အခန်း (၃၃၄)

အခန်း။ ၃၃၄

လီရှောင်၏ မျက်နှာတွင်မူ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမူအရာမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ အမြဲရှိနေသည်။ သူ၏ရှေ့တွင် ခုနက သေဆုံးသွားသောသူမှာ လူတစ်ယောက်မဟုတ်ဘဲ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်သဖွယ် သူ သဘောထားနေပုံပင်။

ရွှမ်ဝူကျိသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုတ်မာကောက်ကျစ်သူဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း လီရှောင်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင်မူ သူသည် အတော်ကလေး လိုသေးကြောင်း ကိုယ်တိုင်ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ နောင်တစ်ချိန်တွင် လီရှောင်နှင့် မည်သို့မျှ ထိပ်တိုက်မတွေ့အောင် နေထိုင်ရမည်ဟုလည်း သူ စိတ်ထဲတွင် ကျုံးဝါးလိုက်မိသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ လူကို ကျွန်တော့်ဆီ အရောက်ခေါ်လာပေးတဲ့အတွက် ညီအစ်ကိုရွှမ်ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အထားသာ ပေါ်သွားခဲ့ရင် မလိုအပ်ဘဲနဲ့ နိုင်ငံအချင်းချင်း သံတမန်ရေးရာ ပြဿနာတွေ တက်ကုန်နိုင်တယ်"

လီရှောင်က ရွှမ်ဝူကျိ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်ကို သတိမထားမိဟန်ဖြင့် ယဉ်ကျေးသော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုံးလျက် လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်သောက်နေသည်။

"အိမ်ရှေ့မင်းသားကလည်း အားနာစရာတွေ ပြောနေပြန်ပါပြီ။ ဒီဟုန်မြို့နဲ့ တန်ယွမ်နိုင်ငံဆိုတာ အမြဲတမ်း ရင်းနှီးခဲ့ကြတာပဲဟာ။ အဲဒီ ယန်ချန်းလန်နဲ့ သူရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်းကင်စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ သာ ကြားထဲက ပါမလာရင် ကျွန်တော်တို့ အစီအစဉ်တွေ အောင်မြင်နေတာ ကြာလှပြီ"

သူ၏ အချစ်ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူ ယန်ချန်းလန်ကို တွေးမိသည်နှင့် ရွှမ်ဝူကျိမှာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တော့သည်။

သူသည် ဤအခွင့်အရေးမှတစ်ဆင့် အကျိုးအမြတ်ရရန် အစွမ်းကုန် ပြင်ဆင်ခဲ့သော်လည်း ယန်ချန်းလန်နှင့် ထိုအမဲလိုက်စစ်သည်များက အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရွှမ်ဝူကျိ မသိလိုက်သည့်အချက်မှာသူ၏ အစီအစဉ်ကို အမှန်တကယ် ဟန့်တားခဲ့သူမှာ သူ လျှော့တွက်ထားသော ယွင်ရှန်း မဟုတ်ဘဲ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည့် ယီပိုင်မင်းသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ညီအစ်ကိုရွှမ်... ယန်ချန်းလန်ကို အမြဲတမ်းအတွက် ရှင်းထုတ်ပစ်ချင်သလား"

လီရှောင်က သူ၏မျက်ခုံးကို အသာအယာ ပင့်လိုက်သည်။ သူ၏လေသံမှာ အလွန်ပင် အေးဆေးတည်ငြိမ်နေသဖြင့် လူတစ်ယောက်ကို သတ်ရန် ကြံစည်နေသည့်အသံနှင့်ပင် မတူချေ။

"ဒါပေါ့... ဒါပေမဲ့ ပြောသလောက် မလွယ်ဘူးလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက အခွင့်အရေးကောင်းကြီး ရတာတောင်မှ ယန်ချန်းလန်ကို အပြတ်မရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုဆို သူ့လက်မောင်းက ပြန်ကောင်းသွားတဲ့အပြင် ကျင့်စဉ်အဆင့်ကလည်း အရင်ကထက် ပိုတောင် အစွမ်းထက်နေဦးမှာ"

