အခန်း (၁၆၄)

ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

လူတိုင်းက စစ်ချန်ကို ကြည့်နေကြပြီး သူ၏ အဖြေကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

စစ်ချန်က ယဲ့ကျင်း ကမ်းပေးထားသော စိန်ခေါ်စာ၊ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ၊ ထို့နောက် ယဲ့ကျင်း၏ တင်းမာနေသော မျက်နှာတို့ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ယဲ့ကျင်းကိုယ်တိုင် သတိမထားမိလိုက်သော်လည်း သူ၏ ပခုံးများမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်တွင်မူ လူအနည်းငယ်မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးအတွက် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ဟုန်ဖုန်းက သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဖရုံစေ့ထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို စက္ကူညိုဖြင့် ထုပ်ပိုးထားပြီး အထဲတွင် အပြည့်အသိပ် ပါဝင်နေသည်။

သူက ထုပ်ပိုးထားသည်ကို ဖြဲလိုက်ပြီး လက်တစ်ဆုပ်ကို သူ့အတွက် ယူလိုက်ကာ၊ ထို့နောက် တစ်ယောက်ချင်းစီကို စတင် ဝေငှတော့သည်။

"လာကြ၊ လာကြ၊ အားလုံး မြည်းကြည့်ကြဦး။ ငါ အခုလေးတင် လု... အဟမ်း... ရလာတာလေ"

ဟုန်ဖုန်းက လက်တစ်ဆုပ်ကို ယူကာ ဘေးနားရှိ ဟေးစန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ ကျိုးယန်၏ လက်ထဲသို့လည်း နောက်ထပ် လက်တစ်ဆုပ်ကို လောင်းထည့်ပေးလိုက်သည်။

ဟေးစန်းက ဖရုံစေ့များကို ယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာပင် စတင် ကိုက်ဖောက်တော့သည်။ "ဒီတတိယမင်းသားကတော့... သေမင်းကို ခေါ်တဲ့နေရာမှာ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ နည်းလမ်းကို သုံးတာပဲ"

ကျိုးယန်က အနီးဆုံးရှိ သစ်ပင်ကို မှီထားရင်း ဖရုံစေ့များကို ကိုက်နေစဉ်မှာပင် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကတော့ လုံလောက်ပါတယ်"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ဖရုံစေ့များကို ယူကာ မြည်းမွဲကြီးကိုလည်း လက်တစ်ဆုပ် ဝေပေးလိုက်သည်။ မြည်းမွဲကြီးက ပါးစပ်ဖြင့် ဖမ်းယူကာ တကျွတ်ကျွတ်နှင့် အသံမြည်အောင် ဝါးစားနေလေသည်။

ဆုန်ချီက သူ၏ ဓားကို ကိုင်ထားရင်း အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူလည်း ဖရုံစေ့ လက်တစ်ဆုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။

ဟေးစန်းက သစ်ပင်ကို မျက်နှာမူကာ အမှားများကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေဆဲဖြစ်သော လော့ချင်းရင် ထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ လက်မောင်းကို တို့လိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေလော့၊ နည်းနည်းလောက် စားမလား"

လော့ချင်းရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခဏတာ တောင့်တင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှက်သွေးဖြန်းနေမှုများ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူမက သူမ၏ လက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသော ဖရုံစေ့ လက်တစ်ဆုပ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် ကွင်းပြင်အလယ်မှ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြသော လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ သူမက ဖရုံစေ့တစ်စေ့ကို တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်တော့သည်။

ဖြောက်။

ကြည်လင်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤသို့ဖြင့် အရှေ့ပိုင်းဒေသ အဖွဲ့သားများသည် ကွင်းပြင်၏ အစွန်းတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်သူက ထိုင်၊ မှီသူက မှီကာ တစ်ဝိုင်းတည်း ပုံစံမျိုး ပြုလုပ်လိုက်ကြပြီး၊ ဖရုံစေ့များကို ကိုက်ရင်း ဝေဖန်ချက်များ စတင် ပေးကြတော့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းက ရွာဝင်ဝတွင် ပြဇာတ်ကြည့်နေကြသော ရွာသားများနှင့် လုံးဝကို ထပ်တူကျနေလေသည်။ ပါရမီရှင်သားတော်၊သမီးတော်များနှင့် တစိုးတစိမှကိုတူမနေကြပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ရပ်နေသော ကျောက်ကျန့်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေသည်။

စည်းမျဉ်းများအရဆိုလျှင် စိန်ခေါ်မှုက အမှန်တကယ်ပင် တရားဝင်နေပြီး ၎င်းကို တားဆီးရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည်ဝတ်ရုံစကို ဝေ့ယမ်းကာ ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုမှ အဝေးသို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ရတော့သည်။

