အခန်း (၄၅၈-၄၆၀)

အခန်း ၄၅၈ - အာကာသနယ်ပယ်များကို ဖြတ်ကျော်သော တိုက်ပွဲ

ယီယွင်၏ ရှေ့တွင် ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် သူနှင့်ရင်းနှီးသော ရက်စက်ယုတ်မာသည့် အမူအရာဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာနေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး အလွန်ပင် ဖိနှိမ်အားကောင်းလှသည်။

ယီယွင်သည် အသက်ကိုအောင့်ကာ သူ၏လက်ထဲရှိ သွေးနီကြာပန်းဓားကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

“ဟားဟား မင်းက ရုန်းကန်ချင်သေးတာလား” ရှန်းထူနန်ထျန်းက ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ ယီယွင်၏ မျက်လုံးများဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ “ယီယွင်... ဒီအခွင့်အရေးကို ငါစောင့်နေတာ ကြာပြီ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီနေ့ကို ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ။ မင်းရဲ့ ကိုယ်ခံပညာတွေကို ငါဖျက်ဆီးပြီး အကျဉ်းချထားမယ်။ ဒီလောကမှာ အရှိသမျှ အယုတ်မာဆုံး နည်းလမ်းတွေနဲ့ မင်းကို ငါနှိပ်စက်မယ်”

“အိုး...”

ယီယွင်၏ မျက်ခုံးတစ်ဖက် ပင့်တက်သွားသည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။ သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ရှန်းထူနန်ထျန်းမှာ စကားပြောပုံနှင့် ရုပ်ရည်မှာ သူမှတ်မိသော ရှန်းထူနန်ထျန်းနှင့် ထပ်တူကျနေသော်လည်း... တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသည်။ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ရှေ့ရှိ ‘ရှန်းထူနန်ထျန်း’ မှာ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသော်လည်း သူ၏အစွမ်းမှာ ယီယွင် ခန့်မှန်းနိုင်သည့် အတိုင်းအတာအတွင်း၌သာ ရှိနေပြီး စစ်မှန်သော ရှန်းထူနန်ထျန်းထက် အများကြီး အားနည်းနေသည်။

ဒါဟာ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုပဲလား?

ဤအတွေးမှာ ယီယွင်၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ လျှပ်ခနဲ ဝင်လာသည်။ သူ၏ စွမ်းအင်မြင်ကွင်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှေ့ရှိလူမှာ လူသားတစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ စွမ်းအင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အလင်းရုပ်ပုံလွှာတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

“ဒါက ဒုတိယစမ်းသပ်မှုရဲ့ စစ်ဆေးချက်ပေါ့။”

မဟာဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ အကြောင်းကို သိရှိရန် မှတ်ဉာဏ်မရှိနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ ဤနယ်မြေသည် ယီယွင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အသုံးပြုကာ ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ ပုံရိပ်ယောင်ကို ဖန်တီးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤစမ်းသပ်မှုတွင် ပေါ်လာသော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်မိစ္ဆာ ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် ယီယွင်အတွက် စိတ်မိစ္ဆာအဆင့်ထိ မဟုတ်သော်လည်း၊ တိုင်အာနတ်မြို့တော် တွင် ကျန်းရှောင်ယုနှင့် သူ့အပေါ် ရှန်းထူနန်ထျန်း ပြုမူခဲ့သမျှကို ပြန်တွေးလျှင် သူသည် ရှန်းထူနန်ထျန်းကို အလွန်အမင်း မုန်းတီးကြောင်း ဝန်ခံရပေလိမ့်မည်။ ထိုစဉ်ကတည်းက ရှန်းထူနန်ထျန်းကို သတ်မည်ဟု သူ သစ္စာဆိုခဲ့ဖူးသည်။

စွမ်းအင်မြင်ကွင်းထဲတွင် ဤပုံရိပ်ယောင် ရှန်းထူနန်ထျန်း၌ အားနည်းချက်မရှိချေ။ ယီယွင်အနေဖြင့် မည်သည့် လှည့်ကွက်မှ သုံး၍မရဘဲ စစ်မှန်သော အစွမ်းဖြင့်သာ တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် မဟာဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ နက်နဲပုံကို မသိသော်လည်း၊ ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ စစ်မှန်သော အစွမ်းတချို့ကို ဤပုံရိပ်ယောင်က ပြသနိုင်မလားဆိုသည်ကို သူ စမ်းသပ်လိုနေသည်။