ရွှမ်ဝူကျိသည် ယန်ချန်းလန်အပေါ် အငြိုးအတေးကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်များက ယန်ချန်းလန်ကြောင့် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသလို ဒီဟုန်မြို့တွင်လည်း သူ၏ သိက္ခာများ အဖတ်တင်အောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ယခုလည်း ခရမ်းရွှေဒင်္ဂါး အမြောက်အမြားကို လက်လွှတ်လိုက်ရပြန်ရာအာဃာတဟောင်းနှင့် အသစ်ပေါင်းကာ ယန်ချန်းလန်၏ အသားကိုစား၍ သွေးကို သောက်ချင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကောင်းကင်စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ မှာ ဂုဏ်သတင်းလည်း ကျော်ကြားသွားပြီး မိုင်းကြော၏ ထက်ဝက်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့သည်။

"ညီအစ်ကိုရွှမ် အထင်မှားနေပြီ။ ယန်ချန်းလန် တစ်ယောက်တည်းကိုဆိုရင် ဒီဟုန်မြို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ အလွယ်တကူ ဖယ်ရှားနိုင်ပါတယ်။ အမှန်တကယ် ကြောက်ရမယ်သူက ယန်ချန်းလန် မဟုတ်ဘူး... ကျိုးနိုင်ငံရဲ့ စစ်သူရဲကောင်းယန်ပါးဟိုပဲ"

လီရှောင်က အချက်ကျကျ ထောက်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးနိုင်ငံ မြို့တော်ကြီးသည် ဝူကျိတိုက်ကြီးပေါ်တွင် ယနေ့တိုင် မယိုင်မလဲ တည်ရှိနေခြင်းမှာ ကျိုးနိုင်ငံ၏ စစ်နတ်ဘုရားဟု တင်စားရမည့် ယန်ပါးဟိုကြောင့်ပင်။

ယန်ပါးဟိုသာ မရှိတော့လျှင် ယန်အိမ်တော်ရော ကျိုးနိုင်ငံပါ ကြီးစွာသော ဘေးအန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဒါပေမဲ့... ယန်ပါးဟိုက စစ်သူရဲကောင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီး တရားသဘောကိုတောင် နားလည်နေတဲ့သူ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် ကြီးမားတဲ့ ပမာဏပေးပြီး ငှားရမ်းခဲ့တဲ့ ထျန်းချွဲကျိ တောင်မှ ယန်ပါးဟိုရဲ့ လက်ချက်နဲ့ တစ်ဝက်စာလောက် အသာစီးရပြီး ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရလို့ ဟောက်ချင်းစစ်တပ်တွေ ဆုတ်ခွာခဲ့ရတာ။ အခုချိန်မှာ ယန်ပါးဟိုကို နှိမ်နင်းဖို့ စစ်သူရဲကောင်းအဆင့်ရှိတဲ့ ပညာရှင်မျိုးကို ဘယ်ကနေ ရှာနိုင်မှာလဲ"

ရွှမ်ဝူကျိသည် ယန်ချန်းလန်ကို သတ်ရန် အနီးစပ်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည့် အချိန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရလိုက်သည်။ ထိုစဉ်က ယန်ပါးဟိုဆိုသည့် အဖိုးကြီးမှာ တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် ဒီဟုန်မြို့၏ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိသော စစ်သည်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ယွမ်ရှာဟူ၏ အသက်အန္တရာယ် ခြိမ်းခြောက်မှုကြောင့်လည်း ဒီဟုန်မြို့အနေဖြင့် ယန်ချန်းလန်ကို သတ်မည့် အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော် သိထားသလောက်တော့... ဟောက်ချင်းရဲ့ စစ်သူရဲကောင်း ထျန်းချွဲကျိနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ တိုက်ပွဲပြီးကတည်းက ယန်ပါးဟိုရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့တယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာလည်း သူ့ရဲ့ စစ်ပညာနယ်ပယ်က ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။ အကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့က ယန်ပါးဟိုအပေါ် နည်းလမ်းအချို့ကို သုံးလိုက်မယ်ဆိုရင်... ဒီလိုအချိန်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကသာ သူ့ကို စိန်ခေါ်လာခဲ့ရင် ဘယ်လိုရလဒ်မျိုး ထွက်လာမလဲလို့ မင်းထင်လဲ"

