အခန်း (၁၆၅)

အလင်းကန့်လန့်ကာအတွင်းမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

"မင်းရဲ့ အဖေလည်း မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ဦးရီးတော်လည်း မဟုတ်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရပေမဲ့ စစ်ချန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘာလှိုင်းတံပိုးမှ ထမလာခဲ့ပေ။

သူက ယဲ့ကျင်းကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ပြီးတော့မှ သူက ပထမဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ "ငါ့အမေက အဲဒီတုန်းက ဘာလို့ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးကနေ ထွက်သွားခဲ့တာလဲ။"

ယဲ့ကျင်း ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။

စစ်ချန်က ဒီမေးခွန်းကို အရင်ဆုံး မေးလိမ့်မယ်လို့ သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ဒီကိစ္စက... နန်းတော်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ ထုတ်မပြောရဲကြတဲ့ ကိစ္စပဲ"

သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက သိသိသာသာကို ပျက်ယွင်းသွားသည်။ "ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းပြီး ရသမျှ အချက်အလက်တွေကို စုစည်းကြည့်တော့မှ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အကြမ်းဖျင်း သိလိုက်ရတာ"

သူက စစ်ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက ငါက ငယ်ပါသေးတယ်။ ငါ မှတ်မိတာကတော့ နန်းတော်ထဲက လေထုက အရမ်းကို ထူးဆန်းနေပြီး လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာတွေက ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေကြတာပဲ"

သူက ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး အတိတ်က သွေးစွန်းခဲ့တဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ ကိစ္စတွေကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေပုံရသည်။ "အဲဒီတုန်းက... နတ်ရွာစံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်တွေမှာ ဘယ်သူမှ နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခမည်းတော်က နိုင်ငံတော်ကို အုပ်ချုပ်နေပြီလေ။ အဘိုးဖြစ်သူက ခွင့်ပြုခဲ့တာလား... ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင်ပဲ အမိန့်ပေးခဲ့တာလားတော့ မသိဘူး"

"သူက သန့်စင်မှုတစ်ခုကို လုပ်ခဲ့တာပဲ။ တစ်ညတည်းနဲ့ နန်းတော်ထဲက လူအများကြီး သေဆုံးခဲ့ကြရတယ်။ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေ အားလုံးက... ထီးနန်းကို ဆက်ခံဖို့ အခွင့်အရေးရှိတဲ့ မင်းသားတွေချည်းပဲ"

" စစ်မိသားစုဆီ မရောက်ခင် အဲဒီတုန်းက အဒေါ်က သမီးတော်ကြီးလေ။ သတင်းကြားတာနဲ့ သူ တစ်ညတည်းမှာပဲ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ပြန်ရောက်တဲ့ အချိန်မှာတော့..."

ယဲ့ကျင်း စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

စစ်ချန်က သူ့အတွက် စကားကို ဆုံးအောင် ပြောပေးလိုက်သည်။ "သူ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေ အားလုံးနီးပါး တစ်ညတည်းမှာပဲ မရှိတော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။"

ယဲ့ကျင်းက မျက်နှာဖြူဖြူနဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ အကုန် ဖျောက်ပစ်လိုက်ကြပြီ၊ ငါလည်း အများကြီး မသိဘူး။ နန်းတော်ထဲမှာ ဘယ်သူမှ ဒါကို ထုတ်မပြောရဲကြဘူး။ ပြောမိရင်... သေရမှာပဲ"

သူက စစ်ချန်ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ သိလိုက်ရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်။ အဒေါ်က ဒီကနေ မထွက်သွားခင်မှာ ဘိုးဘေးနန်းတော်ကို သွားခဲ့တယ်"

"သမီးတော်ကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို သူကိုယ်တိုင် ရိုက်ခွဲခဲ့တာ"

စစ်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဝိညာဉ်မီးအိမ်။

သူ့မိသားစုမှာလည်း အဲဒါမျိုး ရှိသည်။ မီးအိမ်ရှိနေသရွေ့ လူက အသက်ရှင်နေတယ်၊ မီးအိမ် ငြိမ်းသွားရင် လူက သေပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် ထူးခြားတဲ့ အခြေအနေတစ်ခု ရှိသေးသည်... မိမိသဘောနဲ့ကိုယ် မီးအိမ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်တာက အဲဒီလူဟာ မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီလို့ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

