အခန်း (၃၃၃)

အခန်း။ ၃၃၃

ပိုင်ထန်၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ထွန်းညှိထားသော အလင်းရောင်များမှာ သာမန်မီးအိမ်များ မဟုတ်ကြဘဲ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ မငြိမ်းသတ်နိုင်သော မှော်မီးအိမ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ညဉ့်မှောင်ချိန်တွင် လမ်းမများပေါ်၌ မြင်းအချို့ ဒုန်းစိုင်းနှင်လာကြသည်။ ထိုသူများကို ဦးဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရွှမ်ဝူကျိ နှင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားပြီဟု သတင်းထွက်ခဲ့သော လျှို့ဝှက်လူသားခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်သည်။

တိတ်ဆိတ်လှသော အိမ်တော်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ခြံဝန်းမှာ ကျယ်ဝန်းနက်ရှိုင်းလှပြီး အလွန်တရာ ခမ်းနားထည်ဝါစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားအိမ်တော်၏ မီးအိမ်တန်းများမှာ မှောင်မိုက်သော ညဉ့်အမှောင်ထဲတွင် နဂါးတစ်ကောင်အလား ရှည်လျားစွာ သွယ်တန်းနေပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ရွှမ်ဝူကျိနှင့် လျှို့ဝှက်လူသားတို့သည် ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်နှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် မင်းသားမှာ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးလူလူ အရသာခံ သောက်သုံးနေဆဲပင်။

ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ အဖိုးတန်ရတနာ ငါးပါးအနက် ပထမအဆင့်ဟု တင်စားခြင်းခံရသော ဤအမျိုးသား၏ ရုပ်ရည်မှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား လှပလွန်းလှသည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ ယီပိုင်မင်းကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့လွန်းခြင်း မရှိသလို ရှာဝမ်ရွှီကဲ့သို့ မသိစိတ်မှ ဆွဲဆောင်နေသော အရှိန်အဝါမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။

လီရှောင်၏ ထူးခြားချက်မှာ အရာရာတွင် တင့်တယ်မျှတနေခြင်းပင်။ ယီပိုင်မင်း၏ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ဂုဏ်သရေနှင့် ရှမင်ရွှိ၏ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါတို့ကို အချိုးကျ ပေါင်းစပ်ထားသည့်အလား ရှိနေသည်။

ငယ်စဉ်ကတည်းက နန်းတွင်းအစဉ်အလာများနှင့် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်ရာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို တန်ဖိုးအကြီးဆုံးသော ထိပ်တန်းအဆင့် ခရမ်းရွှေကဲ့သို့ ဝင်းလက်တောက်ပနေသည်။ မဏ္ဍပ်အတွင်း၌ လီရှောင်ကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည် ဖျော်စပ်နေသည်။ ရေနွေးအိုး တည်ခြင်း၊ လက်ဖက်ခြောက်ခတ်ခြင်းနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆေးခြင်း စသည့် လှုပ်ရှားမှုတိုင်းမှာ သိက္ခာရှိပြီး အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင်ပင် ပြည့်စုံလှသည်။

"ဒုတိယမင်းသား... ကျွန်တော့်မှာ အပြစ်ကြီးလှပါတယ်။ ခရမ်းရွှေမိုင်းကြောကို အလုခံလိုက်ရပါပြီ"

လျှို့ဝှက်လူသားမှာ လီရှောင်၏ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ရင်း တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်သည်။ လှပတင့်တယ်သော သူ၏သခင်ရှေ့တွင် သူသည် စကားတစ်လုံးမှ ပို၍မပြောဝံ့ချေ။

"ဒါတင်ပဲလား"

လီရှောင်သည် မွှေးပျံ့လှသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အသာအယာ မှုတ်လိုက်သည်။