လီရှောင်က စကားကို အေးအေးဆေးဆေးနှင့် စနစ်တကျ ပြောကြားလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုလီ... ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ရွှမ်ဝူကျိ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားသည်။

လီရှောင် ပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။ လက်ရှိ ဒီဟုန်မြို့စား ရွှမ်ဝူကျိ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ရွှမ်ဝူမင်ပင်လျှင် ယန်အိမ်တော်ကို နောက်ထပ် မရန်စရန် သူ့အား သတိပေးထားဖူးသည်။ ယန်ပါးဟိုသည် ဤနှစ်များအတွင်း တိုက်ကြီးပေါ်၌ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား မရှိသော်လည်း သူသည် အိပ်ပျော်နေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ အကယ်၍သာ သူ့ကို အလွန်အကျွံ တွန်းပို့မိပါက ဒီဟုန်မြို့အနေဖြင့်လည်း အကျအဆုံးများစွာနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက အင်အားသုံးတိုက်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ဉာဏ်သုံးပြီး အနိုင်ယူဖို့ပါ"

လီရှောင်သည် ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရွှမ်ဝူကျိ၏ ရှေ့တွင် ချလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

ရွှမ်ဝူကျိသည် ထိုဖန်ပုလင်းကို ယူကာ အဖုံးဖွင့်၍ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ အတွင်းမှ အရည်မှာ အရောင်အဆင်းမရှိ အနံ့အသက်မရှိဘဲ သာမန်ရေနှင့်သာ တူလှသည်။

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ တန်ယွမ်နိုင်ငံရဲ့ လျှို့ဝှက်ဆေးတစ်မျိုးပဲ။ အာနိသင်နှေးတဲ့ အဆိပ်တစ်မျိုးပေါ့။ တစ်ခါ သောက်မိသွားပြီဆိုရင် ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့ စစ်သည်တော်ဖြစ်ပါစေ။ ဒဏ်ရာရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပေါက်ကွဲပြီး သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ယန်ပါးဟိုသာ သေသွားခဲ့ရင် ယန်အိမ်တော်ဖြစ်ဖြစ် ယန်ချန်းလန်ဖြစ်ဖြစ်... မင်း စိတ်ကြိုက် ကိုင်တွယ်လို့ ရပြီပေါ့"

လီရှောင်သည် ခန့်ညားထည်ဝါသော လူကြီးလူကောင်းအသွင်ကို ဆက်လက်ထိန်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ စကားလုံးများမှာမူ လူတစ်ယောက် ပြောနိုင်သမျှထဲတွင် အယုတ်မာဆုံးသော စကားများ ဖြစ်နေသည်။ ဤထူးခြားသော မှော်ဆေးရည်ကို သာမန်ဆရာဝန်များနှင့် မှော်ဆေးဝါးကျွမ်းကျင်သူများပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ကြိမ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ၎င်းသည် သွေးကြောများနှင့် စွမ်းအားလမ်းကြောင်းများအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားမည်ဖြစ်ရာ သိရှိသွားလျှင်တောင်မှ ကုသရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

"ဒီဆေးက တကယ်ပဲ အာနိသင်ရှိရဲ့လား"

ရွှမ်ဝူကျိက သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ညီအစ်ကိုရွှမ် သံသယရှိတယ်ဆိုရင် စမ်းသပ်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ယန်ပါးဟို ယုံကြည်ရတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာပြီး သူ့ရဲ့ နေ့စဉ်စားသောက်ကုန်ထဲမှာ ဒီဆေးရည်ကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ခိုင်းလိုက်ရုံပါပဲ။ တစ်လအတွင်းမှာ ယန်ပါးဟိုဟာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့လောက်အောင် ဖြစ်သွားမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ ထျန်းချွဲကျိကို သူ့ကို စိန်ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပေါ့"

လီရှောင်က ထိုဆေးပုလင်းကို ရွှမ်ဝူကျိဘက်သို့ တိုးပေးလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယန်ချန်းလန်၏ တက်ကြွလှပသော ပုံရိပ်ကို ပြန်လည်မြင်ယောင်လာကာ ရွှမ်ဝူကျိသည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ထိုဖန်ပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်တော့သည်။

ခရမ်းရွှေမိုင်းတွင်း ဧရိယာအတွင်း၌...

