့ ငှက်တစ်ကောင် အပိုပါသေးသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်နှင့် မဟာယင် ဘက်များအားလုံးတွင် ထိုအရေအတွက်ထက် ပိုများပြားကြသည်။

စက္ကူပေါ်တွင် တွက်ကြည့်လျှင်တော့၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရှေ့ပိုင်းဒေသက အားနည်းချက် ဖြစ်နေလေသည်။

ဟေးစန်းက ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် သူ၏ ဝက်ဝံလက်ဖဝါးများဖြင့် စတင် ရေတွက်လာသည်။

"တစ်၊ နှစ်၊ သုံး..."

သူက အလေးအနက် ရေတွက်နေပြီး၊ သူ၏ မျက်ခုံးများ ပူးကပ်နေသည်။

ဟုန်ဖုန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေ ရေတွက်နေတာလဲ"

"လူရေတွက်နေတာ" ဟေးစန်းက ခေါင်းပင်မမော့ပေ။ "ဒီစာပေပညာရှင် အကြမ်းဖျင်း တွက်ကြည့်တာတော့၊ သူတို့ဆီမှာ... ငါတို့ထက် လူပိုများနေတယ်"

"မင်း မျက်လုံးကန်းနေတာလား။ အဲဒါကို ရေတွက်နေစရာ လိုသေးလို့လား" ဟုန်ဖုန်းက ခုန်ထကာ သူ့ကို တစ်ဖြန်းဖြန်း ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကျိုးယန် ပြုံးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ သတင်းစကားများ ပေးပို့ခဲ့ကြပြီး၊ အားလုံးက အခြေခံအားဖြင့် အဓိပ္ပာယ် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အင်အားဖြည့်တင်းဖို့ လိုအပ်သလား ဟူ၍ပင်။

ကျိုးယန်နှင့် ရှဲ့ချန်ရှင်းတို့က ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

ဆုန်ချီကတော့ သူ၏ ဂိုဏ်းကို ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ "ဘယ်သူ့ကို လွှတ်မလို့လဲ။ သူတို့က ဘာလုပ်မှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ နေရာကို လုယူမလို့လား"

ကျိုးယန်က သူ့ကိုယ်သူ ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ရှဲ့ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်ကာ ထို့နောက် စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဟေးစန်း၏ ပခုံးကို ရယ်မောလျက် ပုတ်လိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း၊ ငါတို့ လူအနည်းငယ်နဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်"

ဟေးစန်းက ဘယ်ညာကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် သူ့ပေါင်ကို သူ ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။ "ငါ နားလည်ပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းပင် သူ့ကိုယ်သူ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။ "ဒီစာပေပညာရှင် နားလည်ပါပြီ။ ဒါကို... အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးက အဓိကပဲ လို့ ခေါ်တာပေါ့။ ခွန်အားသက်သက်ထက် မဟာဗျူဟာက ပိုအရေးကြီးတယ်လေ"

ဟုန်ဖုန်းက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာမှကို နားမလည်တာပါ"

ဟေးစန်းက မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "ငါက ဘာလို့ နားမလည်ရမှာလဲ။ ငါတို့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်လေ..."

"ငါ့ညီလေးက လူတစ်ရာနဲ့ ညီမျှတယ်"

"တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့က လူသုံးဆယ်နဲ့ ညီမျှတယ်"

"တာအိုမိတ်ဆွေကျိုးက လူနှစ်ဆယ်နဲ့ ညီမျှတယ်"

"တာအိုမိတ်ဆွေဆုန်က... အဲ၊ လူနှစ်ဆယ့်ငါးယောက်နဲ့ ညီမျှတယ်"

"ဒီစာပေပညာရှင်နဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေ ကြောင်အိုကြီး ပါသေးတယ်လေ"

"အားလုံးပေါင်းလိုက်ရင် ငါတို့ဘက်က အနည်းဆုံး လူနှစ်ရာလောက်နဲ့ ညီမျှနေပြီ။ သူတို့အားလုံးထက် ပိုများတယ်"

သူ၏ ဝက်ဝံလက်ဖဝါးများပေါ်တွင် တွက်ချက်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "အသာစီးရထားတာက ငါတို့ပဲ"

ဟုန်ဖုန်း - "..."

