ဘယ်သူ့ကို ယုံမလဲ

စစ်ချန်က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူသည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရှိနေသော ပုံရိပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး ဦးရီးတော် ဟူသော နှုတ်ဆက်မှုကိုလည်း လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ယဲ့ဟုန်က အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်စာမျှ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း မည်သည့်အဖြေမှ ထွက်မလာသည့်အခါ တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံထဲတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေသည်။

စစ်ချန်က သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေရင်း အတန်ကြာမှ စကားဆိုလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးရီးတော် အစစ် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာကတော့... ကျွန်တော့်အမေ ပြောတဲ့အပေါ်မှာပဲ မူတည်ပါတယ်"

ယဲ့ဟုန်၏ ပခုံးများ တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ အစပိုင်းတွင် တခစ်ခစ် ရယ်မောရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် ပခုံးများ တုန်ခါလာပြီး ရယ်သံက ဗလာဖြစ်နေသော ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားရာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရယ်သံများ တိမ်ဝင်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးသော သက်ပြင်းချသံ တစ်ခုဖြင့် အဆုံးသတ်သွားသည်။ သူ လှည့်လာသောအခါ မျက်နှာတွင် အပြုံးအရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်လုံးများကလည်း ဝိုးတဝါး တောက်ပနေသည်။

"အစ်မတော်ကြီး..." သူက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက စစ်ချန်၏ အနားသို့ အလွန်နီးကပ်စွာ လျှောက်လာပြီး စစ်ချန်၏ မျက်နှာကို သေသေချာချာ အကဲခတ်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ယခုအခါ ဖော်ပြရခက်သော အရာတစ်ခုခုက လက်ခနဲ ဖြစ်နေသည်။

"တကယ်ကို တူတာပဲ" ယဲ့ဟုန်က သူ့ဘာသာ ပြောနေသည့်အလား တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ "မျက်လုံးတွေ၊ နှာခေါင်း... ပြီးတော့ အဲဒီ စိတ်နေစိတ်ထားကအစ၊ အဲဒီတုန်းက အစ်မတော်ကြီးထက်တောင် ပိုပြီး ခက်ထန်ဦးမယ်"

သူသည် ဘာစကားမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှည်လျားသော စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဝိုင်အိုးတစ်အိုးကို မလိုက်သည်။ သူက ခွက်ကိုပင် အသုံးမပြုတော့ဘဲ ဝိုင်အိုးကို မော့ကာ အားရပါးရ သောက်ချလိုက်တော့သည်။

ဝိုင်အချို့က သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှ စီးကျလာသော်လည်း သူက သုတ်ရန်ပင် ပျင်းနေသည့်အလား လက်ဖမိုးဖြင့်သာ ခပ်ဖွဖွ ပွတ်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ အသိအမှတ်မပြုချင်ရလဲဆိုတာ ငါ နားလည်ပါတယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတိုင်းရဲ့ အမြင်မှာတော့..."

"ငါက... လူသတ်သမား တစ်ယောက်ပဲလေ"

ယဲ့ဟုန်က စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဧကရာဇ် ဟု မသုံးနှုန်းတော့ပေ။ "အဲဒီကောင်လေး ယဲ့ကျင်းက... ငါ့ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပူးကပ်သိမ်းပိုက်ထားတယ်လို့ ပြောတယ် မဟုတ်လား"

စစ်ချန်က မျက်ခုံးပင့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ယဲ့ဟုန်က ဝိုင်ကို ထပ်မံ သောက်လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ နှေးကွေးသွားပြီး ဝိုင်ကို မြိုချရင်း ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ငါ ပင်ပန်းနေပြီ"

သူက ရိုးရိုးသားသားပင် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ ခန့်ညားမှုများ၊ ဦးရီးတော် တစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုများ မရှိတော့ဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော သာမန် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ကဲ့သို့ပင်။

"စစ်ချန်... မင်း ဦးလေးရဲ့ ပုံပြင်လေးကို နားထောင်ပေးမလား"

"သိပ်ပြီးတော့... နားထောင်လို့ မကောင်းတဲ့ ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ်ပေါ့"

စစ်ချန်က စားပွဲပေါ်မှ ခွက်တစ်ခုကို မကာ ယဲ့ဟုန်ဘက်သို့ မြှောက်ပြလိုက်သည်။ "နားထောင်ရတာ ဝမ်းသာစရာ ဖြစ်မှာပါ"

