အခန်း (၁၆၁)

မီးလုံးများ။

အဖြူရောင် မီးလုံးများ။

ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်အထိ ထူထပ်များပြားလှသည်။

စောစောကမှ တိုက်ခိုက်ရန် အော်ဟစ်နေခဲ့ကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လို မီးအမျိုးအစားလဲ" တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဟွေချန်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ပုတီးစေ့များကို အလျင်အမြန် လှည့်ရင်း မီးလုံးများကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

ဒါက အခြေခံဓာတ်ကြီးငါးပါး မီး လုံးဝ မဟုတ်သလို၊ သူ သိထားတဲ့ ဘယ်လို ထူးဆန်းတဲ့ မီးမျိုးမှလည်း မဟုတ်ဘူး။

ရှောင်လင်၏ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ပေါ်ရှိ သွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး၊ သူ၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုများက သတိပေးချက်တစ်ခုကို အော်ဟစ်နေသည်။

စစ်ချန်ကလည်း ထိုမီးလုံးများကို ကြည့်နေသည်။

သူ အနည်းငယ်... သေချာမသိ ဖြစ်နေသည်။

ဒါတွေက အခြေခံအကျဆုံး ပေါင်းစပ်တုံ့ပြန်မှု ကို အသုံးပြုပြီး သူ၏ မသိစိတ်မှ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာတာပေါ့၊ ဒါက အရမ်းကို အားနည်းအောင် လုပ်ထားတဲ့ ဗားရှင်းလေ။

ဒါပေမဲ့ အားနည်းအောင် လုပ်ထားရင်တောင်မှ၊ အရင်က သူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားနဲ့ ပုံဖော်ခဲ့ဖူးတဲ့ မီးလုံး ဂါထာ နဲ့တော့ ကွာခြားနေဆဲပဲ။

"သတ်ဖြတ်တာကတော့... အရမ်း လွန်လွန်းတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ချိုးလိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။ သူတို့ ပြန်သွားပြီး ကုသမှု ခံယူလို့ ရတာပဲ။ သူတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်ကောင်းလာမှာပါ"

သူကိုယ်တိုင် အဲဒီလို ပြောခဲ့တာလေ။

အခု ဒီမီးလုံးတွေကို ကြည့်ရင်း... စစ်ချန် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ဖြစ်နိုင်တာက... သူ အရင်ဆုံး စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ကြည့်သင့်သလား။

ထို့ကြောင့် မျက်လုံးပေါင်း ရာချီ၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင်၊ စစ်ချန်က လူအုပ်ကြီးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အဝေးမှ တောင်တန်းများဆီသို့ မီးလုံးတစ်လုံးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်း၏ အမြန်နှုန်းက မမြန်လှပေ။

၎င်း၏ လမ်းကြောင်းက ဖြောင့်တန်းနေသည်။

လူတိုင်းက မီးလုံးလေး အဝေးသို့ ပျံသန်းသွားပြီး၊ သစ်တောကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ တောင်ကြောကို ကျော်လွန်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မိုင်တစ်ရာ အကွာရှိ တောင်ကြားတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ထို့နောက်...

ဝီ...

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်၊ တောင်ကြားရှိရာ အရပ်မှ မျက်စိကျိန်းမတတ် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

မြေကြီးက ပြင်းထန်စွာ စတင် တုန်ခါလာတော့သည်။

သစ်ပင်များ အတုံးအရုံး ပြိုလဲသွားကြပြီး၊ ကျောက်တုံးများ လိမ့်ဆင်းလာကာ၊ စမ်းချောင်းများ လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုက တောင်ကြား၏ အလယ်ဗဟိုမှ တိုက်ခတ်လာပြီး၊ ၎င်း၏ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

"ဝပ်နေကြ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အရင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လူတိုင်းက မြေကြီးပေါ်သို့ အလိုအလျောက် မှောက်ချလိုက်ကြသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်တွင် ဟေးစန်း၊ ကျိုးယန်၊ ဟုန်ဖုန်းနှင့် ဆုန်ချီတို့ အားလုံး ဝပ်နေကြသည်။

