ယွမ်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ

အနက်ရောင် သူတော်စင်များသည် ဤပြီးပြည့်စုံသော တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု အောင်ပွဲကို ကျင်းပရန် စိတ်မဝင်စားကြချေ။

အစားထိုး၍ မရနိုင်သော ရဲဘော်ရဲဘက်များ ဆုံးရှုံးသွားမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ သူတို့ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

ကျန်းပေရန် ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ပင် ဤအနက်ရောင် သူတော်စင်များသည် “သေရွာပြန်” ကိစ္စရပ်များတွင် သူ့ထက် အတွေ့အကြုံ များစွာ သာလွန်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့၏ ယုံကြည်မှုမှာမူ ကျန်းပေရန် ထင်မှတ်ထားသလောက် မခိုင်မာပေ။

ကူလျန်ချန်၏ ပြောပြချက်အရ ကျင့်ကြံသူများ သေရွာပြန် နိုင်ခြင်း၏ သော့ချက်ကို ကျန်းပေရန် သိရှိလိုက်ရသည်။

ထိုအရာမှာ ဝိညာဉ်အသိစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်အသိစိတ် မပျက်စီးသရွေ့ သေဆုံးသူ၏ ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို ပြန်လည် နှိုးဆွနိုင်ပါက သူသည် အောင်မြင်စွာ ပြန်ရှင်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤပြန်လည် ရှင်သန်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တွင် အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ချက် ရှိသည်။

ပထမအချက်မှာ ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို နှိုးဆွရန် လွယ်ကူသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိုးဆွရန် ခက်ခဲခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး သေဆုံးခါစ အချိန်သည် ကယ်တင်ရန် အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်ရခြင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်သည် လတ်ဆတ်နေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ရုံဖြင့် ပြန်လည် လှုပ်ရှားလာနိုင်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်သည် တက်ကြွမှု ပျောက်ဆုံးသွားသည်နှင့်အမျှ ကယ်တင်ရန် အလွန် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ပိုမို နက်နဲသည်။ ဝိညာဉ်အသိစိတ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစပ်ပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသော အခြေအနေများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် မှတ်ဉာဏ် ပျောက်ဆုံးခြင်း၊ ရူးသွပ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ဉာဏ်ရည်နိမ့်ပါးသွားခြင်းတို့ ဖြစ်နိုင်သည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် သေရွာပြန်ခြင်းသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူများမှစ၍ အနက်ရောင် သူတော်စင်များအထိ စွန့်စားရမှု အလွန် ကြီးမားသည်။ မည်မျှ အစွမ်းထက်သော မှော်ကိရိယာကို အသုံးပြုသည် ဖြစ်စေ လူတစ်ဦးကို သေချာပေါက် ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု အာမခံချက် မရှိသလို ကယ်တင်ပြီးနောက် မူလအတိုင်း ဖြစ်နေမည်ဟုလည်း အာမခံချက် မရှိပေ။

ကျန်းပေရန်သည် ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် သံသယ ဝင်လာမိသည်။

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ကံကောင်း၍လော သို့မဟုတ် မြေကမ္ဘာအဆင့် ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးက ထူးခြားသော အာနိသင် ပြသလိုက်၍လော မသိပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းပေရန်သည် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်ထံတွင် မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ မတွေ့ရပေ။

သို့သော် စိတ်ချရစေရန် ကျန်းပေရန်သည် ပျံသန်းအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားပြီး ခြံဝင်းကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသော ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်က ဇာတ်ရုပ်ထဲ တော်တော် စီးမျောနေတာပဲ ရှဲ့လင်းတန်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေတုန်းလား”

ကျန်းပေရန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ လန့်သွားသော ရှဲ့လင်းတန်းသည် အလျင်အမြန် လှည့်ကာ အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။

“သခင်လေး ရောက်လာပြီလား”

‘...’

‘ဟင်...’

