အခန်း (၁၅၈)

သစ်တောက အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

စစ်ချန်က ရှေ့မှ လျှောက်နေပြီး လော့ချင်းရင်က ခြေတစ်ဝက်ခန့်အကွာ နောက်မှ လိုက်ပါလာကာ သူ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ အကဲခတ်နေသည်။

စစ်ချန် လျှောက်သွားသည့် ပုံစံက... နည်းစနစ်ကျလွန်းသည်ကို သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူက ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းတိုင်း ရပ်တန့်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ကြွေများကို ငုံ့ကြည့်တတ်သလို၊ မြေကြီး တစ်ဆုပ်ကိုလည်း ကောက်ယူကြည့်တတ်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူက သစ်ပင်များကို မော့ကြည့်ကာ သစ်ခေါက်၏ အသွင်အပြင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်တတ်သလို၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ရွေ့လျားနေသော တိမ်တိုက်များကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေတတ်သည်။

လော့ချင်းရင်က စိတ်ထဲမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

စစ်ချန် ပီသပါပေသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထိပ်ဆုံးကလူ ပီသပါပေသည်။

သူ့လုပ်ရပ်တွေက တကယ်ကို နက်နဲလွန်းတယ်၊ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ဖုံးကွယ်နေတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုစီ ပါဝင်နေတာပဲ။

ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက နေ၊ လနဲ့ ကြယ်တွေ အားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေချည်းပဲ၊ တကယ့် ရုပ်ဝတ္ထုတွေ မဟုတ်ဘူး။ သာမန်လူတွေ ဝင်လာရင် အခြေခံ ပုံစံတွေကို မမြင်ရဘဲ နေရာတိုင်းမှာ ထူးဆန်းနေတယ်လို့ပဲ ခံစားရမှာ။

ဒါပေမဲ့ စစ်ချန်ကတော့ ကွာခြားတယ်။ သူက ဒီသိမ်မွေ့တဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေကို သုံးပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ လည်ပတ်မှု နိယာမတွေကို ကောက်ချက်ချနေတာ ထင်ရှားတယ်၊ ကံကြမ္မာသစ်သီး ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တဲ့ နေရာကိုတောင် ရှာဖွေနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ဒါကမှ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံအစစ်ပဲ။

ရုတ်တရက် စစ်ချန်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။

လော့ချင်းရင် အသက်ရှူအောင့်ထားလိုက်သည်။

သူ အကဲဖြတ်ချက် တစ်ခုခု ချတော့မည်။

စစ်ချန်က လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ အလွန် ထူထပ်ပုံရသော သစ်တောအုပ်တစ်ခုဆီသို့ ညွှန်ပြကာ သေချာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဘက်ကို သွားမယ်"

လော့ချင်းရင် ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါသွားသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက်။

သူတို့နှစ်ဦးက သစ်တောထဲရှိ ရင်းနှီးနေသော ကွင်းပြင်တစ်ခုတွင် ရပ်နေကြသည်။

လော့ချင်းရင်က စောစောက ဟေးစန်း လူးလှိမ့်ထားခဲ့သော မြေကြီးပေါ်မှ အရာများကို စိုက်ကြည့်ရင်း မှင်သက်သွားသည်။

ဒါက သူတို့ စောစောက စတင်ထွက်ခွာလာခဲ့တဲ့ နေရာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူမက စစ်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း စစ်ချန်၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ကြည့်ကာ၊ လေထဲတွင် သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် မျဉ်းကြောင်းအချို့ကို ဆွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုသစ်တောအုပ်က အရင်တစ်ခုနှင့် မည်သို့မျှ ကွာခြားပုံ မပေါ်သော်လည်း သူက အခြား ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒီဘက်" ဟု သူက ပြောလိုက်သည်။

လော့ချင်းရင် - "..."

