အရသာမရှိတဲ့ သစ်သီး

ယဲ့ဟုန်သည် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်များ သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေဝေဝါးဝါး ကခုန်နေသော အရိပ်များထဲ၌ ထိုင်နေသည်။ သွေးစွန်းခဲ့သော မှတ်ဉာဏ်များ၊ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်သက်တမ်းရှိ ကျိန်စာ၊ ခက်ခဲလွန်းသော ရွေးချယ်မှုများနှင့် နောက်ဆုံးမေးခွန်းတို့သည် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ လေထုထဲတွင် လေးလံစွာ လွှမ်းမိုးထားသည်။

သူသည် စစ်ချန်၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ထိတ်လန့်သွားမလား၊ ဒေါသထွက်မလား၊ သနားသွားမလား။ သို့မဟုတ် သူ၏ အစ်မတော်ကြီးကဲ့သို့ပင် လှည့်ထွက်သွားမလား။

သို့သော် စစ်ချန်ကမူ ဝိုင်ခွက်ကို အသာအယာမကာ နောက်ဆုံးလက်ကျန်တစ်စက်အထိ မော့သောက်ပြီး ပြန်ချလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ပုံပြင်ပြောလို့ ပြီးပြီလား"

ယဲ့ဟုန် ဆွံ့အသွားသည်။ သူပြင်ဆင်ထားသမျှ ဝမ်းနည်းမှု၊ အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် ဒေါသတို့သည် ဂွမ်းပုံထဲ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရသလို ဘာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ ဤတုံ့ပြန်မှုမျိုးသည် သူစိတ်ကူးထားသည့် ပုံစံထဲတွင် လုံးဝမပါဝင်ခဲ့ပါ။

"မင်း..." သူက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း "...ဘာမှ မမေးချင်ဘူးလား"

စစ်ချန်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားဟန်ပြုပြီးနောက် ယဲ့ဟုန်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဖြေလိုက်သည်။

"အကယ်၍ ကျွန်တော့်အမေသာ ယဲ့မျိုးရိုး မဟုတ်ခဲ့ရင် အရှင်မင်းကြီး အခုအချိန်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လဲနေလောက်ပြီ"

ယဲ့ဟုန်: "..."

သူ့မျက်နှာမှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ မင်းက ငါ့ကို ရိုက်မယ်ပေါ့။ မဟာယင်နန်းတော်ထဲမှာ ငါ့ကို ရိုက်မယ် ဟုတ်လား။ အဆင့်နိမ့် နတ်ဘုရားဝိဉာဉ်အဆင့်လေးက ဘယ်လိုတောင် ရဲတင်းရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီ စစ် မိသားစုကလူတွေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှလုံးသား မရှိကြတာလဲ။

အတွေးပေါင်းများစွာသည် ယဲ့ဟုန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် စိမ်းဖန်ဖန် ဖြစ်သွားသည်။

စစ်ချန်သည် ပြောသည့်အတိုင်း တကယ်လုပ်မည့်သူဖြစ်ကြောင်း သူ မသိခဲ့ပေ။ စစ်ချန် လက်မပါသေးသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ပထမအချက်မှာ သူသည် မဟာယင်တွင် ယခုထက်ထိ နစ်နာမှု မရှိသေးပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ ဧကရာဇ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကိုသာ ပြောပြခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိပါ။ တတိယနှင့် အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူသည် သူ၏မိခင်ဖြစ်သူ၏ သဘောထားကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုဝမ်းနည်းဖွယ် မိသားစုသမိုင်းများနှင့် နာကျင်စရာ ရွေးချယ်မှုများ... ၎င်းတို့သည် သူနှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မဝင်စားပါ။ အကယ်၍ သူ၏မိခင်ကသာ လိုလားမည်ဆိုပါက ယဲ့ဟုန်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်နဂါးတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ယူဆောင်လာကာ စကားပြောရန် သူ ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို တကယ်စိတ်ဝင်စားအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် အရာမှာ ပုံရိပ်ယောင်နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်သိမ်းပိုက်ခြင်းအကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ စစ်ချန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။