ရှဲ့လင်းတန်း၏ ကြောက်ရွံ့နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် သူမ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘယ်လို ပြောရမလဲ... မျက်လုံးထဲက အကြည့်က လုံးဝ မတူတော့ဘူး။

သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်ရာ ကျန်းပေရန်လည်း ချက်ချင်း အကဲခတ်၍ မရနိုင်ချေ။

သခင်လေး သံသယ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှဲ့လင်းတန်းသည် ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။

‘ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ် ဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်တွေက သခင်လေးကို စိတ်ပူစေမိပြီ’

ရှဲ့လင်းတန်းကို အထက်အောက် စုန်ဆန်ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်သည် သူမ ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် မခွဲခြားနိုင်သေးပေ။

သို့သော် ယခုအချိန်၌ ကျန်းပေရန်သည် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ကစားနေရန် စိတ်ကူးမရှိသဖြင့် တဲ့တိုး ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ် ဂျူနီယာမှာ မေးစရာ အရေးကြီး ကိစ္စ ရှိလို့ပါ ကျေးဇူးပြုပြီး အလေးအနက် ဖြေပေးပါ”

သခင်လေး၏ အလေးအနက် ပြောစကားကို ကြားသောအခါ ရှဲ့လင်းတန်းသည် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်သွားပြီး သခင်လေး ဘာပြောနေမှန်း နားမလည်ချေ။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပျာယာခတ်နေသော ရှဲ့လင်းတန်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး မောက်မာသော ဟန်ပန် ပေါ်ပေါက်လာသည်။

“ငါ့ကို ဘာမေးစရာ ရှိလို့လဲ”

‘ဘုရားရေ... ခင်ဗျားက အကယ်ဒမီ ရှိုးပွဲက ဆင်းလာတာလား’

ရှဲ့လင်းတန်း၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အရှိန်အဝါကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

မျက်နှာ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သော်လည်း လူနှစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရအောင် လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်လှသည်။

“ဂျူနီယာ မေးချင်တာက ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်ရှင်လာပြီးနောက် နေမကောင်းတာများ ရှိသလားလို့ပါ”

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဖြေသည်။

“မရှိဘူး အကုန် ပုံမှန်ပဲ ဒါပေမဲ့ ငါက ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုပဲ ဒါကြောင့် ငါ့ကို စံပြအဖြစ် မသတ်မှတ်တာ ကောင်းမယ်”

“ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်”

ကျန်းပေရန် နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။

“အင်း တိတိကျကျ ပြောရရင် မင်း စောစောက ကယ်လိုက်တာ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားပဲ”

“အဲဒါက...”

“ဒီလို ပြောပြမယ် ရှဲ့လင်းတန်ဆိုတာ ရှဲ့လင်းတန်ပဲ သူက ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ လူတစ်ယောက် သူ့ရဲ့ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ပျော်ရွှင်မှုတွေက သူ့အပိုင်ပဲ ဒါပေမဲ့ သူ မြင်သမျှ ကြားသမျှ အရာအားလုံးကို ငါ သိနေရတယ်”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် နားလည်သွားသည်။ ရှဲ့လင်းတန်သည် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို စောစောက ရှာလင်းတန် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့တဲ့ အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့် စွမ်းအားကရော”

“ငါ ဖန်တီးထားတဲ့ ဘယ်သူ့ကိုယ်ထဲကိုမဆို ငါ အချိန်မရွေး ဝင်ရောက်နိုင်တယ် ငါ ဖြစ်ခွင့် ရှိတယ်”

‘ဝိုး... ဒီမျက်နှာတစ်ထောင် ကျင့်စဉ်က တကယ် မိုက်တာပဲ’

ဤသို့ဆိုလျှင် ကျန်းပေရန် လုံးဝ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်၏ သရုပ်ဆောင်မှုသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သဘာဝကျပြီး ရှဲ့လင်းတန်ထံတွင် ဟာကွက် လုံးဝ မတွေ့ရသနည်း ဟူသော မေးခွန်း၏ အဖြေကို ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့လင်းတန်းသည် ရှဲ့လင်းတန်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမသည် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ဖန်တီးထားသော ကိုယ်ပွားတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ပြောသော “ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်” ဆိုသည်ကိုလည်း ကျန်းပေရန် နားလည်လိုက်သည်။

“ဒါဆို စောစောက သေသွားတာ... ရှဲ့လင်းတန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ့”

“ဟုတ်တယ်”

ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်က ခေါင်းညိတ်သည်။

“အကယ်၍ မင်းသာ ငါ့ကို မကယ်ခဲ့ရင် ရှဲ့လင်းတန်ဆိုတဲ့ လူသားက ဒီလောကကနေ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ ဖြစ်သလို ငါ့ရဲ့ မူလ ဝိညာဉ်လည်း အကြီးအကျယ် ထိခိုက်မှာ”

“သဘောပေါက်ပါပြီ...”

ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သေဆုံးသူမှာ ကိုယ်ပွားဖြစ်နေသဖြင့် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်၏ မူလ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘေးကင်းနေသည်။ မူလ ခန္ဓာကိုယ် ဘေးကင်းနေသည့် အခြေအနေတွင် ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ပြန်လည် အသက်သွင်းခြင်းသည် သာမန်ထက် များစွာ လွယ်ကူပေလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် စံပြအဖြစ် သတ်မှတ်၍ မရနိုင်သော ထူးခြားဖြစ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

“မေးစရာ ရှိသေးလား”

“လောလောဆယ် မရှိတော့ပါဘူး အဖြေပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂျူနီယာ လုပ်စရာ ရှိသေးလို့ ခွင့်ပြုပါဦး”

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် ပျံသန်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်းပေရန် ထွက်ခွာသွားသော အရပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း ရှဲ့လင်းတန်၏ မျက်ဝန်းများသည် မူလပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားကာ ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်လေး... ဟင်... သခင်လေး”

လူမရှိသော ခြံဝင်းကို ကြည့်ရင်း ရှဲ့လင်းတန် ကြောင်အမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် ဧည့်ခန်းမဆောင်ရှိ ရှီဖုန်းလန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်မရှီ... သခင်လေးကို တွေ့မိလား”

ရှီဖုန်းလန်သည်လည်း ကြောင်သွားပြီး ပြန်ဖြေသည်။

“စောစောကပဲ သခင်လေးက နင်နဲ့ စကားပြောနေတာ မဟုတ်လား ပြောပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားတာလေ”

ရှဲ့လင်းတန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ စောစောက သူမ သခင်လေးနှင့် စကားပြောနေသည်မှာ မှန်သော်လည်း သခင်လေး မည်သည့်အချိန်က ထွက်သွားသည်ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ...”

...

ပျံသန်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်သွားပြီး ကူလျန်ချန်ကို ရှာတွေ့လိုက်သည်။

“စီနီယာ ကူလျန်... ကျဆုံးသွားတဲ့ အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေကို ပြန်ကယ်နိုင်ဖို့ ဘယ်လောက် ယုံကြည်ချက် ရှိလဲ”

ကူလျန်ချန်က သက်ပြင်းချကာ ဖြေသည်။

“ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်သူမှ အာမခံချက် မပေးရဲဘူး အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြည့်ရုံပါပဲ”

ကျန်းပေရန် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်ကိုလည်း ပါဝင်ခွင့် ပေးပါ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကူလျန်ချန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ဤလူငယ်သည် မဖြစ်နိုင်သည်များကို ဖြစ်အောင် လုပ်ပြခဲ့သည်မှာ အကြိမ်ကြိမ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ပါဝင်ကူညီမည် ဆိုပါက ချောင်ကျင်းဟွာတို့ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်း ရှိကောင်း ရှိပေလိမ့်မည်။

“ဆရာကျန်း ကူညီမယ်ဆိုရင် ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုပါတယ် မင်းသာ မပြောရင်တောင် ငါ မင်းကို လာရှာဖို့ ပြင်နေတာ”

“အရင်ဆုံး သူတို့ကို သွားကြည့်ရအောင်”

“ကောင်းပြီ လိုက်ခဲ့ပါ”

ကူလျန်ချန်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ကျန်းပေရန်သည် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု နားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် သူတော်စင် ခုနစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းများ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရှီးဖုန်းရွာတွင် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း ကျဆုံးသွားသော ချောင်ကျင်းဟွာနှင့် ရွှင်ရင်းရွေ့တို့ အပြင် ဂူကျင့်ကြံသူများ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ခံရစဉ်က ကျဆုံးသွားသော၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပထမဆုံး အပြင်ထွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အနက်ရောင် သူတော်စင်များလည်း ပါဝင်သည်။

‘အားလုံးက သူရဲကောင်းတွေပါပဲ...’

