ပြိုင်ဘက်ကင်းသခင်

စစ်ချန်က အရှေ့ပိုင်းဒေသက အဖွဲ့သားတွေကို ဦးဆောင်ပြီး နန်းတော်ထဲကို ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့တွေက မနေ့က လောင်းကြေးအကြောင်းကို ငြင်းခုံဆွေးနွေးနေကြတုန်းပဲ ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှဲ့ချန်ရှင်းပဲ ရှုံးသွားခဲ့တာပေါ့။

သူနဲ့ ဟွေဟွေကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့အနေနဲ့ တွက်ချက်ထားတာဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ နှစ်ယောက်တစ်တွဲတွေ ဖြစ်နေတာကြောင့် လူဦးရေအရ သူတို့က အားနည်းချက် ရှိနေခဲ့တာလေ။

ဟွေဟွေက မြည်းအော်သံ တစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီး ရှဲ့ချန်ရှင်းရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ခေါင်းတိုးဝင်ကာ အရမ်းကို စိတ်ကောက်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်ပြနေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းခမျာ အဲဒီကောင်လေး စိတ်ကျေနပ်သွားအောင် အတော်လေး ချော့မော့လိုက်ရလေသည်။

အဖွဲ့သားတွေဆီကနေ ပျော်ရွှင်စရာ ရယ်မောသံတွေ တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လော့ချင်းရင် တစ်ယောက်တည်းသာ အဖွဲ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကနေ လိုက်လာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း သတိပေးနေမိသည်။

ဒီနေ့တော့ ငါ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိရမယ်။

ငါ တည်ငြိမ်မှ ဖြစ်မယ်။

သူမက ဒီနေ့အတွက် အထူးတလည် ကျက်သရေရှိတဲ့ ဂါဝန်အရှည်ကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားသလို ဆံပင်တွေကိုလည်း သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ထားကာ မျက်နှာပေါ်မှာတော့ ချင်းရင်နတ်မိမယ် ရဲ့ အမှတ်အသားဖြစ်တဲ့ အေးစက်စက် အမူအရာကို တပ်ဆင်ထားလေသည်။

မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တာတွေကိုသာ ဘယ်သူမှ ထုတ်မပြောရင် သူမက အေးစက်စက်နဲ့ လောကပြင်ပက နတ်မိမယ်လေး ဂီတပါရမီရှင် အတိုင်းပါပဲ။

ရှေ့ကနေ လမ်းပြပေးနေတဲ့ မဟာယင် ကျင့်ကြံသူကတော့ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး နောက်ကို တစ်ချက်ကလေးတောင် လှည့်မကြည့်ရဲပေ။

သူ့နောက်က လူတွေအကြောင်းကိုတော့ မနေ့က ကွင်းပြင်ကြီးထဲမှာ သူတို့ ဘယ်လိုတွေ စွမ်းဆောင် ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီကနေ အကုန်ကြားထားပြီးသားလေ။

အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ ဒီမျိုးဆက်ကတော့ တကယ်ကို အလွယ်တကူ စနောက်လို့ရမယ့်သူတွေ မဟုတ်ပါလား။

နန်းတော်တံခါး အတော်များများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ခန်းမဆောင်ကြီးကို ကွေ့ပတ်သွားပြီးနောက်မှာတော့ သူတို့ကို ဘေးဘက်က ခန်းမဆောင်တစ်ခုဆီကို ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။

ခန်းမဆောင်ရဲ့ နာမည်က ချင်ဟွေး တဲ့။ အရွယ်အစား မကြီးပေမဲ့ အရမ်းကို လက်ရာမြောက်လှသည်။

ဧကရာဇ်အသစ်က သူ့ရဲ့ ရှေ့ဆောင်ဧကရာဇ်ရဲ့ ခေါင်းတလားရှေ့မှာပဲ ထီးနန်းကို ဆက်ခံထားရတာဖြစ်ပြီး တရားဝင် နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားတွေက မပြီးဆုံးသေးပေ။ ထုံးတမ်းစဉ်လာအရဆိုရင် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ဘေးဘက် ခန်းမဆောင်တစ်ခုမှာ ကျင်းပတာက ပိုပြီး သင့်တော်တာပေါ့။