ခန္ဓာကိုယ်သိမ်းပိုက်ခြင်း ဟုတ်လား။ ကြားသာကြားဖူးပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ တစ်ခါက နဂါးအိုကြီးတစ်ကောင် သူ၏ စိတ်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လာဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ ဤကဲ့သို့ သိမ်းပိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါ။

ပုံရိပ်ယောင်နဂါး... ရှေးဟောင်းမြင့်မြတ်သော သားရဲကိုးပါးထဲက တစ်ပါးဖြစ်ပြီး အိပ်မက်နှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာ၏ အရှင်သခင်။ ဤအရာက ဘိုးဘေးနန်းတော် ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည့် ထောင်းထျဲ့ထက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပုံရသည်။

ထိုသို့တွေးရင်း သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်သိမ်းပိုက်ခြင်းက ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာ သူ မြင်ချင်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ယဲ့ဟုန်၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်အောက်မှာပင် စစ်ချန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တောက်ပနေပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကံကြမ္မာသစ်သီး ကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ကောက်ထည့်လိုက်သည်။

မြုံ့...

အရသာက သစ်တော်သီးလို ကြွပ်ပေမဲ့ ဘာအရသာမှ မရှိပေ။ နှစ်ချက်ခန့် ဝါးပြီးနောက် မျိုချလိုက်သည်။ သူ စောင့်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။ ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးသည့် ခံစားချက်လည်း မရှိ၊ သိမ်းပိုက်ခံရမည့် အရိပ်အယောင်လည်း မရှိ... ဘာမှ မရှိပေ။ ဒါပဲလား။

ကတိပေးထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်သိမ်းပိုက်ခြင်း က ဘယ်မှာလဲ။ စစ်ချန်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

"အရသာက တော်တော်ဆိုးတာပဲ" ဟု သူက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဟုန်: "..."

သို့သော် သစ်သီးကို စားလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ဟုန်၏ မျက်နှာမှာ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အပြုံးမျိုး ပေါ်လာသည်။ သို့မဟုတ် အပြုံးဟု ထင်ရသည်။

"အခုတော့ ငါ နားလည်သွားပြီ..." သူ၏အသံမှာ နူးညံ့သွားသည်။ "အစ်မတော်ကြီးက မင်းကို တကယ်ပဲ ကောင်းကောင်း ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာပဲ"

စစ်ချန်က ထိုစကားကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သေတ္တာအလွတ်ကို ပြန်သိမ်းကာ ယဲ့ဟုန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အရှင်မင်းကြီး... တခြား ပြောစရာ ရှိသေးလား"

သူ၏ မက်ဆေ့ချ်က ရှင်းလင်းပါသည် ဘာမှမရှိရင် သူ ပြန်တော့မည်။ ယဲ့ဟုန်သည်လည်း ထိုပွင့်လင်းမှုကို စိတ်မဆိုးဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"နောက်သုံးရက်နေရင် ငါ့ရဲ့ ဘိသိက်ခံ နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနား ရှိတယ်" သူသည် ထရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ညမှောင်နေပြီဖြစ်ပြီး ဝေးကွာသော နန်းတော်မီးအိမ်များသာ လင်းထိန်နေသည်။

"အဲဒီအချိန်ကျရင် နယ်ပယ်အသီးသီးက သံတမန်တွေ တက်ရောက်ကြလိမ့်မယ်..." သူက စစ်ချန်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ "မင်းက ပြိုင်ဘက်ကင်း သခင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ ငါ့ရဲ့ တူတစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ အဲဒီမှာ ရှိနေသင့်တယ် နိုင်ငံအတွက်ရော၊ မိသားစုအတွက်ပါပေါ့။ အဲဒီနောက်မှာတော့... မင်း သဘောရှိရာ ဆက်နေနိုင်သလို ပြန်ချင်လည်း ပြန်နိုင်ပါတယ်"