"ငယ်ငယ်ကတည်းက... ငါက အိမ်ရှေ့စံမင်းသား ဖြစ်ခဲ့တာ" ယဲ့ဟုန်က သက်သောင့်သက်သာ ထိုင်လိုက်ရင်း စတင် ပြောပြတော့သည်။ "ပါရမီလည်း ကောင်းတယ်၊ အခြေခံလည်း ခိုင်မာတယ်၊ အရာရာကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သင်ယူနိုင်ခဲ့တာပေါ့။ ဧကရာဇ်က ငါ့ကို တန်ဖိုးထားတယ်၊ အမတ်တွေက ငါ့ကို ဖားကြတယ်၊ ငါ နန်းတက်လာရင် မဟာယင်က ပြန်ပြီး ထွန်းကားလာလိမ့်မယ်လို့ လူတိုင်းက ပြောကြတယ်လေ။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ခဲ့တာပေါ့"

သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်က ရှေးဟောင်း ထင်းရှူးပင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

"ခမည်းတော်ရဲ့ နန်းသက် နောက်ဆုံးနှစ်တွေ ရောက်တဲ့အထိပေါ့။ တစ်နေ့မှာ သူက ငါ့ကို ဘိုးဘေးနန်းတော်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ဝိညာဉ်အမှတ်တရ တိုင်တွေလည်း မရှိဘူး၊ အမွှေးတိုင်တွေလည်း မရှိဘူး၊ တစ်ခါမှ မထွန်းရသေးတဲ့ အမြဲလင်းမီးအိမ် တစ်လုံးပဲ ရှိတယ်လေ။ သူက ဘာမှ မပြောဘဲ ငါ့လက်ညှိုးကို လှီးဖြတ်ပြီး ငါ့သွေးတွေကို မီးစာပေါ်ကို အစက်ချခိုင်းခဲ့တာ။ အဲဒီနောက်မှာတော့..."

ယဲ့ဟုန်၏ အသံက နိမ့်ဆင်းသွားသည်။ "ငါ မြင်လိုက်ရတာက... နိုင်ငံတော် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ကြီးကိုပဲ"

စစ်ချန်က ခွက်ကို ကိုင်ထားသော်လည်း ဝိုင်ကို မသောက်ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေသည်။

"အဲဒါက နိုင်ငံတော် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ကြီးရဲ့ ကြီးမားတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ငါတို့ရဲ့ သွေးသားထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တဲ့ အမှန်တရား တစ်ခုပဲ။ ဆက်ခံမယ့် ဧကရာဇ် တိုင်းဟာ နန်းမတက်ခင်မှာ အဲဒါကို မြင်တွေ့ခွင့် ရကြတယ်လေ"

ယဲ့ဟုန်က သူ၏ ဝိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း သူ၏ အတွေးများက ဝေးကွာသော အတိတ်ဆီသို့ လွင့်မျောသွားပုံရသည်။

"ငါတို့ ယဲ့မိသားစုဟာ..." သူက တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပုံပျက်သွားသည်။ "သွေးသားထဲမှာ ကျိန်စာတစ်ခု ပါလာခဲ့တာပဲ"

"ကျိန်စာရဲ့ အရင်းအမြစ်ကတော့..." သူက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "အဲဒါ... ပုံရိပ်ယောင်နဂါး ပဲ"

စစ်ချန်၏ အကြည့်က အနည်းငယ် စူးရှသွားသည်။ ယဲ့ဟုန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ မင်းစဉ်းစားနေတဲ့ အဲဒီအရာပဲ။ ရှေးဟောင်းခေတ်က အိပ်မက်တွေကို အုပ်ချုပ်သူ၊ ပုံရိပ်ယောင်တွေရဲ့ သခင်၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေရဲ့ ဘိုးဘေးနန်းတော်က မြင့်မြတ်တဲ့ သားရဲကိုးပါးထဲက တစ်ပါးဖြစ်တဲ့... ပုံရိပ်ယောင်နဂါး ပေါ့။ ဘိုးဘေးနန်းတော် ပျက်စီးသွားတုန်းက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရော လူသားမျိုးနွယ်တွေမှာပါ အပြစ်တွေ ရှိခဲ့ကြတာ။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ နိုင်ငံတော် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ကြီးကလည်း တိုက်ရိုက် ပတ်သက်ခဲ့တယ်လေ"

"ဧကရာဇ်ကြီးက သူ့ရဲ့ နဂါးအရိုးတွေ၊ နဂါးပုလဲ၊ နဂါးဝိညာဉ်တွေကို ယူပြီး မဟာယင်ရဲ့ နိုင်ငံတော် ကံကြမ္မာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ။" သူ၏ လေသံတွင် ရယ်စရာကောင်းသော လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ "ပုံရိပ်ယောင်နဂါး သေခါနီးမှာ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး နတ်ဘုရားဝိညာဉ်နဲ့ အသက်သွေးကို သုံးပြီး ငါတို့မိသားစုအပေါ် အရက်စက်ဆုံး ကျိန်စာကို တိုက်ခဲ့တာပဲ။ အနှစ်တစ်ထောင် တိုင်းမှာ..."