ထိုခဏ၌ ပုံရိပ်ယောင် ရှန်းထူနန်ထျန်းက ရက်စက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပြီး ယီယွင်၏ ဒန်ထျန် ကို ဓားဖြင့် တည့်တည့် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ယီယွင်၏ နောက်ဘက်တွင် တောက်ပသော နေဝန်းချီ များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်ထဲရှိ သွေးနီကြာပန်းဓားထဲသို့ စီးဝင်သွားသည်။ သူသည် ဓားဖြင့် အားကုန်လွှဲခုတ်လိုက်ရာ မွဲပြာရောင် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် သွေးရောင်နေဝန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဓားသစ္စာ စကားလုံး ၃၂ လုံး - သတ်ဖြတ်ခြင်းအနှစ်သာရ

ဓားအလင်းတန်းများမှာ ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ ထွက်မလာဘဲ ယွမ်ချီ အလင်းစက်များသာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေရာချီ လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း အနီးနားရှိ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူကာ ဒဏ်ရာများမှာ ချက်ချင်း ပြန်လည် ကုသသွားပြန်သည်။

“ယီယွင်... မင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက အားနည်းလွန်းတယ်။ မင်း သေဖို့ပဲ ရှိတယ်”

ယီယွင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ စိမ်းပြာရောင်ဓားတစ်စင်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ... ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ ဓား ပင် ဖြစ်သည်။ ဤဓားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပုံရိပ်ယောင် ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာတော့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အခြားသော အလင်းတံခါးတစ်ခုအတွင်း၌ စစ်မှန်သော ရှန်းထူနန်ထျန်းသည်လည်း သူ၏ စမ်းသပ်မှုကို ခံယူနေရသည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ယီယွင်ပင် ဖြစ်သည်။

ယီယွင်သည် ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ အိပ်မက်ဆိုးပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါ ငါ့ဓားပဲ” ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းသွားသည်။ ဤသည်မှာ ပုံရိပ်ယောင်မှန်း သိသော်လည်း ယီယွင်က သူ၏ဓားကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်ရခြင်းက သူ၏ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

ပုံရိပ်ယောင် ယီယွင်က ရှန်းထူနန်ထျန်းအား စကားလုံးများဖြင့် စော်ကားနှိမ့်ချနေသည်။ လင်းမိသားစု မြေအောက်ထောင်ထဲတွင် ရှန်းထူနန်ထျန်း အရှက်တကွဲ ဖြစ်ခဲ့ရပုံများ၊ လင်းရှင်းထုန်မှာ သူ့အတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရှန်းထူနန်ထျန်းမှာ အမှိုက်တစ်စကဲ့သို့သာ ဖြစ်ကြောင်း လှောင်ပြောင်နေသည်။

“သေစမ်း”

ရှန်းထူနန်ထျန်းမှာ ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်သွားကာ သူ၏ ရှုထောင့်ပုံရိပ် ဖြစ်သော “လောက နတ်ဘုရားဘုံ ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ယခင်က ဤရုပ်ပုံလွှာတွင် ပညာရှိတစ်ဦးက ကဗျာရွတ်နေသော ပုံစံရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုပညာရှိ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းသော သရဲတစ်ကောင်အသွင် ပြောင်းလဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အနက်ရောင် ဓာတ်ငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

ယီယွင်သည် ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ စိတ်မိစ္ဆာ ဖြစ်နေချေပြီ။ ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် ဤပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ ရှုထောင့်ပုံရိပ်မှာပင် မိစ္ဆာအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားရတော့သည်။

အခန်း ၄၅၉ - စိတ်မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ပွဲ

ဧကရီ၏ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဒုတိယစမ်းသပ်မှုမှာ မိမိ၏ ခွန်အားကို စမ်းသပ်ခြင်းသာမက မိမိ၏ စိတ်မိစ္ဆာ များကိုပါ စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ သက်တမ်းမှာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ကြာမြင့်နိုင်ပြီး ထိုကာလအတွင်း ကြုံတွေ့ရသမျှ အရာများမှာ စိတ်မိစ္ဆာများအဖြစ် အမြစ်တွယ်သွားတတ်သည်။

ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်မားလေ၊ စိတ်မိစ္ဆာများမှာ ပိုမိုအစွမ်းထက်လေဖြစ်သည်။ အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားချိန် သို့မဟုတ် တရားကျင့်ကြံနေချိန်တွင် ဤစိတ်မိစ္ဆာများ သောင်းကျန်းလာပါက "သွေးလေချောက်ချားခြင်း " ဖြစ်ကာ အသက်အန္တရာယ်ပင် စိုးရိမ်ရတတ်သည်။

