ပြန်လည်သတ်ဖြတ်ခြင်း

ဆရာလုတစ်ယောက် ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်းဖြင့် ဘဝတစ်ပါးသို့ ကူးပြောင်းသွားလေသည်။

...

သူသည် မူလက ခုနစ်ထွေသတ်ဖြတ်ခြင်း လမ်းစဉ်ကို မှီခိုပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ကျင်လည်ခဲ့သော လူသတ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး လူပေါင်းထောင်ချီ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်လုံး သွေးစွန်းနေခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လူသတ်ပါများလာပြီး၊ မြင့်မြတ်ဂိုဏ်း (၉) ဂိုဏ်းနှင့် မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း (၁၀) ဂိုဏ်းတို့၏ အာရုံစိုက်ခြင်းကို ခံလာရမှသာ၊ သူ လက်လျှော့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အမည်ဝှက်ဖြင့် တင့်ဆန်းမြို့စားစံအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ စံအိမ်အစောင့်အရှောက်တစ်ဦး ဖြစ်လာကာ၊ မြို့စားလေးကို ကာကွယ်ရင်း မကောင်းမှု ဒုစရိုက်များကို ကူညီလုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ သူ့ကဲ့သို့ လူမျိုးအတွက် မဆိုးလှသော နားခိုရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ လုပ်ဆောင်ရသော ကိစ္စများမှာလည်း သူ့အတွက် သိပ်မခက်ခဲလှပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ယနေ့တွင်၊ သူသည် ဝိညာဉ်အသိအမြင်အဆင့် ရှုတောင်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် ငါးတစ်ကောင်ကို သတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

မူလက ခုနစ်ထွေ ပုန်းကွယ်သတ်ဖြတ်ခြင်း ခန္ဓာ၏ ပုန်းကွယ်ဓားချက်ဖြင့်၊ သူသည် သေချာပေါက် သတ်နိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဆဌမအဆင့်က တတိယအဆင့်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း…။

ထို့အပြင် သူ အကျွမ်းကျင်ဆုံးဖြစ်သော လုပ်ကြံခြင်းနည်းလမ်းဖြင့် ဆိုလျှင်၊ လုံးဝ အမှားအယွင်း မရှိနိုင်ပေ။

သို့သော် ထိုရှုတောင်တပည့်မှာ တုံ့ပြန်မှု လျင်မြန်ပြီး၊ ကာကွယ်ရေး မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို အချိန်မီ ထုတ်ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုမှော်ဝင်ပစ္စည်းက သူ့ကို အနည်းငယ် တားဆီးပေးလိုက်သဖြင့်၊ ထိုရှုတောင်တပည့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်မှာ သူ မမျှော်လင့်ထားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ပိုပြီး မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ၊ ထိုထူးခြားသော ကာကွယ်ရေး မှော်ဝင်ပစ္စည်းသည် ထွက်ပြေးနိုင်သော စွမ်းရည်ပါ ရှိနေပြီး၊ ထိုငါးကို ထုပ်ပိုးကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဆရာလုမှာ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသထွက်သွားရသည်။

ဤနှစ်များတွင် သူသည် သက်သောင့်သက်သာ နေသားကျသွားသဖြင့်၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ရက်စက်မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပုံ ရသည်။

ပထမဓားချက် မအောင်မြင်လျှင်၊ သေစေနိုင်သော ဒုတိယဓားချက်ကို ချက်ချင်း ထပ်ဖြည့်သင့်သည် မဟုတ်ပါလော။ အသက်ရှင်နေသော ရန်သူနှင့် စကားများနေခြင်းမှာ၊ လူသတ်သမားတို့၏ အထူးရှောင်ကြဉ်ရမည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခု အခြေအနေမှာ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ လူနှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက် လွတ်မြောက်သွားခြင်းမှာ၊ သူ့အတွက် ကြီးမားသော ကျရှုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။

သို့သော် ပို၍ မျှော်လင့်မထားသော ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေသေးသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှုတောင်ဂိုဏ်းသားမှာ၊ ခေါင်းမော့ပြီး သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်စကား ပြောနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

‘သူ ဘယ်က သတ္တိတွေ ရနေတာလဲ...’