မြည်းမွဲကြီး၏ ခွာလေးဖက်စလုံး ပျော့ခွေသွားပြီး၊ ၎င်းက ချက်ချင်းပင် ဝပ်ချလိုက်ကာ ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာကို ဖွက်ထားလိုက်သည်။

လှိုင်းဂယက်က သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်တိုက်သွားသည်။

အဖြူရောင် အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ။

စစ်ချန် အပါအဝင် လူတိုင်းက တောင်ကြားဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာတွင်... မှိုပွင့်ပုံစံ တိမ်တိုက်တစ်ခု တက်လာသည်။

မူလ တောင်ကြား၊ သစ်တောနှင့် တောင်ကြောများ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ နယ်နိမိတ် က အပေါက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုတ်ပြဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လိမ်ကောက်နေသော အာကာသ အတားအဆီးများကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့နိုင်ပြီး၊ အပေါက်တစ်ပေါက် ဖောက်ခံလိုက်ရသည့်အလား၊ အပြင်ဘက်ရှိ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသော လေဟာနယ် လှိုင်းဂယက်များကို ဖော်ပြနေသည်။

မီးလုံးတစ်လုံး။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

လူတိုင်း နေရာတွင် အေးခဲသွားကြသည်။

ဟွေချန်၏ ပုတီးစေ့များက မည်သည့်အချိန်က မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားမှန်းပင် မသိလိုက်ပေ။

ရှောင်လင်၏ ဓားထိပ်က တုန်ရီနေသည်။

မဟာယင်၏ သံချပ်ကာနက် စစ်သူကြီး၏ ဦးထုပ်အောက်မှ မျက်နှာမှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။

ဒါက တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဟုတ်ရဲ့လား။

စောစောက သူ့ကို အားကုန်အောင်လုပ်မယ် ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သူများမှာ ယခုအခါ ခြေထောက်များ တုန်ရီနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အားကုန်အောင် လုပ်မယ် ဟုတ်လား။

မင်း အရင်သွားလေ။ ငါ့အိမ်မှာ အလုပ်လေးရှိလို့။ ပြန်လိုက်ဦးမယ်ညော် တာ့တာ။

...

စစ်ချန်က အပေါက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကျန်နေသေးသော မီးလုံး ကိုးရာကိုးဆယ့်ကိုးလုံးကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လက်တွေ ခြေထောက်တွေလောက်ပဲ ကျိုးသွားအောင် ငါ ဘယ်လိုလုပ် တိတိကျကျ တိုက်ခိုက်ရမလဲ။

လွဲချော်မှုက နည်းနည်း ကြီးမနေဘူးလား။

အဖွဲ့စည်းကမ်းကို သူကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်ခဲ့တာလေ၊ ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုလိုက်လို့တော့ မရဘူးမလား။

ထို့နောက် မည်သူက အရင် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်မသိ။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအုပ်ကြီးက ဝုန်း ခနဲ လေထဲသို့ ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။

ပြေးကြ။

မပြေးဘဲ သေဖို့ စောင့်နေရမှာလား။

စောစောကမှ စစ်ချန်ကို ရန်လိုစွာ ဝိုင်းရံချေမှုန်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ယခုအခါ လန့်ဖြတ်နေသော ယုန်များကဲ့သို့ ထွက်ပြေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်နှင့် မဟာယင် တို့မှ အားလုံး ရောနှောသွားကြပြီး၊ သူတို့၏ အဖွဲ့အစည်းများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ကြတော့ဘဲ မိဘများက သူတို့ကို ခြေထောက် နှစ်ချောင်းလောက် ပိုမမွေးပေးခဲ့သည်ကိုသာ နောင်တရနေကြသည်။

စစ်ချန်က အရူးအမူး ပြေးလွှားနေသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း ပို၍ပင် တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

ဒါက... သူ သူတို့ကို သေသေချာချာတောင် မဖျောင်းဖျရသေးဘူးလေ။

ဘာလို့ ပြေးကြတာလဲ။

သူတို့ကို ညင်ညင်သာသာလေး ဘယ်လို ထားရစ်ခဲ့ရမလဲ ဆိုတာကို သူ မစဉ်းစားရသေးပေ။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အတွက် စဉ်းစားပေးခဲ့သည်။

ကုချင်းသံ တစ်ခု။

လော့ချင်းရင်က ရူးသွပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမက သူမ၏ ကုချင်းကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး၊ သူမ၏ ဆံပင်မည်းများက အရိုင်းဆန်စွာ ကခုန်နေကာ၊ မျက်လုံးများ တောက်ပနေပြီး ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောနေလေသည်။

"ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"

သူမ၏ အသံက ဩရှနေသော်လည်း၊ သူမက ရယ်မောနေဆဲပင်။

"ဟီးဟီးဟီး..."