သေခြင်း ရှင်ခြင်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ ကံဆိုးခြင်း ကံကောင်းခြင်း... ဘာမှ ပတ်သက်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။

ဒါက အပြတ်သားဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့အမေက ဖိတ်စာကို မီးရှို့လိုက်တုန်းက အကြည့်တွေ ဘာလို့ အေးစက်နေရလဲဆိုတာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။

စစ်ချန်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဒုတိယ မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ "ဧကရာဇ်က ဧကရာဇ် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ မင်းပြောတာဆိုတော့... တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီလို့ မင်း သံသယရှိနေတာလား။"

ယဲ့ကျင်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အတိအကျပဲ"

ဒါပေမဲ့ သူက ခါးခါးသီးသီး ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ အထောက်အထား မရှိဘူး၊ လုံးဝ မရှိဘူး။ တော်ဝင်မိသားစုက ခန္ဓာကိုယ် သိမ်းပိုက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အမြဲတမ်း အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ထားတာလေ။ ဘိုးဘေးနန်းတော်မှာ စစ်ဆေးတာတွေ ရှိသလို သွေးသားချင်း တုံ့ပြန်မှုတွေလည်း ရှိတယ်။ ဒါကြောင့် ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ထင်နေကြတာ"

"သူ... ပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့သူရဲ့ စကားပြောပုံ၊ အပြုအမူ၊ ကျင့်စဉ်၊ အရှိန်အဝါ၊ ပြီးတော့ ခမည်းတော် တစ်ယောက်တည်းပဲ သိနိုင်တဲ့ အလေ့အထလေးတွေကအစ အပြစ်ပြောစရာ မရှိအောင် တူနေတာ"

"ဒါဆိုရင် မင်းက ဘာကို အခြေခံပြီး ဒီလောက်တောင် သေချာနေရတာလဲ။" စစ်ချန်က မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ကျင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာမှ သူက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "...ပင်ကိုယ်အသိစိတ်ပဲ"

"ဒါက ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်တယ်လို့ ထင်ရတယ် မဟုတ်လား။ မင်းသားတစ်ယောက်က အထောက်အထား မပြနိုင်ဘဲ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်တစ်ခုတည်းကို အားကိုးပြီး သူ့ရဲ့ ခမည်းတော်က သူ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ စွပ်စွဲနေတာလေ"

"ဒါပေမဲ့ ငါက ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်ကို ယုံတယ်။ အဲဒီလူက... အစစအရာရာ တူနေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခမည်းတော်လို့တော့ လုံးဝ မခံစားရဘူး"

စစ်ချန် စကားမပြောဘဲ သူ ဆက်ပြောမှာကို စောင့်နေလိုက်သည်။

"ပြီးတော့..." ယဲ့ကျင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "ငါ သဲလွန်စတစ်ခု တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းက ခမည်းတော်... ငါ ဆိုလိုတာက တကယ့် ခမည်းတော်က အဲဒီ မင်းသားတွေကို သန့်စင်မှု မလုပ်ခင်မှာ ကံကြမ္မာသစ်သီး တစ်လုံးကို စားခဲ့ဖူးတယ်"

သူက စစ်ချန်ကို လေးနက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါ စားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ သူ ပြောင်းလဲသွားတာ။ အဲဒီသစ်သီးမှာ ဘာမှားနေလဲဆိုတာ ငါ အတိအကျ မသိပေမဲ့ ဒီပြိုင်ပွဲကလည်း အစကနေ အဆုံးအထိ အဲဒီလူကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ခိုင်းခဲ့တာလေ"

"ဒါကြောင့် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ဒီအရာကို စားတာကို ငါ တားရမယ်..."

