အခန်း (၁၆၂)

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ခေါက်လိုက်ပြီး လက်ပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ကာ အန္တရာယ်ကင်းမဲ့ဟန်ရှိသော အပြုံးကို ပြန်လည် တပ်ဆင်လိုက်သည်။

"အို... ငါတို့တွေ ရှုပ်ပွသွားအောင် လုပ်လိုက်မိပြီပါလား"

"တကယ်တော့..." ကျိုးယန်က ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံက ထူးကဲစွာ ရိုးသားနေလေသည်။ "ငါတို့က တကယ်ကို လူဆိုးတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး"

ဟေးစန်းက ဘေးမှနေ၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒီစာပေပညာရှင်နဲ့ အပေါင်းအပါတွေက အကြောင်းပြချက် အရှိဆုံး လူတွေပါ"

"အမှန်ပါပဲ"

ကျိုးယန်က စကားပြောနေစဉ် သူ၏ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ အဝါရောင် အဆောင်စာရွက် အထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကြားတွင် ကိုင်ကာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ငါတို့ အရှေ့ပိုင်းဒေသက ကျင့်ကြံသူတွေက အမြဲတမ်း သဘောထား ပြည့်ဝတတ်ကြတယ်လေ"

"ဒီနေ့တော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေကို ဖယ်ရှားပေးပြီး စိတ်နှလုံး ရှင်းလင်းသွားအောင် အခမဲ့ ယတြာချေပေးပါ့မယ်"

သူက ရှဲ့ချန်ရှင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှဲ့အိုကြီး၊ ကူညီပေးပါဦးလား"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ လျှောက်လာပြီး ကျိုးယန်နှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်၍ ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးက လက်များကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မြှောက်ကာ ရိုးရှင်းသော လက်သင်္ကေတ တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

"စိတ်နှလုံး ရှင်းလင်းခြင်း အစီအရင်၊ အသက်ဝင်စေ"

ထိုစကားများ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူတို့နှစ်ဦးကို ဗဟိုပြု၍ အစိမ်းနုရောင် အစီအရင် ပုံစံများက မြေပြင်တစ်ခွင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

အစီအရင်က တုပ်နှောင်ခံထားရသော ကျင့်ကြံသူ တိုင်း၏ အပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်နှင့် မဟာယင် တို့မှ လူများဖြစ်သည်။

ဟွေချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ခွံများက ပို၍ပို၍ လေးလံလာသည်။

ရှောင်လင်က သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူ၏ အသိစိတ်က မှုန်ဝါးသွားတော့သည်။

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်။

ဘုတ်၊ ဘုတ်။

လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်လေးကမှ စိုက်ကြည့်ကာ သွားကြိတ်နေခဲ့ကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ယခုအခါ အားလုံး လဲလျောင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ အသက်ရှူနှုန်းက တည်ငြိမ်နေပြီး၊ အမူအရာများက ပြေလျော့နေကြသည်။

သူတို့ အိပ်ပျော်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ အတော်လေး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေကြလေသည်။

အချို့မှာ ဟောက်ပင် ဟောက်နေကြသေးသည်။

ဟေးစန်းက မြေကြီးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အိပ်မောကျနေသည့် အလှလေး များ ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါပဲလား"

"တခြား ဘာလုပ်ရဦးမှာလဲ"

ကျိုးယန်က အဝါရောင် အဆောင်စာရွက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ "မင်းက တကယ်ပဲ တစ်ယောက်ချင်းစီကို သွားပြီး ကြင်ကြင်နာနာ ဖျောင်းဖျ နေချင်သေးလို့လား။ အဲဒီလိုဆို ဘယ်လောက်တောင် အချိန်ကြာလိုက်မလဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက အနီးဆုံးရှိ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး၏ လက်ချောင်းမှ သိုလှောင်လက်စွပ် တစ်ကွင်းကို ချွတ်ယူနေပြီဖြစ်ကာ၊ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ဤအလုပ်ကို ဘဝရှစ်ဆက်လောက် လုပ်လာခဲ့သည့်အလား ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လှသည်။

"မြန်မြန်လုပ်ကြ"

သူက ခေါင်းပင်မမော့ပေ။ "သူတို့ အိပ်မောကျနေတုန်းလေး အလုပ်ကို ပြီးအောင် လုပ်ကြရအောင်"

...ဤသို့ဖြင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ရိတ်သိမ်းမှု စတင်ပါတော့သည်။

မြင်ကွင်းက ခဏတာမျှ အနည်းငယ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသွားသည်။