"မင်းတို့အားလုံး၊ ဒီသခင်မလေး ပြောတာကို နားထောင်ကြစမ်း..."

"...တတိယ အပိုဒ်ကို နားထောင်ကြစမ်း"

"မင်းတို့အားလုံးက မြည်းငတုံးတွေပဲ"

ဝီ...

အသံလှိုင်းများက မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ထွက်ပြေးနေသော ကျင့်ကြံသူများ၏ ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။

မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ရွှံ့နွံထဲတွင် နစ်ဝင်သွားသည့်အလား၊ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက နှေးကွေးပြီး တောင့်တင်းသွားကြသည်။

လော့ချင်းရင်က သူမ၏ ကုချင်းကို တီးခတ်ရင်း ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒီနေ့ ဒီတေးသွားကို..."

"မင်းတို့ သေတဲ့အထိ နားထောင်ရမယ်..."

ထွက်ပြေးနေသော ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း နှေးကွေးသွားသော်လည်း၊ သူတို့တွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

"ကျစ်... ဒီမိန်းမ ရူးနေပြီ"

စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။

ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီ။

အခွင့်အရေးကောင်းပဲ။

သူ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အသံလှိုင်းများကြားတွင် ရုန်းကန်နေရသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်ကာ၊ ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလာသည်။

သူ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဖြူစင်သော မီးလုံး ကိုးရာကိုးဆယ့်ကိုးလုံးက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ အရောင်က ဖြူစင်မှုမှသည် သာမန် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အပူချိန် အများကြီး ကျဆင်းသွားသည်။

စွမ်းအားက... ရာခိုင်နှုန်း ကိုးဆယ့်ကိုးလောက် ကျဆင်းသွားလောက်မလား။

အခုဆိုရင်... ဘယ်သူ့ကိုမှ သေစေမှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။

သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မီးလုံးများက မိုးစက်များကဲ့သို့ ရွာကျလာသည်။

မီးလုံးများက မိုးစက်များကဲ့သို့ အသံလှိုင်းများကြောင့် ခြေလှမ်း နှေးကွေးနေသော ကျင့်ကြံသူများထံသို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူကမျှ ၎င်းတို့ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ရဲကြပေ။

လူတိုင်းက အရူးအမူး ရှောင်တိမ်းကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ စိတ်များ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်နေလေသည်။

ထို့အပြင် လော့ချင်းရင်၏ ကုချင်း ဂီတက သူတို့ကို မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ကော်တစ်ခုကဲ့သို့ ကပ်တွယ်နေသောကြောင့် ရှောင်တိမ်းရန် မလွယ်ကူပေ။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း။

အချို့မှာ လွင့်စင်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် လိမ့်သွားကြသည်။

အချို့မှာ ဝတ်ရုံများ မီးလောင်သွားပြီး နာကျင်စွာ မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားကြသည်။

အချို့မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် သူတို့၏ ချီနှင့် သွေးများ ဆူပွက်လာကာ သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။

သို့သော် မည်သူမျှ မသေကြပေ။

တစ်ယောက်မှ မသေဘူး။

သူတို့က နောက်သို့ လွင့်စင်သွားရုံ၊ မီးလောင်သွားရုံ၊ သို့မဟုတ် သွေးအန်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထိမှန်သွားသော ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။

သူတို့၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ - ငါ... ငါ မသေဘူးလား။ စောစောက အဲဒီလောက် စွမ်းအားရှိတဲ့ မီးလုံးကို ငါ တကယ်ပဲ ခံနိုင်ရည် ရှိလိုက်တာလား။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အင်း၊ ဒီအင်အားက လက်ခံနိုင်စရာပဲ။

