အခန်း (၃၃၂)

အခန်း။ ၃၃၂

ထိုအဝတ်စကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယွင်ရှန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် တုန်ယင်သွားတော့သည်။

ဇူရန့်သည် အမှန်တကယ်ပင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်တော့သည်။ အစောပိုင်းက သူသည် ကျိုးဧကရာဇ်ရဲ့ချန်ထျန်းအား အသားထဲက အသားကို လှီးထုတ်ခိုင်းသကဲ့သို့ မိုင်းကြောပိုင်ဆိုင်မှု၏ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဧကရာဇ်က ကတိဖျက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်လည်းကောင်း အခြားသူများက သူ၏ တံဆိပ်တော်နှင့် လက်မှတ်ကို အတုဟု စွပ်စွဲမည်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက်လည်းကောင်း သူသည် ဧကရာဇ်အား ဝတ်ရုံတော်မှ အဝတ်စတစ်ခုကို ဆုတ်ဖြဲခိုင်းကာ လက်မှတ်ရေးထိုးစေပြီး တံဆိပ်တော်ကိုပါ ရိုက်နှိပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဗိုလ်ချုပ်နီရန်ရီသည် ဤမိုင်းကြောပိုင်ဆိုင်မှု သက်သေခံစာတမ်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

နီရန်ရီသည် သံသယဖြင့် ထိုစာတမ်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ အဝတ်စမှာ နန်းတွင်းသုံး ပိတ်သားဖြစ်ပြီး တံဆိပ်တော်၊ လက်မှတ်နှင့် ရေးသားပုံများမှာလည်း ကျိုးဧကရာဇ်၏ ကိုယ်တိုင်ရေး လက်ရာအစစ်အမှန် ဖြစ်နေသည်။

ထိုအခါတွင်မူ နီရန်ရီမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံပြောဆိုရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

"ဒါဆိုရင်လည်း ဟုတ်ပါပြီ။ ဆင့်ခေါ်သူကြီးမှာ အထောက်အထားရှိမှတော့ မိုင်းကြောရဲ့ တစ်ဝက်ဟာ ဆရာကြီး ပိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့..."

နီရန်ရီက စကားဆက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"မိုင်းကြောပိုင်ဆိုင်ခွင့်တင် မကဘူး။ အခု တူးဖော်ပြီးသား သတ္တုရိုင်းတွေကိုလည်း တစ်ဝက်စီ ခွဲရမယ်။ ယန်ချန်းလန်... ဂူထဲကို လူလွှတ်ပြီး အခုအထိ တူးထားသမျှ ခရမ်းရွှေရိုင်း အားလုံးကို စာရင်းလုပ်ခိုင်းလိုက်။ ဒီသတ္တုရိုင်းတွေရဲ့ တစ်ဝက်ဟာလည်း ဒီအဖိုးကြီး ပိုင်တာပဲ"

ဇူရန့်သည် အပြင်ပန်းတွင် ရှေးရိုးစွဲကြီးသယောင် ထင်ရသော်လည်း သူ၏ဦးနှောက်မှာမူ မည်သူ့ထက်မဆို ပိုမိုလျှင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေတော့သည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နီရန်ရီမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သွေးအန်မတတ် ဖြစ်သွားရပြီး ရွှမ်မောင်နှမများ၏ မျက်နှာမှာလည်း အိုးမဲသုတ်ထားသည့်အလား မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် မူလက တူးဖော်ပြီးသား ခရမ်းရွှေရိုင်းများကို ကြားဖြတ်ခိုးယူရန် စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇူရန့်က ဤကဲ့သို့ စာရင်းအတိအကျဖြင့် တွက်ချက်လိုက်သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့အနေဖြင့် လက်ဝါးကြီးအုပ်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ရွှမ်ဝူကျိ၏ မျက်လုံးများက ဝေ့ဝဲသွားပြီး အကြံတစ်ခု ရသွားကာ နီရန်ရီ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နီရန်ရီသည် နားထောင်ပြီးနောက် အပြုံးတုတစ်ခုကို လုပ်ယူလိုက်ရင်း "ဆင့်ခေါ်သူကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်မှာ ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုရှိပါတယ်။ ဆရာကြီး အစောက ပြောသလိုပဲ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က ဒီမိုင်းကြောကို ရှာတွေ့တဲ့အတွက် ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ဝက်ကို ပေးဖို့ သဘောတူထားတာဆိုတော့။ အခုပဲ မိုင်းကြောပိုင်ဆိုင်မှုကို နယ်နိမိတ် ခွဲခြားလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ဒီမိုင်းမှာ မြောက်ဘက်နဲ့ တောင်ဘက်ဆိုပြီး လမ်းကြောင်းနှစ်ခု ရှိပါတယ်။ တောင်ဘက်ခြမ်းကိုတော့ ကျိုးနိုင်ငံသားတွေ တူးဖော်ပြီးသားဆိုတော့... ကျွန်တော် အဆိုပြုချင်တာက တောင်ဘက်ခြမ်းကို ကျိုးနိုင်ငံက ယူပြီး မြောက်ဘက်ခြမ်းကို ဆရာကြီး ယူပါလား"