အဖွဲ့သားများက တာဝန်ခွဲဝေမှု ရှင်းလင်းစွာဖြင့် သွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ဟေးစန်းက လက်စွပ်တစ်ကွင်း ချွတ်ယူလိုက်တိုင်း၊ သတိလစ်နေသော ကျင့်ကြံသူကို တီးတိုးရေရွတ်နေလေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေ၊ ဒါက မင်းအတွက် ဘေးဒုက္ခတွေကို ဖယ်ရှားပေးတာပါ။ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး"

"မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ယူပြီး မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ဖြတ်တောက်ပေးတာပါ။ ဘယ်လောက်တောင် ကုသိုလ်ရလိုက်လဲ၊ ဘယ်လောက်တောင် ကုသိုလ်ရလိုက်လဲ"

ဟုန်ဖုန်းက အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသူ ရှိမရှိ သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်သွားသူ ရှိမရှိကို စစ်ဆေးရသည့် တာဝန် ယူထားသည်။

သူ၏ နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်ကျသည်၊ လျှောက်သွားပြီး သူတို့ကို တစ်ချက် ကန်လိုက်ခြင်းပင်။

တုံ့ပြန်မှု မရှိပါက သူက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်စွပ်ကို ယူလိုက်သည်။

မျက်ခွံလှုပ်သွားသည်ကဲ့သို့သော တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုခု ရှိလာပါက၊ သူက လက်ဝါးဖြင့် တစ်ချက်ရိုက်ကာ လုံးဝ သတိလစ်သွားအောင် လုပ်ပြီးမှ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ယူလိုက်သည်။ သူ၏ အလုပ်ပြီးမြောက်မှုနှုန်းက မှတ်သားလောက်အောင် မြင့်မားလှသည်။

ကျိုးယန်က လက်စွပ်များကို လျင်မြန်စွာ စုဆောင်းရင်း ၎င်းတို့၏ အရည်အသွေးကို တီးတိုး အကဲဖြတ်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများက မယုံနိုင်လောက်အောင် စူးရှနေလေသည်။

"ဒါကတော့ သာမန်ပါပဲ... အိုး၊ ဒါကတော့ အတော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းကောင်း တချို့ ရှိတယ်... ကျွတ် ကျွတ်၊ ဒီလူမွဲက လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ဘယ်လို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လာရဲတာလဲ"

အခြားသူများကလည်း အားနေကြသည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီမှာပင်၊ ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုရှိ လက်စွပ်တောင်ပူစာလေး က ထင်ရှားသော အရွယ်အစားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ပြဿနာ ပေါ်လာတော့သည်။

ဟေးစန်းက သူ၏ ကျောကို အရင်ဆုံး ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ တောက်ပနေသော စစ်ပွဲမှ ရလာသည့် ပစ္စည်းများ ပုံကို ကြည့်ရင်း သူ၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများ တောက်ပလာသော်လည်း၊ မကြာမီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ လက်စွပ်တောင်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီလက်စွပ်တွေကို ဘယ်လို ခွဲကြမလဲ"

ဟုန်ဖုန်းက အိပ်ပျော်နေသော မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လူတစ်ဦးကို ကန်လိုက်ပြီး တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောလိုက်သည်။ "လူဦးရေအလိုက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ဆောင်ချက်အလိုက်လား"

ဆုန်ချီက သူ၏ ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့် အမြင်ကတော့ ကျက်သရေရှိမှု အချိုးအစား အပေါ် မူတည်ပြီး ဆုချီးမြှင့်သင့်တယ်"

"စောစောကဆို ကျွန်တော်က ယှက်နွယ်နေတဲ့ ဓားအငွေ့အသက်တွေ၊ ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ ကျက်သရေရှိမှု တွေနဲ့ အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူတွေကို ချုပ်နှောင်ထားနိုင်ခဲ့တယ်လေ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်က..."

"ရပ်လိုက်စမ်း"

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြုံးလျက် သူ့ကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျက်သရေရှိမှု က ထမင်းစားလို့ ရလို့လား။ တရားမျှတအောင် မဲနှိုက်တာ အလွယ်ဆုံးပဲလို့ ငါကတော့ ပြောချင်တယ်"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာသည်။ "အစီအရင်ကို ငါတို့နှစ်ယောက် ခင်းကျင်းခဲ့တာ၊ လူတွေကိုလည်း ငါတို့က တုပ်နှောင်ခဲ့တာလေ။ အခြေခံ အလုပ်တွေ အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့ရဲ့ ပင်ပန်းကြေးက..."