ယဲ့ဟုန်၏ အသံက တုန်ရီလာသည်။ "အဲဒီကျိန်စာက ယဲ့မိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက် သွေးမျိုးဆက်ထဲက လူတစ်ယောက်ကို ရွေးချယ်လိမ့်မယ်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက်မယ်၊ ပြန်လည်မွေးဖွားမယ် ပေါ့။"

သူသည် သူ၏ လက်ဖဝါးကို မြှောက်ကာ သူ၏ သွေးကြောထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်ကို ကြည့်နေသည့်အလား စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ရွေးချယ်ခံရတဲ့သူက အတွေးအခေါ်တွေ၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ၊ ခံစားချက်တွေကိုတောင် ဆက်ထိန်းထားနိုင်ပေမဲ့... သူက ဘယ်တော့မှ အဲဒီလူ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီလူဟာ ယဲ့မိသားစုရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တိုင်းကို သူ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သုတ်သင်ပစ်မှာမို့လို့ပဲ"

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"နိုင်ငံတော် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်ကြီးဟာ ဘေးဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်လေ၊ သူက သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို အသုံးပြုပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကျိန်စာကို ခုခံနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တာ။"

ယဲ့ဟုန်က စစ်ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့ ပုံရိပ်ယောင်ဖြိုခွင်းသစ်သီး ပဲ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ လူတွေက အဲဒါကို... ကံကြမ္မာသစ်သီး လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ အဲဒါကို စားလိုက်ရင် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ထဲမှာ အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ပုံရိပ်ယောင်နဂါးရဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်က ကျူးကျော်လို့ မရတော့ဘူး"

သူက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သစ်သီးတွေက အရမ်း နည်းလွန်းတယ်။ အနှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ခါပဲ သီးတာ၊ တစ်ခါသီးရင်လည်း သုံးလုံး လေးလုံးထက် မပိုဘူးလေ။ တိုက်ရိုက် သွေးမျိုးဆက်တိုင်းက ဘယ်လိုလုပ် ရနိုင်မှာလဲ။ ဒါက တော်ဝင်မိသားစုထဲမှာ ဘယ်တော့မှ အပြင်ကို ထုတ်မပြောရတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲ၊ ဒါကြောင့် သားသမီး အရေအတွက်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စလေ"

ယဲ့ဟုန်က ဝိုင်အိုးကို ထပ်မံ မော့လိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက အလွန်အမင်း မြန်မြန်ဆန်ဆန် သောက်လိုက်သဖြင့် သီးသွားကာ အကြိမ်အနည်းငယ် ချောင်းဆိုးပြီးနောက်မှ ဆက်ပြောသည်။

"ဒါကြောင့်... အနှစ်တစ်ထောင် ပြည့်လို့ ပုံရိပ်ယောင်နဂါး ပြန်နိုးထလာနိုင်တဲ့ မျိုးဆက်ကို ရောက်တဲ့အခါ..."

"ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ရတော့တာပဲ"

"ရှိသမျှ သစ်သီးအနည်းငယ်ကို ပါရမီ အရှိဆုံးသူတွေ၊ မိသားစုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းနိုင်မယ့်သူတွေ၊ ပြီးတော့ တစ်နေ့မှာ ကျိန်စာကို လုံးဝ ချေဖျက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့နိုင်မယ့်သူတွေကို ပေးလိုက်ရတာပေါ့။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့... အကုန်လုံးကို သုတ်သင်ပစ်ရတာပဲ"

"တစ်ယောက်မှ အရှင် မချန်ခဲ့ဘူး"

သူက အလွန် တည်ငြိမ်စွာ ပြောနေသော်လည်း စကားလုံးတိုင်းမှာ လေးလံလှသည်။

"ဒီနည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် ပုံရိပ်ယောင်နဂါးက ခန္ဓာကိုယ် သိမ်းပိုက်ဖို့အတွက် ခန္ဓာအိမ် ရှာမတွေ့တော့ဘဲ နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ထောင်အထိ ဆက်ပြီး အိပ်မောကျနေမှာလေ။ အဲဒီအခါမှာ မိသားစုကလည်း... နောက်ထပ် အနှစ်တစ်ထောင်အထိ ဆက်လက် ရှင်သန်နိုင်မှာပေါ့။ ငါ့ရဲ့ ခမည်းတော် အဲဒီတုန်းက လုပ်ခဲ့တာကလည်း အတိအကျ ဒါပါပဲ"