ပဲနီလေးက ခေါင်းစောင်းကာ တွီ ခနဲ အော်လိုက်သည်။

...သူတို့က နောက်ထပ် အချိန်အတန်ကြာအောင် လျှောက်သွားကြပြန်သည်။

ရှေ့မှ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

စစ်ချန် ရပ်တန့်သွားပြီး လော့ချင်းရင်လည်း သူနှင့်အတူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက သူတို့၏ အရှိန်အဝါများကို နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် ဖုံးကွယ်လိုက်ကြသည်။

သစ်ကိုင်းနှင့် သစ်ရွက်များ၏ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် ရှေ့ရှိ သစ်တောကွင်းပြင်အတွင်းမှ အခြေအနေကို သူတို့ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

အတော်လေး ထူးဆန်းနေသည်။

ဟေးစန်းက မြေကြီးပေါ်တွင် ပက်လက်လန် လဲကျနေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

လက်တစ်ဖက်က ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ ပွင့်ဟနေကာ အနီရင့်ရောင် သွေး ကွက်များ စွန်းထင်းနေသော တောင့်တင်းသည့် ရင်အုပ်ကို ဖော်ပြနေသည်။

"အား... အို... အား..."

ဟေးစန်း၏ အသံက အလွန် အားနည်းနေပုံပေါ်ပြီး တုန်ရီပင် တုန်ရီနေသည်။

"ဒီစာပေပညာရှင်... ဒီစာပေပညာရှင်တော့ မလွယ်တော့ဘူးထင်တယ်..."

"ဒီဝက်ဝံကို ကယ်ကြပါဦး..."

လော့ချင်းရင်၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။

တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း ဒဏ်ရာရထားတာလား။ ပြီးတော့ သွေးတွေ အများကြီး ထွက်နေတာလား။

သူမက အလိုအလျောက် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားချင်သော်လည်း စစ်ချန်က သူမ၏ ပခုံးကို ဖွဖွလေး ဖိချလိုက်သည်။

စစ်ချန်က ခေါင်းခါပြပြီး ဆက်စောင့်ကြည့်ရန် သူမကို အချက်ပြလိုက်သည်။

ကွင်းပြင်၏ အစွန်းတွင် ပုံရိပ် ငါးခု သို့မဟုတ် ခြောက်ခုခန့်က သတိကြီးစွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြပြီး ထိုအသံကြောင့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

သူတို့က အနောက်ပိုင်းဒေသမှ ဘုန်းကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ခေါင်းဆောင်မှာ ဟွေချန် မဟုတ်ဘဲ ရင်းနှီးမှုမရှိသော မျက်နှာနှင့် အခြား ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်ကာ သူ၏ အကြည့်များက သတိဝီရိယ ရှိသော်လည်း လောဘများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ကလည်း ကံကြမ္မာသစ်သီးကို ရှာဖွေရန် အုပ်စုလိုက် ထွက်လာကြခြင်းဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားပြီး သူတို့၏ လူအရေအတွက်က အနည်းငယ် ပိုများနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကို၊ အဲဒါ အရှေ့ပိုင်းဒေသက ဝက်ဝံလေ"

လူငယ်ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက တီးတိုးပြောလိုက်ပြီး သူ၏ အသံကို အလွန် နှိမ့်ထားသည်။ "သူ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရထားတဲ့ပုံပဲ"

"အဆင့်လေး မဟာမိစ္ဆာကြီး တစ်ကောင်က ဘယ်လိုလုပ် အလွယ်တကူ ဒဏ်ရာရနိုင်မှာလဲ"

"သစ်သီးအတွက် တိုက်ခိုက်ရင်း မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ဒါမှမဟုတ် မဟာယင် က လူတွေရဲ့ ချုံခိုတိုက်ခိုက်တာကို ခံလိုက်ရတာများလား"

ခေါင်းဆောင်ဘုန်းကြီး၏ မျက်လုံးများက စူးရှနေပြီး သူက လူတိုင်းကို မလှုပ်ရှားရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "သတိထားကြ၊ ထောင်ချောက် ဖြစ်နေနိုင်တယ်"

သူတို့ တုံ့ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင်... မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြယ်ရောင်များ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသည်။

ထိုဘုန်းကြီးများ ထိန်းသိမ်းထားသော ဘေးကင်းသည့် အကွာအဝေး ဆိုသည်မှာ လုံးဝ အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားတော့သည်။

အကြောင်းမှာ ၎င်းက သူတို့ရပ်နေသော နေရာအပါအဝင် ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ဧရာမ အစီအရင် တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ ကျိုးယန်၏ ကြယ်မြစ်စစ်တုရင်ကစားပွဲ။

