အခန်း (၄၅၅-၄၅၇)

အခန်း ၄၅၅ - ရန်သူနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ပါဝင်သူများသည် နတ်ဘုရားမျှော်စင် ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ၎င်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အားကောင်းလှသည့် အရှိန်အဝါကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလာရသည်။ ထိုအရှိန်အဝါက သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားသည့်အခါ ကမ္ဘာမြေကို ဖျက်ဆီးမည့်အလား တိုက်ခတ်နေသော မုန်တိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း အားပျော့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မျှော်စင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ လူတိုင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မျှော်စင်၏ ထိပ်ဖျားမှာ အပ်တစ်ချောင်းကဲ့သို့ ချွန်ထက်နေပြီး မှောင်မည်းနေသော ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်ထားသည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ သူတို့ကို ပြောမပြတတ်သော ဖိအားတစ်ခု ပေးနေသည်။ နတ်ဘုရားမျှော်စင် သည် မိစ္ဆာဆန်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသယောင်ရှိပြီး သူတို့ကို စိုးရိမ်တုန်လှုပ်စေသည်။

“ရှေးဟောင်းမဟာဧကရီဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးပါလိမ့်...”

ယီယွင် မျက်လုံးကို ကျုံ့ကာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို စူးစမ်းလေလေ၊ ရှေးဟောင်းမဟာဧကရီ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပုံကို သူ ပို၍ နားလည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားနိုင်ခြင်းမှာ ရှန်းထူမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များ၏ စွမ်းအားထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေချေပြီ။

သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် သူမအကြောင်းမှာ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သူမသည် မွေးရာပါ ယင်သွေးကြောပြတ်တောက်သည့်ဝေဒနာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ထိုသွေးကြောများကို ပြန်လည်ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ကာ ပြိုင်ဘက်ကင်းမဟာဧကရီ ဖြစ်လာခဲ့သည်ဟုသာ လူတို့ သိကြသည်။

သူမ၏ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ မည်သို့ရှိခဲ့သနည်း၊ သူမသည် အသတ်ခံရသလော သို့မဟုတ် ဤလောက၏ အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့သလော ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။

ယီယွင်သည် မျှော်စင်ရှေ့ရှိ ကျောက်နက်ရင်ပြင်လေးပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်ပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သူ၏ သွေးများမှာ အလိုအလျောက် ပွက်ပွက်ဆူလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်ဖုန်းယွဲ့နှင့် လင်ရှောင်တျယ်တို့၏ မျက်နှာတွင်လည်း အလားတူ အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။

ကျောက်နက်ပြားများပေါ်ရှိ နက်မှောင်သော အနီရောင် ပုံစံများမှာ သွေးများ ခဲနေသယောင် ရှိလှပြီး၊ ၎င်းက ယီယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးများနှင့် လာရောက် ပဲ့တင်ထပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

“တစ်ယောက်ယောက် လာနေပြီ။”

လင်ဖုန်းယွဲ့က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ ယီယွင်၏ ရင်ခုန်သံ မြန်သွားသည်။ မုန်တိုင်းထဲမှနေ၍ အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော လူတစ်စု လမ်းလျှောက်လာနေကြသည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသူမှာ ယီယွင် အလွန်ရင်းနှီးသောသူဖြစ်သည့် ရှန်းထူနန်ထျန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် ယီယွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း၊ ခဏချင်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်လာတော့သည်။

“မင်း အသက်ရှင်နေသေးတာလား”

ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။ သူသည် ယီယွင်၏ နောက်တွင် ရှိနေသော ရှန်းထူမျိုးနွယ်စုမှ လူငယ်ကို ကြည့်ကာ “အမှိုက်ကောင်” ဟု တံတွေးထွေးသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်မှာ ယီယွင်၏ အစွမ်းမှာ ကြောက်စရာကောင်းကြောင်းနှင့် ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးကို မြားတစ်စင်းတည်းဖြင့် ပစ်သတ်ခဲ့ကြောင်း တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ရှင်းပြသော်လည်း၊ ရှန်းထူနန်ထျန်းကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“ငါက မင်းကို အမှိုက်လို့ ပြောတာ မမှားပါဘူး။ အဲဒီ ကုန်းစွန်းဟုန်ကလည်း တကယ့် လူအပဲ”

ထို့နောက် ရှန်းထူနန်ထျန်းက ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုကို ကြည့်ကာ “ကုန်းစွန်းဟုန်... ပုန်းမနေနဲ့တော့၊ ထွက်လာခဲ့” ဟု အော်လိုက်ရာ၊ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ဖြင့် ပုန်းနေသော ကုန်းစွန်းဟုန်မှာ အရှက်တကွဲဖြင့် ပေါ်ထွက်လာရတော့သည်။

ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် ယီယွင်ထံသို့ လှည့်ကာ ရက်စက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။ “မင်းမှာ စွမ်းအင်မြင်ကွင်း ရှိနေလို့ ပထမစမ်းသပ်မှုကို ကံကောင်းထောက်မစွာ အောင်မြင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါမှလည်း မင်းကို ငါ့လက်နဲ့ကိုယ်တိုင် သတ်ခွင့်ရမှာပေါ့”

ယီယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် သူ့ကို အလွန်နားလည်နေသည့် ရန်သူဖြစ်သည်။ အဆိုးဆုံးမှာ ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ယီယွင်ထက် အများကြီး မြင့်မားနေခြင်းပင်။ အကယ်၍ ရှန်းထူနန်ထျန်းက အခွင့်အရေးရသွားပါက ယီယွင်အတွက် အသက်ရှင်ရန် လမ်းမရှိပေ။

ထိုစဉ် ယီယွင်၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးခြားသွားပြန်သည်။ သူ ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မုန်တိုင်းထဲမှနေ၍ အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လေပြင်းများမှာ သူမ၏ အဝတ်အစားနှင့် ဆံနွယ်များကို လွင့်ပျံစေသော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသည်။ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ကျောက်နက်ရင်ပြင်ပေါ်သို့ နင်းလိုက်သော်လည်း မြေမှုန်တစ်စပင် မစွန်းထင်ချေ။

လင်းရှင်းထုန်...

ယီယွင်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အလိုအလျောက် ကွေးညွှတ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လင်းရှင်းထုန်ကို မြင်လိုက်ရခြင်းက သူ့ကို ဖော်ပြမတတ်နိုင်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ခံစားရစေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၄၅၆ - အသားညိုညိုလူငယ်

မဟာဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ပထမစမ်းသပ်မှုနှင့် တံတားရှည်ပေါ်ရှိ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းဒဏ်ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့သော်လည်း လင်ရှင်းထုန်၏ အဝတ်အစားများမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အသွင်ဖြင့်ပင် ရှိနေ၏။

သူမ၏ နောက်တွင်မူ အခြားသော လူငယ်တစ်ဦး ပါလာသည်။ ထိုလူငယ်မှာ အလွန်မမြင့်လှဘဲ၊ လင်ရှင်းထုန်မှာ အမျိုးသမီးထဲတွင် အရပ်ရှည်သူဖြစ်သည့်အတွက် ထိုလူငယ်သည် သူမထက်ပင် အနည်းငယ် ပုနေသယောင် ရှိသည်။ သူသည် ရိုးရှင်းသော မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားမှာ ညိုကာ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ပုံစံမှာ ရိုးသားသော လယ်သမားတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ထိုအသားညိုညိုလူငယ်က ခင်မင်ဖွယ်ရာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“အို... နှစ်ယောက်တည်းပဲလား”

လင်ရှင်းထုန်နှင့် ထိုလူငယ်နောက်တွင် အခြားသူများ ပါမလာသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တွင် ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ဦးမှ ၂၀ ဦးအထိ ပါဝင်လေ့ရှိပြီး အချို့ ပြုတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့လျှင်ပင် အနည်းဆုံး ထက်ဝက်ခန့်မှာ ကျန်ရှိသင့်သည်။

ယခုမူ လင်ရှင်းထုန်တို့အဖွဲ့မှ နှစ်ဦးတည်းသာ နတ်ဘုရားမျှော်စင် သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

“ကျွန်တော်တို့က သောင်းကျန်းနေတဲ့ ရှေးဟောင်းသားရဲအုပ်စုနဲ့ တိုးခဲ့လို့ အတော်လေး အခြေအနေ ဆိုးသွားတာ။ ကျွန်တော်တောင် မနည်း ရုန်းထွက်ခဲ့ရတယ်” ဟု ထိုအသားညိုညိုလူငယ်က သူ၏ ခေါင်းကို ကုပ်ရင်း လူတိုင်း၏ သံသယကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားရုံမျှဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သောင်းကျန်းနေသော ရှေးဟောင်းသားရဲအုပ်စုနှင့် တိုးခဲ့သည်တဲ့လား လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ စမ်းသပ်မှုမှာ ကျင့်ကြံသူ၏ အသက်အရွယ်အလိုက် အခက်အခဲကို ချိန်ညှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်ရှင်းထုန်တို့ တွေ့ခဲ့သော သားရဲများမှာ မျက်လုံးသုံးလုံး သားရဲကြီးထက်ပင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ထိုဘေးဒုက္ခကို သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ လင်ရှင်းထုန်မှာမူ ပါရမီရှင်ဖြစ်သဖြင့် မဆန်းသော်လည်း၊ ဤအသားညိုညိုလူငယ်က မည်သူနည်း

သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ စုတ်ပြတ်ညစ်ပတ်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း သွေးရာများ ရှိနေကာ ဆံပင်များမှာ ငှက်သိုက်သဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