ဟေးစန်းက လက်မခံဘဲ သူ၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ "ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး။ ဒီစာပေပညာရှင်ရဲ့ ကဗျာ ကရော။ စိတ်ကို တိုက်ခိုက်တာက အကောင်းဆုံး မဟာဗျူဟာပဲလေ"

"ငါ့ရဲ့ ကဗျာနဲ့ မြင်ကွင်းကို မဖန်တီးပေးခဲ့ရင် သူတို့ ဒီလောက် ငြိမ်ငြိမ်သက်သက် လဲလျောင်းနေပါ့မလား။ အဲဒါကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ ရန်သူကို အညံ့ခံစေတာ လို့ ခေါ်တယ်ကွ"

"မင်းတို့တွေက ပညာတတ်တစ်ယောက်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို နားမလည်ကြဘူးလား"

အဖွဲ့သားများက အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်နေကြပြီး၊ သူတို့က လုယက်ထားသော ပစ္စည်းများ ခွဲဝေရေးအတွက် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးစွာ ညှိနှိုင်းမှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းက စစ်ချန်ထံသို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

လူတိုင်း ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ စစ်ချန်က ရိုးရှင်းစွာပင် လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ငါ ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ယူမယ်"

အားလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။

စစ်ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်တာတွေကို မင်းတို့ လိုအပ်သလို ခွဲဝေယူကြပါ"

မည်သူကမျှ မကန့်ကွက်ကြပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကို ဖောက်ထွင်းသွားသော ထိုမီးလုံးကို မြင်တွေ့ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ကောင်းပြီလေ"

ကျိုးယန်က အရင်ဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုစစ်က ရှင်းတယ်၊ ဒါဆိုရင် ကျန်တာကို ငါတို့ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့"

သို့သော် ကွင်းပြင်ထဲတွင် ခေတ္တ မေ့လျော့ခံထားရသော လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။ လော့ချင်းရင် ပင်ဖြစ်သည်။

သူမက မည်သည့်အချိန်က ကုချင်းတီးခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်မသိပေ။

အမှန်တကယ်တော့ မီးလုံးမိုးများ ရွာကျလာပြီး လူတိုင်း တုပ်နှောင်ခံနေရချိန် ကတည်းက သူမ၏ ရူးသွပ်နေသော ကုချင်း တေးသွားများက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ၊ သူမက ကုချင်းကို ကိုင်ထားရင်း၊ လူအုပ်ကြီးနှင့် အနည်းငယ် ကွာဝေးသော သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေကာ လူတိုင်းကို ကျောခိုင်းထားသည်။

သူမ၏ နားရွက်ဖျားများက နီရဲတောက်လောင်နေလေသည်။

သူမ... သူမ ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့မိတာလဲ။

မင်းတို့အားလုံးက ပုရွက်ဆိတ်တွေပဲ တဲ့လား။

မင်းတို့အားလုံးက အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ တဲ့လား။

မင်းတို့အားလုံးက မြည်းငတုံးတွေပဲ တဲ့လား။

ဒီသခင်မကို ဦးညွတ်လိုက်ကြစမ်း... တဲ့လား။

ဘယ်လို အေးစက်စက် နတ်မိမယ်၊ ဘယ်လို ဂိုဏ်းရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ဘယ်လို ကျက်သရေရှိတဲ့ အမူအရာလဲ... ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ယခုအချိန်တွင် သူမက ဝင်ပုန်းရန် မြေကြီးထဲမှ အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခုကိုသာ ရှာချင်နေတော့သည်၊ သို့မဟုတ် သူမကိုယ်သူမသာ သတိလစ်သွားစေချင်တော့သည်။

သူမက ထိုနေရာတွင် တောင့်တင်းစွာ ရပ်နေပြီး၊ သူမ၏ အရှိန်အဝါကို လျှော့ချရန် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို သစ်ပင်တွင် ကပ်ထားချင်နေမိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စစ်ချန်၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေလော့... လည်း စောစောက အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တာပဲ၊ သူမလည်း ဝေစုတစ်ခု ရသင့်တယ် မဟုတ်လား"

ထိုစကားများက လော့ချင်းရင်ကို ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ဝှီး ခနဲ။

အကြည့်များစွာက ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "သူမက... စောစောက သူမရဲ့ တီးခတ်မှုမှာ တော်တော်လေး နစ်မြုပ်နေခဲ့တာ"

ကျိုးယန်က မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ကာ အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "သူမရဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်မှု အဆင့်က... တကယ်ကို အရမ်း မြင့်မားခဲ့တာပါ"

ဟေးစန်းက ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံးက မြည်းငတုံးတွေပဲ ဆိုတဲ့ သီချင်းက... တော်တော်လေး တက်ကြွတယ်။ ဒီစာပေပညာရှင်ကိုတောင် နည်းနည်းလောက် ခုန်ပေါက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားစေတယ်"