ခန်းမဆောင်ထဲမှာတော့ စားပွဲတွေကို ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ဘေးတစ်ဖက်စီမှာ နှစ်တန်းစီ စီထားသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ နေရာတွေကတော့ အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာ ရှိနေပြီး ပလ္လင်နဲ့ အနီးဆုံးနေရာမှာ ဖြစ်သည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကလူတွေကတော့ သူတို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ဒီနေ့မှာ ယဲ့ကျင်းကိုတော့ မတွေ့ရပေ။

အနောက်ပိုင်းဒေသနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကလူတွေကတော့ အရင်ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသထားပုံရပြီး အဝတ်အစားသစ်တွေ လဲလှယ်ထားကြပေမဲ့ မျက်နှာတွေကတော့ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် ပိုပြီး မှောင်မိုက်နေကြသည်။

အထူးသဖြင့် အဲဒီ လူငယ်တပည့်တွေပေါ့။ အရှေ့ပိုင်းဒေသကလူတွေကို ကြည့်တဲ့ သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက မီးဟုန်းဟုန်း တောက်နေသလိုပါပဲ။

ဒေသနှစ်ခုလုံးကို ဦးဆောင်လာတဲ့ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတွေကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းသာ ချနေမိကြတော့သည်။

ဒီမျိုးဆက်ကတော့ ကဏ္ဍပေါင်းစုံမှာ အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ ဖိနှိပ်မှုကို အပြတ်အသတ် ခံလိုက်ရပြီ မဟုတ်ပါလား။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အရှေ့ပိုင်းဒေသအဖွဲ့က ဝင်လာတာနဲ့ သူတို့ဘာသာသူတို့ စကားတွေပြောပြီး ထိုင်နေကြတာကြောင့်ပဲ။ မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်ထဲ ထည့်မထားကြဘူးလေ။

ဟေးစန်းကဆိုရင် သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်က အနောက်ပိုင်းဒေသ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကို သွားဖြဲပြပြီးတောင် ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။

ဘုန်းကြီးရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း မှောင်ကျသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပုတီးစိပ်နေတော့သည်။

ဟုန်ဖုန်းက ထိုင်လိုက်ရင်း ဟေးစန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ။"

"ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ အပြန်အလှန် ရှိရတယ်လေ။" ဟေးစန်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတာဆိုတော့ ငါက ပြန်ပြီး ပြုံးပြရတာပေါ့။ ဒါကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အပြုအမူလို့ ခေါ်တယ်ကွ။"

... ခန်းမဆောင်ထဲက လေထုက တကယ့်ကို ထူးဆန်းနေတော့တာပဲ။

အရှေ့ပိုင်းဒေသဘက်ကတော့ နွေဦးအပန်းဖြေခရီး ထွက်လာသလိုမျိုး သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေပေမဲ့၊ တစ်ဖက်ခြမ်းက နှစ်ဖွဲ့ကတော့ အသုဘ အခမ်းအနား ရောက်နေသလိုမျိုး လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေကြသည်။

ကြည့်ရတာ သူတို့က ကမ္ဘာနှစ်ခုမှာ နေနေကြသလိုပါပဲ။

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာလောက် စောင့်ပြီးတဲ့ အချိန်မှာတော့။

ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်ကနေ ခြေသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစေခံတစ်ယောက်ရဲ့ ကြည်လင်တဲ့ အသံက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကြွလာပါပြီ...။"

ခန်းမဆောင်ထဲက လူတိုင်းကတော့ မျက်နှာတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပျက်နေပါစေ၊ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ခန်းမဆောင် ဝင်ပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်ကြသည်။

စစ်ချန်လည်း မတ်တပ်ရပ်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အမျိုးသားတစ်ယောက် လျှောက်ဝင်လာသည်။

