ကမ္ဘာငယ်လေး

ဂူဘုရင်ကို လုံးဝ ချိပ်ပိတ်ပြီးကြောင်း သေချာသွားသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ခဏတာ အဆုံးသတ်ခြင်း ဓားနှစ်ချောင်းကို ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ခရမ်းရောင် ကျောက်သလင်း၏ အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်သတ္တိမှာ အစီအရင်၏ အာနိသင်ကို အဆပေါင်းများစွာ ချဲ့ထွင်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

အပေါ်တွင် မည်သည့် ဖွဲ့စည်းပုံ ရေးထွင်းထားသည် ဖြစ်စေ ထိုအမျိုးအစား မှော်ကိရိယာ ဖြစ်လာပေမည်။

ထောက်လှမ်းရေး အစီအရင်ရေးထွင်းထားပါက ထောက်လှမ်းရေး မှော်ကိရိယာ ဖြစ်လာမည်။ ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ရေးထွင်းထားပါက ကာကွယ်ရေး မှော်ကိရိယာ ဖြစ်လာမည်။ ယခုအချိန်၌ ဓားပေါ်ရှိ အစီအရင်၏ အာနိသင်ကို ကျန်းပေရန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားပြီ ဖြစ်ရာ ခရမ်းရောင် ကျောက်သလင်း၏ ဂုဏ်သတ္တိကိုလည်း နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချိပ်ပိတ်ရေး မှော်ကိရိယာ

အားကောင်းသော ချိပ်ပိတ်နိုင်စွမ်းနှင့် မြေကမ္ဘာအဆင့် သလင်းကျောက်၏ ပံ့ပိုးမှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဂူဘုရင် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပါစေ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

‘ဒါပေမဲ့ ဂူကျင့်ကြံသူတွေက အဆင့်မြင့်လာရင် ဒီလောက်တောင် မသေနိုင် မပျက်စီးနိုင် ဖြစ်ကုန်တာလား ဒီလောက်ထိ ထိရောက်တဲ့ မှော်ကိရိယာတောင် သူ့ကို ချိပ်ပိတ်ရုံပဲ တတ်နိုင်တယ် သတ်လို့မရဘူး’

ထို့ပြင် ထိရောက်မှုအကြောင်း ပြောရလျှင် ကျန်းပေရန်သည် ထိုရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းကို သတိရလိုက်သည်။

ထိုဂူသင်္ချိုင်းပိုင်ရှင်မှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်သည်ကို မသိရသော်လည်း ဂူမျိုးနွယ်စုကို ဤမျှ ထိရောက်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်သော လက်နက်မျိုးကို သိုဝှက်ထားခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ ဖြစ်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ရှေးခေတ်က ဂူကျင့်ကြံသူများနှင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲကြီးတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်တန်ရာသည်။

‘နောက်မှ သွားကြည့်ဦးမှပဲ ကျန်တဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းအခန်း နှစ်ခုမှာ ပိုပြီး အံ့သြစရာ ကောင်းတာတွေ ရှိနေလောက်တယ်’

ခဏတာ အဆုံးသတ်ခြင်း နှစ်ချောင်းကို လက်ကောက်အဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲကာ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် မည်သို့ ထွက်ခွာရမည်ကို စတင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ကျန်းပေရန်က သူမကို တစ်ချက်မျှ မကြည့်သည်ကို တွေ့သောအခါ မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ရှင် ကျွန်မကို မေးစရာ ဘာမှ မရှိဘူးလား”

သူမ၏ အထင်တွင် ကျန်းပေရန်ရှေ့၌ သူမ၏ ဇာတိရုပ်မှန်ကို ထုတ်ပြလိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က မေးခွန်းပေါင်းများစွာ မေးမြန်းလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အတော် ကြာသည်အထိ ကျန်းပေရန်က ဆက်စပ်သော မေးခွန်း တစ်ခုတစ်လေမျှ မေးမြန်းခြင်း မရှိပေ။