စစ်ချန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေနဲ့ တင်းမာမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ယဲ့ကျင်းရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ငါနဲ့ ငါ့မိသားစုက မင်းကို ကူညီစေချင်တာလား။"

ယဲ့ကျင်းက စစ်ချန်ရဲ့ အကြည့်ကို ရိုးရိုးသားသားပဲ ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ငါက အခုဆို အားကိုးရာမဲ့ပြီး ရေခဲပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်နေရသလိုပဲ။ ငါ့ဘေးမှာ အပြည့်အဝ ယုံကြည်လို့ရတဲ့သူဆိုလို့ ချင်းဟယ်၊ ချန်ရှောင် နဲ့ ငါ့မယ်တော် ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ ဒီသက်တော်စောင့် လေးယောက်ပဲ ရှိတာ"

"နန်းတော်ထဲက အရာရှိတွေကိုလည်း ငါ မဆက်သွယ်ရဲဘူး၊ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှလည်း မလုပ်ရဲဘူး။ အဲဒီလူက... သူ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ငါ... အဒေါ်ရဲ့ ထောက်ခံမှု၊ စစ်မိသားစုရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူ စကားပြောပြီးသွားတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ "တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ ရေးထုထားသလိုပဲ။ သူက သူ့အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် အဖြေကို မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ စစ်ချန်ကို ကြည့်နေမိသည်။

စစ်ချန်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပေမဲ့ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ငါ့အမေက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ရိုက်ခွဲခဲ့ပြီးပြီ"

ယဲ့ကျင်း မှင်သက်သွားသည်။

စစ်ချန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ရိုက်ခွဲခဲ့ပြီဆိုကတည်းက သူဟာ ယဲ့မိသားစု၊ အင်ပါယာနန်းတော်၊ ဒါမှမဟုတ် ယဲ့ လို့ မျိုးရိုးအမည်ရှိတဲ့ ဘယ်သူနဲ့မှ မပတ်သက်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ"

"ဒါကြောင့်..." သူက ယဲ့ကျင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ကာ "ငါက ဘာလို့ မင်းကို ကူညီရမှာလဲ။"

ယဲ့ကျင်းရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက အေးခဲသွားသည်။

စစ်ချန်က ဒီလို ပြန်ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

စစ်ချန်ရဲ့ တည်ငြိမ်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူက ရုတ်တရက် အင်အားချည့်နဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဘာစကားမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ဒီလူက... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဖျောင်းဖျရ ခက်နေရတာလဲ။"

လေထုက အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသည်။

စစ်ချန်က အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်စာလောက် စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ၊ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့တာ မြင်တော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ငါ့အမေကို ငါ ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်"

"သူ ဘာဆုံးဖြတ်မလဲ ဆိုတာကတော့ သူ့ကိစ္စပဲပေါ့"

ယဲ့ကျင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။

"ဒီသစ်သီးအတွက်ကတော့..." စစ်ချန်က သူ့ခြေရင်းက ကံကြမ္မာသစ်သီး ပါတဲ့ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါကို ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ ငါ စဉ်းစားဦးမယ်"

ယဲ့ကျင်း သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်ပြီး ပခုံးတွေလည်း ပြေလျော့သွားသည်။ "ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲလေ"

စစ်ချန်ကတော့ ဘာကတိမှ မပေးပေ။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကိုပဲ နားထောင်ပြီး သူ့မိသားစုအတွက် ဘာဆုံးဖြတ်ချက်မှ သူ မချနိုင်ဘူးလေ။ အထူးသဖြင့် သူ့အမေနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ပဲ။

အဲဒီနောက်မှာတော့ စစ်ချန်က လက်ကို ထပ်ပြီး မြှောက်လိုက်ပြန်သည်။

"နောက်ထပ် ပြောစရာ ရှိသေးလား။"

ယဲ့ကျင်းရဲ့ မျက်တောင်တွေ လှုပ်သွားသည်။ သူက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ စကားပြောလို့ ပြီးတာနဲ့ သူ့ကို အပြင်ကို ကန်ထုတ်တော့မလို့လား။

"မ... မရှိတော့ပါဘူး"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ သူ နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်... မင်းကရော ကံကြမ္မာသစ်သီးကို စားဖူးလား။"

ယဲ့ကျင်း အံ့သြသွားပြီးမှ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ "အဲဒီလူက... ငါ့ကို တစ်လုံး ပေးခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ သံသယရှိနေတော့ အဲဒါကို မစားရဲခဲ့ဘူး"

စစ်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။

"နားလည်ပြီ"