မဟာယင်ရဲ့ ဧကရာဇ်အသစ်... ယဲ့ဟုန်။

သူ့ပုံစံက အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်လောက် ရှိပုံရပြီး မျက်နှာက လေးထောင့်ကျကျနဲ့ မျက်လုံးတွေက နက်ရှိုင်းသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်အစစ်အမှန်ကတော့ ဒီထက်မက အများကြီး ပိုနိုင်ပါတယ်၊ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ပြီး အသက်ကို ခန့်မှန်းလို့ မရဘူးလေ။

သူ့ရဲ့ ဆံပင်တွေကို သေသေသပ်သပ် ဖီးသင်ထားပြီး ရိုးရှင်းတဲ့ ကျောက်စိမ်းသရဖူကို ဆောင်းထားသည်။ နဂါးပုံတွေ ထိုးမထားတဲ့ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပေမဲ့ သူ့ဆီကနေ ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒါက မြင့်မားတဲ့ နေရာမှာ အကြာကြီး နေထိုင်ပြီး လူတွေရဲ့ အသက်ကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်တဲ့ အာဏာကို လက်ကိုင်ထားတဲ့သူတွေဆီမှာပဲ ရှိတတ်တဲ့ သဘာဝ ကျင့်ယူမှုမျိုးပေါ့။

သူက ဒေါသထွက်ပြနေစရာ မလိုဘဲနဲ့ကို ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ အရှိန်အဝါ ရှိနေတာမျိုးပါ။

စစ်ချန်က သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

သူကလည်း စစ်ချန်ကို ပြန်ကြည့်နေသည်။

သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေက လေထဲမှာ ဆုံတွေ့သွားကြသည်။

ဒါက ခဏတာလေးပါပဲ၊ အသက်တစ်ရှူစာရဲ့ ထက်ဝက်တောင် မရှိပါဘူး။

ပြီးတော့မှ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ကြီးကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ အဝေးကနေ လာကြရတာ ပင်ပန်းနေကြပြီ။ အခမ်းအနားတွေ လုပ်မနေကြပါနဲ့၊ ထိုင်ကြပါဦး။"

လူအုပ်ကြီးက ဦးညွှတ်ပြီး နေရာမှာ ပြန်ထိုင်လိုက်ကြသည်။

အောင်ပွဲခံ ညစာစားပွဲကတော့ တရားဝင် စတင်ပါတော့သည်။

ဒါကလည်း ပုံမှန် လုပ်နေကျ လုပ်ငန်းစဉ်တွေပါပဲ။

ဂုဏ်ပြုခွက်မြှောက်တာတွေ၊ ဂီတတီးခတ်တာတွေနဲ့ ဝိုင်သောက်တာတွေပေါ့။

ခန်းမဆောင်ထဲက ဂီတပညာရှင်တွေက သာယာတဲ့ ဂီတတွေကို တီးခတ်ပေးနေသလို ကချေသည်တွေကလည်း ကျက်သရေရှိရှိ ကပြနေကြပြီး စားပွဲပေါ်မှာတော့ အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေနဲ့ မွှေးပျံ့တဲ့ ဝိညာဉ်ဝိုင်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ယဲ့ဟုန်က ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

လူတိုင်းလည်း လိုက်ပြီး မြှောက်လိုက်ကြသည်။

"ဒီ နဂါးအရိပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ အရှေ့ပိုင်းဒေသရဲ့ ပါရမီရှင်တွေက တခြားသူတွေ အားလုံးကို ကျော်လွန်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ မင်းတို့တွေက တကယ်ကို လူငယ်သူရဲကောင်းတွေပါပဲ။"

ယဲ့ဟုန်ရဲ့ အသံက ခန်းမဆောင်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ့ရဲ့ အကြည့်က စစ်ချန်ပေါ်ကို ကျရောက်သွားသည်။

"စစ်ချန်။"

စစ်ချန်က သူ့ရဲ့ ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ မင်းက ရန်သူအားလုံးကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အသက်တစ်ချောင်းမှတော့ မသတ်ခဲ့ဘူး။"