ယဲ့ကျင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာသည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးဟိန်းသံ သဲ့သဲ့ကိုလည်း ဝိုးတဝါး ကြားနေရသည်။

နဂါးကိုးပါး ကောင်းကင်ဖိနှိပ်ခြင်း ပညာရပ်။

မဟာယင် တော်ဝင်မိသားစု၏ အပြင်လူကို မပေးသော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။

သူက အစပြုဟန်ကို ယူလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောတွင် နဂါးပုံသဏ္ဌာန် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ စုစည်းလာသည်။ မှုန်ဝါးနေသော်လည်း အင်ပါယာ၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကတော့ အမှန်တကယ်ပင် ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး လမ်းညွှန်ပေးပါဦး"

ယဲ့ကျင်းက တိုးညင်းစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်က ပေါက်ကွဲထွက်လာသကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဘုန်း။

ဧရာမ ရွှေရောင်နဂါးရိပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

နဂါးရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသော နေရာတိုင်းရှိ မြေပြင်မှ မြက်ပင်များမှာ လွင့်စင်သွားကြပြီး မြေဆီလွှာများမှာလည်း လန်တက်ကုန်သည်။ ထိုအရှိန်အဝါက အတော်လေးကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည်။

စစ်ချန်ကတော့ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

နဂါးရိပ်များက သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ခါနီးမှသာ သူက ညာဘက်လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မြှောက်လိုက်ပြီး ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သလိုမျိုး ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဘုန်း။

ထိုရန်လိုနေသော ရွှေရောင်နဂါးရိပ်များမှာ ဖူး ခနဲ အသံနှင့်အတူ လုံးဝကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

ယဲ့ကျင်းမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး အဝေးရှိ သစ်တောအုပ်ထဲသို့ အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

ဂျောက် ဂျောက် ဂျောက်။

သစ်ပင်ပင်စည်များ ကျိုးပဲ့သွားသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘုန်း ခနဲ အသံကြီးဖြင့် အဆုံးသတ်သွားသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ အဖွဲ့သားများ - "..."

မဟာယင် ဘက်တွင်မူ လင်ချင်းဟယ်၊ ချန်ရှောင် နှင့် အရိပ်သက်တော်စောင့် လေးဦးတို့၏ မျက်ခွံများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရွသွားကြသည်။

ကျောက်ကျန့်၏ မျက်နှာမှာ အမည်းရောင် သမ်းသွားတော့သည်။ ဒါကိုမှ အနိုင်အရှုံးနဲ့ သေရေးရှင်ရေး ဆုံးဖြတ်မယ့် တိုက်ပွဲလို့ ခေါ်ရမှာလား။

ဒါက လူကြီးတစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ရိုက်နှက်နေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ မဟုတ်လား။

စစ်ချန်ကတော့ စောစောက အမှန်တကယ်ပင် လက်ရည်လျှော့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နည်းနည်းပါးပါးတင် မဟုတ်ဘဲ အများကြီးကို လျှော့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီယဲ့ကျင်း နဲ့ သူ့အမေက ယဲ့ ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ချင်း တူနေကြတာလေ။

သူ့အမေက ဖိတ်စာကို မီးရှို့ပစ်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ မွေးမိသားစုအပေါ် ထားရှိသော စိတ်သဘောထား အစစ်အမှန်ကို သူက သေချာ မသိသေးပေ။

ဒါကြောင့် သူ အနည်းငယ် ထိန်းသိမ်းထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ပြိုင်ဘက်က သေရေးရှင်ရေး ဆုံးဖြတ်ချင်တယ် လို့ ပြောထားတာကြောင့် သူ ခေတ္တမျှတော့ အခက်တွေ့သွားရသည်။

သစ်တောအုပ်ထဲမှ တရှပ်ရှပ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယဲ့ကျင်းက ပြန်လည် တွားတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ကွင်းပြင်ထဲသို့ ပြန်လျှောက်လာချိန်တွင် သူ၏ ဆံပင်သရဖူမှာ စောင်းနေပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သစ်ရွက်အစအန အချို့ ကပ်နေကာ၊ သူ၏ ပိုးသားဝတ်ရုံစွန်းမှာလည်း စုတ်ပြဲပြီး ဖုန်များ ပေကျံနေလေသည်။

သူ့ပုံစံက တော်တော်လေးကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

သူက လက်ကိုမြှောက်ကာ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး စောင်းနေသော သရဖူကို ပြန်တည့်လိုက်ကာ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "စောစောက ငါ ပေါ့ဆသွားလို့ပါ"

"နောက်တစ်ကြိမ် လာဦးလေ"

... အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်တွင်မူ ဖရုံစေ့ ကိုက်သံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

ဟေးစန်း၏ လက်ထဲမှ ဖရုံစေ့ အချို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ "သူ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာဦးမှာလား"