မြေကြီးထဲမှ ကြယ်ရောင် ကြိုးစာချည်များစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဘုန်းကြီးတိုင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်များနှင့် ခြေကျင်းဝတ်များကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တုပ်နှောင်လိုက်သည်။

"ဘာ"

"ဒါ ထောင်ချောက်ပဲ"

ဘုန်းကြီးများ၏ အမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ သူတို့က ရုန်းထွက်ရန် သူတို့၏ ဗုဒ္ဓအလင်းများကို လည်ပတ်စေရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ကြိုးများက သူတို့ကို တုပ်နှောင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို စတင် စုပ်ယူတော့သည်။

သူတို့ ပိုရုန်းကန်လေလေ ပိုမို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူခံရလေလေ ဖြစ်သည်။

ကျိုးယန်က သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်မှ ထွက်လာပြီး ယပ်တောင်ခတ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အို... အို... ဆရာတော်တို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"

ဘုန်းကြီးအချို့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ "မင်း... ကျိုးယန်လား။ အရှေ့ပိုင်းဒေသက လူတစ်ယောက်က ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ ထောင်ချောက်မျိုးကို တကယ် ဆင်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

ကျိုးယန်က ဟေးစန်းထံသို့ လျှောက်သွားပြီး သွေး ကွက်ကို သူ၏ ယပ်တောင်ဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ဒီသနားစရာ ဝက်ဝံလေး ဒဏ်ရာရနေတာကို မမြင်ဘူးလား"

ဟေးစန်းက ပိုမို ကျယ်လောင်စွာ ညည်းတွားပြခြင်းဖြင့် ပူးပေါင်းပေးလိုက်သည်။ "ဝူး... ဒီစာပေပညာရှင်လေး သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ... ဝက်ဝံမေမေ ကယ်ပါဦး ဝက်ဝံ နေကောင်းးဝူး"

ကျိုးယန်က ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဘုန်းကြီးတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ ဒဏ်ရာရနေတဲ့ တိရစ္ဆာန်လေး တစ်ကောင်ကို မြင်တာတောင် မကယ်တဲ့အပြင် ဒုက္ခရောက်နေချိန်မှာ လုယက်ဖို့တောင် ကြံရွယ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ ခင်ဗျားတို့မှာ ကိုယ်ချင်းစာတရား မရှိဘူးလား။ ကိုယ်ကျင့်တရား ဆိုတာရော မရှိတော့ဘူးလား။ ဒါကတော့ အရမ်း လွန်လွန်းနေပါပြီ"

ခေါင်းဆောင်ဘုန်းကြီးက ရုန်းကန်လိုက်သည်။ "သူက အဆင့်လေး မဟာမိစ္ဆာကြီး ဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲလေ"

ကျိုးယန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "အဆင့်လေး ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ အဆင့်လေးက ဒဏ်ရာ မရနိုင်ဘူးလား။ ဘယ်လို စွဲလန်းမှုကြီးလဲ"

သူက လှည့်ကာ သူ၏ ခြေဖျားဖြင့် ဟေးစန်းကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ "ဝက်ဝံညီလေး၊ နာနေတုန်းပဲလား"

ဟေးစန်းက ထပ်မံ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "နာတယ်... ဝိညာဉ်ဆေးလုံး ပုလင်း တစ်ရာ ဒါမှမဟုတ် ရှစ်ဆယ်လောက် မရှိရင်၊ ငါတော့... ပြန်ကောင်းလာမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်..."

"ကြားတယ်မလား"

ကျိုးယန်က ဘုန်းကြီးများကို ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ "ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းလိုက်လဲ"

သူက ယပ်တောင်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ခေါက်ကာ ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်ကြပါစို့ ဆရာတော်တို့။ စောစောက ခင်ဗျားတို့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး ဆိုပေမယ့်၊ ခင်ဗျားတို့ဆီမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေခဲ့တယ် ဆိုတာကတော့ အမှန်တရားပါပဲ"

"ဆိုရိုးစကား ရှိတယ်မလား၊ ကံတရားဆိုတာ လည်ပတ်နေတာပဲ၊ ဝဋ်လည်တာ မြန်တယ်လေ"

"ဝက်ဝံညီလေးရဲ့ ဆေးဖိုးဝါးခအဖြစ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို ပေးလိုက်ပါ။ အဲဒါက တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ် မဟုတ်လား"