အရမ်း နူးညံ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေကတော့ ပိုပြီး အစွမ်းထက်ကြတယ်။

မကြာမီတွင်၊ ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လာကြသည်။

ဟွေချန်၏ ဗုဒ္ဓအလင်းများက တောက်ပစွာ လင်းလက်လာပြီး၊ အသံလှိုင်း၏ တုပ်နှောင်မှုကို အတင်းအကျပ် ချိုးဖျက်လိုက်သည်။

ရှောင်လင်က သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ လေဟာနယ်တစ်ခု ပွင့်သွားပြီး၊ အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

အခြားသော ဝိညာဉ်သန္ဓေတည်အဆင့် နှောင်းပိုင်း ကျင့်ကြံသူ အချို့ကလည်း သူတို့၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ပြသကာ ထိန်းချုပ်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

ထိုစဉ်... "ကျိုးယန်"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရပြီ"

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ခတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်နှာက ဖြူရော်နေပြီး နဖူးတွင် ချွေးများ စီးကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက လက်အမူအရာတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်... "ကြယ်မြစ်စစ်တုရင်ကစားပွဲ... အကျဉ်းချခြင်း"

သစ်တောတစ်ခုလုံး ကြယ်ရောင်များဖြင့် ချက်ချင်း လင်းလက်သွားတော့သည်။

မြေကြီးပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော အပြာရောင် ပုံစံများထဲမှ၊ မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်ကြိုးများက ချက်ချင်း ပစ်ထွက်လာပြီး ရုန်းကန်နေသော ကျင့်ကြံသူများ၏ ခြေကျင်းဝတ်များ၊ လက်ကောက်ဝတ်များနှင့် ခါးများကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

ပို၍ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်။

"ရှဲ့အိုကြီး"

ကျိုးယန်က သွားကိုက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

အကွာအဝေးက အရမ်း ကျယ်လွန်းတယ်၊ သူ အကြာကြီး တောင့်မထားနိုင်တော့ဘူး။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။

သူက လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်လက်လို ညွှန်ပြကာ သူ၏ ရှေ့တွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲလိုက်ပြီး၊ တိုးညင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"တရားဓမ္မတသောင်း ကျိန်စာ... တုပ်နှောင်ခြင်း"

သူ့နောက်ကျောမှ မရေမတွက်နိုင်သော မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင် အလင်းကြိုးလေးများက အသက်ဝင်နေသော စပျစ်နွယ်ပင်များကဲ့သို့ ပစ်ထွက်လာပြီး ကြယ်ရောင်များဖြင့် သော့ခတ်ခံထားရသူတိုင်းကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်။

ခေါင်းမှ ခြေဖျားအထိ သူတို့ကို တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်လိုက်သည်။

"ဆုန်ချီ"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"လာပြီ"

ဆုန်ချီက သူ၏ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ၊ သူ၏ ပုံရိပ်က လျှပ်စီးတစ်ခုကဲ့သို့ သစ်တောထဲတွင် အထက်အောက် ရွေ့လျားသွားသည်။

"ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့... ဓားနယ်ပယ်"

သူ့နောက်တွင် ထူထပ်သော ဓားပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ဓားပုံရိပ်ယောင် ထောင်ပေါင်းများစွာ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာပြီး ဟွေချန်နှင့် အခြားသူများကို ဓားပုံရိပ်ယောင် အချို့က လျင်မြန်စွာ တုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။

ဤနှောင့်နှေးမှုနှင့်အတူ သူတို့က စစ်ချန်၏ မီးလုံးများကို မရှောင်တိမ်းနိုင်ကြတော့ပေ။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း။

လူအနည်းငယ် မီးလုံးများ အထိခံလိုက်ရပြီး အော်ဟစ်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ထောင်းခနဲ ထသွားစေလျက် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

ဖုန်မှုန့်များ မငြိမ်သက်သေးပေ။

ရွှမ်း ရွှမ်း ရွှမ်း။

ဆုန်ချီ၏ ဓားပုံရိပ်ယောင်များက သူတို့၏ လည်ပင်းများပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ အနားယူသွားကြသည်။