ဟုန်ဖုန်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီမင်းသားက... တော်တော်လေးကို ဇွဲကောင်းတာပဲ"

စစ်ချန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ယဲ့ကျင်းက သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းက လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ကြေးဝါတံဆိပ်တော် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်း ဒီဇိုင်းဖြင့် ဖြစ်ကာ ၎င်းပေါ်တွင် နဂါးရုပ်တစ်ခုကို ထွင်းထုထားသည်။

သူက လက်ကို မြှောက်ကာ ထိုတံဆိပ်တော်ကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

တံဆိပ်တော်မှာ လေထဲတွင် ချက်ချင်း ကြီးမားလာပြီး မှုန်ဝါးနေသော အစိမ်းရောင် အလင်းကန့်လန့်ကာ တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝီ ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ကျဆင်းလာပြီး၊ သူနှင့် စစ်ချန်ကို အတွင်းထဲတွင် လုံးဝကို ဖုံးအုပ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

ကန့်လန့်ကာ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်ပမှ အသံများနှင့် ပုံရိပ်များ အားလုံး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကန့်လန့်ကာ အတွင်း၌ သီးခြား အာကာသ တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျိုးယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "အို။ သူ့မှာ မှော်ရတနာတောင် ရှိသေးတာလား"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက သူ၏ တာအိုသူငယ်အိမ် ကို အသက်သွင်းကာ ခဏတာ အကဲခတ်လိုက်သည်။ "အာ... အဲဒါက မဟာယင် တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ အာကာသဆိုင်ရာ မှော်ရတနာဖြစ်တဲ့ နိုင်ငံတော်ဖိနှိပ်ခြင်း တံဆိပ်တော် ရဲ့ အတုများလား"

ဆုန်ချီကတော့ အထင်သေးဟန်ဖြင့်သာ ရှိနေသည်။ "အမြင်အာရုံနဲ့ စူးစမ်းမှုကို ဖြတ်တောက်ထားတာလား။ ဘယ်လောက်တောင် ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်တဲ့ မှော်ရတနာလဲ"

"အစွမ်းထက်တဲ့ သူတွေကြားက တိုက်ပွဲဆိုတာ ဖြောင့်မတ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရမယ်၊ လူအများရဲ့ စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်မှသာ စစ်မှန်တဲ့ ကျက်သရေရှိမှု ရှိမှာပေါ့"

ဟေးစန်းက ထိုအလင်းကန့်လန့်ကာကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူ၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများ တောက်ပနေသည်။ "သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ... ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ရှိနေပုံရတယ်"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် နောက်ထပ် ဖရုံစေ့ လက်တစ်ဆုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြန်သည်။

... ကန့်လန့်ကာ အတွင်းတွင်။

ကန့်လန့်ကာ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်နှင့် စစ်ချန်က ထိုမှုန်ဝါးနေသော အစိမ်းရောင် အာကာသကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ဒီကန့်လန့်ကာက မလိုအပ်တဲ့ အရာတစ်ခုလို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ဒါတွေကိုလည်း သူ နည်းနည်း စိတ်ပျက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါကြောင့် သူက ဒီကန့်လန့်ကာနဲ့အတူ ယဲ့ကျင်းကိုပါ ရိုက်ထုတ်ပစ်ပြီး ဒီသေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲကို အဆုံးသတ်ဖို့ လက်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

ယဲ့ကျင်း၏ အသံက ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာပြီး သူ၏ စကားပြောနှုန်းကလည်း အရမ်းကို မြန်ဆန်နေသည်။ "ခဏလေး စောင့်ပါဦး။ စစ်ချန်... ဝမ်းကွဲညီလေး။ ခဏလောက် စောင့်ပါဦး"

သူက စောစောကမှ မင်းသားတစ်ပါးလို အိန္ဒြေရရဖြင့် တာအိုမိတ်ဆွေ လို့ ခေါ်နေခဲ့သော်လည်း၊ အခုတော့ ဝမ်းကွဲညီလေး ဆိုသည့် စကားလုံးက အလျင်စလိုနှင့် အသည်းအသန် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်၏ လက်မှာ လေထဲတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်းက အသက်ရှူလိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဟန်ဆောင်ထားသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များနှင့် တည်ငြိမ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

သူက သူ၏ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ကာ ကပ်နေသော သစ်ရွက်အစအနများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေပြီး၊ အနည်းငယ် အနေရခက်သလို၊ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည့် ပုံစံမျိုးလည်း ရှိနေသည်။

"စောစောက အပြင်မှာ လူတွေ အရမ်းများနေလို့ပါ..."