"ဒီလောက်အစွမ်းထက်ပြီး ဒီလောက် စိတ်နေသဘောထား ကောင်းတဲ့သူဆိုမှတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်။"

စစ်ချန်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ယှက် အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီးက မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ။"

နှိမ့်ချမှု ဆိုတာကတော့ သူ့အတွက် အလွယ်လေးပါပဲ။

အဲဒီနောက်မှာတော့ တရားဝင် ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား စတင်သည်။

အခမ်းအနားမှူး တစ်ယောက်က သူ့နောက်ကနေ ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး တောက်ပတဲ့ အဝါရောင် ပိုးလိပ်ကြီးတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။

သူက ပိုးလိပ်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းဟန့်ကာ ကျယ်လောင်တဲ့ အသံနဲ့ ဖတ်ပြတော့သည်။

"မဟာယင် ဧကရာဇ်ရဲ့ အမိန့်တော်အရ...။"

"အရှေ့ပိုင်းဒေသက စစ်ချန်ဟာ သူ့ရဲ့မျိုးဆက်မှာ ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်တဲ့ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီနဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ နဂါးအရိပ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ပြိုင်ဘက်အားလုံးကို အနိုင်ယူပြီး ပထမနေရာကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် အရှေ့ပိုင်းဒေသအတွက် ဂုဏ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်တယ်။"

"ဒါကြောင့် သူ့ကို ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ထူးကို ချီးမြှင့်လိုက်တယ်။"

"အခုကစပြီး စစ်ချန်ဟာ မဟာယင်ရဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းသခင် ဖြစ်လာမှာဖြစ်ပြီး မဟာယင် မင်းသားတစ်ပါးရဲ့ ခံစားခွင့်တွေကို ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးရဲ့ နယ်မြေအားလုံးကို လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်သွားလာနိုင်သလို ကိစ္စရပ်အသီးသီးမှာလည်း သူ့အမြင်အတိုင်း လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။"

ဒီလို ဘွဲ့ထူးမျိုးက သခင်နဲ့ ကျွန် ဆက်ဆံရေးမျိုး မဟုတ်ဘဲ ထူးချွန်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် မဟာယင်က ပေးအပ်တဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အသိအမှတ်ပြုမှု မျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ဒါက ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲ မျိုးနဲ့ ဆင်တူပြီး မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမယ့် တာဝန်တွေ မရှိဘဲ အခွင့်ထူးတွေနဲ့ သယံဇာတ အချို့ကို ခံစားခွင့်ရတာမျိုးပေါ့။

အနောက်ပိုင်းဒေသနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က ထိပ်တန်း အင်အားစုတွေကလည်း အလားတူ ဘွဲ့ထူးမျိုးတွေ ရရှိကြမှာ ဖြစ်သည်။

အနှစ်သာရအားဖြင့်တော့ ဒါက လေးစားမှုကို ဖော်ပြတဲ့ သံတမန်ရေးရာ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။

အခမ်းအနားမှူးက ဖတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ ပိုးလိပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး စစ်ချန်ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အစေခံတစ်ယောက်က လင်ပန်းတစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ရှေ့ကို ထွက်လာသည်။

လင်ပန်းပေါ်မှာတော့ အနက်ရောင် ရွှေတံဆိပ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ရှေ့ဘက်မှာတော့ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ထွင်းထုထားကာ နောက်ဘက်မှာတော့ တောင်တန်းနဲ့ မြစ်ပုံစံတွေ ပါရှိသည်။

စစ်ချန်က တံဆိပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အေးအေးလူလူပဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး။"

ယဲ့ဟုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စစ်ချန်ရဲ့ လေသံကို စိတ်ထဲ မထားဘဲ ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ "အားလုံးပဲ၊ အတူတူ သောက်ကြရအောင်။"