"သတ္တုသန့်စင်စက်ရုံလည်း... ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပါပြီ။ မှော်ဆရာပေါင်း တစ်ရာကျော်နဲ့... သန့်စင်ပြီးသား ခရမ်းရွှေတုံး သန်းနဲ့ချီပြီးတော့လည်း ဘယ်ပျောက်ကုန်မှန်း မသိတော့ပါဘူး"

ဤသတင်းကို ပြောလိုက်ရသောအခါ လျှို့ဝှက်လူသားမှာ ဒေါသကြောင့် အံကြိတ်မိသွားတော့သည်။

သူသည် အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်ပစ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏မိသားစုကို ပြန်လည်သတိရမိသောအခါ တန်ယွမ်နိုင်ငံ သို့ ပြန်လာရန်မှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍သာ သူသည် သစ္စာဖောက်၍ ထွက်ပြေးခဲ့ပါက အဆုံးမရှိသော လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

"ဒါကို ဘယ်သူလုပ်ခဲ့တာလဲဆိုတာရော မင်းသိလား"

လီရှောင်သည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင်မူ ဒေါသလှိုင်းများ စတင်လှုပ်ခတ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ့ကို ရင်းနှီးသူများအဖို့ ဤသည်မှာ ပေါက်ကွဲတော့မည့် ဒေါသ၏ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။

တစ်နှစ်နီးပါးကြာ စီမံကိန်းချခဲ့ပြီး ဒီဟုန်မြို့စားထံမှ ခရမ်းရွှေမိုင်းကြောကို မြောက်မြားစွာသော ငွေကြေးများပေးကာ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိပ်တန်းမှော်ဆရာ တစ်ရာကျော်ကိုလည်း စေလွှတ်ထားခဲ့ရာ အရာအားလုံးမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့ခြင်းပင်။

ကျိုးနိုင်ငံရော၊ ဟောက်ချင်းနိုင်ငံပါ သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို မရိပ်မိခဲ့ကြပေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမူ ဆိုးရွားလှသော သတင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ကျိုးနိုင်ငံစစ်တပ်က ခရမ်းရွှေမိုင်းကြောကို မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း၊ သန့်စင်စက်ရုံရှိ မှော်ဆရာတစ်ရာကျော်မှာ ရက်ရက်စက်စက် သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရခြင်းနှင့် ခရမ်းရွှေရည်များ ပြည့်နေသော ရေကန်ကြီးများမှာ သွေးများဖြင့် နီရဲသွားခဲ့ခြင်း ဤသည်မှာ တစ်ညတာအတွင်း၌ သူ၏ ကြိုးပမ်းမှုအားလုံး ပြာကျသွားခဲ့ရခြင်းပင်။

အမျက်ထွက်စရာ အကောင်းဆုံးအချက်မှာ တန်ဖိုးသန်းနှင့်ချီသော ထိပ်တန်းအဆင့် ခရမ်းရွှေများမှာ တစ်ညတည်းနှင့် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းပင်။ အကျအဆုံးမှာ အလွန်များပြားလှပြီး ထိုသူများအားလုံးမှာ လီရှောင်၏ လက်ရွေးစင် အင်အားစုများ ဖြစ်ကြသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး... မသိပါဘူးမင်းသား"

လျှို့ဝှက်လူသား၏ အသံမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ယင်နေတော့သည်။

"မသိဘူး ဟုတ်လား... ကပ္ပတိန်လင်း အသာထပါဦး"

လီရှောင်သည် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

ထိုခွက်အတွင်း၌ ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

"သန့်စင်စက်ရုံကို ဘယ်သူဖျက်ဆီးသွားလဲဆိုတာ ကျွန်တော်မျိုး မသိရပေမဲ့ ဒီမိုင်းတွင်းဖြစ်ရပ်မှာတော့ ကောင်းကင်စူးစမ်းရေး အမဲလိုက်အဖွဲ့လို့ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့သစ်တစ်ခုက အဓိကပါဝင်ခဲ့ပါတယ်။ သူတို့က ရွာသားတွေကို ကယ်ထုတ်သွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်မျိုး သံသယရှိတာကတော့... ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ သန်းနဲ့ချီတဲ့ ထိပ်တန်းခရမ်းရွှေတွေဟာ သူတို့လက်ထဲကို ရောက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီအဖွဲ့ရဲ့ အင်အားကလည်း သာမန်မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကတော့ ကျိုးနိုင်ငံရဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ဟောင်း ယန်ချန်းလန် ဖြစ်ပြီး သူတို့မှာ စစ်သူကြီးအဆင့်မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တဲ့ ဆင့်ခေါ်သူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေပါတယ်"