"သောက်ရေးမပါတာ" လူငယ်ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ကျယ်လောင်စွာ ဆဲရေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အရှေ့ပိုင်းဒေသက ကျင့်ကြံသူတွေက အရမ်းကို ယုတ်မာပြီး အရှက်မရှိတာပဲ"

"ဟူး... ဘာလို့ ဆဲပြန်တာလဲ" ကျိုးယန်က ခေါင်းခါရင်း ကူကယ်ရာမဲ့ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူက အသက်ပိုကြီးသော ဘုန်းကြီးထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး၊ သူ၏ အကြည့်က ဘုန်းကြီး၏ လက်ပေါ်ရှိ ကျောက်မျက်ရတနာ စီခြယ်ထားသော လက်စွပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ရုတ်တရက် အယ် ဟု အသံပြုလိုက်သည်။

"ဆရာတော်၊ ဆရာတော့်ရဲ့ ဒီလက်စွပ်က... ဆရာတော် ဝတ်ထားဖို့ မသင့်တော်ဘူး"

ဘုန်းကြီး မှင်သက်သွားသည်။

"ဒီပုံစံတွေ၊ ဒီရေစီးကြောင်းတွေကို ကြည့်ပါဦး... ကျွတ် ကျွတ်၊ အဲဒါက အထီးကျန်မိစ္ဆာ ရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံထားရပြီး ဆရာတော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာနန်းဆောင် နဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတယ်။ ဒါက ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခရဲ့ နိမိတ်လက္ခဏာပဲ"

"ဆရာတော် ဒါကို အကြာကြီး ဝတ်ထားမယ်ဆိုရင်၊ အကောင်းဆုံး အခြေအနေမှာတောင် ကျင့်စဉ်က တိုးတက်မှု ရပ်တန့်သွားမှာဖြစ်ပြီး၊ အဆိုးဆုံး ဆိုရင်တော့... ဟူး၊ ပြောရခက်တယ်"

"လာပါ လာပါ၊ ကျွန်တော်က ဒီကြမ္မာဖတ်ခြင်းပညာရပ် အကြောင်းကို နည်းနည်းပါးပါး သိထားပါတယ်။ ဆရာတော့်ကို ဒါတွေ ဖြေရှင်းပေးပြီး ကံဆိုးတာတွေကို ဖယ်ရှားပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ တခြားသူတွေကို ကူညီရတာ ပျော်စရာ တစ်ခုပါပဲ"

"မင်း... မင်း" ဘုန်းကြီးမှာ အံ့သြခြင်းနှင့် ဒေါသထွက်ခြင်းတို့ ဒွန်တွဲနေပြီး သူ၏ လက်ကို ပြန်ရုပ်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ကြယ်ရောင် ကြိုးများက မြဲမြံစွာ ဖမ်းဆုပ်ထားလေသည်။

ကျိုးယန်က ဘုန်းကြီး၏ လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ အတင်း ဖြဲကားကာ လက်စွပ်ကို ချွတ်ယူလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်ထဲတွင် ချိန်ဆကြည့်ကာ ကျေနပ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

"ရပါပြီ၊ ကံဆိုးတာတွေ ဖယ်ရှားပြီးသွားပါပြီ။ ဆရာတော် အခု စိတ်အေးအေး ထားလို့ ရပါပြီ"

သူက လက်စွပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး နောက်ဘုန်းကြီးတစ်ပါးဆီသို့ လှည့်ကာ သူ၏ အပြုံးမပျက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာတော်၊ ဆရာတော့် လက်စွပ်ကလည်း ပြဿနာ နည်းနည်း ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပြုပါဦး..."