“မရှိပါဘူး”

ကျန်းပေရန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ရှာလင်းတန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကာ မိမိဘေးနား၌ အဘယ်ကြောင့် ခိုအောင်းနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သိချင်သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ပိုမို အရေးကြီးသော ကိစ္စများ လုပ်ဆောင်စရာ ရှိနေသေးသည်။ သူမ၏ ကိစ္စမှာ အလျင်လိုစရာ မဟုတ်ပေ။

“ကောင်းပြီ ရှင် မေးချင်တဲ့ အချိန်ကျရင် ကျွန်မ ဖြေချင်မှ ဖြေမှာနော်”

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်က ပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းသော်လည်း ကျန်းပေရန်ထံမှ စကားသံ ထွက်မလာသဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းဝါးလိုက်သည်။

‘ခဏနေ သူ မေးလာတဲ့အခါကျရင် ငါ ဘာမှ မဖြေဘဲ နေပြလိုက်မယ်’

ကြိမ်းဝါးပြီးနောက် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ကျန်းပေရန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

‘သေလောက်အောင် စိတ်ပူနေလိုက်’

သို့သော် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဤအမူအရာများနှင့် မျက်နှာထားများကို ကျန်းပေရန် လုံးဝ သတိမထားမိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်၌ သူသည် အလွန်အမင်း အလေးအနက် စဉ်းစားနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စကြာဝဠာ ပညာရပ်သည် သူ၏ အားနည်းချက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အချိန်ယူ လေ့လာခဲ့သော်လည်း ကျွမ်းကျင်သူဟု မခေါ်ဆိုနိုင်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ဂူဘုရင်ကို မေးကြည့်မည် ဆိုလျှင်လည်း ယခုအချိန်၌ ဂူဘုရင်သည် “ငါ မင်းကို ကျိန်စာတိုက်မယ်” နှင့် “ငါ့ကို လွှတ်ပေး” ဟူသော စကားနှစ်ခွန်းမှလွဲ၍ ဘာမျှ ပြောဆိုနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ ရူးသွပ်သွားပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

‘ခက်တာပဲ...’

နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ စကြာဝဠာ ပညာရပ် တစ်ခုတည်းဖြင့် မလုံလောက်ပါက အခြား ပညာရပ်များကို ပေါင်းစပ် အသုံးပြုရမည်။

‘ဒီဟင်းလင်းပြင် ဘယ်လို ဖွဲ့စည်းထားသလဲ ဆိုတာ သိရရင် ထွက်ပေါက်ရှာဖို့ အခွင့်အလမ်း ပိုများလာမှာပဲ’

တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းပေရန်သည် စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့များနှင့် မှော်ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူကာ အစီအရင် စတင် ခင်းကျင်းလေသည်။

ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အမည်မှာ ကြယ်တာရာ ကွန်ရက် ဖြစ်ပြီး ထောက်လှမ်းရေး အစီအရင် အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ ကျန်းပေရန်က ဤဖွဲ့စည်းပုံကို ခင်းကျင်းရခြင်းမှာ ဤဟင်းလင်းပြင်ထဲရှိ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်သည်။

ဤဟင်းလင်းပြင် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို တွက်ချက်နိုင်ပါက ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်း ရှာတွေ့နိုင်ပေလိမ့်မည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ကြယ်တာရာ ကွန်ရက် ဖွဲ့စည်းပုံ အောင်မြင်စွာ စတင် လည်ပတ်လေသည်။ ကျန်းပေရန်၏ မျက်လုံးထဲ၌ ဟင်းလင်းပြင်၏ ပုံစံသည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟူဟုန်ဝေနှင့် အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဝိညာဉ်သဲ၏ ဟင်းလင်းပြင် သဘောတရားကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် သေးငယ်သော ဖုန်မှုန့်လေး တစ်ခုထဲတွင်လည်း ကမ္ဘာငယ်လေး တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကြယ်တာရာ ကွန်ရက် စတင် လည်ပတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဤကမ္ဘာငယ်လေးကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ လေ့လာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသနည်း၊ ထွက်ပေါက် မည်သို့ ရှာရမည်နည်း စသည်တို့ကို သိရှိနိုင်သည်။