လူတိုင်းက ခွက်တွေကို မြှောက်ပြီး မော့သောက်လိုက်ကြသည်။

ဘွဲ့နှင်းသဘင် အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ညစာစားပွဲက တကယ်ပဲ စတင်ပါတော့သည်။

အစေခံမလေးတွေက ဟင်းပွဲတွေကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သယ်လာပြီး စားပွဲပေါ်မှာ တင်ပေးကြသည်။ အစားအစာတွေက အရမ်းကို လက်ရာမြောက်လှပြီး ဝိညာဉ်ငှက်တွေ၊ ဝိညာဉ်သားရဲတွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ပါဝင်ကာ အရောင်၊ အနံ့၊ အရသာ အားလုံး ပြည့်စုံတဲ့အပြင် ဝိညာဉ်ချီတွေလည်း ကြွယ်ဝလှသည်။

ဝိုင်တွေ အတော်များများ သောက်ပြီး ဟင်းပွဲတွေ အတော်များများ စားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့။

လေထုကတော့ တင်းမာနေတုန်းပါပဲ။

အနောက်ပိုင်းဒေသနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က လူတွေကတော့ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ စားသောက်နေကြသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ အဖွဲ့သားတွေကတော့ တော်တော်လေးကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိနေကြသည်။

ဟေးစန်းကတော့ စားပွဲပေါ်က မုန့်တွေကို စတင် လေ့လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံစံလေးတွေက လှပသလို ဝိညာဉ်ချီတွေလည်း ပြည့်ဝနေပြီး သူ အရင်က စားဖူးသမျှ မုန့်တွေထက် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်နေသည်။

သူက ပထမဆုံး ကျောက်စိမ်းဖြူကိတ်မုန့် တစ်ခုကို မြည်းကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးတွေ တောက်ပသွားပြီးနောက် ရွှေချည်မျှင်မုန့်ကို ထပ်စားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျေနပ်လွန်းလို့ အော်တောင် အော်လိုက်ချင်မိသည်။

ဒါက အရမ်း အရသာရှိလွန်းတယ်၊ နန်းတော်မုန့်တွေဆိုတာ ဒါမျိုးကိုး။

ယဲ့ဟုန်က အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးနဲ့ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး အနောက်ပိုင်းဒေသနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်ကို ဦးဆောင်လာတဲ့ အကြီးအကဲတွေကို အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

"အကြီးအကဲတို့။"

သူက စကားဆိုလိုက်သည်။ "လူငယ်တွေ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့နေရာမှာ နိုင်တာ ရှုံးတာဆိုတာ ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။"

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒေသတွေကြားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ချစ်ကြည်ရေးကို ထိခိုက်သွားမယ်ဆိုရင်တော့..."

"ဒါက တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှု ဖြစ်သွားမှာပေါ့။"

ဒီစကားတွေက အရမ်းကို တည့်တိုးဆန်လှသည်။ မဟာယင်ရဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ စစ်ချန်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားတာကို သူက ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံပါပဲ။

ရွှေရောင်ရင့်ရင့် သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အနောက်ပိုင်းဒေသက ဘုန်းကြီးအိုကြီးလည်း အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက လက်အုပ်ချီပြီး ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ လူငယ်တွေဆိုတာ ယှဉ်ပြိုင်ချင်စိတ် ရှိကြတာ သဘာဝပါပဲ၊ ဒါက ဒေသတွေကြားက ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က မုတ်ဆိတ်ဗရပွနဲ့ အကြီးအကဲကလည်း သူ့ရဲ့ ဆိုလိုရင်းကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတာကြောင့် လက်သီးဆုပ် အရိုအသေပေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ အရှင်မင်းကြီး၊ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က သားကောင်းတွေက ရှုံးနိမ့်မှုကို ခံနိုင်ရည် ရှိကြပါတယ်။"

သူက အဲဒီလို ပြောလိုက်ပေမဲ့ သူ့မျက်နှာကတော့ သက်သောင့်သက်သာ ရှိမနေပါဘူး။

ယဲ့ဟုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့ဘာသာ ဝိုင်ကိုသာ သောက်နေတော့သည်။