လျှို့ဝှက်လူသားသည် သူတို့ မည်ကဲ့သို့ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရသည်ကိုပင် သေသေချာချာ မသိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ယန်ချန်းလန်လား။ သူ့လက်မောင်းက ဒုက္ခိတဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ကျိုးနိုင်ငံမှာ ဘယ်တုန်းကကတည်းက စစ်သူကြီးအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲတွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တဲ့သူ ရှိနေရတာလဲ"

လီရှောင်၏ မျက်နှာထားမှာ ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျိုးနိုင်ငံ၏ အင်အားဆုတ်ယုတ်နေမှုမှာ လူတိုင်းသိသော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် ကျိုးနိုင်ငံမှ အစွမ်းထက်သူ အများအပြား ပါဝင်ပတ်သက်နေခြင်းက မထင်မှတ်ထားစရာ ဖြစ်နေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုး ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တာပါ။ ယန်ချန်းလန်ရဲ့ လက်တွေက ပကတိအတိုင်း ဖြစ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း အရင်ကထက် လျော့မသွားပါဘူး။ အဲဒီဆင့်ခေါ်သူကတော့... သူက အသက်ငယ်ငယ်လေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အလွန်ပါးနပ်ပြီး ကောက်ကျစ်သူပါ။ သူမရဲ့ နာမည်က ယန်ယွင်လို့ ခေါ်ပါတယ်"

လျှို့ဝှက်လူသားက ယွင်ရှန်း၏ အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် တင်ပြလိုက်သည်။

"ကပ္ပတိန်လင်း... ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းလည်း တကယ်ပင်ပန်းခဲ့တာပဲ"

လီရှောင်၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး စောစောက သူကိုယ်တိုင် ဖျော်စပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"ဒီလက်ဖက်ရည်ခွက်က မင်းအတွက် ဆုလာဘ်ပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လျှို့ဝှက်လူသား၏ နဖူးပြင်မှ ချွေးစေးများ ချက်ချင်းပင် စီးကျလာတော့သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ လက်ဖက်ရည်...

သူသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ လက်ဖက်ရည်အတွင်း၌ ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ဝင်းလက်နေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ လမင်း၏ အရိပ်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက သေဒဏ်နဲ့ ထိုက်တန်မှန်း သိပါတယ်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားအနေနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သစ္စာရှိခဲ့မှုကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇနီးမယားနဲ့ သားသမီးတွေကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ ဘုရား"

လျှို့ဝှက်လူသားမှာ ထိုလက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် မော့ချလိုက်တော့သည်။

"အရမ်းကောင်းတယ် လင်းရှောင်ဝေ... မင်း အခု သွားလို့ရပြီ"

လီရှောင်သည် လျှို့ဝှက်လူသားအနားသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

လင်းရှောင်ဝေသည် သူ၏ပခုံးပေါ်၌ အေးစက်စူးရှသော အထိအတွေ့တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားက တကယ်ပဲ သူ့ကို အပြစ်မတင်တော့တာလား