[ကမ္ဘာတိုင်းတွင် ထွက်ပေါက် ရှိသည်]

ဤသည်မှာ စကြာဝဠာ ပညာရှင် အများစု၏ “ဆောင်ပုဒ်” ဖြစ်သည်။

ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီးတွင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထွက်ပေါက်များစွာ ရှိသကဲ့သို့ အခြား ဟင်းလင်းပြင်များတွင်လည်း အမျိုးမျိုးသော ထွက်ပေါက်များ ရှိကြစမြဲ ဖြစ်သည်။

စကြာဝဠာ ပညာရှင်များ လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ ထိုထွက်ပေါက်များကို ရှာဖွေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှာဖွေရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကမူ... အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနိုင်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ရာကို ထာဝရ ချိပ်ပိတ်လိုပါက ထွက်ပေါက်ကို ရှာဖွေပြီး ပိတ်ဆို့ပစ်ရမည်။ သို့မှသာ အတွင်းမှ လူ လွတ်မြောက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

အကယ်၍ မိမိ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်အဖြစ် အသုံးပြုလိုပါက ထွက်ပေါက်ကို သေချာစွာ သော့ခတ်ထားရမည်။ သို့မှသာ အခြားသူများ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိမည် ဖြစ်သည်။

...

သို့သော် ဤအရာများသည် ယခုအချိန်၌ ကျန်းပေရန်အတွက် အရေးမကြီးပေ။ သူ လိုအပ်သည်မှာ ထွက်ပေါက် ရှာဖွေပြီး ထွက်ခွာရန်သာ ဖြစ်သည်။

ကြယ်တာရာ ကွန်ရက်မှ ပြသနေသော အရိပ်မြေကို လိုက်၍ ကျန်းပေရန်သည် အရှေ့မြောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အရိပ်မြေ ဆိုသည်မှာ ဟင်းလင်းပြင်တိုင်းတွင် ရှိသော အထူးပစ္စည်း ဖြစ်သည်။ သာမန် မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်ရုံသာမက စိတ်စွမ်းအားနှင့် အာရုံခံနိုင်စွမ်းတို့ဖြင့်လည်း ရှာဖွေရန် ခက်ခဲသည်။

“အမှောင်ဒြပ်ထု” ကဲ့သို့သော အရာ ဖြစ်သည်။

လူအများစု တစ်သက်လုံး မမြင်ဖူးသော ဤအရိပ်မြေသည် ကမ္ဘာတစ်ဝက်ကို ထောက်ပံ့ထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် အရာအားလုံး ဖြစ်ပေါ်လာရန် ယင်နှင့် ယန် လိုအပ်သကဲ့သို့ အရိပ်မြေသည် ယင်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာရန် လမ်းကြောင်းသည်လည်း ဤအမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသည်။

အရိပ်မြေကို လိုက်ရှာရင်း ကျောက်တုံးတစ်တုံး နားသို့ ရောက်ရှိလာသော ကျန်းပေရန်သည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သာမန် ကျောက်တုံးတစ်တုံးသာ ဖြစ်ပြီး မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မရှိကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်သည် ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ထုတ်လိုက်ရာ ကျောက်တုံးအောက်၌ ဖိထားသော ကြယ်ရောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤကြယ်ရောင်များသည် ဝိညာဉ်သဲ ကမ္ဘာ၏ အရေးကြီးဆုံး “မျိုးစေ့များ” ဖြစ်သည်။

ဤကမ္ဘာငယ်လေးထဲရှိ အရာအားလုံးသည် ကြယ်ရောင်များမှ ပြောင်းလဲ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ၎င်းတို့ မရှိပါက ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တည်ဆောက်ထားလျှင်ပင် အဓိပ္ပာယ် မရှိဘဲ အခွံသက်သက်သာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