...အဝေးတစ်နေရာတွင် လော့ချင်းရင်က မှင်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဒါဆို... တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်းက စောစောက သရုပ်ဆောင်နေခဲ့တာပေါ့။

ကျိုးယန်က ဒီမှာ ကြိုတင်ပြီး အစီအရင် တစ်ခု တပ်ဆင်ထားခဲ့တာလား။

သူတို့နှစ်ယောက်က... ဒီမှာ တမင်သက်သက် ငါးမျှားနေကြတာပေါ့လေ။

သူမ၏ ခေါင်းများ ထူပူလာပြီး၊ ခဏတာမျှ မည်သို့သော အမူအရာ လုပ်ပြရမည်ကိုပင် သူမ မသိတော့ပေ။

စစ်ချန်က အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကျိုးယန် အလုပ်လုပ်တာ တော်တော်လေး စနစ်ကျတယ်"

ထို့နောက် သူက လှည့်ကာ ကြောင်အမ်းနေဆဲဖြစ်သော လော့ချင်းရင်ကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

လော့ချင်းရင်က စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ အတင်းအကျပ် ကူညီခြင်း မြင်ကွင်းမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆုတ်ခွာသွားသော စစ်ချန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

...နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြန်သည်။

စစ်ချန်က လော့ချင်းရင်ကို ခေါ်ကာ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားရင်း စမ်းချောင်းတစ်ခုအနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူတို့ အနားမကပ်ရသေးခင်မှာပင် ရှေ့မှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

အသံများက အလွန် ရင်းနှီးနေသည်။

တစ်သံက ကြည်လင်ပြီး နောက်တစ်သံက ဩရှရှ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် ထပ်မံ ရပ်တန့်သွားပြီး လော့ချင်းရင်ကလည်း နားလည်မှုရှိစွာဖြင့် လိုက်ပါရပ်တန့်ကာ ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။

ခြုံနွယ်များ၏ ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် စမ်းချောင်း၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင် ရပ်နေကြသော မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်ကို မြင်တွေ့ရပြီး တစ်ယောက်စီတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ မသာမယာ ဖြစ်နေကြသည်။

စမ်းချောင်း၏ ဒီဘက်ကမ်းတွင်တော့... ဆုန်ချီက အောက်သို့ ငိုက်ဆင်းနေသော ထူထပ်သည့် သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် သူတို့ကို ကျောခိုင်းကာ ထိုင်နေသည်။

သူ၏ မျက်နှာကို ဘေးသို့ လှည့်ထားပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မော့ထားကာ၊ သူ၏ အကြည့်က အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးကြည့်နေသည်... သို့သော် အဝေးတွင်လည်း သစ်ပင်များသာ ရှိနေသည်။

ဟုန်ဖုန်းက ထိုသစ်ပင်၏ အမြစ်ကို မှီထားကာ ရင်ဘတ်တွင် လက်ပိုက်ထားပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ပင်စည်တွင် ထောက်ထားသည်။

ဆုန်ချီ၏ အသံက အရင် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြည်လင်ကာ စည်းချက်ကျနေသည်။

"ဒီလမ်းကို ငါဖောက်ခဲ့တာ"

ဟုန်ဖုန်းက မော့ပင်မကြည့်ဘဲ အသံပြတ်ပြတ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီသစ်ပင်ကို ငါစိုက်ခဲ့တာ"

ဆုန်ချီက ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားက နေရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်သွားသည်။

"မင်းတို့ ဒီကနေ ဖြတ်သွားချင်ရင်"

ဟုန်ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ကျားမျက်လုံးများက အုပ်စုကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ လက်စွပ်တွေကို ချထားခဲ့ကြ"

သူတို့နှစ်ဦး၊ အပေါ်တစ်ယောက် အောက်တစ်ယောက်က စကားလုံးများနှင့် စည်းချက်များကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ညီညာနေစေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ကြိုတင် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ထိုမြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကျင့်ကြံသူများက ဆုန်ချီကို မှတ်မိကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသား၏ မျက်နှာမှာ သံမဏိလို ပြာနှမ်းနေသည်။ "ဆုန်ချီ၊ မင်းက အနည်းဆုံးတော့ အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ နံပါတ်သုံး ပြီးတော့ ချန်းဖုန်းတောင်ရဲ့ တပည့်ရင်း တစ်ယောက်လေ။ မင်းမှာ အရှက်မရှိဘူးလား"

ဆုန်ချီက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာသည်။

နေရောင်ခြည်က သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာအသွင်ပေါ်သို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကျရောက်နေပြီး၊ သူ၏ ပြီးပြည့်စုံသော မေးရိုးအချိုးအစားကို ပုံဖော်ပေးနေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများက လွမ်းဆွေးနေပြီး ကမ္ဘာကြီးက ငါ့ကို နားမလည်ဘူး ဆိုသည့် အထီးကျန်မှုမျိုးကို သယ်ဆောင်ထားသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ခင်ဗျား နားမလည်ပါဘူး"

သူက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဒါက လုယက်တာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါက... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ပေါ့ပါးသွားအောင် ကူညီပေးနေတာပါ"

"ကျွန်တော်တို့က တခြားသူတွေကို ကူညီရတာ ပျော်ရွှင်မှု တစ်ခုပါပဲ"

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကျင့်ကြံသူများ - "???"

