အခန်း (၂၉၂)

အခန်း။ ၂၉၂

တောင်တန်းမြို့သည် တောင်တန်းကြီးများ ပေါများလှသည်နှင့်အညီ အလွန်လှပသော ရှုခင်းများကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ ထိုမြို့၏ အဓိကထူးခြားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကပင် ကပ်ဘေးမတိုင်မီက ခရီးသွားအမြောက်အမြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းပင်

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးသော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးကို အလွန်ခက်ခဲစေသဖြင့် မြို့၏ စက်မှုကဏ္ဍကို သိသိသာသာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် တောင်တန်းမြို့သည် ခရီးသွားလုပ်ငန်းကိုသာ အဓိကထားသည့် မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ကပ်ဘေးဆိုက်ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော တောင်တန်းထူထပ်သည့် မြေပြင်မှာ ခိုလှုံရန် အကောင်းဆုံးနေရာများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်းသော တောင်တက်လမ်းများနှင့် တဆက်တည်းရှိနေသော တောင်တန်းကြီးများက ဇွန်ဘီများ၏ ကျူးကျော်မှုကို ဟန့်တားပေးထားသဖြင့် တောင်တန်းမြို့ရှိ အစွမ်းထက်သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူအများစုမှာ တောင်ထိပ်တစ်ခုစီကို အခြေစိုက်စခန်းပြုလုပ်ကာ လူအင်အားစုဆောင်းပြီး ဂိုဏ်းဂဏအသီးသီး တည်ထောင်ထားကြသည်။

ဤအဖွဲ့အစည်းများအကြားတွင် သယံဇာတအတွက်ဖြစ်စေ၊ ဗီဇပြောင်းသားရဲများအတွက်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မိန်းမများအတွက်ဖြစ်စေ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ပဋိပက္ခများ အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပွားနေတတ်သည်။ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အပြန်အလှန် သတ်ဖြတ်နေကြသဖြင့် တောင်တန်းမြို့တစ်ခုလုံး၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေတော့သည်။

တောင်တန်းအခြေစိုက်စခန်းပင်လျှင် စခန်းနှင့်နီးစပ်သော ဧရိယာများကိုသာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး တောင်ထိပ်အသီးသီးတွင် ပြန့်ကျဲနေသော အစွမ်းထက်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများမှာမူ မည်သည့်ထိန်းချုပ်မှုမှမရှိဘဲ လွတ်လပ်စွာ စိုးမိုးနေကြသည်။

ဂုန်း... ဂုန်း...

မုန်တိုင်းစဲသွားပြီဖြစ်ရာ လုချွမ်း၏ ကားတန်းကြီးမှာ ထပ်မံထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်းလှသော တောင်တက်လမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ဦးတည်နေပြီး ကားဘီးများက လမ်းပေါ်ရှိ ကျောက်ခဲများကို ကြိတ်ချေမိသဖြင့် ဆူညံလှသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးဖြင့် လမ်းကြောင်းကြည့်ပေးနေသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင် ရှိနေပြီး ၎င်းနောက်တွင် ဗီဇပြောင်းလိပ်ကြီးကို စီးထားသော ချီချီလေးနှင့် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဇွန်ဘီများ မောင်းနှင်လာသည့် ရှည်လျားလှသော ကားတန်းကြီး ပါဝင်သည်။

လိပ်ကြီးကို စီးထားသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးနှင့် ဇွန်ဘီများ မောင်းနှင်နေသော ကားတန်းကြီး ဤထူးဆန်းအံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသော ပေါင်းစပ်မှုကြီးမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံး ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သဟဇာတမဖြစ်လှပေ။

အကယ်၍ သာမန်လူသားတစ်ဦးဦးသာ မြင်တွေ့ခဲ့လျှင် မိမိကိုယ်မိမိ ရူးများသွားပြီလား သို့မဟုတ် မျက်စိမှားနေခြင်းလားဟု သေချာပေါက် ထင်မြင်မိပေလိမ့်မည်။

"လုချွမ်း... ငါတို့ ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်ကို ဦးတည်နေတာလဲ တောင်တန်းမြို့ရဲ့ မြို့လယ်ခေါင်ကို သွားမှာလား"

ကားတန်းအတွင်း နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေသော ကျောက်လင်းက ရှေ့ခန်းတွင် ရှိနေသည့် လုချွမ်းကို အခွင့်သာခိုက် လှမ်းမေးလိုက်သည်။ လုချွမ်းအနေဖြင့် အဆင့်တက်ရန် အမြုတေအမြောက်အမြား လိုအပ်နေသည်ကို သူမ သိထားသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ မေးမြန်းခြင်းပင်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လုချွမ်းသည် မြေပုံကို ထုတ်ယူရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်

ဝူး...