ဤအနက်ရောင် သူတော်စင်များသည် နတ်ဘုရား ခြေရာ မှော်ကိရိယာကို အသုံးပြု၍ ယွမ်မြို့တော်သို့ အလွယ်တကူ ပြန်လာနိုင်ကြသော်လည်း မည်သူမျှ ထိုသို့ မပြုလုပ်ခဲ့ကြပေ။ နောက်ဆုံး အသက်ရှူချိန်အထိ တိုက်ပွဲဝင်သွားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သာမက ဤတန်ပြန် တိုက်ခိုက်မှု စစ်ဆင်ရေးတွင် ပါဝင်ခဲ့သော အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နတ်ဘုရား ခြေရာကို အသုံးပြု၍ ပြန်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အားလုံးသည် အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသည်။

ဤကဲ့သို့သော သူရဲကောင်းများ ဤနေရာတွင် အသက်ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းကို ကျန်းပေရန် နှမြောနေမိသည်။

သို့သော် သူသည် သေရွာပြန် နည်းပညာတွင် မည်သည့် ထူးခြားသော စွမ်းရည်မျှ မရှိပေ။ အများဆုံး လုပ်ပေးနိုင်သည်မှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ခရမ်းရောင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံးများ ထုတ်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အခြား အကူအညီများ ပေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် လူတိုင်းကို လိုက်လံ မေးမြန်းပြီးနောက် ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိရသည်မှာ သူ တစ်ဦးတည်း မတတ်ကျွမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ အားလုံးသည် ဤနယ်ပယ်တွင် ဗဟုသုတ မရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိပ်တန်း အနုပညာ ပညာရှင်ကြီးများ အပါအဝင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ ယုံကြည်မှု မရှိခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ အားလုံးက ကံတရားကိုသာ အားကိုးနေရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သော ချောင်ကျင်းဟွာကို အရိုအသေ ပြုလိုက်သည်။ ထာဝရ လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ သွေးဆူလွယ်သော ဤအနက်ရောင် သူတော်စင်သည် အသက်ပေး၍ ကတိတည်ခဲ့သည်။

အခြား အနက်ရောင် သူတော်စင်များ၏ ရုပ်အလောင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချောင်ကျင်းဟွာ၏ အလောင်းမှာ ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းခြောက်တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အနှစ်သာရများ အားလုံး စုပ်ယူခံထားရပြီး နောက်ဆုံး တိုက်ချက် ထုတ်ဖော်စဉ်က မည်မျှ ပြင်းထန်သော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားသည်။

ထိုအချိန်၌ ယောက်ရီချန်သည် ကျန်းပေရန်၏ နောက်သို့ ရောက်လာပြီး ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စီနီယာချောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေအရ ပြန်ရှင်လာဖို့ ဆိုတာ...”

“ကြိုးစားကြည့်ရမှာပဲ”

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် အခြား အနက်ရောင် သူတော်စင် ခြောက်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အခြေအနေမှာ ချောင်ကျင်းဟွာထက် သာလွန်သော်လည်း ဆီခန်းသော မီးအိမ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြသည်။ အားလုံးသည် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

“ဆရာကျန်း အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

ကျန်းပေရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် ကူလျန်ချန် ရောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

“လူသေကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်တဲ့ ကိစ္စမှာ ဂျူနီယာလည်း အတွေ့အကြုံ မရှိပါဘူး ယုံကြည်မှု ဘယ်လောက် ရှိလဲ မေးရင်... သိပ်မရှိဘူးလို့ပဲ ဖြေရမှာပါ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကူလျန်ချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပေါ်လွင်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျန်းပေရန်ကပင် ယုံကြည်မှု မရှိဟု ပြောပါက အမှန်တကယ် ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်”

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် ယောက်ရီချန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ပညာရှင်ကြီးတွေ အားလုံး ဘယ်မှာလဲ”

“အကုန်လုံး ကျင်းဖုန်းနန်းဆောင်မှာ ဆွေးနွေးနေကြတယ် ဆရာကျန်းလည်း သေချာပေါက် လာမယ်လို့ တွေးမိလို့ ကျွန်တော် ဒီမှာ စောင့်နေတာ”

“ကောင်းပြီ ဒါဆို အချိန်မဆွဲဘဲ အခုပဲ သွားကြတာပေါ့”

ကျန်းပေရန်သည် ကူလျန်ချန်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ယောက်ရီချန်နှင့်အတူ ယဇ်ပလ္လင်အောက်သို့ ဆင်းသွားလေသည်။