ပါဝင်သူများထဲတွင် ရှန်းထူနန်ထျန်းမှာ စိတ်မိစ္ဆာ အပြင်းထန်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယီယွင်အပေါ် ထားရှိသော အာဃာတမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

“ဘုန်း”

ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲတွင် ပုံရိပ်ယောင် ယီယွင်သည် ဓားဖြင့် ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ လောကနတ်ဘုရားဘုံ ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ ရှုထောင့်ပုံရိပ် အက်ကွဲသွားသော်လည်း သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခရမ်းရောင်မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသော ဓားဖြင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။ သူသည် ရှေ့မှောက်ရှိ ယီယွင်ကို အစစ်အမှန်ဟု မှတ်ယူကာ အသေသတ်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

…

ကျောက်နက်ရင်ပြင်ပေါ်သို့ အလင်းတံခါးထဲမှ လူငယ်တစ်ဦး ပထမဆုံး လွင့်ထွက်လာသည်။ သူသည် အပြင်ရောက်သည်အထိ လက်နက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ မကြာခင်မှာပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ မိမိ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် ငယ်ဘဝက အဆိုးရွားဆုံး အိပ်မက်ဆိုးကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် နောက်တစ်ဦး လွင့်ထွက်လာပြန်သည်။ ၎င်းမှာ အသားညိုညို လူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရှုံးနိမ့်သွားသော်လည်း စိတ်ပျက်ခြင်းမရှိဘဲ အူကြောင်ကြောင် ပြုံးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လူများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လွင့်ထွက်လာကြသည်။ လင်ယွီ လည်း ထွက်လာခဲ့ရ၏။ သူသည် လူတစ်ဝက်ခန့် ထွက်လာပြီးချိန်အထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော်လည်း၊ ယီယွင် ထွက်မလာသေးသည်ကို တွေ့သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြန်သည်။

ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယီယွင်လည်း လွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယီယွင်သည် ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် ရှန်းထူနန်ထျန်းကို အစွမ်းကုန် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ပုံရိပ်ယောင် ရှန်းထူနန်ထျန်း၏ အစွမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး အဆုံးတွင် ယီယွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယီယွင်မှာ အခြားသူများကဲ့သို့ စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် တိုက်ခိုက်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ စွမ်းအင်ကြည့်မျက်လုံးကို သုံးကာ အားနည်းချက်ကို အေးဆေးစွာ ရှာဖွေတိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီကောင်လေးကတော့...” လင်ယွီက ယီယွင်ကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ဤစမ်းသပ်မှုမှာ ကံတရားနှင့် မဆိုင်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် ဆိုင်သဖြင့် သူသည် ယီယွင်ထက် စော၍ ထွက်လာခဲ့ရခြင်းမှာ သူ့အတွက် အရှက်ရစရာပင်။

အသားညိုညို လူငယ်မှာလည်း ယီယွင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ ပြုံးပြနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယီယွင်၏ နောက်တွင် လင်ရှောင်တျယ်နှင့် လင်ဖုန်းယွဲ့တို့လည်း ထွက်လာကြသည်။ ယခုအခါ အလင်းတံခါးအတွင်း၌ သုံးဦးသာ ကျန်တော့သည်။

၎င်းတို့မှာ ကုန်းစွန်းဟုန်၊ လင်ရှင်းထုန် နှင့် ရှန်းထူနန်ထျန်း တို့ပင် ဖြစ်သည်။

“ဘယ်သူက နောက်ဆုံးအထိ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မလဲဆိုတာ သိချင်စရာပဲ။”

“ငါတို့ သခင်လေး နန်ထျန်း ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်” ဟု ရှန်းထူမိသားစုဝင်တစ်ဦးက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

အခန်း ၄၆၀ - လူမဆန်သော နှိပ်စက်ခြင်း

ရှန်းထူမိသားစုဝင်များသည် သူတို့၏ သခင်လေး ရှန်းထူနန်ထျန်းအပေါ် လုံးဝယုံကြည်ချက် ရှိနေကြသည်။ ပါဝင်သူ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပြုတ်ကျကုန်ချိန်အထိ ရှန်းထူနန်ထျန်း ထွက်မလာသေးခြင်းက သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည် အလွန်မြင့်မားကြောင်း သက်သေပြနေသည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်။