လျှို့ဝှက်လူသား လက်အောက်ငယ်သားမှာ စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ သူသည် အလောတကြီး ဦးတိုက်ကျေးဇူးတင်စကားဆိုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူသည် သုံးလှမ်းခန့်သာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များမှတစ်ဆင့် ရေခဲလွှာတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ နောက်ဆုံးတွင် ဆံပင်နှင့် မျက်ခုံးမွှေးများအထိ ရေခဲများဖြင့် လုံးဝ ဖုံးအုပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ဂျွတ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ စောစောကမှ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေခဲ့သော ထိုသူမှာ ရေခဲရုပ်တုကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ထိုရေခဲရုပ်တုမှာ အပိုင်းပိုင်းအပြတ်ပြတ် ကွဲအက်သွားပြီး ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ရေအိုင်တစ်ခုအဖြစ် အရည်ပျော်ကျသွားလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ... အနားတွင် လက်ဖက်ရည်သောက်နေသော ဒီဟုန်မြို့စားသား ရွှမ်ဝူကျိသည်ပင် သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားပြီး ရေနွေးစက်အချို့ စင်ထွက်သွားရသည်။ ထိုရေစက်မှာ သူ၏လက်ပေါ်သို့ စင်သွားသော်လည်း အပူဓာတ်ကို မခံစားရဘဲ အေးစက်လှသော မှော်ဓာတ်များက သူ့ကို ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

စောစောက ပုတ်လိုက်သည့် အပြုအမူ... တန်ယွမ် လီရှောင်၏ သာမန်ကာလျှံကာ ပုတ်လိုက်သည့် အပြုအမူမှာ အမှန်စင်စစ် သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ရွှမ်ဝူကျိ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရွှမ်ဝူကျိ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ဖြင့်ပင် လီရှောင်က မည်သည့်အချိန်

တွင် လင်းရှောင်ဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သေစေနိုင်သော ရေခဲမှော်စွမ်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်ကို မသိလိုက်ရပေ။

ဝူကျိတိုက်ကြီးရဲ့ အဖိုးတန်ရတနာ ငါးပါးဆိုတဲ့အတိုင်း နာမည်နဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ။

သတင်းများအရ တန်ယွမ် လီရှောင်သည် ရေဓာတ်မှော်တွင် ထူးချွန်ပြီး လူမသိသူမသိ သတ်ဖြတ်နိုင်သည်ဟု ကျော်ကြားသည်။ ယနေ့ မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှ ထိုသတင်းများမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

အသက်ရှင်နေသော စစ်သည်တစ်ဦးမှာ အသက်ရှူအနည်းငယ်အတွင်း ရေအိုင်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရွှမ်ဝူကျိမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရသည်။ သူသည် အသာအယာ ချောင်းဟန့်ကာ လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ဒီဟုန်မြို့နှင့် တန်ယွမ်နိုင်ငံတို့၏ ဤပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို လျှို့ဝှက်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤဖြစ်ရပ်မှတစ်ဆင့် အကျိုးအမြတ်အမြောက်အမြား ရယူရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကြားဖြတ်ဝင်လာသော ကောင်းကင်စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ကြောင့် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ရွှမ်ဝူကျိမှာ သူ၏မကျေနပ်ချက်များကို မဖြေဖျောက်နိုင်သေးသလို ယန်ချန်းလန်၏ လက်မောင်းမှာလည်း မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု တန်ယွမ်နိုင်ငံသို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ ဒုတိယမင်းသား လီရှောင်နှင့် ပူးပေါင်းကာ ယန်အိမ်တော်မှ လူများကို ရှင်းလင်းရန် အစီအစဉ်ဆွဲလိုသောကြောင့်ပင်။

လီရှောင်၏ စရိုက်ကို သူသိထားသလောက်မှာ မင်းသားသည် အပြင်ပန်းတွင် သဘောကောင်းဟန်ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မူ ကောက်ကျစ်ပြီး သဘောထားသေးသိမ်သူ ဖြစ်သည်။ တန်ဖိုးကြီးလှသော ခရမ်းရွှေရိုင်း အမြောက်အမြား ပျောက်ဆုံးသွားမှုအပေါ် သူသည် အလွယ်တကူ လက်လျှော့လိမ့်မည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။