အခန်း (၁၅၉)

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်းရှိ အခြားတစ်နေရာတွင်။

ယဲ့ကျင်းက ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော အိမ်မြှောင်တစ်ခုကို ပိုက်ထားသည်။

အိမ်မြှောင်ထဲမှ အပ်တံလေးက ရူးသွပ်နေသည့်အလား လှည့်ပတ်နေပြီး ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိပေ။

'ဒါ ပျက်နေတာလား'

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အိမ်မြှောင်၏ အခွံကို ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအိမ်မြှောင်ကို ဤ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွက် အထူးတလည် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အင်ပါယာ မျိုးနွယ်စုအတွက် အိမ်ကွင်း အားသာချက် သေးသေးလေး တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက လူတစ်ယောက်၏ အကြမ်းဖျင်း တည်နေရာကို ခြေရာခံပေးနိုင်သည်။

ပစ်မှတ်ကတော့ သေချာပေါက် သူ၏ ဝမ်းကွဲ ဖြစ်သူ စစ်ချန် ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်မှာ နှစ်နာရီကျော်ပင် ကြာမြင့်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အပ်တံလေး၏ လမ်းညွှန်မှုနောက်သို့ လိုက်ကာ၊ သူတို့က သစ်တောများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်၊ တောင်ကုန်းများကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်၊ မြစ်များကို ဖြတ်ကူးခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ သားကောင်နှင့် နီးကပ်သွားတိုင်း၊ အိမ်မြှောင်က ထိန်းချုပ်မရအောင် လည်ပတ်သွားတော့သည်။

ချန်ရှောင် က စမ်းချောင်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ လက်ဆေးနေသည်။ သူက မော့ကြည့်လိုက်သည်။ 'အဲဒီ စစ်ချန် ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက... ငါးရှဉ့်တစ်ဝက်များ သွေးပါနေသလား'

ကလေးဘဝက ဖူးဖူးလုံးလုံး ကောင်လေးသည် ယခုအခါ ပခုံးကျယ်ကျယ်နှင့် ခါးမတ်မတ် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ကြီးပြင်းလာခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ ယခင်က ရိုင်းစိုင်းသွက်လက်သော အရိပ်အယောင်လေးများ ကခုန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

လင်ချင်းဟယ် က ယဲ့ကျင်း၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူမ၏ အဝါနုရောင် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်ရုံက နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရေကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။

သူမက ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်နေသော အပ်တံကို ကြည့်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ 'ဘယ်သူမှ ဒီလောက်တော့ မချောကျိနေဘူး။ ငါတို့ ဆံပင်တစ်မျှင်စာလောက် နီးကပ်သွားတိုင်း...'

စစ်ချန် ကလေးဘဝတုန်းက ပုံစံကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ တိတ်ဆိတ်တယ်၊ လိမ္မာတယ်၊ ရုပ်ပုံလေးတစ်ပုံလို ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေတတ်တယ်။

သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထွက်ပြေးတဲ့နေရာမှာ ဒီလောက်တောင် တော်လာရတာလဲ။

ယဲ့ကျင်းက သူ၏ နားထင်များကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူက လင်ချင်းဟယ်၊ ချန်ရှောင် နှင့် အမှန်တရား၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သိရှိထားသော ယုံကြည်ရသည့် တော်ဝင် အရိပ်သက်တော်စောင့် လေးဦးကိုသာ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွက် ခိုင်မာသော လူစာရင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ စိန်ခေါ်မှုမရှိဘဲ မောက်မောက်မာမာ လမ်းလျှောက်သွားနိုင်လောက်အောင်တော့ မစွမ်းထက်ပေ။

သူ စစ်ချန်ကို အမြန်ဆုံး ရှာတွေ့ဖို့ လိုသည်။

"အရှင်မင်းသား၊ ဆက်လိုက်ကြမလား" အစောင့်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းက ပြန်မဖြေပေ။

သူက အိမ်မြှောင်ကို အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်စာမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက်၊ စောင့်ရန် လက်မြှောက်ပြလိုက်သည်။

အပ်တံလေးက... နှေးကွေးသွားသည်။

၎င်းက အရှေ့တောင်ဘက်သို့ တုန်ခါသွားပြီး၊ မြောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် အရှေ့နှင့် အရှေ့မြောက်ကြားတွင် ညပ်သွားပြီး တုန်ရီနေတော့သည်။

ယဲ့ကျင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "သူ့နောက်ကို လိုက်ကြ"

"ဒါကိုတော့ ငါ မယုံနိုင်ဘူး"

...