ကျင်းဖုန်းနန်းဆောင်သို့ ရောက်သောအခါ ယွမ်မြို့တော်ရှိ ပညာရှင်ကြီးများ အားလုံး စုဝေးနေပြီး အနက်ရောင် သူတော်စင်များကို မည်သို့ ကယ်တင်ရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ အကြီးအကျယ် ငြင်းခုံနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“မဖြစ်ဘူး ခင်ဗျား နည်းလမ်းက အန္တရာယ်များတာ ထားဦး တကယ် ပြန်ရှင်လာရင်တောင် ဉာဏ်ရည်မမီတဲ့သူ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်”

“ကျုပ်ရဲ့ ထိန်ကျင်းနည်းလမ်းနဲ့ ကျင့်ကြံသူ နှစ်ယောက်ကို အောင်မြင်စွာ ကယ်တင်ဖူးတယ် ဒီတာဝန်ကို ကျုပ် ယူပါရစေ”

“ခင်ဗျား နှစ်ယောက် ကယ်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် သေသွားတဲ့သူက ပိုများတယ်လေ ခင်ဗျားရဲ့ နည်းလမ်းက လူကို ထိခိုက်စေတယ် မဖြစ်မနေ အခြေအနေ မဟုတ်ရင် မသုံးတာ ကောင်းမယ်”

“ဟေး အခုက လူသေကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နေတာနော် အန္တရာယ် များတယ်ဆိုတာ မူလ သဘောတရားပဲ ခင်ဗျားတို့က ရှေ့ကြောက် နောက်ကြောက် ဖြစ်နေရင် ဘယ်သူ့မှ ကယ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”

“ပေါက်ကရ ပြောနေတာပဲ ကျုပ်တို့ ဒီမှာ စုဝေးနေကြတာ အန္တရာယ်ကို အနည်းဆုံး ဖြစ်အောင် လျှော့ချဖို့ မဟုတ်ဘူးလား”

“ခင်ဗျား ဘာပြောတယ်”

...

“အဟွတ်”

ငြင်းခုံမှု ပြင်းထန်နေစဉ် ကျန်းပေရန်သည် အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး လူအုပ်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ထိုချောင်းဆိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ပညာရှင်ကြီးများ အားလုံးသည် ခလုတ်ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျန်းပေရန်ကို ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဆရာကျန်း”

“ဆရာကျန်း ရောက်လာပြီ”

“ဆရာကျန်း ခင်ဗျား ရောက်လာပြီကိုး”

...

အတူနေထိုင်သည့် အချိန်ကာလ မကြာမြင့်သော်လည်း ဤအဆင့်ကိုး ပညာရှင်ကြီးများသည် ကျန်းပေရန်ကို အဓိက ကျောထောက်နောက်ခံအဖြစ် သဘောထားနေကြပြီး အားကိုးမှု ပိုမို များပြားလာသည်။

“စောစောက လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ ဆွေးနွေးသံတွေအရ လူကြီးမင်းတို့အားလုံး လူသေကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်ဖူးတဲ့ အတွေ့အကြုံ ရှိကြတယ်ပေါ့”

ပညာရှင်ကြီးများသည် တစ်ဦးကို တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ရွှယ်ချန်က ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ပြောလိုက်သည်။

“လောကကြီးက အန္တရာယ် များပါတယ် သေဆုံးသူတွေကို သယ်လာပြီး ကုသပေးဖို့ တောင်းဆိုကြတာ မနည်းပါဘူး ဒါပေမဲ့ ကျုပ် ဆေးကုလာတာ နှစ်တစ်ရာ နီးပါး ရှိပြီ အခုထိ သေရွာပြန် နည်းလမ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို နားမလည်သေးဘူး ကိုယ်တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ပေးရုံပါပဲ”

အခြားသူများကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြသည်။

မည်သည့် အနုပညာမဆို သူတို့ အကြောင်းပြချက် ပေးနိုင်သော်လည်း သေရွာပြန် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့် အနုပညာကမျှ ဆက်စပ် ဗဟုသုတ မပေးနိုင်ချေ။ အားလုံးသည် မှော်ကိရိယာများ၏ ဂုဏ်သတ္တိအပေါ် မူတည်ပြီး ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ကြရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းပေရန် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူတို့၏ ကုသမှု အတွေ့အကြုံများကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက် ဆွေးနွေးမှု အကြောင်းအရာများမှတဆင့် ကျန်းပေရန် ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