ချူလျန်၏ "ဘယ်သူက ပြောတုန်း" ဟူသော စကားကို ကြားသောအခါ၊ ဆရာလုမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားရပြီး၊ ချက်ချင်း လက်မြှောက်ကာ ဓားထုတ်လိုက်တော့သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအမြင့်ကို မသိသော ဤဝိညာဉ်ကို အပြတ်ရှင်းပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ချူလျန်ကလည်း ရှေးဟောင်းပုံစံ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

‘ငါ့ကို ပြန်ပြီး ဓားထုတ်ရဲသေးတယ်လား...’

‘ရှုတောင်ဂိုဏ်းသား ပီသပါပေတယ်... သေတာတောင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး သေချင်တာကိုး...’

‘ခဏလေး...’

‘ဒီဓားက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ...’

ချူလျန် ဓားသိုင်းကွက် ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါ၊ ဆရာလုက သေခါနီး ရုန်းကန်ခြင်းဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တတိယအဆင့်နှင့် ဆဌမအဆင့်ကြား ကွာဟချက်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကြီးမားသဖြင့်၊ သူ့ကို သတ်ရသည်မှာ ပုရွက်ဆိတ်ကို သတ်ရသကဲ့သို့ လွယ်ကူလှသည်။

သို့သော် ထိုဓားပျံသည် လေထဲတွင် ငွေရောင် အဆောင်စာလုံးတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာသောအခါ၊ ဆရာလု မှားယွင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

‘သေချာပေါက် သာမန် အဆောင်ဓားသိုင်းတစ်ခု ဖြစ်တဲ့ လေနဲ့မီး အဆောင်ဓားသိုင်းဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲကို...’

‘ဘာလို့ စွမ်းအားက ဒီလောက် ကြီးမားနေရတာလဲ...’

‘ဒီဓားချီရဲ့ အသံက ငါ့နားတွေကိုတောင် အူသွားစေတယ်...’

‘မဟုတ်သေးဘူး…’

‘လုံးဝကို မဟုတ်သေးဘူး…’

‘သေချာပေါက် တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေပြီ၊ ဘာလို့ တတိယအဆင့် တစ်ယောက်က ဒီလို စွမ်းအားကြီးတဲ့ ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်ရတာလဲ...’

သူ ချက်ချင်းပင် ဓားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး၊ လက်ကို လှန်၍ လက်ဟန်ပြုလိုက်ရာ၊ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ချေပြီ။

အကယ်၍ သူသည် ချူလျန်ကို တန်းတူရည်တူ ပြိုင်ဘက်တစ်ဦး အနေဖြင့် သတ်မှတ်ပြီး၊ ဓားထုတ်ကတည်းက ထွက်ပြေးခဲ့လျှင်၊ ဤဓားချက်မှာ သူ့ကို ထိမှန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ချူလျန် ဓားသိုင်းကွက် ထုတ်ဖော်ချိန်တွင်၊ သူသည် လုံလောက်သော လေးစားမှုကို မပေးခဲ့ပေ။

ဓားသိုင်းကျရောက်လာခါမှ သူ ရှောင်တိမ်းချင်သောအခါတွင်မူ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားလေပြီ။

သူ့ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ကွယ်ပြီး၊ တစ်ဝက်ခန့် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် အချိန်တွင် မီးနဂါးကြီးသည် ကြီးမားသော လေမုန်တိုင်းနှင့်အတူ၊ အဆုံးမဲ့သော စွမ်းအားများဖြင့် ကျရောက်လာတော့သည်။ ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်ပြီး၊ သူ့ကို သတ်ရသည်မှာ လမ်းကြုံသက်သက် ဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

ဓားချီများ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ၊ ဆရာလုမှာ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများထဲတွင် လက်မခံနိုင်သော အံ့သြထိတ်လန့်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

‘တတိယအဆင့် တစ်ယောက်က၊ ဆဌမအဆင့်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်တဲ့ တိုက်ခိုက်မှုမျိုး ထုတ်ဖော်နိုင်တာ... ဒီစွမ်းအားက ဘယ်နေရာကနေ ရောက်လာတာလဲ...’

