ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း
Vol. 55 Ch. 619
အချိန်နာရီဝက်ခန့် ဆွေးနွေးပြီးနောက် လင်ကျန်းချူ ၏ အတော်လေး သိပါတယ် ဟူသော စကားမှာ နှိမ့်ချလွန်းနေကြောင်း ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
ထိုလူသည် လုံးဝ ဒေသခံ အဆင့်ရှိသော လမ်းပြတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကျန်းပေရန် မေးသမျှ မေးခွန်းတိုင်းကို ဖြေဆိုနိုင်ရုံသာမက ပိုမို သင့်တော်သော အခြား အကြံပြုချက်များကိုပါ ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
ထိုကဲ့သို့ အကူအညီကောင်း တစ်ခု ရရှိထားသဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ဝေ့နိုင်ငံသို့ ဝင်ရောက်မည့် လမ်းကြောင်းကို လျင်မြန်စွာ ရေးဆွဲနိုင်ခဲ့သည်။
“ဆရာကျန်း ဘာများ သိချင်တာ ရှိသေးလဲ”
မြေပုံကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေသော ကျန်းပေရန်ကို လင်ကျန်းချူ က မေးလိုက်သည်။
ကျန်းပေရန် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ညာလက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ရာ စက္ကူစွန် တစ်ကောင် သူ၏ လက်ချောင်းပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါဦး”
အဆိပ်မြူများ ပေါ်ပေါက်လာကတည်းက ဆက်သွယ်ရေး မှော်ကိရိယာများ အားလုံး အသုံးမဝင် ဖြစ်ခဲ့ရာ ကျန်းပေရန်၏ စက္ကူစွန်သည်လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။
မကြာမီကမှ ကူလျန်ချန် က ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား ပေးလာမှသာ စက္ကူစွန်ကို ပြန်လည် အသုံးပြု၍ ရပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိရခဲ့သည်။
သို့သော် ဆက်သွယ်မှု နယ်ပယ်မှာ ထုံနိုင်ငံ အတွင်း၌သာ ဖြစ်ပြီး အဆိပ်မြူ ဖုံးလွှမ်းနေသော အခြား နေရာများသို့ ဆက်သွယ်၍ မရသေးပေ။ ကျန်းပေရန်၏ တပည့်များထဲတွင် မော့ရှား တစ်ဦးတည်းသာ ထုံနိုင်ငံ၌ ရှိနေသဖြင့် သူသည် မော့ရှားထံသို့ ချက်ချင်း စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့သော်လည်း အကြောင်းပြန်စာ မရရှိခဲ့ပေ။
ကျန်းပေရန် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း အလွန် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် လူကိုယ်တိုင် သွားရောက် ရှာဖွေရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။ အကယ်၍ မော့ရှား အမှန်တကယ် တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါကလည်း သူ ကိုယ်တိုင် သွားရှာလျှင်ပင် အရာထင်မည် မဟုတ်ချေ။
ယခု ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာသော စက္ကူစွန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မော့ရှား ထံမှ ပို့လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။
စာရွက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မော့ရှား၏ လက်ရေးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းပေရန်၏ စိတ်ပူပန်မှုများ တစ်ဝက်ခန့် လျော့ကျသွားလေသည်။
စာထဲတွင် အကြောင်းအရာ များများစားစား မပါဝင်ဘဲ ဘေးကင်းကြောင်း အကြောင်းကြားထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က စာမပြန်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း တစ်ခုတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး ယခု ကယ်ဆယ်ခံရပြီးနောက် ချက်ချင်း စာပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
မော့ရှား ဘေးကင်းကြောင်း သိရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသော ကျန်းပေရန်သည် အကြောင်းပြန်စာ တစ်စောင် ရေးလိုက်သည်။ ဂရုစိုက်ရန်၊ ယခု ထုံနိုင်ငံမှာ ဘေးကင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကိစ္စများ ပြီးစီးပါက သွားရောက် တွေ့ဆုံမည် ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားလိုက်သည်။
စာရွက်ကို စက္ကူစွန် အဖြစ် ပြန်လည် ခေါက်သိမ်းပြီးနောက် မြေပုံကို ပြန်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင် တံခါး ခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
အစည်းအဝေး လုပ်နေစဉ်အတွင်း သာမန် ကိစ္စများဖြင့် လာရောက် နှောင့်ယှက်လေ့ မရှိသဖြင့် ထိုတံခါးခေါက်သံသည် အရေးပေါ် အခြေအနေ တစ်ခုခု ဖြစ်ကြောင်း အသေအချာ ပြသနေသည်။
ကျန်းပေရန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် ယန်ရှောင်ဘို က ပြောလိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့”
“ကျွီ”
အသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်လာပြီး လူငယ်တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာသည်။ ကျန်းပေရန် ထိုလူငယ်ကို အမှတ်မရပေ။
လူငယ်သည် ဝင်လာသည်နှင့် အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံးကို အရိုအသေ ပြုပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကျန်း... ကူလျန်ဘိုးဘေး က အရေးကြီး ကိစ္စ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ အမြန်ဆုံး လာခဲ့ဖို့ မှာလိုက်ပါတယ်”
ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို အားလုံး စောစောက အစီအစဉ်အတိုင်း ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြပါဦး ကျွန်တော် သွားလိုက်ဦးမယ်”
“ကောင်းပြီ”
အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
လူငယ်နောက်သို့ လိုက်ကာ အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကူလျန်ချန်၏ ယာယီ နေအိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
အထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ လူငယ်က တံခါးကို ခေါက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘိုးဘေးကြီး ဆရာကျန်း ရောက်ပါပြီ”
စကားဆုံးသည်နှင့် ဧည့်ခန်းမဆောင် တံခါး ပွင့်သွားပြီး ကူလျန်ချန်သည် အရိပ်တစ်ခုအသွင်ဖြင့် ကျန်းပေရန် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“မြန်မြန် ဝင်ခဲ့”
ဆရာကျန်းကို ဘိုးဘေးကြီးက ဧည့်ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဆွဲသွင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လူငယ်သည်လည်း တံခါးကို အလျင်အမြန် ပိတ်ပေးလိုက်သည်။
အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သတိထားနေရသနည်းဟု ကျန်းပေရန် အံ့သြနေစဉ် သာမန် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော ပြည်သူ အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုပြည်သူများသည် အပြင်ပန်းတွင် ပုံမှန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အလွန်အမင်း တုန်ယင်နေကြသည်။
ဤတုန်ယင်မှုသည် အနက်ရောင် သူတော်စင် ကဲ့သို့သော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကို တွေ့၍ ကြောက်ရွံ့နေသော တုန်ယင်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ထိန်းချုပ်၍ မရသော ခန္ဓာကိုယ် တုန့်ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာက “အခွံဖောက်” ထွက်လာတော့မည့် အလား ဖြစ်နေသည်။
“ဆရာကျန်း သူတို့က ကယ်ဆယ်ရေး အဖွဲ့ ရှာတွေ့တဲ့ ပထမဆုံး ပြည်သူတွေပဲ ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း တစ်ခုထဲမှာ ပိတ်လှောင်ခံထားရတာ သူတို့ကို တွေ့ချိန်မှာ တချို့က ရူးသွပ်နေကြပြီ ဒီလူတွေက အခြေအနေ အကောင်းဆုံးတွေပဲ”
အခြားနိုင်ငံများကို ကယ်ဆယ်ရေး မသွားမီ ထုံနိုင်ငံ အတွင်းရှိ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများကို ဦးစားပေး လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။
ယွမ်မြို့တော်ရှိ အနက်ရောင် သူတော်စင် အောက်အဆင့်ရှိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ အားလုံးသည် ဤကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပါဝင်နေကြသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ထိုပြည်သူများကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။
‘ဂူပိုးကောင် အစွမ်းပြနေတာပဲ...’
အဆိပ်မြူများနှင့် စတင် ထိတွေ့စဉ်ကတည်းက ကျန်းပေရန်သည် ၎င်းတို့၏ သဘောသဘာဝကို သတိထားမိခဲ့သည်။
“အင်အားကြီးသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားနည်းသူကို လွှတ်ထားလေ့ရှိသည်”
ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် မြင့်မားလေ အဆိပ်မြူကို ခုခံရန် ခက်ခဲလေ ဖြစ်ပြီး သာမန် ပြည်သူများမှာမူ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအချိန်ကတည်းက ဤဂူကျင့်ကြံသူများသည် လက်စားချေရန် သက်သက်သာ မဟုတ်ဘဲ ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို သိမ်းပိုက်ရန် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သိရှိခဲ့သည်။
အသီးအပွင့် မရှိသော မြေရိုင်းကို သိမ်းပိုက်၍ ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ သူတို့သည် ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီးရှိ ပြည်သူများ အားလုံးကို သူတို့အောက်တွင် ကျွန်ခံစေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဒါ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းလား...’