ဟုန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာက လေးနက်နေသည်။ "ပြီးတော့ ငါတို့ဆီမှာ အရမ်းကို မြင့်မားတဲ့ သိုင်းကျင့်ဝတ် ရှိတယ်"

ဟုန်ဖုန်းက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ "တစ်ယောက်ချင်း"

ထို့နောက် သူက ဒုတိယ လက်ချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ငါတို့က မင်းတို့ကို ဝိုင်းရိုက်မယ်"

နောက်ဆုံးတွင် သူက လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပူးကာ တစ်ဖက်သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ရွေး"

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လူများက ပေါက်ကွဲလွယ်သော ဒေါသ ရှိကြသည်။ သူတို့က ၎င်းကို သည်းမခံနိုင်ကြပေ။

"မင်းအဘိုးကြီးကို သွားရွေးလိုက်"

ခေါင်းဆောင်အမျိုးသားက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြ။ ဒီအရှက်မရှိတဲ့ ကောင်နှစ်ကောင်ကို သတ်ပစ်"

ဆုန်ချီက ခေါင်းခါရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟူး... ခင်ဗျားတို့ လူတွေ... ကျွန်တော် အရမ်းကို စိတ်ပျက်မိတယ်"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝိညာဉ်အလင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ဓားအငွေ့အသက်များနှင့် ဓားပြားအငွေ့အသက်များ နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားကာ၊ ကျားဟိန်းသံများနှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ရောယှက်သွားတော့သည်။

လော့ချင်းရင်က စောင့်ကြည့်နေရင်း မျက်ခွံများ လှုပ်ရွသွားသည်။

သူမက စစ်ချန်၏ အင်္ကျီလက်စကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ ငါတို့ မကူညီဘူးလား။

စစ်ချန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"

လော့ချင်းရင်က ထုံထိုင်းစွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။

...

သူတို့နှစ်ဦးက စမ်းချောင်းတစ်လျှောက် ဆက်လက် လျှောက်သွားကြသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့က အနည်းငယ် ပိုကြာကြာ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

မထူးဆန်းစွာပင် ရှေ့မှ တိုက်ခိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပို၍ပို၍ နီးကပ်လာသည်။

စစ်ချန်က သစ်ပင်အချို့ကို ကွေ့ပတ်သွားလိုက်ရာ ရှေ့ရှိ သစ်တောကွင်းပြင်ထဲတွင် လူနှစ်အုပ်စု မြေကြီးပေါ် လဲကျနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဘယ်ဘက်တွင် အနောက်ပိုင်းဒေသမှ ဘုန်းကြီး လေးငါးပါးခန့် ရှိနေပြီး၊ ညာဘက်တွင် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကျင့်ကြံသူ ခြောက်ယောက် ခုနစ်ယောက်ခန့် ရှိနေသည်။ သူတို့အားလုံးက မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေကြပြီး၊ နှစ်ဖက်စလုံး အကြီးအကျယ် နစ်နာဆုံးရှုံးထားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်။

မြည်းမွဲကြီးက သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်အပင် တစ်မျိုးကို ခေါင်းငုံ့ကာ ဝါးစားနေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီး ဘုန်းကြီးများထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူတို့၏ သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ စတင် ဖြုတ်ယူတော့သည်။

"မင်း... ရှဲ့ချန်ရှင်း။ ယုတ်မာလိုက်တာ။ မင်းရဲ့ ရွှမ်ယိတာအိုဂိုဏ်း က ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားတဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ရဲ့သားနဲ့ မင်းက တကယ်ပဲ..."