လော့ချင်းရင် က ထို ကောက်ကွေးနေသော သစ်ပင်ကို တတိယအကြိမ်မြောက် ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သစ်ကိုင်းများကြားတွင် ငှက်သိုက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြတ်သွားစဉ်က ၎င်းထဲတွင် ဥသုံးလုံး ရှိနေခဲ့သည်။

ယခုလည်း ဥသုံးလုံး ရှိနေဆဲပင်။

သူမက စစ်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူက အခြား သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ အကြည့်က သစ်ပင်ထိပ်ဖျားဆီသို့ စူးစိုက်နေကာ၊ အာရုံစိုက်နေပုံရသည်... သို့မဟုတ် ထိုသို့ ထင်ရသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်" နောက်ဆုံးတွင် သူမ ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်" သူက နောက်ကြောင်းပြန်မကြည့်ပေ။

"ငါတို့..."

သူမ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "ဒီနေရာကို အရင်က ရောက်ဖူးတယ် မဟုတ်လား"

စစ်ချန်က စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရောက်ဖူးတယ်"

"ပြီးတော့ အခု ငါတို့က..."

"မြောက်ဘက်ကို သွားနေတာလေ" ဟု သူက လုံးဝ သေချာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လော့ချင်းရင် "..."

သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် မွန်းကြပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမက တည်ငြိမ်စွာ အသက်ရှူလိုက်ပြီး တတ်နိုင်သမျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီက မြေမျက်နှာသွင်ပြင်က ခက်ခဲတယ်၊ ပြီးတော့ ပုံရိပ်ယောင်တွေကလည်း အထောက်အကူ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒီလိုဆိုရင်ရော... ခဏလောက် ကျွန်မ ရှေ့ကနေ လမ်းပြပေးရမလား"

ထိုစကားများ သူမ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူမ နောင်တရသွားတော့သည်။

အကြောင်းမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော တွန့်ဆုတ်နေသည့် အမူအရာကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

စစ်ချန်က အမှန်တကယ်ပင် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သည်။

စကြာဝဠာ ကြီးထဲမှာဆိုရင်၊ တခြား ကောင်းကင်ရုပ်အလောင်းတွေ အားလုံးက သူ့ကို ဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်နေကြတာလေ...

ရှင်းလင်းတယ်။

စနစ်ကျတယ်။

သူက ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် လမ်းပျောက်သွားရတာလဲ။

နေပါဦး။

သူ့ကို ဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်နေတာ ဟုတ်လား။

မဝင်ရောက်ခင်က ကျိုးယန်က အုပ်စုလိုက် တိုက်ပွဲ အခြေအနေတွေမှာ အမြင့်ကြီး ပျံသန်းတာ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားအာရုံ နဲ့ စောစောစီးစီး ရှာဖွေတာမျိုး မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲလို့ အမှတ်တမဲ့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီလို လုပ်တာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖော်ပြရာရောက်ပြီး ပြဿနာတွေ ဒါမှမဟုတ် ဝိုင်းရိုက်ခံရတာကိုတောင် ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်နိုင်တယ်တဲ့။

ဘယ်သူမှ မပျံသန်းခဲ့ကြသလို၊ ဘယ်သူမှလည်း သူတို့ရဲ့ အာရုံတွေကို မဖြန့်ကျက်ခဲ့ကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ စစ်ချန်က တွေးမိသည် ငါက အဲဒါကို ကြောက်နေဖို့ လိုလို့လား။