ထိတ်လန့်တုန်ယင်နေသော ပြည်သူများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် တွေးလိုက်မိသည်။
“ဘယ်လိုလဲ ဆရာကျန်း သူတို့ကို ကုလို့ ရနိုင်သေးလား”
ကူလျန်ချန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
သူ ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤလူများသည် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရသူများအနက် အခြေအနေ အကောင်းဆုံးသူများ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့ကို ကယ်တင်၍ မရနိုင်ပါက ထုံနိုင်ငံအတွက် နောက်ထပ် ကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ် တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းထဲမှ ထုံနိုင်ငံသား အားလုံးကို သတ်ပစ်ရမည်လော။
ဤကဲ့သို့ ဆိုးရွားသော နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သဖြင့် ကူလျန်ချန်သည် လူအများ ထိတ်လန့်မှု မဖြစ်စေရန် ကျန်းပေရန် တစ်ဦးတည်းကိုသာ ခေါ်ယူ ဆွေးနွေးခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကုလို့ ရပါတယ် သူတို့က ရိုးရှင်းတဲ့ ဂူပိုးကောင် လောက်ပဲ အထည့်ခံထားရတာပါ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကူလျန်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ ကျန်းပေရန်က မကုသနိုင်ဟု ပြောပါက သူ အမှန်တကယ် ဘာလုပ်ရမှန်း သိမည် မဟုတ်ပေ။
“ဆရာကျန်း တကယ် တော်တာပဲ မင်း စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ငါ စိတ်အေးသွားပြီ”
“ထုံနိုင်ငံရဲ့ အခု အခြေအနေက ဘယ်လို ရှိလဲ”
“အခု ရရှိထားတဲ့ သတင်းတွေအရဆိုရင် ဂူကျင့်ကြံသူတွေက အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်တာမျိုး မလုပ်ကြဘူး ပြည်သူတွေကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျင့်ကြံသူတွေကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဖမ်းမိရင် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းထဲကို ပိတ်လှောင်ထားတတ်ကြတယ်”
ကျန်းပေရန် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် အဲဒီ ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းတွေကို သွားစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ဦးမယ် နောက်ကွယ်က ပြဿနာတွေ မကျန်ခဲ့ရအောင်လို့”
“အချိန်မီပါ့မလား”
ကူလျန်ချန်သည် ကျန်းပေရန် မည်မျှ အလုပ်ရှုပ်နေကြောင်း အသိဆုံး ဖြစ်သဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။
“ဒါလည်း အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မလုပ်ရသေးဘဲ အပြင်ထွက်ဖို့ စိတ်မချဘူး”
“ကောင်းပြီ ဒါဆို ဆရာကျန်း သဘောအတိုင်းပဲ”
ကူလျန်ချန် ပြောပြီးသည်နှင့် အောက်ထစ်တွင် ရှိနေသော လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ယွီအာ... ဆရာကျန်းကို အနီးဆုံး ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းကို ခေါ်သွားလိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ကူလျန်ယွီ က ချက်ချင်း လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ဖြေကြားလိုက်သည်။
“အခြေအနေ အရေးကြီးလို့ ဂျူနီယာ အရင် သွားလိုက်ပါဦးမယ်”
ကူလျန်ချန်ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ကူလျန်ယွီ နှင့်အတူ ဧည့်ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်တော့် ပျံသန်းအိမ်တော်နဲ့ပဲ သွားကြတာပေါ့”
ကူလျန်ယွီ စကားမပြောမီ ကျန်းပေရန်က အရင် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကျန်း သဘောအတိုင်းပါပဲ”
ဘိုးဘေးကြီး ကိုယ်တိုင်ပင် ရိုသေရသော ဤလူငယ်ရှေ့တွင် ကူလျန်ယွီ သည် မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုမှ သခင်လေး တစ်ယောက်၏ မာန်မာနကို လုံးဝ မပြဝံ့ချေ။
ကျောင်းသားခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်ကဲ့သို့ လိမ္မာရေးခြား ရှိလှသည်။
ပျံသန်းအိမ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်က ရှီဖုန်းလန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကူလျန်ယွီ အား ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လို သွားရမလဲ ဆိုတာ သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ကူလျန်ယွီ ချက်ချင်း ဖြေကြားပြီး ရှီဖုန်းလန် ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကူလျန်ယွီ ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပျံသန်းအိမ်တော်သည် ယွမ်မြို့တော်နှင့် အနီးဆုံး ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဆရာကျန်း အောက်မှာပဲ”