သူ၏ ပုံစံမှာ ဖြူစင်လှပသော လင်ရှင်းထုန်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ လူအများက ထိုလူငယ်မှာ ကံကောင်း၍သာ တံတားကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု တိတ်တဆိတ် ထင်ကြေးပေးနေကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း လင်ရှင်းထုန်အပေါ် အာရုံစိုက်မှုများ တိုးလာနေသည်။ သူမ၏ ယင်သွေးကြောပြတ်တောက်သည့် ဝေဒနာကို ကုသနိုင်ရန် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် အခွင့်အလမ်းရှိနေသဖြင့်၊ အကယ်၍သာ သူမ ကျန်းမာသွားပါက ထျန်းယွမ် လောကကြီး၏ အခြေအနေကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သူ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

“ယီယွင်... မင်းလည်း ရောက်လာတာပဲ”

လူတိုင်း၏ အကြည့်များက သူမထံ၌ ရှိနေစဉ်၊ လင်ရှင်းထုန်ကမူ ရင်ပြင်ထောင့်ရှိ ယီယွင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ နေရောင်အောက်တွင် ပွင့်လန်းလာသော ပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပလှသော သူမ၏ အပြုံးကြောင့် အခြားသူများမှာ ယီယွင်အပေါ် မနာလိုစိတ်များ တောက်လောင်လာတော့သည်။

ရှန်းထူနန်ထျန်း မှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါသကြောင့် ရင်ကွဲမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ စည်းကမ်းချက်များကြောင့်သာ ယီယွင်ကို မသတ်နိုင်ဘဲ အောင့်အီးနေရခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုအသားညိုညိုလူငယ်ထံသို့ အာရုံပြောင်းလိုက်ပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ... ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ”

ရင်ပြင်ပေါ်တွင် လူ ၃၀ ခန့် ရှိနေသော်လည်း မည်သူမျှ ထိုလူငယ်ကို မသိကြချေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤလူငယ်သည် မည်သည့်ဂိုဏ်းနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်သော တစ်ဦးတည်းသော ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“ဟီးဟီး”

အသားညိုညိုလူငယ်မှာ ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ မေးခွန်းကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အေးဆေးပင် ရယ်မောနေသည်။ ဤသည်မှာ ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ ဒေါသကို ဆွပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး “မင်း နားမကြားဘူးလား?” ဟု ထပ်မံ ငေါ့တော့တော့ မေးလိုက်ပြန်သည်။

သို့သော် ထိုလူငယ်မှာ ရှန်းထူနန်ထျန်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားဆဲပင်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အူကြောင်ကြောင် အပြုံးမျိုးရှိနေပြီး ဖြူဖွေးသော သွားများကို ဖော်ထုတ်ကာ ရယ်နေသည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ စိတ်မနှံ့သူတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေသော်လည်း၊ စိတ်မနှံ့သူတစ်ဦးက ဤနေရာသို့ မည်သို့ ရောက်လာနိုင်ပါမည်နည်း?

အခန်း ၄၅၇ - ဒုတိယစမ်းသပ်မှု

ဤအသားညိုညိုလူငယ်သည် လူတိုင်းကို တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူသည် ရှန်းထူနန်ထျန်း ကို လုံးဝဥပေက္ခာပြုထားရုံသာမက သူ၏ နောက်ခံမှာလည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသည်။ သူသည် မည်သည့်နေရာမှ လာပြီး မဟာဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ မည်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ကြချေ။

ယီယွင်သည်လည်း ဤလူငယ်ကို သတိထားကြည့်မိသည်။ ထိုလူငယ်၏ အကြည့်များမှာ ယီယွင်ထံသို့ ရံဖန်ရံခါ ရောက်ရှိလာတတ်ပြီး ခင်မင်ဖွယ်ရာ ပြုံးပြတတ်သည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်၏။ ဤသည်မှာ ယီယွင်အား ထူးဆန်းသလို ခံစားရစေသည်။ ဤလူငယ်သည် သူနှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ပတ်သက်မှု ရှိနေသလော သူ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ဆုံဖူးသည်ဟု မမှတ်မိချေ။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ...”