‘ကံကောင်းတာက ယာယီ ဟင်းလင်းပြင်ရဲ့ ထွက်ပေါက်က ရှာရလွယ်နေလို့’

ဤကြယ်ရောင်များကို ရှာတွေ့ခြင်းသည် ဖွဲ့စည်းပုံ၏ မျက်လုံးကို ရှာတွေ့ခြင်းနှင့် တူညီပြီး အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားလေသည်။

စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကျန်းပေရန်သည် ကြယ်ရောင်များနှင့် အရိပ်မြေကို လိုက်ကာ ဤ “ကမ္ဘာ” ကို စတင် နားလည်လာသည်။

“ဂြီ... ဂြီ...”

ခဏနေ ကျန်းပေရန် မေးလာပါက မည်သို့ ဟန်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေသော ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သာမန် ငလျင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုလုံး တုန်ခါနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဟင်းလင်းပြင် ပြိုကျတော့မည့်အလား...

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်သည် စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘဲ ကျန်းပေရန်၏ လက်ချက် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းပေရန်သည် လေထဲ၌ ပျံဝဲနေပြီး လက်ဖဝါးများ အကြား၌ မရေမတွက်နိုင်သော ဖုန်မှုန့်များ စုစည်းနေသည်။ ဟင်းလင်းပြင် တုန်ခါမှု ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းပေရန် လက်ထဲရှိ ဖုန်မှုန့်များသည်လည်း ပိုမို ကြီးမားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရောင်စုံ ကြယ်တာရာ မြစ်နှစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရာ အလွန် အံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ငေးမောကြည့်ရှုနေစဉ် ကျန်းပေရန်သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ “ကြယ်တာရာ မြစ်” နှစ်စင်းကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သည်။

“သွားကြစို့ ထွက်ကြမယ်”

ပြောပြီးသည်နှင့် ကျန်းပေရန်သည် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပျံသန်းအိမ်တော်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။

ယခုအခါ ကျန်းပေရန်သည် ဤဟင်းလင်းပြင်၏ လမ်းကြောင်းအားလုံးကို အပြည့်အဝ နားလည်ထားပြီ ဖြစ်ရာ သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်၌ ရှီဖုန်းလန်သည် ပျံသန်းအိမ်တော်ကို မောင်းနှင်၍ အရောင်စုံ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအတိုင်း ဂူဘုရင် ဖန်တီးထားသော ယာယီ ဟင်းလင်းပြင်မှ ဖောက်ထွက်လိုက်လေသည်။

“ပေရန်... ပေရန်... ပေရန်”

“အင်မော်တယ်... ဂူကျင့်ကြံသူတွေ ပိုများလာပြီ ကျွန်တော်တို့...”

“လာပါစေဗျာ တားထားလိုက် ဟူဟုန်ဝေရော ဘာလို့ မရောက်လာသေးတာလဲ”

ကူလျန်ချန် အလွန်အမင်း စိတ်ပူနေကြောင်း ဂျိယွီ သိသဖြင့် စကားအရှည်မပြောတော့ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။

“ယင် ကောင်းကင်ဘုရင်က ယွမ်မြို့တော်ကို ပြန်သွားပါပြီ မကြာခင် စကြာဝဠာ ပညာရှင်တွေကို ခေါ်ပြီး ရောက်လာပါလိမ့်မယ်”

“မြန်မြန်... မြန်မြန်”

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကူလျန်ချန်သည် အမှန်တကယ် စိတ်ပူနေသည်။ စောစောက လွင့်စင်သွားစဉ်ကထက်ပင် ပိုမို စိုးရိမ်နေသည်။

ယခုအခါ အသားချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဂူကျင့်ကြံသူနှင့် ကျန်းပေရန် စီးနင်းလိုက်ပါသွားသော ပျံသန်းအိမ်တော်တို့ တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ဆုံးသွားရာ ကူလျန်ချန်သည် စကြာဝဠာ ပညာရပ်ကို နားမလည်သော်လည်း ကျန်းပေရန်ကို ဟင်းလင်းပြင် တစ်ခုခုထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားကြောင်း ခန့်မှန်းမိသည်။