ဟုန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နောက်ဆုံး ရိုက်ချက်ကလည်း အရမ်း တိကျတာပဲ"

လော့ချင်းရင်က သူတို့ကို ကျောခိုင်းထားဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ပခုံးများက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်... ရှက်လွန်း၍လား၊ ဒေါသထွက်လွန်း၍လား ဆိုသည်ကိုတော့ မသေချာပေ။

စစ်ချန်က သူမ၏ တုန်ရီနေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေလော့က သိသိသာသာ ကူညီပေးခဲ့တာပါ"

သူက နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားရဲ့ ကုချင်း တီးခတ်တာကလည်း အရမ်း ကောင်းပါတယ်။ နောက်တစ်ခါကျရင်တော့ ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ တေးသွားလေးတွေကို စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်"

"..."

နောက်တစ်ခါ ဟုတ်လား။ နောက်တစ်ခါ ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။ ဒီဘဝမှာ သူမ ဘယ်တော့မှ ထပ်မတီးတော့ဘူး။

ဤ သိမ်မွေ့ပြီး အနည်းငယ် အနေရခက်သော လေထုထဲတွင်၊ သစ်တော၏ အခြားတစ်ဖက်မှ လေခွဲသံ သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပုံရိပ်အချို့က ပြေးထွက်လာကြပြီး၊ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။

အခြားသူများ မဟုတ်ဘဲ ယဲ့ကျင်း၊ လင်ချင်းဟယ်နှင့် ချန်ရှောင် တို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သုံးဦးက စောစောက ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ဆူညံသံကြီးနောက်သို့ လိုက်ကာ တစ်လမ်းလုံး အပြေးအလွှား လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ပြီးနောက်၊ သူတို့က ဆက်လက် ပြေးလာခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့ ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်နိုင်တော့မည် မဟုတ်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သစ်တော ကွင်းပြင်ထဲတွင်၊ ကျင့်ကြံသူများက နေရာအနှံ့ လဲလျောင်းနေကြပြီး၊ ရိတ်သိမ်းပြီးသော ဂျုံပင်များကဲ့သို့ အိပ်မောကျနေကြသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ အဖွဲ့သည် တောက်ပနေသော သိုလှောင်လက်စွပ် ပုံငယ်လေးတစ်ခုကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး၊ အစည်းအဝေး တစ်ခု ပြီးဆုံးသွားသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

အဝေးတစ်နေရာတွင်တော့၊ လော့ချင်းရင်က သူမ၏ ကုချင်းကို ကိုင်ထားရင်း သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မျက်နှာမူကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။

ပြီးတော့ ယဲ့ကျင်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ၊ စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။

ဖောက်သည်အသစ်တွေ ရောက်လာပြီပဲ။

ယဲ့ကျင်းက စကားပြောရန် ပြင်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများက လှုပ်ရွသွားသည်။ "ဝမ်း..."

ကွဲ ဟူသော စကားလုံးပင် ထွက်မလာသေးပေ။

ဝှီး ဝှီး ဝှီး ဝှီး ဝှီး။

ပုံရိပ်များစွာက လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲလိုက်ကြပြီး သူတို့သုံးဦးကို ချက်ချင်းပင် ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့က သူတို့၏ မိစ္ဆာပုံစံအစစ်များသို့ ပြောင်းလဲသွားကြပြီး၊ ကျိုးယန်က လက်ကို မြှောက်ကာ အနည်းငယ် ဖိချလိုက်သည်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ တာအိုမျက်လုံးသူငယ်အိမ် က ပွင့်လာပြီး၊ ဆုန်ချီက သူ၏ ဓားကို ကိုင်ထားရာ သူ့နောက်တွင် ဓားပုံရိပ်ယောင်များ လွင့်မျောနေသည်။

သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပြီးပြည့်စုံစွာ ညီညာနေပြီး၊ အသည်းနာစရာ ကောင်းလောက်အောင်ပင် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လွန်းလှသည်။

ယဲ့ကျင်းက သူ၏ တံတွေးကို အလိုအလျောက် မျိုချလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်များက လက်နက်ပေါ်တွင် ရောက်ရှိသွားသည်။

ဒီအရှေ့ပိုင်းဒေသက လူတွေက... သူတို့ကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေရတာလဲ။

စစ်ချန်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စက်ဝိုင်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ယဲ့ကျင်းကို ကြည့်ကာ၊ သူ၏ လေသံက နူးညံ့နေသော်လည်း စကားလုံးများက တိုက်ရိုက်ကျလှသည်။

"လက်စွပ်တွေကို ပေးလိုက်ပါ"

"..."

"..."

"...ဗျာ"