အခန်း (၄၆၁-၄၆၃)

အခန်း ၄၆၁ - အိပ်မက်ထဲက အိပ်မက်

ရှန်ထူနန်ထျန်း အပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အခြေအနေမှာ ပါဝင်သူအားလုံးထဲတွင် အဆိုးရွားဆုံးဟု ထင်ရသော်လည်း ဤမျှကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သဖြင့် သူ၏ ရလဒ်မှာ မဆိုးလှဟု လူအများက တွေးတောနေကြသည်။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ ဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေက မည်သည့် အကဲဖြတ်မှု ရလဒ်ကိုမျှ ထုတ်ပြန်ခြင်း မရှိသေးပေ။

နောက်ထပ် ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ ရှန်ထူနန်ထျန်းအပေါ် ကျရောက်နေသော နယ်မြေ၏ ပြစ်ဒဏ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ယီယွင်ကမူ ဧရာမ ကျောက်တိုင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း “လင်ရှင်းထုန် ဘာလို့ အခုထိ ထွက်မလာသေးတာလဲ” ဟု စိုးရိမ်တကြီး စဉ်းစားနေမိသည်။ သူမသည် အထဲတွင် တစ်နာရီကျော် ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ အချိန်အနည်းဆုံး ရခဲ့သူထက် ၅ ဆမက ပို၍ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

…

ထိုအချိန်တွင် အလင်းတံခါးအတွင်း၌...

စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောအုပ်တစ်ခုရှိသည်။ လင်ရှင်းထုန်သည် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေ၏။ သူမ၏ ဖြူစင်သော ဝတ်စုံမှာ ပွင့်အာနေသော နှင်းဆီဖြူတစ်ပွင့်အလား မြက်ခင်းပေါ်တွင် ဖြန့်ကျက်နေသည်။

အခြားသူများနှင့်မတူဘဲ လင်ရှင်းထုန်သည် အလင်းတံခါးထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် မည်သည့်ရန်သူနှင့်မျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သူမသည် ရှည်လျားသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မက်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမသည် ငယ်ဘဝသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။ မောင်နှမဝမ်းကွဲများ၏ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုများ၊ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်များ၏ လျစ်လျူရှုမှုများကို ကြံ့ကြံ့ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမသည် မိမိ၏ သွေးကြောများကို ပြန်လည်ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်းရှာမည်ဟု သစ္စာဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းခဲ့ပြီး စမ်းသပ်မှုပေါင်းများစွာကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံး အောင်မြင်ခါနီးအချိန်တွင် သူမ ကျရှုံးခဲ့ရသည်။

၅၀၀ ဆိုသော နှစ်ကာလမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး သူမ၏ သက်တမ်းမှာ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်သည်။ သေဆုံးခြင်းကို ခံစားနေရစဉ်မှာပင် သူမ ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ အရာအားလုံးမှာ အိပ်မက်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်၏။

သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် လူငယ်တစ်ဦးက သူမရှေ့၌ ပြုံးလျက် ရပ်နေသည်ကို အံ့ဩစွာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်မှာ ယီယွင်ပင် ဖြစ်သည်။

“မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာအတွက် ငါ တိုက်ပွဲဝင်ပေးမယ်...”

ယီယွင်က ရှေးဟောင်း ကျမ်းစာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပြကာ သူမ၏ သွေးကြောများကို ကုသနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ လင်ရှင်းထုန်မှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားသော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသလို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျန်းမာလိုသော ဆန္ဒက ထိုသံသယများကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လောကအနှံ့ ခရီးဆန့်ကာ ဆေးပစ္စည်းများကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ သွေးကြောများမှာ လုံးဝ ပွင့်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ယီယွင်နှင့်အတူ ကမ္ဘာအရပ်ရပ်သို့ လှည့်လည်ကာ နတ်ဘုရားများအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီး စကြဝဠာနှင့် သက်တမ်းတူအောင် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဤပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းမည်မျှ နစ်မြောနေခဲ့သည်ကို သူမ မသိချေ။ ရုတ်တရက် တစ်ခဏ၌ သူမ ပြန်လည် နိုးထလာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမသည် ကျောက်နက်ရင်ပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုတ်သားပဲ... ငါက မဟာဧကရီရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ စမ်းသပ်မှု ခံယူနေတာပဲ ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးက သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြပြီး ထိုလူအုပ်ထဲတွင် သူမ အိပ်မက်မက်ခဲ့သော လူငယ် (ယီယွင်) လည်း ရှိနေသည်။

လင်ရှင်းထုန်သည် ထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် အေးစက်သော အသံတစ်ခု သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်...