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြင့် ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဆဲရေးလိုက်သည်။

"ငါတို့နဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က လူတွေ အပြန်အလှန် အင်အားကုန်ခမ်းသွားတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်ပြီးချိန်ကျမှ မင်းက ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်ရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"...အရှက်မရှိမှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက သိုလှောင်လက်စွပ်များကို ရေတွက်နေစဉ် ၎င်းကို ကြားသောအခါ မြည်းမွဲကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဟွေဟွေ၊ သူ ငါ့ကို ဆဲနေတယ်"

မြည်းမွဲကြီးက ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ဖြင့် ပြေးလာရာ ၎င်း၏ ခွာများက ဒေါက် ဒေါက် ဟု အသံမြည်သွားပြီးနောက် နောက်ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ တစ်ချက် ကန်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း ခနဲ အသံထွက်လာသည်။

ဘုန်းကြီး၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

ကန်ပြီးနောက် မြည်းမွဲကြီးက ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ဝိညာဉ်အပင်ကို ပြန်သွားဝါးစားနေလေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက နောက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ လက်ထဲရှိ အဝတ်အိတ်ကို ချိန်ဆကြည့်နေသည်။

အတွင်းမှ ထိခိုက်သံများကို ကြားရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ချန်နှင့် လော့ချင်းရင်တို့ သစ်တောအစွန်းမှ မြစ်ကမ်းစပ်သို့ လျှောက်လာသည်ကို အမှတ်မထင် မြင်လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုစစ်လား"

ရှဲ့ချန်ရှင်း မှင်သက်သွားသည်။

သူက စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် စစ်ချန် လာခဲ့သော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ကာ လုံးဝ ကြောင်အမ်းနေသည့်ပုံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းက မြောက်ဘက်ကို သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

စစ်ချန်က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မြောက်ဘက်ကို သွားနေတာပါ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း - "..."

စစ်ချန်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော လော့ချင်းရင်၏ ခေါင်းထဲတွင် ဒိန်း ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

စောစောက မြင်ကွင်းတွေ... သစ်ရွက်တွေကို အကဲခတ်တယ်၊ သစ်ခေါက်တွေကို လေ့လာတယ်၊ သေချာပေါက် လမ်းညွှန်တယ်၊ အစမှတ်ကို ပြန်ရောက်လာတယ်၊ လမ်းကြောင်းပြောင်းပြီး ထပ်လျှောက်တယ်၊ အဆုံးမှာတော့ တစ်ပတ်ပြန်လည်လာတယ်...

အဲဒါက ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ကောက်ချက်ချနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သစ်သီးကို ရှာဖွေနေတာလည်း မဟုတ်ဘူး။

သူက ရိုးရိုးလေးပဲ... လမ်းကြောင်း မှတ်ဉာဏ် လုံးဝ မရှိတာ။

ဤအတွေးက သူမကို တူအကြီးကြီး တစ်ချောင်းနှင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွားစေသည်။

နေပါဦး။

အကယ်၍ စစ်ချန်က လမ်းမသိတတ်ဘူး ဆိုရင်... ဒါဆို သူတို့ရဲ့ ဒီအချိန်တစ်လျှောက်လုံး ခရီးစဉ်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စက်ဝိုင်းပုံ လေ့လာနေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ လုံးဝကို... ရည်ရွယ်ချက်မဲ့ လျှောက်သွားနေခဲ့တာပေါ့။

အခုအချိန်မှာ တခြားအုပ်စုတွေက အားလုံး အလေးအနက်ထားပြီး တခြားသူတွေကို ကူညီရတာ ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခုပါပဲ လုပ်နေကြကာ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို ရူးသွပ်စွာ လုယက်နေကြတယ်။

သူမနဲ့ စစ်ချန် ကရော။

သူတို့က လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ရင်း ရှုခင်းတွေကို ခံစားနေကြပြီး၊ အမှတ်မထင် သူတို့အသင်းဖော်တွေရဲ့ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို လိုက်ကြည့်နေကြတာလေ။

လော့ချင်းရင်၏ ခေါင်းထဲသို့ ကြောက်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်... လောင်းကြေး... မြည်းမွေးဖြီးပေးရမှာ... တစ်လတိတိ...

လော့ချင်းရင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

ပြီးပြီ။ ငါတော့သွားပြီ။ ဒီလမ်းကြောင်းမသိတဲ့လူနောက်လိုက်မိတာ မှားပြီ။