လမ်းဘေးရှိ ထူထပ်လှသော တောအုပ်အတွင်းမှ ဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ ဟောင်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ကြီးမားလှသော အရိပ်တစ်ခုသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်ထွက်လာကာ ဗီဇပြောင်းလိပ်ကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချီချီလေးထံသို့ ဦးတည်ကာ တိုက်ခိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ ကိုယ်ထည်အမြင့် နှစ်မီတာခန့်ရှိသော ကြီးမားလှသည့် ဗီဇပြောင်း ဝံပုလွေနက်ကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အမွှေးအမျှင်များမှာ မှောင်အတိကျနေပြီး ရှည်လျားသန်မာသော ခြေလက်များ၊ သွေးဆာနေသော မျက်လုံးများနှင့် ပြေးလွှားနေစဉ် ပေါ်ထွက်နေသော ထက်ရှသည့် အစွယ်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

"အဆင့် ၂ ဗီဇပြောင်းသားရဲလေးကများ ငါတို့ကားတန်းကို လာတိုက်ရဲတယ် သေချင်လို့ပဲ"

လိပ်ကြီး၏ ကျောပေါ်တွင် ရှိနေသော ကျိရုရွှယ်၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားသည်။ သူမသည် ပြေးဝင်လာသော ဝံပုလွေနက်ကြီးကို ကြည့်ကာ လက်ထဲတွင် သံချွန်တစ်ခုကို အသင့်ပြင်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းတော့ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုသေးပေ။ သူမ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ သေချာပေါက် အရေးယူလိမ့်မည်ကို သူမ သိနေသောကြောင့်ပငါ။

အကယ်၍ သူမဖခင်၏ တိုက်ခိုက်မှုက တစ်ချက်တည်းနှင့် အဆုံးမသတ်နိုင်မှသာ သူမက နောက်ကနေ ဝင်ကူရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

ကျိရုရွှယ် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ချီချီလေးထံသို့ ထိုသားရဲကြီး ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကားရှေ့ခန်း၌ ထိုင်နေသော လုချွမ်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရေခဲအလား အေးစက်သွားပြီး ရင်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဝေဖန်တက်လာတော့သည်။

ငါ့သမီးကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့... မင်းကို အရိုးတောင် မကျန်စေရဘူး။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကားခေါင်းပေါ်၌ ရှိနေသော မသေနိုင်သူ ၁ သည် ကားအမိုးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ကျောပေါ်ရှိ အသားမျှင်တံလေးများထံမှ လျှပ်စီးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သွေးနီရောင် လျှပ်စစ်လုံးများသည် ဝံပုလွေနက်ကြီးထံသို့ တရစပ် ပစ်ခတ်လာတော့သည်။

ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း...

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများမှာ ဟိန်းထွက်သွားပြီး တောင်တောတစ်ခုလုံးရှိ ငှက်အုပ်များကို လန့်ဖျန့်ကာ ပျံသန်းသွားစေသည်။

ကျိရုရွှယ်ကို ကြည့်ကာ သွေးဆာနေခဲ့သော ဝံပုလွေနက်ကြီးမှာမူ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ အာရုံများ လုံးဝချုပ်ငြိမ်းသွားတော့သည်။

ဘုန်း... ဘုန်း...

သွေးနီရောင် လျှပ်စစ်လုံးအချို့မှာ ဝံပုလွေနက်ကြီးကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ နီရဲသော လျှပ်စစ်အလင်းတန်းများက ဝံပုလွေကြီးကို ဝါးမျိုသွားပြီး နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံများက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

သနားစရာကောင်းသော ထိုဝံပုလွေနက်ကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံပင် မထုတ်နိုင်လိုက်ဘဲ မီးကျွမ်းနေသော အသားစများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

ဝံပုလွေကြီး ခုန်ထွက်လာချိန်မှ သေဆုံးသွားချိန်အထိမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး အလွန်ပင် ပြတ်သားသန့်စင်လှသည်။

၎င်းမှာ အဆင့် ၂ ရှိသော ဗီဇပြောင်းသားရဲလေးသာ ဖြစ်သဖြင့် လုချွမ်းတို့အဖွဲ့မှာ လုံးဝ အရေးမလုပ်ဘဲ ဝံပုလွေကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ကားတန်းကြီးမှာ ရှေ့သို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာခဲ့သည်။

အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး တောင်တန်းသုံးလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ကားတန်းကြီးမှာ မြေပြန့်သော တောင်ကွေ့တစ်ခုတွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် လုချွမ်းသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးတစ်ကောင်ကို ခိုင်းစေကာ မြေပြန့်ပေါ်တွင် တဲတစ်လုံး ဆောက်စေပြီး ချီချီလေးကို အနားယူစေသည်။ ထို့နောက် ရိုးရှင်းသော မီးဖိုတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ကာ လုချွမ်းသည် ထမင်းချက်ရန် စတင်တော့သည်။