“အိပ်မက်တွေက... ဘယ်တော့မှ ပြီးဆုံးမှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ခလွမ်း”

ဟူသော အသံနှင့်အတူ သူမရှေ့မှ မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ဖန်သားပြင်တစ်ခု ကွဲကြေသွားသလို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားတော့သည်။ သူမသည် စိမ်းလန်းသော တောအုပ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားပြန်၏။ သူမ၏ ဆံပင်နက်များမှာ ဖြူဖွေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ရေခဲများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာသည်။ အလွန်အမင်း အေးစက်လှသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ မွေးရာပါ ယင်သွေးကြောများက သူမ၏ အသက်ကို ဝါးမြိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါဆို... ငါ ဘယ်တုန်းကမှ နိုးမလာခဲ့ဘူးပေါ့။ သူနဲ့အတူ လောကအနှံ့ လျှောက်သွားခဲ့တာတွေဟာ ငါ သေခါနီးမှာ မြင်ယောင်ခဲ့တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေပဲလား... ဧကရီရဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေဆိုတာကရော အိပ်မက်တစ်ခုပဲလား...

ငါ အိပ်မက်ထဲက အိပ်မက်တွေကြားမှာ လမ်းပျောက်နေတာလား... အဲဒီထဲကနေ ငါ ဘယ်တော့မှ နိုးထနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား...

လှပသော်လည်း အေးစက်တိတ်ဆိတ်လှသော ရေခဲများက လင်ရှင်းထုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တဖြည်းဖြည်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဤတိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တက်ကြွလှပသော တောအုပ်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့သည်။

အခန်း ၄၆၂ - ပုံရိပ်ယောင်

ထိုစဉ်က လင်ရှင်းထုန်မှာ လှပသော်လည်း အသက်မဲ့နေသည့် ရေခဲရုပ်တုတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အသက်ဓာတ်မှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်... သူမ၏ အာရုံထဲ၌ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

မြူမှိုင်းများကြားတွင် ဝေးကွာလှသော အရပ်၌ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် အချိန်မြစ်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းလာသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်လှပြီး လင်ရှင်းထုန်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ မတူညီသော ဟင်းလင်းပြင်နှင့် အချိန်ကာလတစ်ခုတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

လင်ရှင်းထုန်သည် ထိုသူ၏ မျက်နှာကို မြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဝေဝါးနေဆဲပင်။ သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ ထိုသူနှင့် သွေးချင်းတော်စပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး ပေါ်လာသည်။

သူမက... ရှေးဟောင်းမဟာဧကရီလား...

ထိုအမျိုးသမီးသည် လင်ရှင်းထုန်၏ အနားသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ နဖူးကို လက်ချောင်းကလေးဖြင့် သာသာလေး တို့ထိလိုက်သည်။

“စွဲလမ်းခြင်းဟာ အိပ်မက်ဆီကို သွားတဲ့ လမ်းကြောင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နာကျင်မှုရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာလည်း ဖြစ်တယ်”

“ငါ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ တာဝန်တွေကို မင်း ဆက်ခံပြီး ဒီလမ်းကို ဆက်လျှောက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်...”