သို့မဟုတ်ပါက သူ အာရုံမခံနိုင်ဘဲ နေမည် မဟုတ်ပေ။

အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း ကျန်းပေရန်ထံမှ သတင်းအစအန မရရှိသဖြင့် ကူလျန်ချန်သည် အဆိုးရွားဆုံး ရလဒ်များကို တွေးတောနေမိသည်။

ကျန်းပေရန်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ဘာလဲ။ ထိုအသားချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဂူကျင့်ကြံသူ၏ အစွမ်းက ဘာလဲ။

ကျန်းပေရန်သည် ပညာရပ်ပေါင်းစုံ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်သူများ ရှေ့တွင် ဖန်ခွက်ကဲ့သို့ ကွဲကြေလွယ်ပေသည်။

“ဟူး...”

တွေးမိလေ ကူလျန်ချန် သက်ပြင်းချလေ ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံး နိဂုံးကို ခက်ခဲစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံး အချိန်၌ ဝမ်းနည်းဖွယ် ဇာတ်သိမ်း ဖြစ်သွားရချေပြီ။

“ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ...”

မျက်နှာပျက်နေသော ကူလျန်ချန်ကို ကြည့်ရင်း ဂျိယွီသည်လည်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ ကျွန်မ လူစုပြီး ဂူကျင့်ကြံသူတွေကို သွားတားလိုက်ပါ့မယ် ဆရာကျန်းက ကံကောင်းတဲ့သူပါ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူး”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကူလျန်ချန် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့ မင်း အရင် သွားတားထားလိုက် အကယ်၍...”

“စီနီယာ ကူလျန် ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေသေးတာလဲ”

ကူလျန်ချန် စကားမဆုံးမီ သူ အမျှော်လင့်ဆုံး အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

“ပေရန်”

ကူလျန်ချန်သည် အံ့သြဝမ်းသာစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းပေရန်သည် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟား... မင်း ငါ့ကို သေအောင် လန့်စေတာပဲကွာ”

ကူလျန်ချန်သည် ပြေးသွားပြီး ကျန်းပေရန်ကို ဖက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းပေရန်၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးလိုက်ရာ အလွန် ကောင်းမွန်နေကြောင်း တွေ့ရသည်။

“စောစောက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ ဟိုဂူကျင့်ကြံသူရော”

“သူ့ကို ဝိညာဉ်သဲထဲမှာ ကျွန်တော် ချိပ်ပိတ်ထားလိုက်ပြီ စီနီယာ ကူလျန် စိတ်မပူပါနဲ့ သူ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး”

ကျန်းပေရန် မည်သို့ ချိပ်ပိတ်လိုက်သည်ကို နားမလည်သော်လည်း ကျန်းပေရန်၏ စကားမှာ အမြဲတမ်း ယုံကြည်စိတ်ချရသဖြင့် သူ ပြန်မလာနိုင်တော့ဟု ပြောလျှင် အမှန်တကယ် ပြန်မလာနိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“မင်းက အတော်ဆုံးပဲလို့ ငါ သိသားပဲ”

ကူလျန်ချန်သည် ကျန်းပေရန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ အသေးစိတ်ကို ပြန်ရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့ အခု ဂူကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ဒီဘက်ကို ရောက်လာနေကြပြီ အရင်ဆုံး ယွမ်မြို့တော်ကို ပြန်ပြီးမှ ဆက်တိုင်ပင်ကြတာပေါ့”

“ကောင်းပါပြီ”

“ဂျိယွီ မင်း ဒီမှာ နေပြီး ဆရာကျန်းကို ကာကွယ်ပေးလိုက် ငါ အပေါ် အရင်တက်မယ်”

ကူလျန်ချန် ပြောပြီးသည်နှင့် အရိပ်တစ်ခုအသွင် ပြောင်းလဲကာ အိမ်တော်ကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကူလျန်ချန် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံနှင့် ဂျိယွီကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

“စောစောက ကူညီကာကွယ်ပေးခဲ့တဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ မဟုတ်ရင်...”