ညစာစားပွဲကတော့ ဆက်လက် ကျင်းပနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီအစားအစာကို ဘယ်သူမှ အရသာခံပြီး မစားနိုင်ကြဘူးဆိုတာ လူတိုင်း သိနေကြတာပဲ... တစ်နာရီလောက် ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ညစာစားပွဲက ပြီးဆုံးသွားသည်။

ယဲ့ဟုန်က ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

ခန်းမဆောင်ထဲက လူတိုင်းလည်း လိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။"

သူက စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ လေသံက နူးညံ့နေသည်။

"ပြိုင်ဘက်ကင်းသခင်၊ ခဏလောက် နေခဲ့ပါဦး။"

"မင်းနဲ့ သီးသန့် ပြောစရာလေးတွေ ရှိလို့ပါ။"

ဒီစကားကို ပြောလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ရောက်နေတဲ့သူ ဘယ်သူမှ အံ့သြမနေကြပါဘူး။

မဟာယင်က အမြဲတမ်း ဒီလိုပါပဲ။ သူရဲကောင်းတွေကို တွေ့ရင် ဖြစ်နိုင်ရင် သူတို့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်တတ်ကြပြီး မရရင်တောင်မှ ဆက်ဆံရေးကောင်းအောင် တည်ဆောက်တတ်ကြတာလေ။

ဒါကလည်း အကျိုးစီးပွားချင်း ဖလှယ်ကြတဲ့ ကိစ္စတွေထက် မပိုပါဘူး။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသက အဖွဲ့သားတွေကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျိုးယန်က စစ်ချန်ကို အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီး သတိထားဖို့ သတိပေးလိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းကတော့ မြည်းမွဲကြီးကို ဆွဲပြီး စစ်ချန်ကို ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဟေးစန်းကတော့ ပါးစပ်ထဲမှာ မုန့်တစ်ဝက်လောက် ရှိနေတုန်းပဲ၊ ဗလုံးဗထွေးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ "ညီလေး၊ ငါတို့ အပြင်မှာ စောင့်နေမယ်နော်..."

ဟုန်ဖုန်းက သူ့ခေါင်းနောက်စေ့ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ "မျိုပြီးမှ ပြောစမ်းပါ။"

အဖွဲ့သားတွေက အစေခံတွေနောက်ကနေ ချင်ဟွေးခန်းမဆောင်ထဲကနေ ထွက်သွားကြသည်။

အနောက်ပိုင်းဒေသနဲ့ မြောက်ပိုင်းနယ်စပ်က လူတွေလည်း အခမ်းအနားမှူးတွေရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ကျယ်ပြောလှတဲ့ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲမှာတော့ စစ်ချန်နဲ့ ယဲ့ဟုန် နှစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဂီတပညာရှင်တွေ၊ ကချေသည်တွေနဲ့ အစေခံမလေးတွေ အားလုံး လုံးဝ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ခန်းမဆောင် တံခါးကြီးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပိတ်သွားပြီး အပြင်က အလင်းရောင်နဲ့ အသံတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ယဲ့ဟုန်က ပလ္လင်ပေါ်ကို ပြန်မသွားဘဲ ပြတင်းပေါက်နားကို လျှောက်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲကို လှမ်းကြည့်နေသည်။

ခြံဝင်းထဲမှာတော့ ရှေးဟောင်း ထင်းရှူးပင် အချို့ကို စိုက်ပျိုးထားပြီး ကောက်ကွေးနေတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေက နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ အရိပ်ရှည်ကြီးတွေကို ပုံဖော်နေကြသည်။

"ဒီမှာ အပြင်လူ မရှိတော့ပါဘူး။"

ယဲ့ဟုန်က စစ်ချန်ကို ကျောခိုင်းထားရင်း သူ့ရဲ့ အသံက အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

"မင်း ငါ့ကို..."

"...ဦးရီးတော် လို့ ခေါ်နိုင်မလား။"