ထင်ရသလောက်တော့... မလိုဘူးထင်တယ်။

သူက ကောင်းကင်ဆီသို့ အကြည့်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

တောက်ပနေသော နေမင်း တစ်စင်းက အထက်တွင် တွဲလောင်းကျနေပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို လင်းထိန်စေနေသည်... အစီအရင် မှ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခု၊ အတုအယောင်သာ ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူကတော့... အစစ်အမှန်လေ။

စစ်ချန်က လော့ချင်းရင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"လမ်းရှာဖို့ မလိုတော့ပါဘူး"

လော့ချင်းရင်၏ နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်သွားသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည် ကျိုးယန်၏ အကူအညီပေးခြင်း၊ ဆုန်ချီ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ပေါ့ပါးစေခြင်း၊ ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ အမှိုက်ကောက်သူ ဒဿန။

အခု စစ်ချန်ရဲ့ အလှည့် ရောက်လာပြီပေါ့။

"ဘာ... ဘာလုပ်မလို့လဲ"

သူက ပြန်မဖြေပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက မှိတ်ထားပြီး ဖြစ်နေပြီ။

ဝီ... စစ်ချန်၏ ဧရာမ နတ်ဘုရားအာရုံ ကြီးက ဒုတိယ နေမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ တောက်ပမှုက နဂါးအရိပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ လက်မတိုင်းသို့ လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်၊ မိုင်ရှစ်ရာ ကျယ်ဝန်းသော တောင်များ၊ ရေကန်များနှင့် ရွှံ့ညွန်များ တစ်ခွင်ရှိ၊ လမ်းလျှောက်နေဆဲ၊ ပုန်းအောင်းနေဆဲ၊ တိုက်ခိုက်နေဆဲ၊ သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးနေဆဲဖြစ်သော ကျင့်ကြံသူ တိုင်း... သူတို့ ဘယ်နေရာမှာပဲ ရောက်နေရောက်နေ၊ ဘာပဲ လုပ်နေလုပ်နေ... ရေခဲသလိုရပ်သွားကြတော့သည်။

အရှေ့တောင်ဘက် မိုင်သုံးဆယ် အကွာတွင်။

ကျိုးယန်နှင့် ဟေးစန်းတို့က သူတို့၏ တတိယမြောက် ဖောက်သည် ကို လိမ်လည်ရန်အတွက် သစ်ရွက်ကြွေပုံကြီးထဲတွင် နေရာယူပြီး အထိုင်ချပြီး ဖြစ်သည်။

ဟေးစန်းက မြေကြီးပေါ်တွင် သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်ဆင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ "ဒီစာပေပညာရှင်ကတော့ လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်လောက်တောင် ခံနိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်" ဟု တီးတိုး ရေရွတ်နေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ရေခဲသွားကြသည်။

အသေဟန်ဆောင်နေသော ဟေးစန်းက လန့်ဖြတ်ကာ မြေကြီးပေါ်မှ ခုန်ထလာပြီး၊ သူ၏ ဝက်ဝံမျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ အပြည့် ရေးဆွဲထားလျက် "ဘာ... ဘာသောက်ရေးလဲဟ" ဟု အော်လိုက်သည်။

ကျိုးယန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက လှုပ်ရွသွားသည်။ "အစ်ကိုစစ်... ဒါက နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား"

...

စမ်းချောင်းဘေးရှိ ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုတွင်၊ ဆုန်ချီက နောက်ဆုံးရောက်လာသော ကံမကောင်းသည့် လမ်းသွားလမ်းလာများကို အလဲထိုးရန်အတွက် ဓားကို ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြထားသည့် ပိုစ့် ကို ပေးပြီးသားဖြစ်သည်။

ဟုန်ဖုန်းက မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခေါင်းကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိချကာ အရိုအသေပေးခိုင်းနေသည်။

နတ်ဘုရားအာရုံ က ဖြတ်သန်းသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူတို့နှစ်ဦးလုံး ရေခဲသွားကြသည်။

ဆုန်ချီက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "ဒါဆိုရင် အစ်ကိုစစ်က... ပိုက်ကွန် တစ်ခုလုံးကို ရုတ်ဖို့ လုပ်နေတာပေါ့"

"တကယ်ကို... ငါတို့အားလုံးအတွက် စံပြပါပဲ"

...