ကူလျန်ယွီ က မြေအောက်သို့ ဆင်းသည့် ဝင်ပေါက်တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျန်းပေရန် ဆင်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် သက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦး ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးကို ကျန်းပေရန် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း ဘယ်နေရာတွင် တွေ့ဖူးသည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။
ထိုသက်ကြီးရွယ်အို နှစ်ဦးသည် ကျန်းပေရန်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။
“ဆရာကျန်း”
“မင်္ဂလာပါ စီနီယာတို့”
တစ်ဖက်လူက ရိုသေစွာ ဆက်ဆံသဖြင့် ကျန်းပေရန်သည်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် လူအိုကြီးက အရင် မေးလိုက်သည်။
“ဆရာကျန်းက ဒီဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းကို လာစစ်ဆေးတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဂူပိုးကောင် အန္တရာယ်ကို လုံးဝ မရှင်းလင်းရသေးခင် အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ပေါ့ဆလို့ မရဘူးလေ”
“ဆရာကျန်း ပြောတာ အရမ်း မှန်ပါတယ် ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လည်း အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်” မုတ်ဆိတ်ရှည် လူအိုကြီးက ပြောပြီးသည်နှင့် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်က ယွမ်ရန်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဒုတိယ ခေါင်းဆောင် ပျန်ယဲ့လျန် ပါ”
ထို့နောက် ဘေးမှ လူအိုကြီးကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“သူကတော့ ထျန်ဝူဂိုဏ်း ရဲ့ ခန်းမဆောင် သခင် ချန်းကန်း ပါ”
ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ဤလူအိုကြီး နှစ်ဦးကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် မစစ်ဆေးဘဲနှင့်ပင် အနက်ရောင် ဧကရာဇ် အဆင့်ရှိကြောင်း ကျန်းပေရန် သိရှိလိုက်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းပေရန်သည် ထုံနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးကို ကယ်တင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် သူ့ကို မြင်ဖူးသူ အလွန် နည်းပါးသည်။ ဂိုဏ်းကြီးများမှ တပည့်အချို့နှင့် အနက်ရောင် ဧကရာဇ် အဆင့်ရှိသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များသာ တရားဝင် ပွဲလမ်းသဘင်များတွင် သူ့ကို တွေ့မြင်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူတို့ လေးဦးသည် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်းသို့ ဆင်းသွားကြသည်။
“ကျေးဇူးရှင် နောက်ဆုံးတော့ ခင်ဗျားကို ရှာတွေ့ပြီ”
ကျန်းပေရန် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေသော အသံတစ်ခု ကျန်းပေရန်၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသည်။
လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်ပုံစံဖြင့် တာ့ဟူ ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
စောစောက ဂူဘုရင် ဖန်တီးထားသော ယာယီ ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာစဉ်က တာ့ဟူ ကို မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ ဆန္ဒများ ပြည့်ဝသွားပြီး ဘဝကူးသွားပြီဟု ကျန်းပေရန် ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
“မင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ မင်းကို ဂုဏ်ပြုပွဲ လုပ်ပေးမလို့ စဉ်းစားနေတာ ဒီတစ်ခေါက် မင်းရဲ့ အကူအညီတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်”
ဤတစ်ကြိမ် ရှီးဖုန်းရွာရှိ အစီအရင်ကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တာ့ဟူ ၏ ကျေးဇူး မကင်းပေ။ သူသာ မရှိလျှင် အသားပိုးအိမ်များက အဓိက သော့ချက် ဖြစ်ကြောင်း ထိုမျှ လျင်မြန်စွာ တွေ့ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
တာ့ဟူ က ရှက်ရွံ့စွာ လက်ကာပြလိုက်သည်။
“မရှိပါဘူး... အားလုံးက ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုတွေချည်းပါပဲ ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး စောစောက ကျေးဇူးရှင် ပျောက်သွားတော့ ကျွန်တော် နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာသေးတယ် ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့ဘူး နောက်မှ လမ်းတလျှောက် လိုက်မေးရင်းနဲ့ ဒီအထိ ရောက်လာတာ”
“အော်... ဟင် လမ်းမေးတယ် ဘယ်သူ့ကို မေးတာလဲ”
တာ့ဟူ က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒီလမ်းတလျှောက်မှာ ဝမ်းနည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လေ သူတို့ကို ကျင့်ကြံသူ တစ်အုပ်ကို တွေ့မိလားလို့ မေးကြည့်တာ တချို့က ခင်ဗျားတို့ကို မြင်လိုက်တော့ ဒီဘက်ကို ထွက်သွားတယ်လို့ ပြောပြတာ”
‘ဝမ်းနည်းနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ အများကြီးလား...’
ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားသည်။ ထိုဂူကျင့်ကြံသူများသည် ပြည်သူများနှင့် ကျင့်ကြံသူများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် မသတ်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို ဂူပိုးကောင်များဖြင့် လူသားမဆန်သော စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်ကာ အရှင်လတ်လတ် နှိပ်စက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ပုံရသည်။
ကျန်းပေရန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တာ့ဟူ ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကံကောင်းလို့ ကျေးဇူးရှင် ရှိနေတာ မဟုတ်ရင် ဘယ်လောက်တောင် အများကြီး သေရဦးမလဲ မသိဘူး”
စကားပြောနေစဉ်အတွင်း လေးဦးနှင့် ဝိညာဉ်တစ်ကောင် တို့သည် ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်သန်းကာ ကြီးမားလှသော မြေအောက်လှိုဏ်ဂူ ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
‘ဒီလောက် ကြီးတာလား...’
မြို့တစ်မြို့စာခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဤမြေအောက်လှိုဏ်ဂူ ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန် အံ့အားသင့်သွားသည်။
သို့သော် စဉ်းစားကြည့်လျှင် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံလုံးမှ ပြည်သူများကို ထည့်သွင်းရန် ဤမျှ ကြီးမားသော နေရာတစ်ခု လိုအပ်မည်မှာ သေချာသည်။
အံ့သြပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် မျက်နှာကြက်တွင် ဇောက်ထိုး တွဲလောင်းကျနေသော ပိုးအိမ်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ အတွင်း၌ သာမန် ပြည်သူများ ရှိနေပြီး အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဂူပိုးကောင်များ ထည့်သွင်းခံထားရကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
“သူတို့ကို အရင် မကယ်ထားဘူးလား”
ကျန်းပေရန်က ဘေးနားရှိ ပျန်ယဲ့လျန် ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ပျန်ယဲ့လျန် က ဖြေသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ မသေချာလို့ ကျွန်တော်တို့လည်း တိုက်ရိုက် မလှုပ်ရှားရဲဘူးလေ ဒါပေမဲ့ အခု ဆရာကျန်း ရောက်လာပြီ ဆိုတော့ ဆရာကျန်းက ပြဿနာ မရှိဘူးလို့ ပြောရင် ချက်ချင်း ကယ်ပါ့မယ်”
“ဒါဆို မြန်မြန် ကယ်လိုက်ကြပါ အဲဒီ ပိုးအိမ်ထဲမှာ အချိန်ကြာကြာ နေလေ အန္တရာယ် ပိုများလေပဲ”
“ကောင်းပါပြီ ကျွန်တော် ချက်ချင်း လူသွားစုလိုက်ပါ့မယ်”
ပျန်ယဲ့လျန် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် အကြည့်ကို မြေပြင်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ဤနေရာရှိ အခြေအနေမှာ ရှီးဖုန်းရွာရှိ မြေအောက်ခန်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ခြေလက်အင်္ဂါ အပိုင်းအစများ ရှိနေပြီး မျက်နှာထား ပျက်ယွင်းနေသော ရုပ်အလောင်းများလည်း အများအပြား ရှိနေသည်။
သို့သော် ပြည်သူများ၏ ရုပ်အလောင်းများ အပြင် ဂူမျိုးနွယ်စု၏ ရုပ်အလောင်းများလည်း အများအပြား ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က တစ်ဖက်ရှိ ချန်းကန်း ကို မေးလိုက်သည်။
“ဒီကောင်တွေ အကုန်လုံး အခုလေးတင် သတ်ထားတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
ချန်းကန်း က ခေါင်းညိတ်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ စရောက်တုန်းက ဒီဂူကျင့်ကြံသူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ် ဒါပေမဲ့ အဆိပ်မြူရဲ့ အကာအကွယ် မရှိတော့တဲ့အတွက် သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက အရင်ကထက် အများကြီး ကျဆင်းသွားပြီ အထူးသဖြင့် ပြန်လည် ကောင်းမွန်နိုင်စွမ်းက အရင်ကလို ဘယ်လိုသတ်သတ် မသေတာမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး”