ယီယွင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း အလွန်အကျွံတော့ မတွေးတောတော့ပေ။

“မင်း ပထမစမ်းသပ်မှုမှာ အင်ပါရီယန်အမှတ်အသား ၃၇ ခုတောင် ရခဲ့တယ်လို့ သူတို့ဆီက ကြားတယ်” လင်ရှင်းထုန် က ပြုံးလျက် ယီယွင်အနားသို့ လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးခြားသော အရောင်အဝါတစ်ခု ရှိနေ၏။

၃၇ ခု ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် များပြားလွန်းလှသည်။

“ကံကောင်းလို့ပါ” ယီယွင်က ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ “ရှန်းထူနန်ထျန်း ပြောတာလည်း မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအင်မြင်ကွင်းကို သုံးပြီး ဟာကွက်ကို ရှာလိုက်တာပါ။ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တကယ့် အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုရလဒ်မျိုး ရမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။”

“စွမ်းအင်မြင်ကွင်းဆိုတာလည်း မင်းရဲ့ အစွမ်းပဲလေ။ တခြားလူတွေက ဒါကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ ငါဆိုရင် အမှတ်အသား ကိုးခုပဲ ရတယ်” လင်ရှင်းထုန် ပြောနေစဉ် ယီယွင်က သူမ၏ ဖြူလွှလွှ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ လှပသော အင်ပါရီယန်အမှတ်အသား များမှာ ချယ်ရီပွင့်ကလေးများအလား သူမ၏ လက်ပေါ်တွင် စီတန်းနေကြသည်။

ကိုးခု...။ ယီယွင် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်မိသည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ပင် အထင်ကြီးစရာကောင်းသော အရေအတွက်ဖြစ်သဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကုန်းစွန်းဟုန်သည် တစ်ခုတည်းသာ ရခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအချိန်မှာပင် တံတားပေါ်မှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော လူအချို့ ရင်ပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ လူအားလုံး စုံလင်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဂျပ်... ဂျပ်... ဂျပ်...”

ရုတ်တရက် သူတို့၏ နောက်ဘက်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်ဘုရားမျှော်စင် နှင့် ဆက်သွယ်ထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် တံတားများမှာ မုန်တိုင်းထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မျှော်စင်ကြီးမှာ မုန်တိုင်းပင်လယ်ထဲရှိ ကျွန်းတစ်ကျွန်းအလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဒုတိယစမ်းသပ်မှု စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ရင်ပြင်ပေါ်ရှိ လူငယ်ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ပြိုင်ဘက်များအလား ခက်ထန်သော အကြည့်များဖြင့် အကဲခတ်နေကြသည်။ ဤစမ်းသပ်မှုတွင် လူမည်မျှ ထပ်မံပြုတ်ကျဦးမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

ယီယွင်သည်လည်း ရန်လိုသော အကြည့်များစွာကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း၊ “ခြင်တွေ အများကြီးရှိရင် တစ်ကောင်ကိုက်တာ မကြောက်တော့ဘူး” ဟူသော စကားအတိုင်း သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ထိုစဉ် နတ်ဘုရားမျှော်စင် ကြီးမှာ တဂျုန်းဂျုန်း မြည်ဟည်းလာပြီး ကျောက်နက်ရင်ပြင်မှာလည်း တုန်ခါလာတော့သည်။ ရုတ်တရက်ပင် ရှေးဟောင်းအမွေအနှစ်များစွာ မြှုပ်နှံထားသော ဧရာမ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်တိုင် ရင်ပြင်ပေါ်မှ ထိုးထွက်လာသည်။

ထိုကျောက်တိုင်ကြီးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းတန်းသည် ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ပေတစ်ရာခန့် မြင့်သော အလင်းတံခါး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ ပါဝင်သူများသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထိုတံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ရှန်းထူနန်ထျန်းနှင့် သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များလည်း ဝင်သွားကြချေပြီ။

“ငါတို့လည်း သွားရအောင်” လင်ရှင်းထုန်က ပြောကာ အရင်ဦးဆုံး ဝင်သွားသည်။

ယီယွင် နောက်မှ လိုက်သွားရန် ပြင်စဉ် ရယ်မောသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အသားညိုညိုလူငယ်မှာ သူ၏ ဘေးသို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်နေသည်မသိဘဲ အူကြောင်ကြောင် ပြုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို သိလို့လား” ယီယွင်က မေးလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်” ထိုလူငယ်က သူ၏ သွားဖြူဖြူများကို ဖော်ကာ ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောသည်။

ယီယွင်မှာ အဖြေကို မကျေနပ်သော်လည်း အချိန်မရှိသဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ အလင်းတံခါးထဲသို့ ဝင်လိုက်တော့သည်။ တံတားထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့် ခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စစ်ဆေးခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တံတားကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ယီယွင်မှာ တစ်ဦးတည်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အခြားသူများမှာ ပျောက်ကွယ်နေကြ၏။ ဤသည်မှာ သီးခြားဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ဖြစ်နေချေပြီ။

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မွဲပြာရောင် သန်းနေပြီး အဆုံးအစ မရှိသယောင် ရှိလှသည်။ ရုတ်တရက် ယီယွင်၏ နောက်ဘက်မှ ယွမ်ချီ များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သွေးနီကြာပန်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ နောက်ဘက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကြောင်းထဲမှနေ၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာနှင့် လူတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။

ထိုလူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ယီယွင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူသည်... ရှန်းထူနန်ထျန်း ပင် ဖြစ်သည်။