အခန်း (၁၆၆)

နဂါးအရိပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ထွက်ပေါက်မှာလည်း ယခင်က ကွင်းပြင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုမှာပင် တည်ရှိသည်။

စစ်ချန်က ပထမဆုံး လျှောက်ထွက်လာပြီး၊ သူ့နောက်တွင် အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ အဖွဲ့သားများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာကြသည်။

သူတို့ ကွင်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရာနှင့်ချီသော အကြည့်များက သူတို့ဆီသို့ တညီတညွတ်တည်း လှည့်လာကြသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသ၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်နှင့် မဟာယင်တို့မှ အတူလိုက်ပါလာသော အကြီးအကဲများနှင့် အခမ်းအနားကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ဧည့်သည်တော်များ အားလုံးက သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မျိုးဆက်ဟောင်း လူကြီးများ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အတော်လေးကို ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။

လူငယ်တပည့်များ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ တုန်လှုပ်မှု၊ ဒေါသထွက်မှုနှင့် သတိဝီရိယရှိမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ထို့အပြင် ဒီလူတွေက ဒီလိုပုံစံနဲ့ အပြင်ကို ဘယ်လိုများ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ထွက်လာရဲတာလဲ ဟု တွေးနေသည့်အလား ဆွံ့အနေသော အရိပ်အယောင်များလည်း ပါဝင်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ လမ်းကြောင်းက ထပ်မံ လင်းလက်လာပြန်သည်။

အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရသောဒေသအသီးသီးမှ ကျင့်ကြံသူများလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သူတို့၏ ဝတ်ရုံများမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး၊ အများစုမှာ မျက်နှာများ ဖူးယောင်ညိုမည်းနေကာ ခြေထောက်ကို အသာဆွဲ၍ လျှောက်နေကြရသည်။ အချို့မှာဆိုလျှင် သူတို့၏ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများကပင် တွဲကူပေးထားရလေသည်။

နောက်ဆုံးမှ ထွက်လာကြသူများထဲတွင် မဟာယင် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ယဲ့ကျင်းတို့ အဖွဲ့လည်း ပါဝင်သည်။

လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အပြင်ဘက်မှ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ဒေသအသီးသီးမှ လူငယ်တပည့်များမှာ သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး၊ မိမိတို့လူများကို တွဲကူရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

အချို့က ကုသပေးနေကြပြီး၊ အချို့က ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများကို ထုတ်ပေးနေကြရာ၊ "စီနီယာအစ်ကို၊ ဘယ်လိုနေသေးလဲ" ၊ "ဂျူနီယာညီလေး၊ ခဏလောက် သည်းခံပါဦး၊ မကြာခင် ပြန်ကောင်းသွားမှာပါ" စသည့် အလျင်စလို အော်ဟစ်သံများဖြင့် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင် ဆဲဆိုသံများ စတင်ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှေ့ပိုင်းဒေသက ကောင်စုတ်တွေ"

"မင်းတို့မှာ အရှက်ဆိုတာရော ရှိကြသေးရဲ့လား"

"သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို လုရတယ်လို့။ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒီလောက်တောင် ဆင်းရဲမွဲတေနေကြတာလား"

"ကျင့်ကြံရေးလောကရဲ့ အမှိုက်သရိုက်တွေ"

"ဒါက ဓားပြတိုက်တဲ့ အပြုအမူမျိုးပဲလေ"

သွေးကြွနေသော လူငယ်တပည့်များမှာ အခါသမယကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာများ နီမြန်းလျက် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေကြသည်။

ခဏတာမျှ ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ငါးစိမ်းဈေးကဲ့သို့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့သည်။

ဒေသအသီးသီးမှ လူငယ်တပည့်များမှာ ဖြောင့်မတ်သော ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသော်လည်း၊ မျက်နှာပျက်နေသော သူတို့၏ အကြီးအကဲများက သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ တားမြစ်လိုက်ကြသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ကြစမ်း။ မင်းတို့ ငါတို့ကို အရှက်ခွဲတာ မလုံလောက်သေးဘူးလား"

မဟာယင်မှ အရာရှိများမှာမူ ဘေးတွင် ရပ်နေကြပြီး၊ မည်သူမျှ စကားမပြောဘဲ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ သိမ်မွေ့နေသည်။

ကျောက်ကျန့်မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထွက်ပေါက်ဘေးတွင် လက်များကို အင်္ကျီလက်ထဲ ထိုးထည့်ကာ ရပ်နေပြီး၊ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ သူနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သည့်အလား ငုံ့ကြည့်နေလေသည်... တစ်ဖက်တွင်တော့ အရှေ့ပိုင်းဒေသ အဖွဲ့ဘက်တွင်...