ဤအချိန်တွင် ဟုန်ဖုန်းက ထွက်လာပြီး ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားနေဆဲဖြစ်သော မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ကျောကို ခြေဖြင့် နင်းထားလိုက်သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူက ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာက ဖုန်ထဲတွင် နစ်ဝင်သွားသည်။

ဟုန်ဖုန်းက ငုံ့ကာ သူ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲကိုင်ပြီး ခေါင်းကို မော့ကာ မြေကြီးနှင့် ဆောင့်လိုက်သည်။

ဒုတ်။

ဒုတ် ဒုတ်။

"မလှုပ်နဲ့"

ဟုန်ဖုန်းက ကျင့်ကြံသူ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ "ထပ်လှုပ်ကြည့်..."

ဒုတ်။

ကျင့်ကြံသူများ - "..."

ဟေးစန်းက နောက်ဆုံးမှ ထွက်လာသည်။

သူက ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ လည်ချောင်းဟန့်ကာ လက်များကို နောက်ကျောတွင် ထား၍ ရင်ဘတ်ကို ကော့လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ စတင်ပြီး... ကဗျာရွတ်တော့သည်။

"အဟမ်း"

"ဒီအခြေအနေမှာ... ဒီစာပေပညာရှင်က တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်"

ဟေးစန်းက ခေါင်းကို ယိမ်းနွဲ့ကာ စာပေပညာရှင်ဆန်ဆန် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ အပေါင်းတို့၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ကြ"

"မင်းတို့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို ပေးအပ်လိုက်ပါ"

"မတုံ့ဆိုင်းကြနဲ့၊ မဖုံးကွယ်ကြနဲ့"

"မဟုတ်ရင် မင်းတို့ရဲ့ အသားတွေ နာကျင်ရလိမ့်မယ်"

ရွတ်ဆိုပြီးနောက် သူက သူ၏ မေးစေ့ပေါ်ရှိ အမွေးများကို ကျေနပ်စွာ ပွတ်သပ်ရင်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့၊ ဘယ်လိုထင်လဲ"

"...ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာ မရှာကြပါနဲ့"

ဂျင်ကိုကြိုးဖြင့်တုတ်နှောင်ထားသလို တုပ်နှောင်ခံထားရသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အမူအရာများမှာ ပို၍ပို၍ ရုပ်ဆိုးလာကြသည်။

ဒီလို အနေရခက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြားမှာ... ဖြန်း ခနဲ အသံထွက်လာသည်။

တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်ခံထားရသော မြောက်ပိုင်းနယ်စပ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် တံတွေးထွေးကာ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"သတ်ချင်လည်း သတ်လိုက်။ ခုတ်ပိုင်းချင်လည်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်။ ငါ..."

သူ စကားမဆုံးလိုက်ပေ။

အမည်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ဘုန်း။

ကုချင်းကို ကိုင်ထားသော လော့ချင်းရင်က ၎င်းကို လှည့်ကာ ကျင့်ကြံသူ၏ နဖူးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်ကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

လော့ချင်းရင်က သူမ၏ ကုချင်းကို ပြန်ရယူလိုက်ပြီး၊ သတိလစ်နေသော ကျင့်ကြံသူကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဆက်လက် ရေရွတ်နေလေသည်။

"ဟားဟားဟား... မြည်းငတုံး..."

"မြည်းငတုံးတွေချည်းပဲ..."

အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်တွင် လူတိုင်းက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စုပေါင်း၍ တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။

ကျိုးယန် - "..."

ရှဲ့ချန်ရှင်း - "..."

ဆုန်ချီ - "..."

ဟေးစန်း - "..."

ဟုန်ဖုန်း - "..."

ဟွေဟွေ - "...ဟင်"

စစ်ချန်က သတိလစ်နေသော မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ကုချင်းတီးနေသော လော့ချင်းရင်ကို ကြည့်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် တုပ်နှောင်ခံထားရသော ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အခု စကားပြောလို့ ရပြီလား"

သူ၏ အသံက နူးညံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ အရှေ့ပိုင်းဒေသက..."

"...အကြောင်းပြချက် အရှိဆုံး လူတွေပဲ"