အခန်း (၁၅၇)

ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားပြီးနောက် ခြေထောက်များက မြေပြင်အမာခံပေါ်သို့ နင်းမိသွားသည်။

ကမ္ဘာကြီး လည်ပတ်နေသလို မူးဝေမှုမျိုး မရှိဘဲ၊ သူတို့ မျက်စိရှေ့ရှိ ရှုခင်းက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်က သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဤနေရာက သစ်တောတစ်တော ဖြစ်သည်။

အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

သစ်ပင်ကြီးများက တိမ်တိုက်များအထိ မြင့်မားစွာ ထိုးထွက်နေပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်ကြွေများ အထပ်လိုက် ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေကာ၊ အဝေးဆီတွင်တော့ တောင်ရိပ်များကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နေရသည်။

ဝိညာဉ်ချီများက အပြင်ဘက်ထက် ပိုမို ကြွယ်ဝနေသော်လည်း၊ အံ့မခန်းလောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပေ။

ပဲနီလေးက စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်မှ ပျံထွက်သွားပြီး၊ ရွှေရောင်သစ်ပင်တစ်ပင်ကို နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ပျံသန်းကာ ပင်စည်ကို တောက် တောက် ဟု ဖွဖွလေး ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ခေါင်းလေးကို စောင်းလိုက်ပြီး၊ ဤနေရာကို သိပ်ပြီး စိတ်ဝင်စားပုံ မပေါ်ပေ။

မြည်းမွဲကြီးက ခေါင်းငုံ့ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင်သစ်ရွက်များကို နမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အထင်အမြင်သေးစွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ကျိုးယန်က အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မြေဆီလွှာ လက်မတိုင်းနှင့် သစ်ရွက်တိုင်း၏ အသွင်အပြင်ကို ဂရုတစိုက် စတင် လေ့လာတော့ပြီး၊ ရွှင် အရပ်ကနေ သုံးကျန် တို့၊ ခန် အရပ်ကနေ ခုနစ်ချိ တို့စသည့် အခြားသူများ နားမလည်နိုင်သော စကားများကို တီးတိုး ရေရွတ်နေလေသည်။

ဆုန်ချီကတော့... ဆုန်ချီက သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကြေးမုံပြင်တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်ကာ သူ၏ ဆံပင်များကို ပြင်ဆင်နေသည်။ ပို့ဆောင်ခံရစဉ်က လေတိုက်နှုန်းက အနည်းငယ် ပြင်းထန်ခဲ့သည်လေ။

လော့ချင်းရင်က ဘေးနားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး၊ ဤအခြေအနေများကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်... အနီးအနားရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်မှ အမည်းရောင် အလုံးကြီးတစ်ခုက ရုတ်တရက် လိမ့် ထွက်လာသည်။

ထိုအရာက မြေကြီးပေါ်မှ သစ်ရွက်များ ကပ်ပါလာရင်း အတော်လေး လျင်မြန်စွာ လိမ့်လာကာ လူတိုင်း၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

အဲဒါက တခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ဟေးစန်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူက ယခုအချိန်တွင် လူသားပုံစံဖြင့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ လိမ့်လာရသဖြင့် ခေါင်းမူးသွားပုံရကာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ခေါင်းကို ခါယမ်းနေသည်။

ထို့နောက် သူက ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် ရွှေရောင် သစ်ရွက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် မကြည့်တော့ဘဲ၊ သူ့နောက်မှ အေးအေးလူလူ လျှောက်ထွက်လာသော ဟုန်ဖုန်းကို ဒေါသတကြီး ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဝါး... ဟုန်ဖုန်း... မင်း လူလိမ်အိုကြီး။ ဒီစာပေပညာရှင်ကို မင်း ဘယ်လိုများ လုပ်ကြံရဲရတာလဲ။ အဲဒီ အကန်ခံရတဲ့ အငြိုးက ဘယ်တော့မှ ကျေအေးလို့ မရဘူး"

"ဒီနေ့ မင်း ငါ့ကို သေချာ မရှင်းပြရင်၊ ဒီစာပေပညာရှင်... ဒီစာပေပညာရှင် မင်းကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မယ်"

ဟုန်ဖုန်းက ရင်ဘတ်တွင် လက်ပိုက်ထားကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ငါက မင်းကို ကြောက်နေမယ် ထင်လို့လား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ သူက ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး ချက်ချင်းပင် ရန်ပွဲထဲတွင် လုံးထွေးသွားတော့သည်။