"ရှဲ့အိုကြီး၊ ကြားလား"

ကျိုးယန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ငါတို့ကို ဓားပြတွေတဲ့။ ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလဲနော်"

ဟွေဟွေကို ဆွဲထားသော ရှဲ့ချန်ရှင်းက ၎င်းကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ နည်းနည်းတော့ လွန်တာပေါ့..."

ကျိုးယန်က အလွန်အမင်း သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြပြန်သည်။ "ငါတို့က တော်တော်လေးကို ယဉ်ကျေးခဲ့တာပါ။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ချွတ်မယူခဲ့ဘူးလေ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး၊ မင်းက အဲဒါကို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့ ဆိုသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ အရှေ့ပိုင်းဒေသ တုန်းက မင်း လျိုမိသားစုရဲ့ သခင်လေးကို အတွင်းခံဘောင်းဘီပဲ ကျန်တော့တဲ့အထိ အဝတ်အစားတွေ ချွတ်ပစ်ခဲ့လို့၊ ငါ့မှာ လျိုမိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးအိုကြီးရဲ့ လိုက်လံတိုက်ခိုက်တာကို သုံးလတိတိ ခံခဲ့ရတာလေ"

ကျိုးယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "အဲဒါ မင်းရဲ့ အကြံ မဟုတ်ဘူးလား။ သူ့အတွက် နောက်ဆုံး ဂုဏ်သိက္ခာလေး ချန်ပေးထားဖို့ အတွင်းခံဘောင်းဘီတော့ ထားပေးရမယ်လို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာလေ"

ဟွေဟွေက ဘေးမှနေ၍ ဟီးဟား ဟု အော်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည့်အလားပင်။

သူတို့နှစ်ဦး သူတို့၏ တောက်ပခဲ့သော အတိတ် များအကြောင်း ပြောနေကြစဉ်၊ ဟေးစန်းက ခေါင်းကို မော့ကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး လည်ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးပျူငှာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စကားတွေက မှားနေပါပြီ"

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ရဲ့ တိုက်ပွဲမှာ လူတိုင်းက ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ကိုယ် အသုံးပြုကြတာပဲလေ"

"ငါတို့က မပြောပလောက်တဲ့ ပစ္စည်းလေး အချို့ကို ယူခဲ့ပေမဲ့၊ အသက်တစ်ချောင်းမှတော့ မသတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ကရုဏာတရားပါပဲ"

သူက ဖူးယောင်ညိုမည်းနေသော ကျင့်ကြံသူများကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ရိုးသားသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ကြည့်ကြပါဦး။ သူတို့တွေက အသက်ရှင်ပြီး ခုန်ပေါက်နိုင်ကြတုန်းပဲလေ၊ အလွန်ဆုံးဖြစ်လှရင် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ပြန်ကောင်းသွားမယ့် အပေါ်ယံ ဒဏ်ရာလေးတွေပါပဲ"

"ဒါနဲ့ ယှဉ်ကြည့်ရင် ငါတို့က စိတ်ထားဖြူစင်စွာနဲ့ နေရာတိုင်းမှာ လက်ရည်လျှော့ပေးခဲ့တာပါ။"

"ငါတို့ကို ဒီလိုမျိုး စွပ်စွဲနေတာက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှပါတယ်"

စကားပြောပြီးနောက် သူက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ရာ၊ ကြည့်ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အကြောင်းပြချက်ရှိသော လူတစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။

တစ်ဖက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာကြီး နီရဲနေလေသည်။ "မင်း... မင်းတို့ လူတွေကို လုယက်ပြီးတော့မှ မှန်တယ်လို့ ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့လေ"

ဟေးစန်းက နှမြောတသဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီတာအိုမိတ်ဆွေကတော့ အပေါ်ယံ အသွင်အပြင်တွေမှာ အရမ်း စွဲလမ်းနေတာပဲ။"