ယခင်က ရှီးဖုန်းရွာ တိုက်ပွဲတွင် ထုံနိုင်ငံရှိ ဂူမျိုးနွယ်စုများအနက် အစွမ်းအထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးသမားများကို စုစည်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။ ကျန်ရှိနေသော ဤဂူကျင့်ကြံသူများ၏ စွမ်းရည်မှာ အများဆုံး အနက်ရောင် ဧကရာဇ် အဆင့်နှင့် ညီမျှမည် ဖြစ်သည်။ အဆိပ်မြူ ဟူသော အကြီးမားဆုံး အားသာချက် ဆုံးရှုံးသွားပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် ဒေသခံ ကျင့်ကြံသူများ၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ချေ။
“အရှင် ဖမ်းမိတာ ရှိလား”
ချန်းကန်း က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒီဂူမျိုးနွယ်စုတွေက တော်တော် မာကြောတယ် တိုက်လို့ မနိုင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်တာပဲ အရှင် ဖမ်းဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ မပေးဘူး”
“နှမြောစရာပဲ”
သက်ပြင်းချပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကြည့်ရာ ထူးခြားမှု မရှိကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“တောက်... တောက်... တောက်...”
လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် အထက်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေသည်ကို ကျန်းပေရန် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် အပေါ်သို့ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဤကြမ်းတမ်းသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ဖူးနေပြီ ဖြစ်သော ကျန်းပေရန် ပင်လျှင် အန်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေး တစ်ခုထဲတွင် လူသား ရုပ်အလောင်းပေါင်းများစွာ ပြွတ်သိပ်နေပြီး သွေးများထဲတွင် ဂူပိုးကောင်များစွာ တိုးဝှေ့ သွားလာနေကြရာ ငရဲပြည် တစ်ခုနှင့် တူနေသည်။
‘ဒီသောက်ကျိုးနည်း ဂူကျင့်ကြံသူတွေ’
လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ပြီး ကျန်းပေရန် ဆက်လက် လျှောက်သွားရာ လမ်းကြောင်းမှ အထွက်တွင် ပျားအုံ တစ်ခုကဲ့သို့ အပေါက်များစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အပေါက် တစ်ခုစီတွင် လူသား တစ်ဦးစီကို အရည် တစ်မျိုးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။
“ဟင့်... ဟင့်...”
ဤဂူကျင့်ကြံသူများသည် မည်သည့် စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်နေသနည်းဟု ကျန်းပေရန် တွေးတောနေစဉ် မလှမ်းမကမ်းမှ ရှိုက်ငိုသံ တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။
ရှိုက်ငိုသံ လာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ပုံစံ အမျိုးသမီး တစ်ဦး လှိုဏ်ဂူ ထောင့်တွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျန်းပေရန်သည် ထိုအမျိုးသမီး နောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားပြီး စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ “မင်္ဂလာပါ”
ရုတ်တရက် နှုတ်ဆက်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူလဲ”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မကြောက်ပါနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်တော့ပါဘူး ကျွန်တော်...”
“သွားစမ်း အကုန်လုံး သွားကြစမ်း မြန်မြန် သွား”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ရူးသွပ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း သူမ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြောင်း ကျန်းပေရန် သိလိုက်သဖြင့် စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ တုယို ရှေးဟောင်း စောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။