သူတို့က မည်သည့် မိစ္ဆာစွမ်းအားကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ၊ အခြေခံအကျဆုံးဖြစ်သော လက်သီးနှင့် အသားတိုက်ရိုက် ထိတွေ့သည့် အပြန်အလှန် ရိုက်နှက်မှုကိုသာ အသုံးပြုကြသည်။

မင်းက ငါ့ကော်လာကို ဆွဲ၊ ငါက မင်းလည်ပင်းကို ညှစ်ကာဖြင့် ထူထပ်သော ရွှေရောင် သစ်ရွက်ကြွေပုံကြီးထဲတွင် လူးလှိမ့်နေကြသည်။

လက်သီးတစ်ချက်၊ လက်သည်းကုပ်ချက် တစ်ချက်။

"မင်းရဲ့ အဲဒီ စာပေပညာရှင် ဆိုလိုတာက ဆိုတဲ့ အကျင့်ကို ငါ ပြင်ပေးမယ်။ မှတ်ထား၊ မှတ်ထား၊ မှတ်ထား"

"ဒီစာပေပညာရှင်ကလည်း မင်းကို ဘယ်လို ကန်ရမလဲ ဆိုတာ သင်ပေးမယ်။ ကန်မယ်၊ ကန်မယ်၊ ကန်မယ်"

ခဏချင်းမှာပင် သစ်ရွက်များ နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားတော့သည်။

ထို လူ နှစ်ဦးက မြေကြီးပေါ်တွင် အရှေ့အနောက် လူးလှိမ့်နေကြပြီး၊ မြင်ကွင်းက အတော်လေး ကလေးဆန်နေလေသည်။

ထိုစဉ် ကျိုးယန်က သူ၏ လေ့လာမှုများကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း၊ သူက ပြုံးကာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ "သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ"

"ကောင်းတာ မင်းဖင်ကြီးကို ကောင်းတာ"

ဟုန်ဖုန်းက အလုပ်များနေသည့်ကြားမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ ဟေးစန်းကို တံတောင်ဖြင့် တစ်ချက် တွတ်လိုက်သေးသည်။

ဟေးစန်းက အား ခနဲ အော်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးခြင်း ဖြင့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်းက ငါ့မျက်လုံး ဟု နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ရန်ပွဲကြား မညပ်စေရန် မြည်းမွဲကြီးကို ခေါ်ကာ အနည်းငယ် ဝေးရာသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်။

သို့သော် မြည်းမွဲကြီးကမူ အလွန် စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေပြီး၊ ဝိညာဉ်အပင် တစ်ပင်ကို ဝါးစားရင်း အကဲခတ်နေလေသည်။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်၏ ထက်ဝက်ခန့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦး ပင်ပန်းသွားကြသည်။

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ခတ်ရင်း လျှောက်လာကာ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။ "ရန်ဖြစ်လို့ ပြီးပြီလား"

ဟေးစန်းက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။

ဟုန်ဖုန်းက နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ပြီးပြီဆိုရင်လည်း၊ အလုပ်ကိစ္စလေး ဘာလေး ပြောကြရအောင်"

ဆုန်ချီက သူ၏ ကြေးမုံပြင်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးပြီဖြစ်ကာ ၎င်းကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

သူက သူ၏ ကော်လာကို ဆွဲဆန့်လိုက်ပြီး စစ်ချန်ထံသို့ လျှောက်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လေသံက လေးနက်နေသည်။ "အစ်ကိုစစ်၊ ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်"

"အို..." စစ်ချန်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဆုန်ချီက မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်လောင်နေသည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်အရတော့၊ ငါတို့က ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲကို ဝင်ရောက်လာမှတော့၊ မိုးကြိုးလို မြန်ဆန်ပြင်းထန်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးသင့်တယ်"

သူက စကားလုံးများကို ခဏတာ ချိန်ဆလိုက်ပြီးနောက်၊ စကားအနည်းငယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။

"တောက်လျှောက် သတ်ဖြတ်သွားမယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက ဖြည့်စွက်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က ရှေ့တန်းကနေ သွားပါ့မယ်"

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း ပြုံးကာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ဆုန်အိုကြီးက အရမ်း ကြမ်းတမ်းလွန်းတယ်"

"ငါတို့က ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်က ပါရမီရှင်တွေလေ။ တွေ့သမျှလူကို သတ်ဖို့ချည်းပဲ ဘယ်လိုလုပ် စဉ်းစားလို့ ရမှာလဲ"

"ငါ့အမြင်ကတော့ ဒီလိုဆိုရင်ရော..."