စစ်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ" သူက အလွယ်တကူပင် သဘောတူလိုက်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူ့အမေကို စောင့်နေရဦးမည် မဟုတ်ပါလား။

ယဲ့ဟုန်က သူ့ကိုကြည့်ကာ စကားတစ်ခုခု ထပ်ပြောချင်ပုံရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ကိုသာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

"သွားတော့... မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အပြင်မှာ စောင့်နေကြတယ်"

စစ်ချန် ခန်းမဆောင်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ အရှေ့ပိုင်းဒေသမှ အဖွဲ့သားများသည် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ထိုင်သူထိုင်၊ ရပ်သူရပ်နှင့် စောင့်နေကြသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် မည်သည့်မုန့်က အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း အားတက်သရော ငြင်းခုံနေကြသည်။ ကျိုးယန်ကတော့ ပြုံးလျက် နားထောင်ကာ ယပ်တောင်ခတ်နေသည်။ ရှဲ့ချန်ရှင်းကတော့ မြည်းအိုကြီးကို မှီကာ ငိုက်မြည်းနေပြီး မြည်းအိုကြီးကလည်း မျက်စိမှိတ်လျက် လေကို ဝါးနေသည်။

တံခါးသံကြားသည်နှင့် အားလုံးက ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်ကြသည်။ စစ်ချန်က လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

သူတို့က ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဟု မမေးကြဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ကိုယ်ပေါ်က ဖုန်များကို ခါထုတ်ပြီး ထလိုက်ကြသည်။ အဖွဲ့သားများသည် နန်းတော်လမ်းအတိုင်း အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။

ဟေးစန်းက လမ်းလျှောက်ရင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်။ "ဒီမုန့်တွေက အရသာရှိပေမဲ့ သေးလွန်းတယ်၊ တစ်လုပ်တည်းနဲ့ ကုန်သွားတာပဲ... အားမရလိုက်ဘူး"

ဟုန်ဖုန်းက သူ့ကို စောင်းကြည့်ကာ "နောက်ကျရင် ငါ စားဖိုဆောင်ကို ပြောပြီး မင်းအတွက် တစ်အိုးလုံး ပေါင်းခိုင်းလိုက်မယ်"

"တကယ်လား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

"...ငါ မင်းကို သတ်မှာနော်"

စုန်ချီသည်လည်း "ကိစ္စတွေ ပြီးပြတ်သွားပြီ" ဆိုသည့် ပေါ့ပါးသော အငွေ့အသက်မျိုးရအောင် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ပြင်လိုက်သည်။ လော့ချင်းရင်ကတော့ တိုးတိုးလေး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ တော်သေးတာပေါ့... ဒီနေ့ ဘာပြဿနာမှ မတက်လို့။

ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ ယဲ့ဟုန်သည် ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်လျက် နန်းတော်လမ်းအဆုံး၌ ပျောက်ကွယ်သွားသော အဖွဲ့သားများကို ကြည့်နေသည်။ သူတို့၏ အသံများမှာ ဝေးကွာသွားပြီဖြစ်သည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့ပြီး စိတ်သက်သာရာရနေသော အမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားကာ ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။ သူသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို အကြာကြီး ငေးကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် အရိပ်များထဲသို့ ပြန်လှည့်ဝင်လာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားရင်း...