အဲဒီစကားတွေက ဘာကို ဆိုလိုလဲဆိုတာ ယဲ့ကျင်း သဘောမပေါက်နိုင်ခင်မှာပဲ စစ်ချန်ရဲ့ လက်ဝါးက ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း။

ကန့်လန့်ကာ တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

အပြာရောင် အလင်းဒိုင်းက ဖန်သားပြင်လို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားပြီး အပိုင်းအစတွေ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။

ယဲ့ကျင်းက လွင့်စင်သွားပြီး သူ့နောက်က သစ်တောအုပ်ထဲကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

ဂျောက် ဂျောက်... သစ်ပင်တွေ ကျိုးပဲ့သွားတဲ့ အသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သူ မြေကြီးပေါ် ကျသွားတဲ့ ဘုတ် ခနဲ အသံ ထွက်လာသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်မှာတော့ သူတို့က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဖရုံစေ့တွေ စားနေကြတုန်းပဲ။

အသံကြားတော့ ဟေးစန်းက မသိစိတ်နဲ့ ဖရုံစေ့ခွံကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

ဖရုံစေ့ခွံက လေထဲမှာ ဝိုက်ဆင်းသွားပြီး ဘယ်မှ မလွဲဘဲ ဟုန်ဖုန်းရဲ့ နဖူးတည့်တည့်ကို သွားမှန်တော့သည်။

ဟုန်ဖုန်း - "...?"

သူက နဖူးကို လက်နဲ့ သုတ်လိုက်ပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ ဖရုံစေ့ခွံကို မြင်တော့ သူ့မျက်နှာက မှောင်ကျသွားသည်။

သူက သူ့နောက်က လူတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက မြည်းမွဲကြီးကို ဖရုံစေ့တွေ ကျွေးနေပြီး ဘာမှ မသိသလို နေနေသည်။

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ခတ်ရင်း အားရပါးရ ပြုံးနေသည်။

ဆုန်ချီက ဓားကို ကိုင်ပြီး မျက်နှာကို ဘေးလွှဲထားသည်။

လော့ချင်းရင်က ဘာမှ မသိသလိုနဲ့ သူ့ခြေဖျားသူ ငုံ့ကြည့်နေသည်။

ဟေးစန်းကတော့ ရှုခင်းကြည့်သလိုမျိုးနဲ့ လေချွန်နေလေသည်။

ဟုန်ဖုန်း - "..."

ကျစ်... ဘယ်သူလုပ်လဲဆိုတာ ငါ မမိစေနဲ့။

လူတိုင်းရဲ့ အာရုံက ကွင်းအလယ်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားကြသည်။

စစ်ချန်က ကွင်းပြင်အလယ်မှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေက နည်းနည်းလေးတောင် မရှုပ်ပွသွားပေ။

သူက လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တော့ မြေကြီးပေါ်က ကံကြမ္မာသစ်သီး ပါတဲ့ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာက အလိုအလျောက် ပျံတက်လာပြီး သူ့လက်ဖဝါးပေါ်ကို တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ကျဆင်းလာသည်။

"ငါ နိုင်ပြီ"

သူက ကြောင်အမ်းနေတဲ့ ကျောက်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ငါ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို သွားတွေ့လို့ ရပြီလား။"

အဝေးကနေ ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ယဲ့ကျင်းက စစ်ချန်ကို ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်တွေ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ကျောက်ကျန့်က အသက်ရှူကြိမ် နှစ်ကြိမ်စာလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက... မင်းကို စောင့်နေတယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

စစ်ချန်က ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို သူ့ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ထည့်လိုက်ပြီး အရှေ့ပိုင်းဒေသက လူတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက လက်ပေါ်က ဖရုံစေ့ အစအနတွေကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

ဆုန်ချီက မတ်မတ်ရပ်လိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်းက နဖူးကို သုတ်နေတုန်းပဲ။

ဟေးစန်းရဲ့ လေချွန်သံ ရပ်သွားသည်။

လော့ချင်းရင်က နောက်ဆုံးမှာတော့ မော့ကြည့်လာခဲ့ပြီ။

စစ်ချန်က သူတို့ကို ကြည့်ပြီး စကားလုံး နှစ်လုံးတည်း ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့"