"အရင် ယဉ်ကျေးမယ်၊ ပြီးမှ ကြမ်းမယ်"

ကျိုးယန်၏ မျက်လုံးများက ကျဉ်းမျောင်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

"ငါတို့ လူတွေနဲ့ တွေ့တဲ့အခါ၊ သူတို့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို အရင် ပေးခိုင်းမယ်။ သူတို့က သစ်သီးတွေ ရထားပြီး အတွင်းထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"သူတို့က အကြောင်းပြချက် ပေးလို့ မရရင်ရော" ဟေးစန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သစ်ရွက်များကို ပုတ်ချရင်း မေးလိုက်သည်။

"အကြောင်းပြချက် ပေးလို့ မရဘူးလား" ကျိုးယန်၏ အပြုံးက ပြောင်းလဲမသွားပေ။ "ဒါဆိုရင်တော့ တိုက်ရမှာပေါ့"

"ရိုက်နှက်လို့ အရှုံးမပေးရင်ရော" ဟုန်ဖုန်းကလည်း မတ်တပ်ရပ်လာပြီး၊ စောစောက ဟေးစန်း ထိုးထားသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယန်က သူ၏ ယပ်တောင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်သည်။

"ရိုက်နှက်လို့မှ အရှုံးမပေးရင်... အဲဒီအချိန်ကျမှ သတ်လိုက်ရင်လည်း မနောက်ကျသေးပါဘူး"

ဟေးစန်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေကျိုးရဲ့ နည်းလမ်းက ကောင်းတယ်။ ယဉ်ကျေးပြီး စည်းကမ်းကျတယ်"

"ဒါပေါ့လေ"

ကျိုးယန်က ဟေးစန်းကို ပြုံးလျက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ နန်းတော်မှာတုန်းက တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း ပေးခဲ့တဲ့ အကြံဉာဏ်လေ"

"သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို စစ်ဆေးတာ... ဘယ်လောက်တောင် ယဉ်ကျေးတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းလဲ"

ဟေးစန်းက အံ့သြသွားပြီးနောက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်သည်။ "မှန်တာပေါ့။ ဒီစာပေပညာရှင်က အမြဲတမ်း လူတွေကို အကြောင်းပြချက်နဲ့ပဲ ဆွဲဆောင်လေ့ရှိတာ"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မြည်းမွဲကြီးကို ခေါ်လာပြီး ၎င်းကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်ကာ သဘာဝကျကျပင် ဆွေးနွေးပွဲတွင် ဝင်ရောက်ပါဝင်လာသည်။

"အဲဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်"

"ငါတို့ ခွဲသွားကြရင်ရော"

"ဘယ်သူက သိုလှောင်လက်စွပ် ပိုရမလဲ ဆိုတာကို ယှဉ်ကြမလား"

သူက မှို ဘယ်သူ ပိုကောက်နိုင်မလဲ ဆိုတာကို ယှဉ်ပြိုင်ကြမည့်အကြောင်း ပြောနေသည့်အလားပင်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မေးစေ့ကို ထောက်ကာ ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှုံးတဲ့သူက... ဟွေဟွေရဲ့ အမွေးတွေကို တစ်လတိတိ ဖြီးပေးရမယ်"

မြည်းမွဲကြီး၏ နားရွက်များက ချက်ချင်း ထောင်မတ်သွားပြီး၊ တကယ်ပြောနေတာလား ဆိုသော အဓိပ္ပာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ရှဲ့ချန်ရှင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဆုန်ချီ၏ မျက်လုံးများက ပို၍ပင် တောက်ပလာသည်။ "ကောင်းတယ်။ ဒါ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ"

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရှဲ့အိုကြီး၊ မင်းရဲ့ လောင်းကြေးက တော်တော်လေး ကောက်ကျစ်တာပဲ"

ဟေးစန်းက သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် စတင် ရေတွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ "ဒီစာပေပညာရှင်သာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်၊ တစ်ရက်အတွင်းမှာ အနည်းဆုံး ရှစ်ကွင်း ဆယ်ကွင်းလောက်တော့ စုဆောင်းနိုင်မှာ..."