ကျန်းပေရန် စကားမဆုံးမီ ဂျိယွီက ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကျန်း အားနာစရာ မလိုပါဘူး ရှင် ကာကွယ်ဖို့က ကျွန်မတို့ အားလုံးရဲ့ တာဝန်ပါ အခု အပြင်က အဆိပ်မြူတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတာက ဆရာကျန်းရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုကြောင့်ပါ ကျွန်မ လေးစားပါတယ်”

“စီနီယာ ဂျိယွီ မြှောက်ပြောလွန်းပါပြီ စီနီယာတို့သာ အသက်စွန့်ပြီး ဂူကျင့်ကြံသူတွေကို မတားဆီးခဲ့ရင် ကျွန်တော် အစီအရင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ပြောရင်း ကျန်းပေရန်သည် တစ်စုံတစ်ခု သတိရသွားသကဲ့သို့ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ယဉ်ကျေးမှု စကားတွေ ပြောမနေတော့ဘူး လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ် စီနီယာ ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါဦး”

“ဆရာကျန်း လုပ်စရာ ရှိတာ သွားလုပ်ပါ ကျွန်မ နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါ့မယ်”

ဂျိယွီ ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မူလနေရာမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရာ တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

‘သိပ်တော်တဲ့ ပုန်းကွယ်နည်းပဲ’

ယခုအခါ ကျန်းပေရန်၏[ထိုးထွင်းသိမြင်မှု အမှတ်သည် အလွန် မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်ရာ သူ့အနားသို့ တိတ်တဆိတ် ကပ်ရန်မှာ ခက်ခဲသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ ပိုမို ခက်ခဲသည်။

ဤပုန်းကွယ်နည်းမှာ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်လှသည်။

ချီးကျူးပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် လှည့်ထွက်ကာ အိမ်တော်ကြီး အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ယခုအခါ အပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနေပြီ ဖြစ်ရာ ယခင်ကကဲ့သို့ မိုးသားတိမ်လိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေခြင်း မရှိတော့ချေ။ ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော နေရောင်ခြည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းပေရန်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ များစွာ ကြည်လင်သွားသည်။

သို့သော် မိုးလင်းသွားသော်လည်း အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်ခြင်း မရှိသေးပေ။ လေထဲ၌ ဂူကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားသည် စစ်ကြောင်းကို ထိုးဖောက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ထုံနိုင်ငံ၏ အနက်ရောင် သူတော်စင်များက မြဲမြံစွာ တားဆီးထားကြသည်။

ယခု အဆိပ်မြူများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ရာ ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီးသည် အနက်ရောင် သူတော်စင်များ၏ ပင်မစစ်မြေပြင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို လွတ်လပ်စွာ ဖြည့်ဆည်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ရာ အနက်ရောင် သူတော်စင်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ခုခံမှုသည် အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်သော တိုက်ကွက်များကို ပိုက်ဆံမပေးရသည့်အလား ဂူကျင့်ကြံသူများ အလယ်သို့ ရမ်းသမ်း ပစ်ခတ်နေကြသည်။

ဂူကျင့်ကြံသူများ၏ အခြေအနေမှာမူ အနက်ရောင် သူတော်စင်များနှင့် ပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားလေသည်။ အဆိပ်မြူ၏ ပံ့ပိုးမှု မရှိတော့သဖြင့် သူတို့၏ ကောင်းကင်အာဏာစက်ကို ဖီဆန်နိုင်သော ပြန်လည် ကောင်းမွန်ခြင်း စွမ်းရည်မှာ များစွာ ကျဆင်းသွားသည်။ ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိသည်နှင့် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သိသာထင်ရှားသည်။