ဆုန်ချီက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ တွက်ချက်မှုက နည်းနည်းလေး လျော့တွက်ထားသလိုပဲလို့ ငါ ထင်တယ်"

"ဒါဆိုရင် တာအိုမိတ်ဆွေဆုန်က ဘယ်လောက်နဲ့ ညီမျှတယ်လို့ ထင်ပါသလဲ"

ဆုန်ချီက ခဏတာ အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ရှဲ့အိုကြီးထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ယောက်လောက်တော့ ပိုများရမှာပေါ့"

ရှဲ့ချန်ရှင်း - "..."

ကျိုးယန်က ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ တကယ်ကို အောင့်မထားနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

လော့ချင်းရင်က အနီးအနားတွင် ရပ်နေပြီး အချိန်တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။

၎င်းကို ကြားသောအခါ သူမ မှင်သက်သွားသည်။

နေပါဦး။

သူမကရော။

သူမ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းကို ပြန်မြိုချလိုက်သည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ။

သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေဖျားများကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူမက လူစေ့ရုံ သက်သက်ပဲ ပါလာခဲ့တာလေ။

ထိုစဉ် စစ်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူက ဟေးစန်းလောက် ပေါ့ဆသူ မဟုတ်ပေ။ ထိုစကားများကို နားထောင်ကြည့်ရာ ရေတွက်မှုထဲတွင် လူတစ်ယောက် လိုနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သူက နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့ တာအိုမိတ်ဆွေလော့ ပါသေးတယ်လေ"

လော့ချင်းရင်က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများက တောက်ပနေသည်။

စစ်ချန်က သူမ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေလော့ကလည်း အရမ်းကို ထိပ်တန်းအဆင့်မှာ ရှိတာပါ"

လော့ချင်းရင် - "..."

အင်း၊ ကျေးဇူးပါပဲရှင်။

ကျွန်မကိုပါ ထည့်တွက်ပေးဖို့ သတိရပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။

မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်ကို ဖော်ပြဖို့ ထိပ်တန်းအဆင့် ဆိုတဲ့ စကားလုံးမျိုး သုံးပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။

...ကွင်းပြင်ရှေ့ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် အဆင့်မြင့် အရာရှိ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူက လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အသံက ဟိန်းထွက်သွားသည်။

"အချိန်ကျရောက်ပြီ"

"နဂါးအရိပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၊ ပွင့်စေ"

သူ၏ အသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ နဂါးရုပ်များ ထွင်းထုထားသော ကျောက်တိုင် ဆယ့်နှစ်တိုင်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တုန်ခါသွားကြသည်။

ကျောက်တိုင်တစ်ခုစီပေါ်ရှိ နဂါးပုံစံများက အသက်ဝင်လာသည့်အလား၊ တိုင်များတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားကြသည်။

ကျောက်တိုင်များ၏ ထိပ်များမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း ဆယ့်နှစ်ခုက ပစ်ထွက်လာပြီး၊ လေထဲတွင် တစ်နေရာတည်းသို့ စုဆုံသွားကြသည်။

ထို ဆုံမှတ်တွင် အဝါနုရောင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့သည်။

လမ်းကြောင်းထဲမှတစ်ဆင့် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်များ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ ၎င်းက နဂါးအရိပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပင် ဖြစ်သည်။

"ဒေသအသီးသီးက အဖွဲ့တွေ၊ အစီအစဉ်အတိုင်း ဝင်ရောက်ကြပါ"

အဘိုးအိုက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အတွင်းကို ရောက်သွားတာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ကျပန်း ပို့ဆောင်ပေးပါလိမ့်မယ်။ သုံးရက်ကြာတဲ့အခါ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ က ခင်ဗျားတို့ကို အလိုအလျောက် အပြင်ကို ပြန်ပို့ပေးပါလိမ့်မယ်"