ဟုန်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "မင်းလား။ အချိန်တန်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် အလုခံရတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့ဦး"

"မင်းက... အဟွတ်၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့"

ဟေးစန်းက စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီစာပေပညာရှင်က အခုဆိုရင် အသိပညာတွေ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေတဲ့ အဆင့်လေး မဟာမိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်နေပြီလေ။ ငါက သာမန်ကောင်များ မှတ်နေလား"

သူတို့ အနည်းငယ်က အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုကာ အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

လော့ချင်းရင်က ဘေးနားတွင် ရပ်နေရင်း၊ သူမ၏ ခေါင်းများ ပြန်လည် ထူပူလာတော့သည်။

နေပါဦး... နင်တို့အားလုံး ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။

တောက်လျှောက် သတ်ဖြတ်သွားမယ် ဟုတ်လား။ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို ပေးခိုင်းမယ် ဟုတ်လား။ ရိုက်နှက်လို့ အရှုံးမပေးရင် သတ်ပစ်မယ် ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဘယ်သူ အများဆုံး လုယက်နိုင်မလဲ ဆိုတာကို ပြိုင်ပွဲတောင် လုပ်ကြဦးမယ် ဟုတ်လား။

နင်တို့က ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်က ပါရမီရှင်တွေလေ။

အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ ထိပ်တန်း မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေလေ။

မဟာယင် အင်ပါယာရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲကို ပြေးဝင်လာတာ... လူတွေဆီက သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို လုယက်ဖို့ သက်သက်ပဲလား။ ပြီးတော့ ဘယ်သူ ပိုလုနိုင်မလဲ ဆိုတာကိုတောင် ပြိုင်ဆိုင်ကြဦးမယ်ပေါ့။

သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဖြစ်နိုင်တာက... သူတို့က နောက်ပြောင်နေကြတာများလား။

ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက နောက်ပြောင်တာ ဖြစ်ရမယ်။

ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်က ပါရမီရှင်တွေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုပ်နိုင်မှာလဲ။

ထိုစဉ် စစ်ချန်က စကားပြောလာသည်။

သူက ယခုအထိ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘဲ၊ စဉ်းစားလို့ ပြီးသွားသည့်အလား နူးညံ့သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သတ်ဖြတ်တာကတော့... အရမ်း လွန်လွန်းတယ်"

လော့ချင်းရင် စိတ်သက်သာရာရမှု တစ်လှိုင်းကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကြည့်စမ်း၊ စစ်ချန်က အကြောင်းပြချက် ရှိသေးတာပဲ။ သူက ငါတို့ရဲ့ နံပါတ်တစ် နေရာနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်။

သူမ သိပြီးသားပါ... စစ်ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ချိုးလိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်"

လော့ချင်းရင် - "...?"

စစ်ချန်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ ပြန်သွားပြီး ကုသမှု ခံယူလို့ ရတာပဲ။ သူတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ"

သူက အလွန် အလေးအနက် ပြောဆိုနေပြီး၊ ၎င်းကို အတွေ့အကြုံ ရှာဖွေခြင်းအတွက် ရေရှည်တည်တံ့သော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု တစ်မျိုးအဖြစ် ယူဆနေလေသည်။

လော့ချင်းရင်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း သူမ၏ စိတ်က လုံးဝ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူမက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကာ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ချန်က သူမကို သန့်စင်ပြီး ရိုးသားသော နူးညံ့သည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

လော့ချင်းရင် - "..."

သူမက တိတ်ဆိတ်စွာ လက်မြှောက်ကာ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်လိုက်တော့သည်။

ထားလိုက်ပါတော့လေ။

အားလုံးပဲ ပျက်စီးသွားပါစေတော့။ မြန်မြန်သာ...လုပ်ကြပါတော့ဟာ။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အစီအစဉ်ကို ချမှတ်လိုက်ကြသည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်း မရှိစေရ၊ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ငှားရမ်း ခြင်းသာ ပြုလုပ်မည်။

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သူများကို ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံမည်။

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိသူများကိုတော့... ပူးပေါင်းလာသည်အထိ ရိုက်နှက်မည်။

တကယ်ကို အရှုံးမပေးသူများကိုတော့၊ ခြေလက်များကို ချိုးပစ်မည်ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်လျက် ချန်ထားမည်။

"ဒါကို ခိုးသားတွေကြားက သိက္ခာတရား လို့ ခေါ်တယ်"

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ခတ်ရင်း အကျဉ်းချုပ် ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က အကြောင်းပြချက်နဲ့ အလုပ်လုပ်တဲ့ လူတွေလေ"

ဟေးစန်းက ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ အကြောင်းပြချက်ပဲ"

ဟုန်ဖုန်းက မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်သည်။

ဆုန်ချီက စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဘာစောင့်နေမှာလဲ။ သွားကြစို့"