"သခင်မလေးယန်... ကျွန်တော်တို့ တူးနိုင်သလောက်တော့ တူးပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကျောက်နံရံကြီးက တကယ့်ကို မာလွန်းတယ်"

ကျိုးချွမ်နှင့် အခြားသူများမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး ခွေးတစ်ကောင်လို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မုဆိုးစစ်သည် အယောက် ၂၀ ကျော်ကို သခင်မလေးယန်က ဆင့်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သခင်မလေးယန်က သူတို့အား အလွန်ခက်ခဲသော တာဝန်တစ်ခု ပေးအပ်ရန်ရှိကြောင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ ထူးခြားသော အရည်အချင်းများကြောင့် သခင်မလေးယန်က အထူးတာဝန်အတွက် ရွေးချယ်လိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့မသိလိုက်သည့်အချက်မှာ သခင်မလေးယန်သည် သူတို့အား ခရမ်းရွှေမိုင်းတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ မိုင်းတွင်းမြောက်ဘက်ခြမ်းကို တူးခိုင်းလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းမှ သိလိုက်ရသည်မှာတွက်ကပ်တတ်သော သခင်မလေးယန်သည် မိုင်းအလုပ်သမားများ ငှားရမ်းလျှင် ငွေကုန်ကြေးကျ များမည်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ အမဲလိုက်အဖွဲ့ တွင် ရန်ပုံငွေ အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် သန်မာသော မုဆိုးစစ်သည်အချို့ကို ရွေးကာ မိုင်းတူးခိုင်းခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုလူတစ်စုမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်အားလျော့သွားကြသည်။

ဘိုးဘေးဆရာကြီးက ခရမ်းရွှေမိုင်းကြော၏ ထက်ဝက်ကို ရရှိခဲ့သည်ဟု ကြားစဉ်က ကောင်းကင်စူးစမ်းရေးအဖွဲ့ တစ်ခုလုံးမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး ရှေ့လျှောက် ကောင်းစားတော့မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းမှ သိလိုက်ရသည်မှာ ဤမိုင်းကြောမှာ ကျိုးနိုင်ငံနယ်ခြားစောင့်တပ်က လက်ကျန်ထားခဲ့သော နေရာဖြစ်ပြီး မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် ခရမ်းရွှေရိုင်း များများစားစား မရှိတော့ချေ။ အမြဲတမ်း ပါးနပ်လှသော သခင်မလေးယန်က ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ အနှစ်မရှိသော မိုင်းတွင်းကို လိုချင်ရတာလဲဆိုသည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သခင်မလေးယန်သည် မုဆိုးများ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လေးစားမှု အပြည့်အဝ ရရှိထားသူဖြစ်ရာ မည်သူကမျှ အမိန့်ကို မဖီဆန်ဝံ့ကြချေ။ ဖုန်တောထဲတွင် ရက်ပေါင်းများစွာ တူးဖော်ပြီးနောက် ကျိုးချွမ်တို့သည် မိုင်းကြော၏ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများကို ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသို့ တူးဖော်ရင်းဖြင့် ကျိုးချွမ်သည် အချက်တစ်ခုကို သဘောပေါက်လာသည်။

ပိန်သွားတဲ့ ကုလားအုတ်ဟာ မြင်းထက်တော့ ကြီးနေသေးတာပဲ။

ဤအနှစ်မရှိဟု ထင်ရသော မိုင်းကြောမှပင် ခရမ်းရွှေရိုင်း ကီလိုဂရမ် တစ်ထောင်ခန့် ရရှိခဲ့ရာ ၎င်းကို သန့်စင်လိုက်ပါက တော်ဝင်ခရမ်းရွှေဒင်္ဂါးသိန်းနှင့်ချီ၍ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် မိုင်းတွင်း၏ မြောက်ဘက်အစွန်းဆုံးသို့ ဆက်လက်တူးဖော်သွားစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော ကျောက်နံရံကြီးတစ်ခုနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံလိုက်ရခြင်းပင်။