အေးစက်သော အသံမှာ လင်ရှင်းထုန်၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဖန်သားပြင်များ ကွဲအက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေခဲများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကြီးလည်း ပြိုကွဲသွားတော့သည်။

လင်ရှင်းထုန် ရုတ်တရက် ခန္ဓာကိုယ် တုန်တက်သွားကာ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်ဘုရားမျှော်စင် ၏ မွဲပြာရောင် ကောင်းကင်နှင့် ကျောက်နက်ရင်ပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူများစွာမှာ သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။ လင်ရှင်းထုန်သည် လူအုပ်ထဲ၌ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို ကြည့်ကာ စစ်မှန်သော ဝမ်းသာမှုဖြင့် ပြုံးပြနေ၏။

“နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာပြီပဲ။ အစ်မလင် အထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာနေလဲ သိရဲ့လား” ယီယွင်က ယွမ်ချီဖြင့် အသံပို့ကာ မေးလိုက်သည်။

လင်ရှင်းထုန်မှာ ဘယ်လောက်ကြာသွားသည်ကို မသိချေ။ သူမအတွက်မူ အိပ်မက်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်း သန်း ၂၀ ကျော် ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

“လေးနာရီတောင် ရှိသွားပြီ” ဟု ယီယွင်က ဆိုသည်။

ရှန်းထူနန်ထျန်းမှာ တစ်နာရီသာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့သော်လည်း လင်ရှင်းထုန်မှာမူ လေးနာရီတိုင်တိုင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေသော စွမ်းဆောင်ရည်ပင်။

ထိုအချိန်တွင် ရင်ပြင်လယ်ရှိ ကျောက်တိုင်ကြီးမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး အလင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြန့်ကားသွားသည်။ ထိုအလင်းလုံးမှာ လူအချို့ကို ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး အချို့ကိုမူ အထဲတွင် ဆက်လက် ရှိနေစေသည်။

အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားသူများမှာ စမ်းသပ်မှုတွင် ရှုံးနိမ့်သွားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လင်ယွီ လည်း အပြင်သို့ လွင့်ထွက်သွားသူများထဲတွင် ပါဝင်နေသည်။

အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အလင်းလုံးအတွင်း၌ အသားညိုညို လူငယ်လည်း ပါဝင်နေခြင်းပင်။ သူသည် စောစောစီးစီး ထွက်လာခဲ့ရသော်လည်း ဒုတိယစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အပြင်ဘက်မှ မနာလိုဖြစ်နေသူများကို ကြည့်ကာ အူကြောင်ကြောင် ထပ်မံပြုံးပြလိုက်ပြန်သည်။

ယီယွင်သည်လည်း အလင်းလုံးအတွင်း၌ ရှိနေသည်။ သူသည် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဒုတိယစမ်းသပ်မှု အောင်မြင်သူများသည် နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၄၆၃ - သတ်မှတ်ချက်မပြည့်မီခြင်း

ရှုံးနိမ့်သွားသူများကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ အလင်းလုံးအတွင်း ကျန်ရှိနေသူများသည် ဒုတိယစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်သွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ စိတ်မအေးနိုင်ကြသေးချေ။ အကြောင်းမှာ မဟာဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် စမ်းသပ်မှုတိုင်းအပြီး၌ ရလဒ်များကို အကဲဖြတ်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်ရုံမျှနှင့် မလုံလောက်ပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးသည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် သီသီလေးသာ အောင်မြင်နေပါက မဟာဧကရီ၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိရန် သို့မဟုတ် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် လုံးဝ ဖြစ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

“ငါ့ရလဒ်က ဘယ်လိုရှိမလဲ သိချင်မိတယ်...”

ရှရှန်းထူနန်ထျန်းသည် ကျောက်တိုင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် ဤဒုတိယစမ်းသပ်မှုတွင် ရလဒ်ကောင်းပြပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် မျှော်လင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပထမစမ်းသပ်မှုတွင် သူ၏စွမ်းဆောင်ရည်မှာ မဆိုးလှသော်လည်း ယီယွင်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ရယ်စရာတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

“ဒုတိယစမ်းသပ်မှု... အကြိုစစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပြီ”

ထိုစဉ် အေးစက်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ ပါဝင်သူအားလုံး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဘာ အကြိုစစ်ဆေးမှု ဟုတ်လား စိတ်မိစ္ဆာများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော စမ်းသပ်မှုမှာ အစပြုရုံသာ ရှိသေးသည်တဲ့လား? နောက်ထပ် ဘာစမ်းသပ်မှုတွေ လာဦးမှာလဲ