သူက ခေါင်းကို နောက်သို့ ပစ်လိုက်ပြီး ဝိုင်အိုးထဲက နောက်ဆုံး လက်ကျန် အစက်လေးအထိ မော့သောက်လိုက်ကာ အိုးခွံကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်ချလိုက်သည်။

"အပြင်က လူတိုင်းကတော့ အဲဒါကို ငါလုပ်ခဲ့တာလို့ ယုံကြည်နေကြတာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခမည်းတော်ရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ခါနီးနေပြီ၊ ငါကလည်း နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်နေတာဆိုတော့ အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြိုင်ဘက်တွေ အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ချင်နေတာလို့ပဲ အားလုံးက ထင်ကြတာပေါ့"

သူက ခေါင်းမော့ကာ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဘယ်တော့မှ ရှင်းမပြခဲ့ဘူး"

"ရှင်းပြလို့လည်း မရဘူးလေ"

"ငါက ကမ္ဘာကြီးကို ဘယ်လို သွားပြောရမှာလဲ... ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အပြစ်တစ်ခု လုပ်ခဲ့လို့ အခုဆိုရင် အနှစ်တစ်ထောင် တိုင်းမှာ ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ကလေးတွေကို သတ်ပြီး အဲဒီအကြွေးကို ပြန်ဆပ်နေရပါတယ်လို့ ပြောရမှာလား"

သူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒီ အမည်းစက်ကို ခံယူလိုက်တယ်။ ပြီးတော့... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံးလည်း ခံယူလာခဲ့တာပါပဲ။ အစ်မတော်ကြီးက ငါ့ကို မုန်းတာကိုလည်း ငါ လက်ခံပါတယ်။ သူ ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ရိုက်ခွဲတုန်းက ငါ ဘိုးဘေးနန်းတော် အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေခဲ့တာ... သူ့ကို သွားတွေ့ဖို့ ငါ့မှာ မျက်နှာ မရှိခဲ့ဘူး"

ယဲ့ဟုန်သည် အရိပ်များကြားတွင် ထိုင်နေရင်း အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

"အဲဒီနောက်မှာတော့... ငါ ဧကရာဇ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညတိုင်း ညတိုင်း ငါ့ရဲ့ ညီငယ်လေးတွေအကြောင်း အိပ်မက်မက်နေရတုန်းပဲ။ အငယ်ဆုံးလေးဆိုရင် ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ၊ ငါ့အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲပြီး ဦးရီးတော်ကြီး လို့ ခေါ်နေတုန်းပဲလေ"

ယဲ့ဟုန်၏ အသံက ဩရှလာသည်။ "ငါ စကားမပြောနိုင်ဘူး။ ငါ အဲဒီအိပ်မက်တွေထဲမှာ သူတို့တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ကြည့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တာ"

သူသည် စစ်ချန်ဘက်သို့ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့် အစ်မတော်ကြီးကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ သူ ပြန်ရောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ... နေရာတိုင်းမှာ အလောင်းတွေ ပြည့်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်၊ မြို့ထဲမှာလည်း ကောလာဟလတွေ ပြည့်နေတာကို ကြားခဲ့ရတာလေ။ သူ ငါ့ကို မေးခဲ့တယ်... ဒါတွေက တကယ်ပဲ မင်းလုပ်ခဲ့တာလား တဲ့"

"ငါက ဟုတ်ပါတယ် လို့ ဖြေခဲ့တယ်"

ယဲ့ဟုန်က မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ "သူ ငါ့ကို မဆဲခဲ့ဘူး၊ မရိုက်ခဲ့ဘူး။ သူက လှည့်ထွက်သွားပြီး ဘိုးဘေးနန်းတော်ကို သွားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို သူ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် ရိုက်ခွဲခဲ့တာ။ သူက ပြောခဲ့တယ်... ယဲ့ဟုန်၊ ဒီနေ့ကစပြီး ငါ့မှာ ဒီနာမည်နဲ့ မောင်လေး တစ်ယောက် မရှိတော့ဘူး တဲ့"

ခမ်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ကြီးက လုံးဝ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သည့် နန်းတော် အစေခံမှလည်း မီးအိမ်ထွန်းရန် ဝင်မလာကြပေ၊ ၎င်းမှာ အမိန့်ပေးထား၍ ဖြစ်ပုံရသည်။ အမှောင်ထုထဲတွင် ယဲ့ဟုန်၏ အသံက ပျံ့လွင့်နေသည်။