ပိုမို ဝေးကွာသော သစ်တောကွင်းပြင် တစ်ခုတွင်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်းက နောက်ဆုံး သိုလှောင်လက်စွပ် ကို သူ၏ အဝတ်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးသည်။

ဟွေဟွေက လန့်သွားပြီး ၎င်း၏ ခွာများက လေထဲတွင် လှုပ်ယမ်းသွားသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ယခုလေးတင် လုယူလာခဲ့သော လက်စွပ်က ကလောက် ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူက ကောက်ယူရန် ငုံ့လိုက်ပြီး၊ ဖုန်ခါလိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ပြိုင်ပွဲက စောစောစီးစီး ပြီးသွားမယ့်ပုံပဲ"

ဟွေဟွေက သူ့ကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ လက်မောင်းကို ခေါင်းဖြင့် တိုက်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ၎င်း၏ လည်ပင်းကို ကုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အမွေးဖြီးပေးရမယ့် အချိန်ဇယား... တစ်လတိတိ၊ တစ်ရက်တောင် မလျှော့ဘူး... အတည်ပါပဲ"

...

ထို နတ်ဘုရားအာရုံ က အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းပြီး၊ သာမန်လူတွေကို... အရမ်းကို အရေးမစိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။

၎င်းက ပွင့်လင်းစွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းကို သိစေလိုက်သည် ငါက မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မဟုတ်ဘူး။

ငါက... ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင်။

အနောက်ပိုင်းဒေသမှ ဘုန်းကြီးများ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ ဓားသမားများ၊ မဟာယင် မှ ကျင့်ကြံသူများ... လူတိုင်းက တူညီသော ဦးတည်ရာ တစ်ခုတည်းဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုဦးတည်ရာက နတ်ဘုရားအာရုံ ၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည်။

အချို့က ထိုရှာဖွေမှုကို ပိတ်ဆို့ရန် လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း၊ နတ်ဘုရားအာရုံ က အတားအဆီး အားလုံးကို လျစ်လျူရှုသွားသည်ကိုသာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

နေရောင်ခြည်ကဲ့သို့ပင်၊ ၎င်းက ထောင့်တိုင်းဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထို့နောက် အသံတစ်သံ... တည်ငြိမ်ပြီး၊ နူးညံ့ကာ၊ ဖန်သားကဲ့သို့ ကြည်လင်နေသော အသံတစ်သံက စိတ်တိုင်းတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ။ ကျွန်တော်က စစ်ချန် ပါ"

၎င်းကို လက်ခံနိုင်ရန် သူတို့ကို အချိန်ပေးနေသည့်အလား ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။

ထို့နောက် ဆက်ပြောလာသည်။

"အချိန်ကုန် သက်သာအောင်နဲ့ မလိုအပ်တဲ့ ပဋိပက္ခတွေကို ရှောင်ရှားနိုင်အောင်လို့..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ဆီကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လာခဲ့ကြပါ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို ပေးအပ်လိုက်ပါ"

နောက်ထပ် ရပ်နားမှုတစ်ခု။

ပြီးတော့ နောက်ဆုံး ဖြည့်စွက်ချက်တစ်ခု။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့ အားလုံး..."

"...ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိုင်းရံထားခြင်းကို ခံထားရပါပြီ"

“မပေးရင်… အရိုက်ခံရမယ်”

...