ထိုစဉ် အလင်းတံခါးမှာ ထပ်မံတောက်ပလာပြီး လူတစ်ဦး လွင့်ထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်သွားသည်။ သူသည် ဓားကို အားပြုကာ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုသူမှာ ကုန်းစွန်းဟုန် ပင် ဖြစ်သည်။

ကုန်းစွန်းဟုန်သည် အပြင်သို့ရောက်မှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မိမိသည် လူအများစုထက် ပို၍ ကြာရှည်စွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ ပထမစမ်းသပ်မှုတွင် သူ အရှက်ရခဲ့သော်လည်း ယခု စစ်မှန်သော အရည်အချင်း စစ်ဆေးမှုတွင်မူ သူသည် ထိပ်တန်းပါရမီရှင် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်ခဲ့ပြီဟု တွေးကာ ယီယွင်ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စမ်းသပ်မှု စတင်ခဲ့သည်မှာ တစ်နာရီခန့် ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အလင်းတံခါးအတွင်း၌ ရှန်းထူနန်ထျန်း နှင့် လင်ရှင်းထုန် နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ယီယွင်သည်လည်း ထောင့်တစ်နေရာမှနေ၍ စဉ်းစားနေမိသည်။ ရှန်းထူနန်ထျန်း ရင်ဆိုင်နေရသော စိတ်မိစ္ဆာမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေမလားဟု သူ သံသယဝင်နေမိ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းထူနန်ထျန်း လွင့်ထွက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ပုံစံမှာ လူအများ မျှော်လင့်ထားသလို ဂုဏ်ယူဝံ့ကြွားစွာ ထွက်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။

ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေသည်။ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး နှာခေါင်းနှင့် နားများမှ သွေးများ စီးကျနေ၏။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ရင်း အော့အန်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဘာမှ ထွက်မလာချေ။

သူ၏ နောက်လိုက်တစ်ဦးဖြစ်သော ရှန်းထူလူငယ်က အပြေးအလွှား လာရောက်ကာ ဆေးလုံးတစ်လုံး တိုက်ကျွေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ရှန်းထူနန်ထျန်းသည် ထိုဆေးလုံးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မျက်လုံးများ သွေးရောင်လွှမ်းသွားတော့သည်။

ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲတွင် သူသည် ယီယွင်၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး “အဆိပ်ခုနှစ်သွယ် ယင်ဆေးလုံး” ဆယ်လုံးကျော် အတင်းအဓမ္မ တိုက်ကျွေးခြင်း ခံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မှတ်ဉာဏ်များက သူ့ကို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

“ငါ့ကို ဆေးထပ်တိုက်ဦးမလို့လား”

ရှန်းထူနန်ထျန်းက ဟိန်းဟောက်ကာ ထိုလူငယ်၏ ဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သို့သော် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ စည်းကမ်းအရ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုရန် တားမြစ်ထားသဖြင့် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာပြီး ရှန်းထူနန်ထျန်းကို ချည်နှောင်ကာ ပြစ်ဒဏ်ပေးလိုက်တော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ရှန်းထူနန်ထျန်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ပုံရိပ်ယောင်ထဲတွင် သူ ခံစားခဲ့ရသမျှမှာ အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လှသည်။ ယီယွင်က သူ့ကို သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ကာ လူမဆန်စွာ နှိပ်စက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ သွေးကြောများကို ဖျက်ဆီးခြင်း၊ နှလုံးသားထဲသို့ ပိုးကောင်များ ထည့်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ ယီယွင်က သူ့အား မိန်းမစိုး ဘဝသို့ ရောက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရပြီးမှ သူသည် သေဆုံးကာ အပြင်သို့ လွင့်ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှန်းထူနန်ထျန်းမှာ အပြင်လောကသို့ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း ထိုဝေဒနာများကို ပြန်တွေးမိရုံနှင့်ပင် ရူးသွပ်မတတ် ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ နောက်လိုက်များက သူသည် ဒုတိယမြောက် အကြာဆုံး ခံနိုင်ရည်ရှိသူဖြစ်ကြောင်း ချီးကျူးနေကြသော်လည်း ရှန်းထူနန်ထျန်းအတွက်မူ ထို “ကြာရှည်ခြင်း” မှာ ငရဲခံခဲ့ရသော အချိန်များသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

ယခုအခါ အလင်းတံခါးအတွင်း၌ လင်ရှင်းထုန် တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။