"နောက်သုံးရက်ကြာရင်... အားလုံး ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

သုံးရက်ဆိုသည့် အချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မဟာယင် မြို့တော်၏ လေထုမှာ တစ်နာရီထက်တစ်နာရီ ပိုပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသည်။ တည်းခိုခန်းများနှင့် အရက်ဆိုင်များမှာ လူပြည့်နေပြီး လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း စူးစမ်းလိုသော အရပ်သားများနှင့် ကျင့်ကြံသူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နေမထွက်မီကပင် တော်ဝင်မြို့တော်၏ ထောင့်တိုင်းမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေသည်။ နန်းတော်တံခါးကြီးများ ပွင့်လာပြီး မောင်အချိန် (နံနက် ၅ နာရီမှ ၇ နာရီအတွင်း) တွင် ဘိသိက်မင်္ဂလာ တေးဂီတများ စတင်တီးခတ်သည်။ ခေါင်းလောင်းသံများသည် နန်းတော်အတွင်းပိုင်းမှသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

အရှေ့ပိုင်းဒေသ အဖွဲ့သားများသည် အခမ်းအနား ကျင်းပရာ ချန်ထျန်း ခန်းမဆောင်သို့ စောစောစီးစီး ရောက်ရှိလာကြသည်။ ခန်းမဆောင်ဟု ခေါ်သော်လည်း ၎င်းမှာ လူပေါင်းသောင်းချီ ဆံ့သော ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကိုးထပ်မြင့်သော ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့်ရှိသည်။ စင်မြင့်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြည့်ရှုသူများအတွက် နေရာများ ရှိသည်။ နယ်ပယ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများ အားလုံး သံတမန်များ စေလွှတ်ထားကြသည်။ နန်းတက်ပွဲဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကရှိ အင်အားစု အများအပြား စုရုံးမိသည့် ရှားပါးသော အခမ်းအနားတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းနှင့် အခြားသူများသည် သူတို့၏ ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများကို သွားရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဟေးစန်းကို အပျော်ဆုံးဖြစ်စေသည့် အရာမှာ ဟယ်ဟွမ်းဂိုဏ်း မှလည်း တစ်ဦး စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီး အကြီးအကဲ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး စစ်ချန်တို့အဖွဲ့ကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးရွှင်စွာ လျှောက်လာသည်။

"အကြီးအကဲ စစ်ချန်"

စစ်ချန်က လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "နှုတ်ဆက်ပါတယ် အကြီးအကဲ လျူ

သူမက ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ အပြုံးနှင့်အတူ "မိတ်ဆွေ ဟေးစန်း၊ မိတ်ဆွေ ဟုန်ဖုန်း... မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်"

ဟေးစန်းသည် သူမကို မြင်သည်နှင့် ကိုယ်ကိုမတ်ကာ စာပေတတ် ဝက်ဝံကြီး ပုံစံ ဖမ်းလိုက်သည်။ သူက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့်: "အခု ငါ့ရှေ့မှာ ရောက်နေတာက အကြီးအကဲလျူ ပါလား။ ဒီစာပေသမား ဟေးစန်းက ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ"

အကြီးအကဲလျူ မျက်တောင်ခတ်သွားသည်။ သူမက ဟေးစန်းဆီမှ စစ်ချန်ဆီသို့ အကြည့်လွှဲကာ "ဒီဝက်ဝံ ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မျက်လုံးချင်း မေးလိုက်သည်။ ဟေဟွမ်းဂိုဏ်းမှာ တွေ့ခဲ့တုန်းက သူက ဒီလိုပုံစံမျိုး မဟုတ်ခဲ့သည်ကို သူမ မှတ်မိနေသည်။

စစ်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ "သူ အခုတလော စာဖတ်နေလို့ပါ"

"အော်... နားလည်ပါပြီ" အမျိုးသမီး အကြီးအကဲမှာ ရယ်သံကို အောင့်ထားရင်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေ ဟေးစန်းရဲ့ ဗဟုသုတ ရှာမှီးမှုကို ချီးကျူးမိပါတယ်"

ချီးကျူးခံရသဖြင့် ဟေးစန်းမှာ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်နှင့် ကျေနပ်နေသည်။ "ချီးမွမ်းလွန်းရာ ရောက်နေပါပြီ... ကျွန်တော်မျိုးက စာပေလေး နည်းနည်းပါးပါး လေ့လာနေရုံသက်သက်ပါ" ဟုန်ဖုန်းကတော့ ဘေးကနေ ပါးစပ်ရွဲ့နေသည်။

ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် အကြီးအကဲလျူသည် အခြားဂိုဏ်းများကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်ခွာသွားသည်။ ခဏအကြာတွင် ရှဲ့ချန်ရှင်းတို့အဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ လော့ချင်းရင် အပါအဝင် မည်သူမျှ မိမိတို့ ဂိုဏ်းများ၏ သီးသန့်နေရာတွင် မထိုင်ကြပေ။ ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ရှင်းပြသည်မှာ "ဟိုဘက်မှာ စည်းကမ်းတွေ များလွန်းတယ်၊ ဒီမှာက ပိုလွတ်လပ်တယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းကလည်း ခေါင်းညိတ်ရင်း "ပြီးတော့ အဲဒီလူကြီးတွေရဲ့ မိန့်ခွန်းတွေကို နားထောင်နေရတာ နားကို အူနေတာပဲ။ ပြီးတော့ ဟွေးဟွေးက ဟိုဘက်က နံ့သာမွှေးနံ့ကို မကြိုက်ဘူး၊ အဲဒါက သူ့ကို နှာချေစေတယ်"

စုန်ချီကတော့ ပိုပြီး ပွင့်လင်းသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းကလူတွေက အရသာ မရှိကြဘူး"

လော့ချင်းရင်က ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ကျွန်မကတော့... သူတို့တွေ ကျွန်မကို လူမှုရေးကိစ္စတွေထဲ ဆွဲခေါ်သွားမှာ စိုးလို့ပါ"

ကွင်းပြင်ကြီးသည် ပို၍ ပို၍ လူစည်ကားလာသည်။ အနောက်ဘက်ဒေသမှ ဘုန်းတော်ကြီးများ၊ မြောက်ဘက်နယ်စပ်မှ ကျင့်ကြံသူများနှင့် ဂိုဏ်းကြီးများ၏ အလံတော်များသည် နံနက်ခင်း လေပြေထဲတွင် တလွင့်လွင့် ရှိနေသည်။ မဟာယင်၏ စစ်ဘက်၊ နယ်ဘက် အရာရှိများသည်လည်း သူတို့၏ ရာထူးအလိုက် နေရာယူထားကြပြီး အားလုံးမှာ တော်ဝင်ဝတ်စုံများဖြင့် တည်ကြည်နေကြသည်။

ယဲ့ကျင်းလည်း ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် မင်းသားဝတ်စုံဖြင့် အရာရှိများ၏ ရှေ့ဆုံးတွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူ၏နောက်တွင် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ချန်ရှောင်တို့ ပါလာကြပြီး သူက စစ်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။ စစ်ချန်ကလည်း အသိအမှတ်ပြုသောအားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ခေါင်းလောင်းသံများ ထပ်မံ မြည်ဟည်းလာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကိုးချက် တီးခတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် ပိုမို လေးလံလှသည်။ နောက်ဆုံး ပဲ့တင်သံ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကွင်းပြင်အတွင်းရှိ အသံများ အားလုံး ငြိမ်သက်သွားသည်။

အခမ်းအနားမှူး၏ ကြည်လင်သော အသံသည် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာအချိန် ရောက်ရှိပါပြီ"

"အရှင်မင်းကြီးကို ကြိုဆိုတော်မူကြပါ"

မဟာယင် အရာရှိအားလုံး ပြိုင်တူ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ အားလုံး၏ အကြည့်များသည် ကောင်းကင်ပူဇော်ရာ စင်မြင့်ဆီသို့ ဦးတည်နေသော ရှည်လျားသည့် တော်ဝင်လမ်းမကြီးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

စစ်ချန်လည်း ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော ဤပြဇာတ်ကြီး မည်သို့ စတင်မည်ကို မြင်တွေ့ချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။