ပထမအချက်မှာ ကျင့်ကြံသူများကို ပြန်ရှင်စေနိုင်သော မှော်ကိရိယာများသည် လက်ရှိ ခေတ်ကာလမှ ပညာရှင်များ ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရှေးဟောင်း မိသားစုများ၏ အမွေအနှစ်များ သို့မဟုတ် တိုက်ကြီး၏ နေရာအနှံ့အပြား၊ အထူးသဖြင့် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းများမှ ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကောက်ချက်ချရလျှင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ရှေးခေတ်ကာလတွင် ကျင့်ကြံသူများသည် လူသေကို ပြန်ရှင်စေသော နည်းလမ်းများကို တတ်ကျွမ်းခဲ့ကြသော်လည်း လက်ဆင့်ကမ်း အမွေပေးခြင်း မရှိခဲ့ဟု ယူဆရသည်။

ထိုကောက်ချက်ကို အခြေခံ၍ ကျန်းပေရန်သည် ဤပြန်ရှင်စေသော မှော်ကိရိယာများကို လေ့လာရန် ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။

အကြောင်းရင်း ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူသည် လက်တွေ့ကျသော သီအိုရီတစ်ခုကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်ကို သူ မသိပေ။ သူ စောင့်ဆိုင်းနိုင်သော်လည်း အနက်ရောင် သူတော်စင်များ၏ ရုပ်အလောင်းများက စောင့်ဆိုင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သေဆုံးချိန် တိုတောင်းလေ ကယ်တင်ရန် လွယ်ကူလေ ဆိုသည့် သဘောတရားမှာ မှားယွင်းမည် မဟုတ်ချေ။

ကျန်းပေရန်သည် အကျပ်ရိုက်သွားသည်။

ပညာရှင်ကြီးများသည် ကျန်းပေရန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို တွေ့သောအခါ လိုက်ပါ တွေးတောနေကြသဖြင့် ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

“ငါးရက်”

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ပညာရှင်ကြီးများ နားမလည်စွာ ကြည့်နေကြစဉ် ကျန်းပေရန်က ရှင်းပြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ငါးရက်ကြာ လေ့လာ ဆွေးနွေးကြမယ် ငါးရက်ပြည့်ရင် ရလဒ် ဘယ်လိုပဲ ထွက်ထွက် အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေကို စတင် ကယ်တင်ကြမယ်”

ကျန်းပေရန် မည်သို့ လေ့လာမည်ကို မသိသော်လည်း ပညာရှင်ကြီးများသည် သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

“ကောင်းပါပြီ ဆရာကျန်း သဘောအတိုင်းပါပဲ”

“ဒါဆို လူကြီးမင်းတို့ ဆက်လက် ဆွေးနွေးကြပါဦး ကျွန်တော် စီနီယာ ကူလျန်ကို သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်”

ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် ကျင်းဖုန်းနန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာကာ ယဇ်ပလ္လင်သို့ ပြန်သွားလိုက်သည်။

“စီနီယာ ကူလျန်”

ကျန်းပေရန်က ကူလျန်ချန်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ရလဒ် ထွက်ပြီလား”

ကူလျန်ချန်က မျှော်လင့်တကြီး လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့ ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါးရက်ကြာ လေ့လာ ဆွေးနွေးကြပါမယ် လက်တွေ့ကျတဲ့ သီအိုရီတစ်ခု ရှာတွေ့ဖို့ ကြိုးစားပါမယ် အဲဒါဆိုရင် အနက်ရောင် သူတော်စင်တွေ ပြန်ရှင်လာနိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်း ပိုများပါလိမ့်မယ်”

ကူလျန်ချန် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူသေကို ပြန်ရှင်စေခြင်းသည် မြန်လေ ကောင်းလေ ဖြစ်ပြီး ကြာလေ ခက်ခဲလေ ဖြစ်ကြောင်း သူလည်း သိရှိထားသည်။

သို့သော် ဤစကားကို ကျန်းပေရန် ပြောခြင်း ဖြစ်သည့်အတွက် သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ ဆရာကျန်း သဘောအတိုင်းပါပဲ”