အကယ်၍ အဆိပ်မြူထဲတွင် ဆိုပါက ဤဂူကျင့်ကြံသူများသည် ရှေ့တိုးခြင်းသာ သိပြီး နောက်ဆုတ်ခြင်း မရှိကြပေ။

ထို့ပြင် ယခင်က အဆိပ်မြူထဲတွင်ပင် ဤဂူကျင့်ကြံသူများသည် ပေါင်းစပ်မှသာ အနက်ရောင် သူတော်စင်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ကြသည်။ ယခု အဆိပ်မြူ မရှိတော့သဖြင့် သူတို့သည် အနက်ရောင် သူတော်စင်များ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ရုံသာမက ခြိမ်းခြောက်မှုလည်း မရှိတော့ပေ။

စစ်ပွဲ အခြေအနေကို လေ့လာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် စောစောက မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ အသားပိုးအိမ်များထဲမှ ကယ်ထုတ်ထားသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ရာ ကျန်းပေရန်သည် သူတို့ကို ပျံသန်းအိမ်တော်ပေါ်သို့ တစ်ဦးချင်း တင်ပေးလိုက်သည်။ ယွမ်မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်ပြီး ကုသပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

“ကဲ... စီနီယာ ဂျိယွီ ပြန်ကြစို့”

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် ပျံသန်းအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ဂျိယွီသည် လေထဲသို့ အတွင်းအား ဗုံးတစ်လုံး ပစ်ဖောက်လိုက်ပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်၏ ပျံသန်းအိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

“ဘုန်း”

လေထဲ၌ ပေါက်ကွဲသွားသော အတွင်းအား ဗုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကူလျန်ချန်သည် ကျန်းပေရန် ဘေးကင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် အတွင်းအားဖြင့် အသံချဲ့ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဆုတ်မယ် ယွမ်မြို့တော်ကို အရင် ပြန်ကြစို့”

ယခုအချိန်၌ ထုံနိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင်များသည် စောစောကထက် အဆများစွာ ပိုမိုများပြားသော ဂူကျင့်ကြံသူများကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ဖိအားမှာမူ ယှဉ်သာရုံမျှပင် မရှိချေ။ ဤဂူကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ဤနေရာ၌ သတ်ဖြတ်ပစ်ရန်ပင် မခဲယဉ်းဟု ထင်မှတ်နေကြသည်။

“အင်မော်တယ်... ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အကုန် သတ်ပြီးမှ ပြန်ကြရင် မကောင်းဘူးလား အလုပ်ရှုပ် သက်သာတာပေါ့”

ရင်းနှီးသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကူလျန်ချန်သည် ပြုံးလျက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချောင်ကျင်းဟွာ၏ အရိပ်အယောင် မရှိတော့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဟူး...”

သက်ပြင်း တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကူလျန်ချန်သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သွားကြမယ်”

ကူလျန်ချန်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်၌ အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံးသည် တိုက်ခိုက်ရင်း ဆုတ်ခွာရင်းဖြင့် မကြာမီ ယွမ်မြို့တော်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဂူကျင့်ကြံသူများသည် လမ်းတစ်ဝက်ခန့်အထိ လိုက်ပါလာသော်လည်း ဤလူသား ကျင့်ကြံသူများကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် ရှီးဖုန်းရွာသို့ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့ ယခု လာရောက်ရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့၏ ဘုရင်ကို ကယ်တင်ရန် ဖြစ်သည်။ အခြား ကိစ္စများမှာ အရေးမကြီးပေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူတို့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစေသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာမှာ သူတို့၏ ဘုရင်ကို ရှာမတွေ့တော့ခြင်းပင်။ မည်သို့ပင် အချက်ပြစေကာမူ မည်သည့် တုန့်ပြန်မှုမျှ မရရှိပေ။ ယခင်က တစ်ခါမျှ မဖြစ်ပျက်ဖူးသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။

တခဏချင်းမှာပင် ဂူကျင့်ကြံသူများအကြား စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။