ထို့နောက်၊ သူသည် ထိုဓားချီထဲမှ စီရင်ချက်ချသော အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ ကံ၊ ကံ၏အကျိုးပင်။

အပြစ်ရှိသူများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခံရမည်။ အသက်ကို မလေးစားသူများမှာ အသက်ကို ပြန်လည် ပေးဆပ်ရမည်။ အငြိုးအတေးများ ရစ်ပတ်နေသူများမှာ၊ နောက်ဆုံးတွင် အငြိုးအတေးများ စုစည်းထားသော ကံကြမ္မာ၏ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရပေမည်။

ဤစွမ်းအား အဘယ်က လာသည်အား သူ နားလည်သွားခဲ့ချေပြီ။

မိမိကိုယ်တိုင်ဆီကပင် ဖြစ်၏။

...

ဝုန်း...

လေမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြီးမားသည့် လေပြင်းနှင့် မီးပင်လယ်ကြီးက၊ ဆရာလု တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ လွတ်မြောက်လမ်း မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါမှ၊ ချူလျန် သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်သည်။

စောစောက အခိုက်အတန့်တွင်၊ သူသည် ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်ရင်းမြစ် မူလသစ်ရွက်စိမ်းက မိမိကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ညာဘက်ရင်အုံကို ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပြီး၊ ချက်ချင်း ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူများ လောကတွင် နေထိုင်ရသည်မှာ၊ မျှော်လင့်မထားသော အန္တရာယ်များနှင့် အမြဲ ကြုံတွေ့ရစမြဲ ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ် ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ပြုလုပ်သော ရွေးချယ်မှုများက၊ လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်က သူ့အတွက် အလုံခြုံဆုံး ရွေးချယ်မှုမှာ၊ မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းပြီး၊ မိမိကိုယ်တိုင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ လုပ်လိုက်ပါက၊ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လျိုရှောင်ယွီလေးမှာ လူယုတ်မာများ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေချာပေါက် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။

ခဏတာ အတွေးတစ်ချက် အတွင်းမှာပင်၊ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး၊ မှော်ဝင်ပစ္စည်းကို ဖွင့်ကာ၊ လျိုရှောင်ယွီလေးကို အရင် ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သေချာပေါက် ဤသည်မှာ သက်သက်မဲ့ အသက်သွားပေးခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့တွင် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓား...။

ကြီးမားသော ဒုစရိုက်သမားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်၊ ၎င်းသည် အစောကြီးကတည်းက ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ဤရွေးချယ်မှုမှာ မလုံခြုံဟု ထင်ရသော်လည်း၊ လူနှစ်ယောက်စလုံးကို ကယ်တင်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်လေသည်။

တစ်ယောက်ကို အရင်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ မိမိက ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ဓားတစ်ချက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း…။

မိမိတွင် ဓားတစ်ချက်စာ အခွင့်အရေးသာ ရှိကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ပေါ့ဆမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး၊ သူ သတိမထားမိချိန်တွင် ဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်မှသာ၊ မထင်မှတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရှိပေလိမ့်မည်။