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လေတိုက်ခတ်မှု ရပ်တန့်သွားသည်။

ငှက်များ အော်မြည်ခြင်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။

စမ်းချောင်း၏ ရေစီးသံပင်လျှင် ငြိမ်သက်သွားသည့်အလားပင်။

လူတိုင်းက မျက်နှာတွင် အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရေခဲနေကြသည်။

စကားလုံးများက သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ မင်းတို့ ဝိုင်းရံခံထားရပြီ။

ဝိုင်းရံခံထားရပြီ ဟုတ်လား။

နယ်မြေတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

"သူ ရူးသွားပြီလား"

"လူတစ်ယောက်တည်းက ငါတို့အားလုံးကို ဝိုင်းရံထားတယ် ဟုတ်လား"

"ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်လဲ။ သူက ငါတို့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

"အရှေ့ပိုင်းဒေသက အရမ်းကို လွန်လွန်းနေပြီ"

အနောက်ပိုင်းဒေသမှ ဘုန်းကြီးများ က အံ့အားသင့်မှုမှသည် ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လူများ၏ ဓားများက ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေကြသည်။

မဟာယင် အဖွဲ့များထဲတွင်လည်း၊ အချို့က ပြာနှမ်းသွားကြသည်။

ခဏတာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားပြီးနောက်၊ အဖွဲ့တိုင်းနီးပါးက တူညီသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချမှတ်လိုက်ကြသည် ပူးပေါင်းကြ။ လူတိုင်းကို စစ်ကြေညာခဲ့တဲ့ အဲဒီ အရူးကောင်ကို ချေမှုန်းပစ်ကြ။

သူ ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်နေပါစေ၊ ဒီလို ပွင့်လင်းတဲ့ ရန်စမှုမျိုးကို အရက်စက်ဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ ချေမှုန်းပစ်ရမယ်။

ဒါမှမဟုတ်ရင်၊ ဘယ်သူမှ ကိုယ့်မျက်နှာကို ပြဝံ့တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

ပုံရိပ်များက သစ်တောများ၊ ချောက်ကမ်းပါးများနှင့် မြစ်ကြမ်းပြင်များမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ စစ်ချန်၏ တည်နေရာဆီသို့ ပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။

မှောင်မည်းနေသော အစုအဝေးကြီးတစ်ခုက၊ လန့်ဖြတ်သွားသော ကျိုင်းကောင်အုပ်ကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ပင်...

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ၏ အခြားတစ်နေရာတွင်တော့၊ ယဲ့ကျင်း၏ အိမ်မြှောင်က မြေကြီးပေါ်သို့ ကလောက် ခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သူ့ဘေးတွင်၊ ချန်ရှောင် က ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် မှင်သက်စွာ ရပ်နေသည်။

လင်ချင်းဟယ်၏ မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်နေသည်။

အရိပ်သက်တော်စောင့် လေးဦးက သူတို့၏ လက်နက်များကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြရာ၊ သူတို့၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ စိုရွှဲနေသည်။

"သူ..."

ချန်ရှောင် က နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ကျလာသည်။ "သူ ရူးသွားပြီလား"

ယဲ့ကျင်းက နတ်ဘုရားအာရုံ ၏ အရင်းအမြစ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုဦးတည်ရာက လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံး၏ အာရုံစူးစိုက်ရာ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မုန်တိုင်း၏ မျက်လုံး။

"သွားကြစို့"

ယဲ့ကျင်းက လှည့်ကာ ထိုဘက်သို့ အပြေးအလွှား သွားတော့သည်။

"အရှင်မင်းသား"

ချန်ရှောင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားသည်။ "အခုဆို အရမ်း အန္တရာယ်များနေပြီ။ လူတိုင်းက အဲဒီဘက်ကို သွားနေကြမှာ..."

"အဲဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ငါတို့ သွားရမှာပေါ့"

ယဲ့ကျင်းက ခြေလှမ်းကို မပျက်စေဘဲ သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"မင်း နားမလည်ဘူးလား။ ငါ သူ့ကို တွေ့ရမယ်"

ချန်ရှောင် နှင့် လင်ချင်းဟယ်တို့က အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားကြတော့သည်။