နီရန်ရီသည် သူ၏အဆိုပြုချက်ကို အလွန်ပါးနပ်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းကမူ ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောမိသွားတော့သည်။

တောင်နှင့်မြောက် ခွဲခြားမည်ဟူသော အဆိုပြုချက်….

ဟားဟား…

နီရန်ရီနှင့် ရွှမ်ဝူကျိတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောက်ကျစ်လွန်းလှသည်။

ဇူရန့် သည် မိုင်းတွင်းအတွင်းသို့ တစ်ခါမျှ မဝင်ဖူးသေးသဖြင့် မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက်ခြမ်းရှိ ခရမ်းရွှေရိုင်းများ၏ တည်ရှိပုံအခြေအနေကို မသိရှိနိုင်ပေ။ အမှန်စင်စစ် ဤခရမ်းရွှေမိုင်းကြော၏ ထွက်ရှိမှုမှာ အလွန်ပင် မညီမညာဖြစ်နေပြီး တူးဖော်ရလွယ်ကူသော ခရမ်းရွှေအများစုမှာ တောင်ဘက်ခြမ်းတွင်သာ ရှိနေပြီး မြောက်ဘက်ခြမ်းမှာမူ အနှစ်မရှိဘဲ ဖုန်ခြောက်သဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

သို့သော်လည်း... ယွင်ရှန်းသည် မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် သူမတွေ့ရှိခဲ့သော ထူးခြားသည့် ကျောက်နံရံကြီးကို သတိရသွားသည်။

နီရန်ရီနှင့် ရွှမ်ဝူကျိတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လျှို့ဝှက်အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ ဇူရန့်အနေဖြင့် မိုင်းတွင်းထဲ မဝင်ဖူးသဖြင့် အတွင်းပိုင်းအခြေအနေကို လုံးဝသိရှိမည်မဟုတ်ကြောင်း သူတို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားကြသည်။

ဇူရန့်သည် ယွင်ရှန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမက မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ပြနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ... ငါလည်း ကျိုးနိုင်ငံအပေါ် အမြတ်မထုတ်ချင်ပါဘူး။ ကျန်တဲ့ မိုင်းကြောကို တစ်ဝက်စီ ခွဲလိုက်ကြတာပေါ့။ တောင်ဘက်ခြမ်းကို မင်းတို့ယူ။ မြောက်ဘက်ခြမ်းကို ငါယူမယ်။ အခုကစပြီး ဘယ်သူကမှ တစ်ဖက်ရဲ့ကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်ကြေးပဲ"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ နီရန်ရီမှာ ဇူရန့် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သစ်တောက်သီးတစ်ကောင်နှယ် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ညိတ်ပြတော့သည်။ သူသည် သူ၏လူများကို စာချုပ်ချက်ချင်းမူကြမ်းရေးခိုင်းကာ နှစ်ဖက်စလုံး လက်မှတ်ရေးထိုး တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ပြီးနောက် တစ်စောင်စီ သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် မိုင်းကြောပိုင်ဆိုင်မှုကိစ္စမှာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နီရန်ရီသည် လျှို့ဝှက်လူသားများကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ယန်ချန်းလန်သည် လာရောက်ကူညီကြသော မုဆိုးစစ်သည်တော်များကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားကာ ကယ်တင်ထားသော ရွာသားများကို စနစ်တကျ စီစဉ်ပေးပြီးနောက် ကောင်းကင်စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ နန်ယမြို့ သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