"နေပါဦး" ရှဲ့ချန်ရှင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့က ပြိုင်ဆိုင်နေကြမှတော့၊ နယ်ပယ် အကန့်အသတ် တစ်ခုတော့ ရှိရမှာပေါ့"

သူက လက်မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီနေရာကို ဗဟိုပြုပြီး မိုင်တစ်ရာ ပတ်လည်ကို နယ်နိမိတ်အဖြစ် သတ်မှတ်မယ်။ နှစ်ရက်ကြာရင် ရိတ်သိမ်းရလာတာတွေကို ရေတွက်ဖို့ ဒီနေရာကို ပြန်လာခဲ့ကြ"

"ကောင်းပြီလေ" ကျိုးယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စစ်ချန်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတွေ့ရရင်၊ အချက်ပြဖို့ သတိရကြဦး"

ကျိုးယန်က တဟဲဟဲ ရယ်မောရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် အားလုံးပဲ... ကိုယ့်စွမ်းရည်ကို ကိုယ်အားကိုးကြတာပေါ့"

အုပ်စုများကို လျင်မြန်စွာ ခွဲဝေလိုက်ကြသည်... ကျိုးယန်က ဟေးစန်းကို ယပ်တောင်ဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း၊ ငါတို့ အတူတူ သွားကြမလား။ အကြောင်းပြချက် လေးတွေ သွားပြောကြတာပေါ့"

ဟေးစန်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်သည်။ "ဒါက ငါ့နှလုံးသားရဲ့ ဆန္ဒပါပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက်၊ ထိုနှစ်ဦးက သီချင်းလေး ညည်းကာ အရှေ့ဘက်သို့ အတူတကွ လျှောက်သွားကြသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မြည်းမွဲကြီးကို ခေါ်ကာ အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

မထွက်ခွာမီ၊ မြည်းမွဲကြီးက လူတိုင်းကို နောက်ကြောင်းပြန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်း၏ အကြည့်က လောင်းကြေးကို မှတ်ထားကြ ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုနေသည်။

ဟုန်ဖုန်းက ဆုန်ချီနှင့်အတူ အုပ်စုဖွဲ့ကာ တောင်ဘက်သို့ သွားရန် တက်ကြွစွာ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် သူက ဟေးစန်း၏ စာပေပညာရှင်ဆန်ဆန် အပြောအဆိုများကို သည်းမခံနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လုယက်ခြင်း မစတင်ရသေးခင်မှာပင် သူတို့နှစ်ဦး အရင် ရန်ဖြစ်ကြမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

စစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါ မြောက်ဘက်ကို သွားမယ်"

လော့ချင်းရင်က ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း၊ ဘယ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်၊ ညာဘက်ကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်၊ သူမက စစ်ချန်၏ ဘေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ "ကျွန်မ... ရှင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"

သူမ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

အကယ်၍ သူမက ဒီအုပ်စုနဲ့သာ ခွဲထွက်သွားခဲ့ရင်၊ ပိုပြီး ရယ်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ နှလုံးသားက ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမ ကြောက်နေမိတယ်။

အနည်းဆုံးတော့ စစ်ချန်ရဲ့ ဘေးမှာဆိုရင်... စစ်ချန်ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက ထူးဆန်းနေပေမယ့်လည်း၊ သူ့ရဲ့ ခွန်အားကတော့ ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့အတွက် လုံလောက်အောင် ကြီးမားနေတယ်လေ။

စစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ"

အဖွဲ့က အဲဒီလိုပဲ ကွဲသွားကြတော့သည်။

ကျိုးယန်နှင့် ဟေးစန်းက အရှေ့ဘက်သို့၊ ရှဲ့ချန်ရှင်းနှင့် ဟွေဟွေက အနောက်ဘက်သို့၊ ဆုန်ချီနှင့် ဟုန်ဖုန်းက တောင်ဘက်သို့၊ ပြီးတော့ စစ်ချန်နှင့် လော့ချင်းရင်က မြောက်ဘက်သို့ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ပဲနီလေးက စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် နားခိုရင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေသည်။

မြည်းမွဲကြီးက ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ နောက်မှ ဝေးရာသို့ လိုက်ပါသွားစဉ်၊ ၎င်း၏ ပျော်ရွှင်နေသော ခွာသံများကို ကြားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

၎င်းက အခမဲ့ အမွေးဖြီးပေးမည့် ဝန်ဆောင်မှုကို တစ်လတိတိ ရရှိတော့မည့်အကြောင်း အိပ်မက်မက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ အပေးအယူနဲ့ဆိုတော့၊ ဘယ်သူပဲ နိုင်နိုင် ၎င်းကတော့ ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။