“ဒုတိယစမ်းသပ်မှုရဲ့ အဓိက ခေါင်းစဉ်ကတော့... ကျင့်ကြံခြင်း ပဲ”

ကျင့်ကြံသူအားလုံး၏ ခေါင်းထဲသို့ အချက်အလက်များ စီးဝင်လာပြီး စမ်းသပ်မှုပုံစံကို သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဒုတိယစမ်းသပ်မှုမှာ ယခုမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြိုစမ်းသပ်မှုမှာ ကျင့်ကြံသူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုကို တိုင်းတာခြင်းဖြစ်သလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေက သူတို့၏ လက်ရှိ အစွမ်းအဆင့်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူများ ပုံရိပ်ယောင်တံခါးထဲ ဝင်သွားစဉ်က ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲများမှာ သူတို့၏ အခြေခံခွန်အားကို တိုင်းတာရန် ဖြစ်သည်။

ယခုစမ်းသပ်မှုမှာ... လူတိုင်းကို လျှို့ဝှက်နယ်မြေအတွင်းရှိ အရင်းအမြစ်များကို သုံးကာ ကျင့်ကြံခိုင်းပြီး မည်သူ့၏ အစွမ်းမှာ အမြန်ဆုံး တိုးတက်လာသနည်းဆိုသည်ကို တိုင်းတာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ပါရမီ ကို အစစ်အမှန် စမ်းသပ်ခြင်းပင်။

“ကျင့်ကြံခြင်း အရှိန်လား... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ပါရမီကို ဘယ်သူမှ ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ရှရှန်းထူနန်ထျန်းက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကုန်းစွန်းဟုန်နှင့် အခြားပါရမီရှင်များမှာလည်း မိမိတို့ကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေကြသည်။

“မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံရာနေရာကတော့ နတ်ဘုရားမျှော်စင်ပဲ ဖြစ်မယ်! အခု မင်းတို့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ပါရမီ အဆင့်အတန်း ကို သတ်မှတ်ပေးမယ်”

“အခု... ကျောက်တိုင်ပေါ်မှာ မင်းတို့ရဲ့ သွေးနဲ့ နာမည်ရေးကြ”

ကျောက်တိုင်ကြီးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း စာလုံးကြီး ခြောက်လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အနိမ့်ဆုံးမှ အမြင့်ဆုံးသို့ အစဉ်လိုက်အတိုင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ “သုရာ” နှင့် “နတ်ဘုရားဘွဲ့” အဆင့်များထံသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ရှေးဟောင်းဧကရီ၏ သတ်မှတ်ချက်မှာ အလွန်မြင့်မားမည် ဖြစ်ရာ “ပညာရှိ” အဆင့် ရရှိလျှင်ပင် အလွန်ပင် ထူးချွန်သည်ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။

“ငါ့အဆင့်က ဘယ်လောက်ရှိမလဲ ကြည့်ရအောင်”

ဆုန့် မျိုးနွယ်မှ သန်မာထွားကျိုင်းသော လူငယ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူသည် ဓားငယ်ဖြင့် မိမိလက်ဖဝါးကို လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး သွေးများဖြင့် သူ၏ နာမည်ကို ကျောက်တိုင်ပေါ်တွင် ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ရေးထွင်းလိုက်တော့သည်။

နာမည်ရေးပြီးနောက် ကျောက်တိုင်မှ အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ နာမည်နောက်တွင် အဆင့်တစ်ခု သတ်မှတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ သို့သော်... အလင်းတန်းမှာ ပုံဖော်၍မရဘဲ ခဏအကြာတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“အို”

လူငယ်မှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အေးစက်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်

“အဆင့်မရှိ! ပါရမီ သတ်မှတ်ချက်မမီ”

ဘာ........

ဤစကားမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထိုလူငယ်မှာ မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိတော့သည်။ မိမိကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးက ဧကရီ၏ စံနှုန်းတွင် “သတ်မှတ်ချက်မမီ” ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။