"ဓနဥစ္စာ ဆိုတာ လောကီ ပစ္စည်းတစ်ခုပါပဲ။ ခင်ဗျားတို့တွေ ဝန်ပေါ့ပေါ့နဲ့ ခရီးဆက်နိုင်ဖို့အတွက် ငါတို့က စွဲလမ်းမှုတွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာပါ။ ဒါက ကုသိုလ်ပြုတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုပါပဲ"

ဟုန်ဖုန်းက ဟေးစန်း၏ ဘေးတွင် ရင်ဘတ်လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏ အကြည့်က ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ကြည့်နေသည်။

မည်သူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကြည့်၊ သူက ပြန်၍ စူးစိုက်ကြည့်ပေးလိုက်သည်။

မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးက လုပ်ခဲ့တာလေ၊ အခုတော့ မင်း ဘာလုပ်ချင်သေးလဲ ဆိုသော အမူအရာမျိုးပင်။

ဆုန်ချီက ဓားကို ကိုင်ထားရင်း ဟေးစန်း စကားဆုံးသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာမှ ခေါင်းကို ဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

သူက ကျယ်လောင်စွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

"လောကရဲ့ လေမုန်တိုင်းတွေက ငါတို့မျိုးဆက်ကနေ စတင်တာပဲ..."

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲ ရောက်သွားတော့၊ အချိန်တွေက ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။"

"အင်ပါယာရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ အာဏာစက်တွေဆိုတာ ရယ်စရာ ပုံပြင်တွေပါပဲ..."

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ရာ၊ လူတိုင်းကို သူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာအသွင်ကို အားကျအတုယူနိုင်ရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သည့်အလားပင်။

"ဒီဘဝမှာ... ဝိုင်တစ်ခွက်နဲ့ မူးယစ်နေရတာလောက် ဘာမှမသာဘူး။"

ရွတ်ဆိုပြီးနောက် သူက တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းပင် ချလိုက်သေးသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် လူတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အလဲထိုးကာ လက်စွပ်တွေ လုယူခဲ့တဲ့သူက သူ မဟုတ်သလိုမျိုးပင်။

လော့ချင်းရင်ကတော့ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး ခေါင်းကို ငုံ့ထားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာကို ကော်လာထဲတွင်သာ မြှုပ်ထားချင်နေမိသည်။

သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ဗြောင်းဆန်နေပြီး၊ အတွေးများက ရူးသွပ်စွာ ဖြတ်ပြေးနေသည်။

အဲဒါ ငါမဟုတ်ဘူး... ငါ အဲဒီလိုတွေ မလုပ်ခဲ့ဘူး... ငါ့ကို မကြည့်ကြနဲ့... ငါ အဲဒီသီချင်းတွေကို မတီးခဲ့ဘူး... ငါ အဲဒီစကားတွေကို မပြောခဲ့ဘူး... လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ တစ်ခုခု မှားနေတာ ဖြစ်ရမယ်... ဟုတ်တယ်၊ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက ငါ့စိတ်ကို ထိခိုက်စေခဲ့တာ... ထိုသို့ တွေးလိုက်ရင်း သူမ၏ ကုချင်းကို သူမ၏ နောက်တွင် ပို၍ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်လေသည်... "အဟမ်း"

ကျောက်ကျန့်က ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး၊ အမူအရာကို ထိန်းသိမ်းထားရင်း အချိန်ကိုက် စကားပြောလာသည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ တိုက်ပွဲက ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ အရှေ့ပိုင်းဒေသ အဖွဲ့က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည်နဲ့ ပထမနေရာကို ရရှိခဲ့တာပါ၊ ဒါက စည်းမျဉ်းတွေနဲ့ အညီပါပဲ"

သူက မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသူများကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ လေသံက အနည်းငယ် အေးစက်သွားသည်။

"အကယ်၍ ကန့်ကွက်စရာ တစ်ခုခု ရှိမယ်ဆိုရင်တော့ မဟာယင် ကနေ ထွက်သွားပြီးမှ ခင်ဗျားတို့ ဘာသာ ဖြေရှင်းကြပါ"

သူ၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းလှသည်။

ဒီမှာ လာငြင်းနေလို့ အပိုပဲ။ ရန်ဖြစ်ချင်သလား။

မဟာယင်ကနေ ထွက်သွားပြီးမှ ကြိုက်သလို လုပ်ကြပေါ့။

အနောက်ပိုင်းဒေသနှင့် မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်မှ လူများ၏ မျက်နှာများမှာ ပို၍ပင် ရုပ်ဆိုးသွားကြသော်လည်း၊ မဟာယင် နယ်မြေပေါ်တွင်တော့ ဆက်လက်၍ ပြဿနာရှာရန် ခက်ခဲလှသည်။