"မင်းရဲ့ အစ်ကို... မင်းရဲ့ အစ်ကို စောစောက မှားသွားပါတယ်။"

"အစ်ကိုဖြစ်သူငါက... မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်"

စစ်ချန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ချလိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာက ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီပြဇာတ်တွေ အကုန်လုံးကို ကပြနေရတာလဲ လို့ ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုနေသည်။

စစ်ချန်က တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတာကို မြင်တော့ ယဲ့ကျင်းက သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။

စောစောက ရိုက်ချက်က သူ့ကို လွင့်စင်သွားစေခဲ့ပြီး သူ၏ အတွင်းကလီစာများပင် နေရာလွဲသွားသလို သူ ခံစားခဲ့ရသည်လေ။

ထို့နောက် သူက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးများမှာ တွဲကျသွားကာ၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖော်ပြနေတော့သည်။

"ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး၊ ငါ့မှာ တကယ်ကို ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ"

"အပြင်ဘက်မှာ... မင်း စိတ်ကူးထားတာထက် ပိုများတဲ့ မျက်လုံးတွေက ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ"

"ငါ ဘယ်ကိုပဲ သွားသွား၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေတာချည်းပဲ"

သူက သူ၏ ခေါင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "အသံလှိုင်း ပို့လွှတ်တာလား။ မရဘူး။ သီးသန့် စကားပြောတာလား။ ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်သေးတယ်။"

"ချင်းဟယ် နဲ့ ချန်ရှောင် တို့နဲ့တောင်မှ ငါ သူတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောရဲဘူး။ သူတို့ကို ဒုက္ခပေးမိမှာ စိုးလို့လေ"

သူ၏ အသံက ပို၍ တိုးညင်းလာပြီး ပို၍ အလျင်စလို ဖြစ်လာသည်။ "ငါ ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ သုံးလို့ ရခဲ့တယ်။ နိုင်ငံတော်ဖိနှိပ်ခြင်း တံဆိပ်တော် အတု ကို သုံးပြီးတော့ပေါ့... ငါ့အမေက မသေခင်မှာ ငါ့ကို တိတ်တဆိတ် ပေးခဲ့တာလေ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အမြဲတမ်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။"

"ဒီလို သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲ မျိုးမှာမှ ငါ အကြောင်းပြချက် ရှိရှိနဲ့ ဒါကို သုံးလို့ရမှာလေ..."

"...ဘယ်သူ့ရဲ့ သံသယကိုမှ မဖြစ်စေဘဲ မင်းနဲ့ လွတ်လွတ်လပ်လပ် စကားပြောနိုင်ဖို့အတွက်ပေါ့"

စစ်ချန်က ကြားဖြတ်ခြင်း မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

ယဲ့ကျင်းက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲညီလေး၊ မင်းကို ရှာရတာ တကယ်ကို ခက်ခဲခဲ့တာပဲ"

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ မင်းနောက်ကို ငါ လိုက်ရှာနေတာ ငါ့ရဲ့ အိမ်မြှောင်တောင် ချာချာလည်ပြီး မီးခိုးထွက်တော့မလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေတာလေ။ ငါတော့ ရူးတောင် သွားတော့မလို့ပဲ"

သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သောအခါ သူ၏ လေသံတွင် အမှန်တကယ်ပင် အားငယ်မှု အရိပ်အယောင် အချို့ ပါဝင်နေလေသည်။

စစ်ချန်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "ငါ အမြဲတမ်း မြောက်ဘက်မှာပဲ ရှိနေတာပါ"

ယဲ့ကျင်း - "..."

သူ ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့၊ အဲဒါက အရေးမကြီးပါဘူး"

"ညီလေး၊ ငါ မင်းကို ရှာနေတာ ကံကြမ္မာသစ်သီး အတွက် မဟုတ်ဘူး။"

"ငါ မင်းကို တောင်းပန်ချင်လို့... ငါ့ကို ကူညီပေးပါဦး။"

"...ငါ မင်းရဲ့ အမေ၊ ပြီးတော့ စစ်မိသားစုကို ငါ့ကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်တာပါ"

စစ်ချန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကို ကူညီပေးရမှာလဲ"

ယဲ့ကျင်းက ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးက ငိုနေတာထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ရဆိုးနေလေသည်။

"ငါ အသက်ရှင်ချင်တယ်"

သူက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ကလေးတွေကိုလည်း... အသက်ရှင်စေချင်တယ်"

ယဲ့ကျင်းသည် နောက်ထပ် စကားများကို မပြောနိုင်မီ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ရပြန်သည်။

သူက လက်ကို မြှောက်ကာ ကန့်လန့်ကာ အပြင်ဘက်က ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့၊ အင်ပါယာမြို့တော်ရှိရာ ဝေးကွာသော မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ဦးတည်ရာဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့သူက..."

"...ငါ့ရဲ့ ခမည်းတော် လုံးဝ မဟုတ်လို့ပဲ"

သူက စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ကာ -

"ပြီးတော့ သူက..."

"...မင်းရဲ့ ဦးရီးတော် လည်း မဟုတ်ဘူး"

“အိုရာ….?”