တစ်ကိုယ်တော်တိုက်ခိုက်မှုတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံးသော တန်ခိုးစွမ်းရည်မှာ သေချာပေါက် အဆောင်ဓားသိုင်း ဖြစ်ပြီး၊ ကျရှုံးနိုင်ခြေ ရှိသော ရေခဲမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ သူသည် ပိုမို စိတ်ချရသော လေမီးတောက် အဆောင်ဓားသိုင်းကို ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်ချက်တည်းနှင့် အောင်မြင်ရမည်ဖြစ်ပြီး သူ လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ တရားမျှတသော ဓား၏စွမ်းအားပင်။

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှု လှိုင်းဂယက်ကြောင့်၊ ဆရာလုနှင့် နီးကပ်နေသော မြို့စားလေးမှာ ပေပေါင်း ဒါဇင်ချီ လွင့်စင်သွားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျရောက်သွားလေသည်။

ဘုန်း...

မြို့စားလေး မြေကြီးပေါ် ကျရောက်သွားပြီးနောက် ပြန်ကန်တက်လာသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တုန်လှုပ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။

‘ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...’

‘ငါက ဆရာလုကို ခေါ်လာပြီး အနိုင်ကျင့်မလို့ လုပ်တာလေ... ဘယ်လိုလုပ် ရှုံးသွားရတာလဲ...’

‘ဒါ သေချာပေါက် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်နေတာ ဖြစ်ရမယ်...’

သို့သော် သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသော ချူလျန်သည်၊ ရှေးဟောင်းဓားကို အောက်စိုက်ကိုင်ထားပြီး မီးခိုးငွေ့များကြားမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ ရုတ်တရက် ကြည်လင်သွားသည်။

‘ထင်ယောင်ထင်မှား မဟုတ်ဘူး…’

‘သူက တကယ်ပဲ ဆရာလုကို သတ်လိုက်တာ…’

‘ပြီးတော့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ သတ်လိုက်တာ…’

‘ဒီ ချူလျန်က ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပဲ…’

"အား..." မြို့စားလေး၏ လည်ချောင်းထဲမှ တုန်ရီနေသော အော်သံအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ချက်ချင်း ကိုယ်ကို လှည့်ကာ၊ မြေကြီးကို ဆောင့်ပြီး ပျံသန်းထွက်ပြေးတော့သည်။

သူ ထွက်ပြေးရပေမည်...

ယခုအချိန်တွင် ချူလျန်မှာ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသော်လည်း၊ သူ ချူလျန်ကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုရဲသော သတ္တိ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

"ပြေးချင်တယ်လား..." မြို့စားလေး ပျံသန်းထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ချူလျန် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ဒဏ်ရာမှ နာကျင်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ၊ ခုန်တက်ကာလိုက်ဖမ်းတော့သည်။

တစ်ဖက်လူက မိမိကို အစစ်အမှန် သတ်ဖြတ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မိမိသာ ကံတရားနှင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံကို အသုံးမပြုခဲ့လျှင်…

အခြားလူတစ်ယောက် ဆိုပါက၊ စောစောစီးစီးကတည်းက မြစ်အောက်ခြေတွင် အရိုးစု ဖြစ်သွားလောက်ချေပြီ။

‘မင်းကို ဒီတိုင်း လွတ်ပေးလိုက်မယ် ထင်နေလား...’

ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုသည် ကြယ်တံခွန်ကဲ့သို့၊ မြို့စားလေးနှင့် အကွာအဝေးကို လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာသည်။

"အဖေရေ... ကယ်ပါဦး..."

ရှအန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် ယခုအခါ 'ထွက်ပြေးရမည်' ဟူသော စကားလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ရှိတော့သည်။

တောင်တံခါးမြို့ဘက်သို့၊ လူများသော နေရာသို့၊ အဖေရှိသော နေရာသို့ ထွက်ပြေးရမည်...။

ပြေး... ပြေး... ပြေး...