အဖွဲ့တစ်ခုစီကို ဦးဆောင်လာသော အကြီးအကဲများက သူတို့၏ တပည့်များကို ပြင်းထန်စွာ စတင် ဆူပူကြတော့သည်။ ကွင်းပြင်ပေါ်မှ ဆဲဆိုသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားပြီး၊ မြိုသိပ်ထားရသော တီးတိုးရေရွတ်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဤမျိုးဆက်၏ အရှေ့ပိုင်းဒေသ ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှ လူများမှာတော့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲတည်းနှင့် နာမည်ကြီး သွားခဲ့လေပြီ။

စစ်ချန်က အဖွဲ့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေရင်း အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

ဒီလူတွေက ဒီလောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆဲဆိုနေကြပေမဲ့၊ သူ့ရဲ့ အသင်းဖော်တွေကတော့... ကျိုးယန်က ထက်မြက်တယ်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်းက တည်ငြိမ်တယ်၊ ဆုန်ချီက ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ ရှိပေမဲ့ ခွန်အားရှိတယ်၊ ပြီးတော့ တာအိုမိတ်ဆွေလော့ကလည်း ဂီတကို အရမ်းကောင်းအောင် တီးခတ်နိုင်တယ်၊

ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းကိုတော့ ထည့်ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။

ဒီလူတွေကို သူငယ်ချင်းတွေလို့ ခေါ်လို့ရတာပဲ။

သူငယ်ချင်းတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမှိုက်သရိုက်တွေ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

မြင်ကွင်းကြီး ငြိမ်သက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျောက်ကျန့်က စစ်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ တရားဝင် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သခင်လေးစစ်ချန်၊ မနက်ဖြန် နန်းတော်ထဲမှာ အောင်ပွဲခံ ညစာစားပွဲ ကျင်းပဖို့ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်တော် ထုတ်ပြန်ထားပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ဆုလာဘ်တွေကို ချီးမြှင့်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အချိန်မီ တက်ရောက်ပေးဖို့ မမေ့ပါနဲ့ဦး"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နားလည်ပါပြီ"

"ဒါဆိုရင် အားလုံးပဲ စီးဖန်ခန်းမဆောင် ကို ပြန်ပြီး အနားယူကြပါဦး"

ကျောက်ကျန့်က ဖိတ်ခေါ်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ အခြားကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရန် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက် အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ အဖွဲ့သားများသည် ရာနှင့်ချီသော ရှုပ်ထွေးသည့် အကြည့်များ၏ စောင့်ကြပ်မှု အောက်တွင် ကွင်းပြင်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး စီးဖန်ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့က ထိုအကြည့်များကိုဖြစ်စေ၊ နောက်ကွယ်မှ တီးတိုးပြောဆိုသံများကိုဖြစ်စေ နည်းနည်းလေးတောင် ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ဟေးစန်းက သူ၏ စောစောက အကြောင်းပြချက်ရှိသော စကားများကို ပြန်လည် အရသာခံနေဆဲဖြစ်ကာ၊ ကျိုးယန်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့က ညစာအတွက် ဘာစားရမလဲဆိုသည်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။ ဆုန်ချီကတော့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ စတိုင်လ်ကျနေစေရန် သူ၏ လမ်းလျှောက်ဟန်ကို ပြင်ဆင်နေပြီး၊ လော့ချင်းရင်ကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင် မျက်ကွယ် အဖြစ် ရှိနေလေသည်။

စီးဖန်ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ၊ သူတို့အားလုံး မိမိတို့၏ အခန်းထဲသို့ အသီးသီး ဝင်သွားကြသည်။

စစ်ချန်က သူ၏ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်ရှိ ပုံစံများကို တို့ထိလိုက်သည်။ သူက မူလက နှလုံးအစောင့်အရှောက် ကို ခေါ်ထုတ်ပြီး သူ၏ မိခင်၏ အတိတ်အကြောင်း အသေးစိတ်ကို မေးမြန်းချင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ လက်က လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ပြန်ချလိုက်သည်။

သူ့အမေကိုပဲ တိုက်ရိုက် မေးလိုက်တော့မည်။

သူက စိတ်ထဲမှ အနည်းငယ် တွေးလိုက်ရုံဖြင့် သူ အမြဲတမ်း ဆောင်ထားလေ့ရှိသော၊ သူ၏ မိသားစုနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးထားသည့် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ယဲ့ဖူး၏ နူးညံ့ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အသံက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ချန်အာလား။ မဟာယင်မှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ကြုံနေရလို့လား"

"အမေ၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."