အချိန်တစ်ခု ကုန်လွန်သွားသောအခါ ချီချီလေး ထမင်းစားနေစဉ် လုချွမ်းသည် ကားရှေ့ခန်းသို့ ပြန်လာကာ မြေပုံကို ယူ၍ အသေအချာ လေ့လာနေတော့သည်။

တောင်တန်းမြို့၏ လမ်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် သွားလာရ ခက်ခဲလှသည်။ တောင်ပတ်လမ်းများမှာ ကွေ့ကောက်လွန်းလှပြီး အများစုမှာ တောင်ကမ်းပါးယံများကို အမှီပြု၍ ဖောက်လုပ်ထားသဖြင့် လမ်းမှားရန် အလွန်လွယ်ကူသည်။ ထို့ကြောင့် လုချွမ်းသည် လမ်းတစ်ပိုင်းစီ သွားပြီးတိုင်း လမ်းမှားမသွားစေရန် မြေပုံကို ထုတ်ယူကာ လက်ရှိနေရာနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးရလေ့ရှိသည်။

"ချီချီလေး... အများကြီးစားနော်"

စားပွဲတွင် ကျောက်လင်းက ဝက်နံရိုးချက်တစ်တုံးကို ချီချီလေးအတွက် ခပ်ပေးရင်း နွေးထွေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ မမကျောက်လင်း... မမလည်း စားပါဦး"

ကျိရုရွှယ်က ပြုံးပြရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ ဝက်နံရိုးချက်ပန်းကန်ကို ကျောက်လင်းဘက်သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

"ချီချီလေးက တကယ့်ကို လိမ်မာတာပဲ..."

ကားတန်းနှင့် တစ်ကီလိုမီတာခန့်အကွာရှိ တောင်တောတစ်ခုအတွင်း... ထူထပ်လှသော ချုံပုတ်များကြားမှ မျက်လုံးတစ်စုံသည် လုချွမ်းတို့အဖွဲ့၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသည်။

၎င်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်အောင် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ထားနိုင်သည့် ကိုယ်ရောင်ဖျောက်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လက်ရှိတွင် သူသည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်ဝန်းများတွင် အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒီကားတန်းက ဘာလဲဟ... တော်တော်ထူးဆန်းတာပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒီဇွန်ဘီတွေကကော...

တစ်ဖက်တွင်လည်း ကျောက်လင်းနှင့် စကားပြောရင်း ရယ်မောနေသော ကျိရုရွှယ်သည် ခေတ္တမျှ ထမင်းစားတံကို ရပ်လိုက်သော်လည်း၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပြန်လည်ပြုံးရွှင်ကာ ကျောက်လင်းကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။

သို့သော် ဟင်းကို ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် ကျိရုရွှယ်သည် သူမ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ တောင်တောဘက်သို့ သိသိသာသာ ဆတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က တိတ်တဆိတ် ချောင်းကြည့်နေတယ်...

ကားရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေသော လုချွမ်းသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသဖြင့် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ မြေပုံဆီသို့သာ အာရုံပြန်လွှဲလိုက်သည်။

သားရဲတစ်ကောင်ကောင် ဒါမှမဟုတ် တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင် ဖြစ်မှာပါ။ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ ဇွန်ဘီရုပ်သေးတွေ အများကြီး စောင့်ကြပ်နေတာပဲ ဘာမှမဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဗီဇပြောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင် ရောက်လာရင်တောင် ငါ့လက်အောက်က ဇွန်ဘီရုပ်သေးတွေအတွက် အစာပဲ ဖြစ်မှာပါ...

တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနေသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူမှာမူ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆင့်ကဲဇွန်ဘီများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားကာ ဆက်မနေရဲတော့ပေ။ သူသည် ချုံပုတ်များကြားမှ ဂရုတစိုက် ဆုတ်ခွာသွားပြီး တောင်တောအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မိနစ်တစ်ဆယ်ခန့်အကြာတွင် ထိုကိုယ်ရောင်ဖျောက်သမားသည် လျှို့ဝှက်သော ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ အလျင်စလို ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဂူအတွင်း၌ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများနှင့် သာမန်လူသားများစွာ ရှိနေကြသည်။

သူသည် သူမြင်တွေ့ခဲ့သမျှကို တစ်လုံးမကျန် အပိုအလိုမရှိဘဲ အကုန်ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ တောင်အောက်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ပေါ်လာတယ်... ပြီးတော့ သူတို့ကို ဇွန်ဘီတွေက ကာကွယ်ပေးထားတယ် ဟုတ်လား"