ကယ်တင်ခြင်းခံရသော ရွာသားများမှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိ ကျေးဇူးတင်ရှိနေကြပြီး ကောင်းကင်စူးစမ်းရေးအဖွဲ့၏ ကျေးဇူးကို အမြဲအောက်မေ့နေကြတော့သည်။ ဤခရမ်းရွှေမိုင်းကြော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ကောင်းကင်စူးစမ်းရေးအဖွဲ့၏ ဂုဏ်သတင်းမှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ နောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်လာမည့် အကျိုးကျေးဇူးများသာ ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယွင်ရှန်းသည် သူမတွေ့ရှိခဲ့သော ရှောင်ဟူသော စာလုံးပါသည့် တံဆိပ်ပြားကို ယန်ချန်းလန်အား ထုတ်ပြလိုက်တော့သည်။

တံဆိပ်ပြားကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ယန်ချန်းလန်၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရှန်းအာ... ဒီတံဆိပ်ပြားကို ဟိုလျှို့ဝှက်လူတွေဆီက တွေ့ခဲ့တာ သေချာလား။ ဒါက တန်ယွမ်

နိုင်ငံရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသား လီရှောင်ရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့သုံး တံဆိပ်ပြားနဲ့ တူနေတယ်"

"ကံမကောင်းတာက အဲဒီလူတွေကို နီရန်ရီက ခေါ်သွားပြီ။ ကျွန်မ ထင်တာမမှားရင်တော့ ဒီဟုန်မြို့၊ နီရန်ရီနဲ့ တန်ယွမ်နိုင်ငံတို့ဟာ တစ်ပေါင်းတည်း ဖြစ်နေကြတာပဲ"

ယွင်ရှန်းသည် ခရမ်းရွှေရိုင်း သုံးပုံနှစ်ပုံခန့် တန်ယွမ်နိုင်ငံလက်ထဲ ရောက်သွားသည့်အတွက် နှမြောတသစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"လီရှောင်ဆိုတာ တန်ယွမ်ရဲ့ ဒုတိယမင်းသားပဲ။ သူက အလွန်သတိထားရမယ့် အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက်။ ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီဟုန်မြို့ကိုလည်း ရန်စမိသွားပြီဆိုတော့ နောင်မှာ ပိုပြီး သတိထားရမယ်"

ယန်ချန်းလန်သည် မိုင်းတွင်းမှ ထွက်ခွာစဉ် ရွှမ်ဝူကျိ ပေးခဲ့သော မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည့် အကြည့်ကို ပြန်လည်သတိရလိုက်သည်။

"ဦးလေး... ရှန်းအာ့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်မ ဒီနယ်စပ်မှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် ထပ်နေပြီး ခရမ်းရွှေမိုင်းကြောရဲ့ မြောက်ဘက်ခြမ်းကို တူးဖော်ချင်တယ်။ ကောင်းကင်စူးစမ်းရေးအဖွဲ့မှာ အခုထိ အသုံးအဆောင်နဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ နည်းလွန်းသေးတယ်။ ဒီမိုင်းကို တူးပြီးရင်တော့ ကျွန်မတို့မှာ ရန်ပုံငွေ အလုံအလောက် ရှိလာလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းက သူမ၏ အတွေးများကို ဦးလေးဖြစ်သူအား ဝေမျှလိုက်သည်။

"မိုင်းကိစ္စကိုတော့ မင်းလက်ထဲပဲ အပ်ထားလိုက်မယ်။ နီရန်ရီ့လူတွေလည်း စတူးနေကြပြီဆိုတော့ ထိပ်တိုက်ပဋိပက္ခ မဖြစ်အောင် သူတို့အလုပ်ပြီးမှပဲ ငါတို့ဘက်က စစ်ဆေးတာတွေ လုပ်ကြတာပေါ့"