"ငါ ဘာလို့ ဒီပြိုင်ပွဲကြီးကို မဖြစ်မနေ ကျင်းပခဲ့ရလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

စစ်ချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီနောက်ဆုံး ကံကြမ္မာသစ်သီးကို... အစကတည်းက ငါက မင်းအတွက်ပဲ ဖယ်ထားခဲ့တာမို့လို့ပဲ" ယဲ့ဟုန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မတော်ကြီးက သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မီးအိမ်ကို ရိုက်ခွဲခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သွေးသားကတော့ မိသားစုရဲ့ သွေးသားပဲလေ။ မင်းက သူ့ရဲ့ သားဆိုတော့ မင်းရဲ့ သွေးတစ်ဝက်ကလည်း မိသားစုက ဆင်းသက်လာတာပဲ၊ ဒါကြောင့် မင်းမှာလည်း အန္တရာယ် ရှိနေတယ်။ ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံး၊ အရှေ့ပိုင်းဒေသ မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ အတော်ဆုံး ပါရမီရှင်။ ငါကတော့ အဲဒီအရာကို မင်းကို လာပြီး အမှတ်အသား လုပ်ခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ဘူး။ ဒီသစ်သီးကတော့... ဦးလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းနဲ့ ပထမဆုံး တွေ့ဆုံချိန်အတွက် ပေးတဲ့ နောက်ကျနေတဲ့ လက်ဆောင်ပါပဲ"

ယဲ့ဟုန်က ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားသည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေပြီး ပုံသဏ္ဌာန်ကိုသာ ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့ရတော့သည်။

"ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ဒုတိယ ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။" သူက လှည့်လာပြီး သူ၏ အသံက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။ "စမ်းသပ်မှု တစ်ခုပေါ့။ ယဲ့ကျင်း ကို စမ်းသပ်တာလေ။ အကယ်၍ သူက အပြစ်ကင်းတယ်ဆိုရင် သူက မင်းအတွက် ဝမ်းသာပေးရမှာဖြစ်သလို မင်း သစ်သီးရအောင်လည်း ကူညီပေးရမှာပဲ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းက သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီလေးပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ သူက..."

ဘုန်း။

သူက ရုတ်တရက် အနီးနားရှိ စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုချလိုက်သည်။ စားပွဲတစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။

"ငါ နားမလည်ဘူး" ယဲ့ဟုန်၏ အသံက ဒေါသနှင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "သူက ကံကြမ္မာသစ်သီးကို သေချာပေါက် စားခဲ့တာလေ။ သူ ခုနစ်နှစ်သားအရွယ်၊ ဝိညာဉ်အမြစ်ကို ပထမဆုံး စမ်းသပ်တုန်းက ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို ကျွေးခဲ့တာ။"

ယဲ့ဟုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူက ပြောင်းလဲသွားတုန်းပဲ... ဘာလို့လဲ"

၎င်းမှာ စစ်ချန်ကို မေးနေခြင်းလား၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် မေးနေခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် သူတို့မိသားစုကို နှစ်ပေါင်း တစ်သောင်းတိုင်တိုင် နှိပ်စက်လာခဲ့သည့် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေခြင်းလား ဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။

သူ၏ အသံက ခန်းမဆောင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ငြိမ်သက်သွားသည်။

ယဲ့ဟုန်က ထပ်မံ ထိုင်ချလိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ကုလားထိုင်၏ အရိပ်ထဲသို့ မှီချလိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်မီး မှိန်မှိန်လေးက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလင်းနှင့် အရိပ်ကို ကခုန်စေနေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အမှောင်ထု၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံနေရလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင်သာ လှုပ်ခတ်နေသော မီးတောက်၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုကို မြင်တွေ့နေရသည်။

အမှောင်ထဲတွင် သူက မြင်နိုင်ရုံမျှသာ ရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသနေပုံရသည်။

"အခုတော့ ပုံပြင်က ပြီးသွားပါပြီ။ စစ်ချန်၊ ငါ့ကို ပြောပြဦး။ တစ်ယောက်က သွေးစွန်းနေတဲ့၊ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ လူသတ်သမား ဦးလေး။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အပြစ်ကင်းတဲ့ ဒုက္ခသည်ပုံစံ ပေါက်နေပေမဲ့ နေရာတိုင်းမှာ ထူးဆန်းမှုတွေ ပြည့်နေတဲ့ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကောင်းကြီး။"

"မင်း..."

"...ဘယ်သူ့ကို ယုံကြည်မလဲ။"

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော နေ့အလင်းရောင် အစအနလေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။