စစ်ချန်က ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူက လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို ကျော်လိုက်ပြီး အဓိက အချက်ကိုပဲ တိုက်ရိုက် ပြောပြလိုက်ကာ ယဲ့ကျင်း အကြောင်း အားလုံးကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။

ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းအဆောင်၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

စစ်ချန်လည်း စကားမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးမှ သူ၏ မိခင်၏ အသံက ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံထဲမှ နူးညံ့မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး စစ်ချန် တစ်ခါမှ မကြားဖူးလောက်သည့် လေသံမျိုးဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

၎င်းမှာ စစ်မိသားစု၏ သခင်မ၊ မဟာယင်၏ သမီးတော်ကြီးဟောင်း တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးတစ်ဦး၏ ပိုင်ဆိုင်သော လေသံပင် ဖြစ်သည်။

"အမေ ကိုယ်တိုင် လာခဲ့မယ်"

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် သူမ၏ လေသံမှာ ပြန်လည် နူးညံ့သွားပြန်ပြီး သူ ရင်းနှီးနေကျဖြစ်သော မိခင်တစ်ဦး အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

သူမက အိမ်က အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေအကြောင်း ပြောကာ ပုံမှန်အတိုင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖော်ပြရင်း စကားတွေ အများကြီး ပြောနေလေသည်။

အမွှေးတိုင်တစ်တိုင်စာခန့် စကားပြောပြီးနောက်၊ ယဲ့ဖူးက စကားဝိုင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"ကဲပါ၊ အမေလည်း အများကြီး မပြောတော့ပါဘူး။ စောစော အနားယူလိုက်ဦး၊ အမေ မကြာခင် ရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

"ချန်အာ၊ မှတ်ထားနော်၊ မဟာယင်မှာ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနှိမ်မခံစေနဲ့"

"ကျွန်တော် သိပါတယ် အမေ"

စစ်ချန်က ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ညဉ့်နက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ မိခင် လာမည့်အကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစားနေမိသည်။

ထို့နောက် သူ လှဲလျောင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

မနက်ဖြန် ကိစ္စကိုတော့ မနက်ဖြန်မှပဲ ကိုင်တွယ်တော့မည်... စီးဖန်ခန်းမဆောင် ၏ အခြား အခန်းတစ်ခုတွင်မူ...

ဟေးစန်းက ကြေးမုံပြင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် လက်နှစ်ဖက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးသည့် အမူအရာကို လေ့ကျင့်နေသည်။

သူ၏ ဝက်ဝံလက်ဖဝါးများကို စုစည်းလျက် အထက်အောက် ရွေ့လျားရင်း သူ့ဘာသာ တီးတိုး ရေရွတ်နေလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူမိပါတယ်... ဒီစာပေပညာရှင်ကတော့ ဒီလောက် ချီးမွမ်းခံရဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး..."

သူက ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး၊ နှိမ့်ချမှု မလုံလောက်သေးဟု ခံစားရသဖြင့် သူ၏ စကားလုံးများကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ကြိုးစားမှုကြောင့်ပါ၊ ဒီစာပေပညာရှင်ကတော့ အနည်းငယ်လေးပဲ ကူညီပေးခဲ့တာပါ... အနည်းငယ်လေးပါပဲ..."

မှန်ထဲတွင်တော့ စာပေပညာရှင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဝက်ဝံမိစ္ဆာ တစ်ကောင်က လေထဲသို့ လေးလေးနက်နက် ခွက်မြှောက်၍ စကားပြောနေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ ထူးဆန်းနေသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။

ဟေးစန်းက ခေတ္တမျှ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... ဒီစာပေပညာရှင်ရဲ့ ကျက်သရေနဲ့ဆိုရင်..."

"...မနက်ဖြန်ကျရင် မုန့်တွေကို နောက်ထပ် အနည်းဆုံး ပန်းကန် အနည်းငယ်လောက် ပိုရနိုင်မှာပဲ"