အနောက်ပိုင်းဒေသ အဖွဲ့က ပထမဆုံး စတင် လှုပ်ရှားလေသည်။

ဟွေချန်က ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်သွားပြီး၊ ရွှေရောင်ရင့်ရင့် သင်္ကန်းနှင့် ဘုန်းကြီးက သူ၏ နောက် ခြေတစ်ဝက်ခန့်အကွာမှ လိုက်ပါသွားသည်။ သူ့နောက်တွင် ဘုန်းကြီး နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြကာ၊ သူတို့၏ ပုံရိပ်များက လမ်းကြောင်းထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

နောက်တစ်ခုက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ဖြစ်သည်။

ရှောင်လင်က အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ မျက်နှာသစ်များက သူ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် လိုက်ပါလျက်၊ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးက အက်ကွဲကြောင်းထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ထို့နောက် မဟာယင် ဘက်မှ ဖြစ်သည်။

ယဲ့ကျင်းက အဖွဲ့၏ အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူက နောက်ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ အမူအရာ တစ်ခုအဖြစ် သူ၏ လက်ကိုသာ မြှောက်ပြလိုက်သည်။

သူ့နောက်တွင် မဟာယင် မှ လူငယ် ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ညီညာစွာ ချီတက်လာကြပြီး၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲသို့ စီးဝင်သွားကြသည်။

လူငယ်နှင့် မိန်းကလေးတို့က ယဲ့ကျင်း၏ ဘေးတွင် လျှောက်နေကြသည်။ မဝင်ရောက်မီတွင် သူတို့ နှစ်ဦးလုံးက အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်သို့ နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်လိုက်ကြသေးသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ၏ အလှည့် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မြည်းမွဲကြီးကို ဦးဆောင်ကာ ရှေ့ဆုံးမှ စတင် လျှောက်သွားသည်။

ကျိုးယန်က သူ၏ ယပ်တောင်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်ရှိ ပဲနီလေးကို ကျေးဇူးပြု၍ ဆိုသော အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ "ဘိုးဘိုးလေး၊ အရင်ကြွပါ"

ပဲနီလေးက သူမ၏ ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ပြီး သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ပျံသန်းသွားပြီးနောက်၊ အက်ကွဲကြောင်းရှေ့တွင် တစ်ပတ် လှည့်ပတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝှီး ခနဲ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

စစ်ချန်က နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ဆုန်ချီက သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာအသွင်က ပြီးပြည့်စုံကြောင်း အတည်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့သို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။

လော့ချင်းရင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆုန်ချီ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့က နောက်ဆုံးမှ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး အက်ကွဲကြောင်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်၊ ဟုန်ဖုန်းက ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဟေးစန်းက ရုတ်တရက် လှည့်လာသည်။

သူက သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး၊ လည်ချောင်းဟန့်ကာ၊ ကွင်းပြင်တစ်ဝိုက်တွင် စောင့်ကြည့်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို မျက်နှာမူလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ ချီ များကို ဒန်တျန် ထဲသို့ နစ်ဝင်စေလိုက်သည်။

"ဒီစာပေပညာရှင်က..."

ထိုစကားလုံးများ သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...

ဟုန်ဖုန်းက သူ၏ ဖင်ကို အားကုန် ကန်ထည့်လိုက်တော့သည်။

"သွားလိုက်စမ်း"

"အား..."

ကန်လိုက်ပြီးနောက် ဟုန်ဖုန်းက လှည့်ပင်မကြည့်တော့ဘဲ သူကိုယ်တိုင်လည်း အတွင်းသို့ ခုန်ဝင်သွားတော့သည်။

ကွင်းပြင်ပေါ်ရှိ လူတိုင်း - "..."

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ မဟာယင် အရာရှိကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရွသွားသည်။

လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး သစ်ရွက်ခြောက် အချို့ကို လွင့်မျောသွားစေသည်။

လမ်းကြောင်းကြီး ပိတ်သွားတော့သည်။