ယန်ချန်းလန်က ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ယုံကြည်ရသော မုဆိုးအချို့ကို ယွင်ရှန်း၏ လက်အောက်တွင် ထားရှိပေးခဲ့သည်။

ကောင်းကင်စူးစမ်းရေး အမဲလိုက်အဖွဲ့၏ ကျော်ကြားမှုမှာလည်း ဟုန်းဟုန်းတောက်သွားပြီး ဤကာလအတွင်း အပ်နှံသည့် လုပ်ငန်းတာဝန်များစွာ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

နီရန်ရီ၏ ဘက်မှလည်း သတင်းအချို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ခရမ်းရွှေရိုင်းများကို ခွဲဝေခြင်းဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်းတို့သည် ဒင်္ဂါးပြား တစ်သန်းတန်ဖိုးရှိသော သတ္တုရိုင်းများကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယသတင်းမှာမူ ထူးဆန်းလှသည်။ ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသော လျှို့ဝှက်လူသား ခေါင်းဆောင်ငယ်နှင့် ကျန်သူများမှာ ကျိုးနိုင်ငံစစ်တပ်၏ လက်ထဲရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားကြသည်ဟူ၍ပင်။

နီရန်ရီသည် ထိုသူများ၏ အလောင်းများကို နန်ယမြို့၏ အဝင်ဝတွင် ချိတ်ဆွဲပြသထားသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ မှတ်မိ၍မရလောက်အောင် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအလောင်းများကို ပြသသည့်ညမှာပင် လျှင်မြန်သော စစ်မြင်းအချို့သည် တောင်ဘက်နယ်စပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တန်ယွမ်နိုင်ငံဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

သုံးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ညဉ့်နက်ပိုင်းအချိန်တွင် ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်း၌ အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်သော တန်ယွမ်နိုင်ငံ ၏ မြို့တော် ပိုင်လျန်တိုက်ကြီးပေါ်တွင် မှော်ဆရာ အများဆုံးရှိသော နိုင်ငံဖြစ်သည့်အလျောက် နေရာတိုင်းတွင် မှော်အရှိန်အဝါများ လွှမ်းခြုံနေသည်။ ဤနိုင်ငံတွင် သာမန်လူနှင့် မှော်ဆရာ အချိုးအစားမှာ ၃:၁ အထိ မြင့်မားလှရာ လူလေးယောက်လျှင် တစ်ယောက်မှာ မှော်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေတတ်သည်။

တိုက်ကြီး၏ သမိုင်းပညာရှင်များ မှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ အင်အားကြီး ငါးနိုင်ငံအနက် ဒုံဟောင်မြို့တော်မှလွဲ၍ ကျန်နိုင်ငံများတွင် ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားချက်များ ရှိကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုထူးခြားချက်များကို မြို့ရိုးများကို ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သိနိုင်သည်။

ကျိုးနိုင်ငံနှင့် ဟောက်ချင်းနိုင်ငံတို့သည် စစ်ရေးစွမ်းရည်ကို အလေးထားသဖြင့် မြို့တံခါးများကို ကျောက်တုံးကြီးများ၊ ခိုင်ခံ့သော တံတိုင်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားကြသည်။ ဖန်လိုင်နိုင်ငံမှာမူ ပင်လယ်နိုင်ငံဖြစ်သဖြင့် ပင်လယ်ပြင်သည်ပင် သူတို့၏ မြို့ရိုးဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲများမှာ အကောင်းဆုံး ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့များ ဖြစ်သည်။ ရှန်ကျူနိုင်ငံမှာမူ နတ်သမီးတို့၏ နယ်မြေဖြစ်ရာ စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ကြီးများမှာ သဘာဝမြို့ရိုးများ ဖြစ်နေသည်။

တန်ယွမ်နိုင်ငံ၏ မြို့တော် ပိုင်လျန် မှာမူ အပေါ်ယံကြည့်လျှင် သာမန်မြို့တစ်မြို့နှင့် တူသော်လည်း သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပါက မြို့ရိုးတစ်လျှောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မှော်စက်ကွင်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ အမှန်

တကယ် မှော်လောကကြီးပင်။