သူသည် အရှိန်အကုန်တင်ပြီး ပျံသန်းလာရာ၊ ခဏချင်းတွင် မြို့ပြင်ရှိ တောင်ကုန်းနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုနေရာတွင် လူပေါင်းများစွာ စုဝေးနေကြပြီး၊ တောင်တံခါးမြို့ တစ်ဝက်ခန့်မှ ပြည်သူများ ရောက်ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ရွှဲ့လင်းရွှယ်၏ နယ်လှည့်ဖျော်ဖြေပွဲမှာ စတင်တော့မည် ဖြစ်ပြီး၊ လူတိုင်း ဂီတပညာရှင် စင်ပေါ်တက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဘက် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ သီးသန့်အခန်းထဲတွင် သူ၏ဖခင်၊ လက်ရှိ တင့်ဆန်းမြို့စားမှာလည်း ယနေ့ ရောက်ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။ ဖခင်၏ ဘေးတွင် ကျွမ်းကျင်သော အစောင့်များစွာ ရှိသလို၊ ဖခင်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရှအန်းသည် ယခုအချိန်လောက် ကျင့်ကြံမှုရူးသွပ်လွန်းသော ဖခင်ကို ကျေးဇူးတင်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အဖေ...

ကယ်...

သို့သော် သူ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပျံသန်းကျော်ဖြတ်မည့် အချိန်တွင်၊ နောက်ဘက်မှ ချူလျန်၏ ဓားအလင်းတန်းမှာလည်း အလွန် နီးကပ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချူလျန်သည် သူ့ကို အမီလိုက်ရန် မစောင့်တော့ဘဲ၊ အနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ရွှီး...

အနီရောင်အလင်းတန်းသည် မြွေကဲ့သို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့၊ ချက်ချင်းပင် ရှအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်လိုက်သဖြင့်၊ သူသည် ချက်ချင်း ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဘုန်း...

ရှအန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲမှ ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျလာပြီး၊ ဖျော်ဖြေပွဲ ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသော ကွင်းလွတ်စင်မြင့်ကြီးပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားကာ၊ ပရိသတ်များကို အုတ်အော်သောင်းတင်း ဖြစ်သွားစေသည်။

ချူလျန်လည်း လိုက်ပါ ဆင်းသက်လာပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆွဲမလိုက်သည်။

စင်အောက်မှ မရေမတွက်နိုင်သော ပရိသတ်များမှာလည်း ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

အနီရောင်ကြိုးဖြင့် လိပ်ခွံပုံစံ ချည်နှောင်ခံထားရပြီး၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စွာ ဒူးထောက်နေသူမှာ…

တင့်ဆန်းမြို့စားစံအိမ်မှ မြို့စားလေးပင် ဖြစ်နေသည်။

အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသော တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဝင်...။

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...။

သွေးတွေနဲ့ ရွှဲနစ်နေတဲ့ ဓားကိုင် လူငယ်လေးကရော ဘယ်သူလဲ...။

လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့သြစွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ဆူညံသံများမှာ ပင်လယ်လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ပင်။

ချူလျန်သည် အောက်ဘက်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး၊ မိမိ ဘယ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့်၊ မဆင်မခြင် ခုတ်သတ်လိုက်၍ မရတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရှအန်း၏ ဆံပင်ကို ဆွဲလိုက်ပြီး၊ ညာလက်ဖြင့် ကြက်သွေးရောင်ကွပ်မျက်သူဓားကို ထောင်လိုက်ကာ၊ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"တောင်တံခါးမြို့ တင့်ဆန်းမြို့စားစံအိမ်ဟာ အမျိုးသမီးတွေကို ရောင်းစားတယ်… လူ့အသက်ကို မြက်ပင်လို သဘောထားတယ်… ပြစ်မှုတွေ ကြီးမားလွန်းတယ်… ရှုတောင်ဂိုဏ်းတပည့် ကျုပ် ချူလျန်… ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီ…"

"တရားမျှတမှု ထွန်းကားပါစေ…"

"ရှအန်း... မင်း အပြစ်ကို ဝန်ခံမှာလား…."