မျိုးနွယ်စုသစ်
Vol. 55 Ch. 620
ငြိမ့်ညောင်းသော စောင်းသံ ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ကူလျန်ယွီ နှင့် ချန်းကန်း တို့သည် ကျန်းပေရန် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် စောင်းတီးနေသည်ကို နားမလည်သော်လည်း နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်၍ နားထောင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ချန်းကန်း က သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်းရှိ ပြည်သူများ၏ ကြမ္မာဆိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ အထက်တန်းလွှာ တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် ပြည်သူများ၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ဂရုမစိုက်တတ်သော်လည်း လူသားတစ်ဦး အနေဖြင့်မူ သူ အလွန် ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။
မူလက သူသည် ပျန်ယဲ့လျန် နှင့်အတူ အပြင်ထွက်၍ ဂူမျိုးနွယ်စုများကို အပြတ်ရှင်းရန် စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း ဂူပေါက်မှ အထွက်တွင် ကျန်းပေရန် ရောက်လာသည်နှင့် ဆုံခဲ့သည်။
ဂိုဏ်း၏ အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်များ အနေဖြင့် သူတို့သည် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းပေရန်၏ အရေးပါမှုကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။
ထို့ကြောင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စများကို ဘေးဖယ်ထားကာ ကျန်းပေရန်နှင့်အတူ နေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာပြီး ထိုငရဲပြည်နှင့် တူသော မြင်ကွင်းကို ထပ်မံ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ချန်းကန်း ၏ ဒေါသသည် လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိဘဲ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။
သို့သော် စောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ချန်းကန်း ၏ စိတ်နှလုံးသည် လေပြေလေညင်း တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒေါသများကို လွင့်စင်သွားစေသည်ဟု မဆိုလိုသော်လည်း ဤပြဿနာကို ပိုမို တည်ငြိမ်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ရန် ကူညီပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အနက်ရောင် ဧကရာဇ် တစ်ဦးဖြစ်သော ချန်းကန်း ၏ စိတ်နှလုံးပင် တည်ငြိမ်သွားရာ ထောင့်တွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်ကာ အော်ဟစ် ငိုယိုနေသော ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည်လည်း အနည်းငယ် တည်ငြိမ်လာပြီး ကျန်းပေရန်ကို မော့ကြည့်ရန် သတ္တိ ရှိလာခဲ့သည်။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် စိတ်စွမ်းအားကို စောင်းသံထဲသို့ ထည့်သွင်းကာ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးနှင့် ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“မကြောက်ပါနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်တော့ဘူးနော်”
ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် မနေနိုင်ဘဲ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း အကြောက်တရား အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားပြီးနောက် တုန်ယင်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ရှင်... ရှင်... ရှင်... ရှင်က ဘယ်သူလဲ”
“မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ပါ ဟိုမကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ငါတို့ မောင်းထုတ်လိုက်ပါပြီ”
“မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ” ဆိုသော စကားကို ကြားသောအခါ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် သတ္တိမွေးကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်အားဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ပျံသန်းနေလေ့ရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးများသည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လှိုဏ်ဂူကြီး တစ်ခုလုံး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။
ထိုအချိန်၌ တာ့ဟူ သည် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မကြောက်ပါနဲ့ သူက ငါတို့ကို ကယ်ဖို့ လာတာပါ မင်း သိသမျှ အကုန်လုံးကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ”
ဝိညာဉ်ဖြစ်နေသော တာ့ဟူ ကို မြင်သောအခါ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ စိတ်သည် ပိုမို တည်ငြိမ်သွားလေသည်။
“ကလေးလေး ကျွန်မ ကလေးလေးကို ကယ်ပေးနိုင်မလား”
အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မင်း ကလေး ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ သိလား”
ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။
“ဒီမှာပဲ”
အမျိုးသမီးက ပြောပြီးသည်နှင့် အထက်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ပျားအုံကဲ့သို့သော အပေါက်များကြားတွင် အလျင်အမြန် ရှာဖွေလေသည်။
“ဒီမှာ ကျွန်မ ကလေးလေး ဒီမှာပဲ”
ကျန်းပေရန်သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် တုယို စောင်းကို ချကာ အမျိုးသမီး ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဟူလေး သားလေး နိုးပါဦး ဟူလေး ငါတို့ကို ကယ်မယ့်သူ ရောက်လာပြီ မြန်မြန် နိုးပါတော့ ဟူလေးရဲ့”
အပေါက်ထဲတွင် အသက် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ် အရွယ် ကလေးငယ် တစ်ဦးကို အမည်မသိ အရည် တစ်မျိုးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေပုံ ရသည်။
ကျန်းပေရန်က ထိုအရည်မှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ကြောင်း စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးနေစဉ် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက သူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်မ ကလေးလေးကို ကယ်ပေးပါ သူ အသက်ရှင်နေပါသေးတယ် သေချာပေါက် အသက်ရှင်နေပါသေးတယ် တောင်းပန်ပါတယ် သူ့ကို ကယ်ပေးပါ”
“စိတ်ချပါ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်”
ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် လက်လှမ်းကာ အမည်မသိ အရည် မျက်နှာပြင်ကို ထိကြည့်လိုက်ရာ အလွန် စေးကပ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
လက်ချောင်းဖြင့် အနည်းငယ် ကော်ယူလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ပထမဆုံး နှာခေါင်းဝနား ကပ်၍ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချန်းကန်း နှင့် ကူလျန်ယွီ တို့ အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ လျှာဖြင့် လျက်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ဆရာကျန်း မလုပ်ပါနဲ့”
ကူလျန်ယွီ က အော်ဟစ်ကာ ကျန်းပေရန် အနားသို့ အလျင်အမြန် ပြေးလာသည်။
“ဆရာကျန်း ဒီလို ကိစ္စမျိုး ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ် ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ် မခံပါနဲ့ တကယ်လို့ ဆရာကျန်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားရင် ဘိုးဘေးကြီးက ကျွန်တော့်ကို အသေသတ်မှာ သေချာတယ်”
ကူလျန်ယွီ ၏ အမြင်တွင်... မဟုတ်ဘူး လူတိုင်း သိထားသည်မှာ ဆရာကျန်း၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်သည် လုံးဝ မရှိသလောက် နည်းပါးသည်။ ဂူမျိုးနွယ်စုနှင့် ပတ်သက်သမျှ အရာအားလုံးသည် အလွန် ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ပါဝင်နေသည်။
ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်က ထိုအဝါရောင် အရည်ကို လျက်ကြည့်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ နှလုံးသားပင် ထွက်ကျလာတော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
ကျန်းပေရန် ပြုံးကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“မင်း လျက်ကြည့်ရင်ရော အထဲမှာ ဘာပါလဲ ဆိုတာ သိမှာမို့လို့လား”
“ဒါပေမဲ့ ဆရာကျန်း ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ် မခံသင့်ဘူးလေ ဘယ်လို ပညာရှင်မျိုး လိုအပ်လဲ ကျွန်တော် သွားရှာပေးပါ့မယ်”
“ဘယ်သူ့ အသက်မဆို တန်ဖိုး ရှိတာချည်းပါပဲ စိတ်ချပါ ငါက အသက်ပြင်းပါတယ် မသေပါဘူး”
ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ပေါ်ရှိ ကျန်နေသော အရည်များကို ခါချလိုက်သည်။
မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော်လည်း ဤအရည်များသည် အဆိပ်အတောက် ကင်းစင်ရုံသာမက အာဟာရဓာတ်များစွာ ပါဝင်နေသည်။ ဤပြည်သူများကို ထိုအရည်များထဲတွင် ဖုံးအုပ်ထားခြင်းမှာ မိခင်ဝမ်းဗိုက်ထဲ ထည့်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
‘ဒါမှမဟုတ်... သူတို့က လူသားတွေကို ဂူမျိုးနွယ်စု အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တာလား’
ယခင်က ဂူကျင့်ကြံသူများသည် ယခု ကျင့်ကြံသူများကဲ့သို့ လူသားများ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခု လာရောက် ကျူးကျော်သော ဂူမျိုးနွယ်စုကို ကြည့်လျှင် သူတို့သည် ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် လုံးဝ အံမဝင်တော့ကြောင်း သိသာသည်။
ပထမအချက်မှာ သူတို့သည် အတွင်းအားကို စုပ်ယူနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း အသီးသီးသည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပုံမှန် မဟုတ်တော့ဘဲ ပြောင်းလဲနေကြသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ယခု ဂူမျိုးနွယ်စုသည် လူသားဟူသော အမည်နာမမှ လုံးဝ ခွဲထွက်သွားပြီး မျိုးနွယ်စုသစ် တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အာဟာရရည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားသဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် များစွာ စိုးရိမ်မနေတော့ဘဲ အတွင်းရှိ ကလေးငယ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
စောစောက ကျန်းပေရန် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးစဉ်ကတည်းက ကလေးငယ်တွင် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် နှာခေါင်းဝတွင် အသက်ရှူ မရှူ စမ်းသပ်မနေတော့ဘဲ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးအား တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ကလေး ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး”
ကလေး ဘာမှ မဖြစ်ကြောင်း ကြားသောအခါ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာသည်။ သူမ ကလေး၏ ပါးပြင်ကို နမ်းချင်သော်လည်း ဝိညာဉ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ကလေးကို လုံးဝ ထိတွေ့နိုင်ခြင်း မရှိချေ။
ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက ကျန်းပေရန်အား ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးရှင် ကျွန်မမှာ ဒီလို တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် မရှိဘူး ဆိုတာ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးကို အသက်ရှင်ခွင့်လေး ပေးပါနော်”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထပ်မံ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“သူ အရမ်း လိမ္မာပါတယ် ဘယ်တော့မှ မငိုမယိုဘူး အိမ်အလုပ်တွေလည်း ကူလုပ်ပေးတယ် တစ်ခါတလေ... တစ်ခါတလေကျရင်...”
ပြောရင်း ပြောရင်း ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း တုန်ယင်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကို တင်းကျပ်စွာ အုပ်လိုက်သည်။
“တစ်ခါတလေ သူက ကြက်စာ ကျွေးတာတို့ ကျောနှိပ်ပေးတာတို့ ကူလုပ်ပေးတယ်...”
“စိတ်ချပါ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ကျွန်တော့်ကို ဒူးထောက်စရာ မလိုပါဘူး ခင်ဗျား ဒီမှာ တွေ့ခဲ့ရသမျှ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြရင် ဒါက ကျွန်တော့်ကို အကြီးအကျယ် ကူညီရာ ရောက်တာပါပဲ အဲဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း ဘာမှ ကြွေးမတင်တော့ဘူး”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ကျေးဇူးက အရမ်း ကြီးမားလွန်းပါတယ် မေးခွန်း နည်းနည်း ဖြေရုံနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် လုံလောက်ပါ့မလဲ ကျွန်မ...”
“လုံလောက်တယ်လို့ ပြောရင် လုံလောက်တာပါပဲ ထပါတော့”
ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် တာ့ဟူ ကို မျက်စိပစ်ပြလိုက်ရာ တာ့ဟူ က ချက်ချင်းပင် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးကို တွဲထူပေးလိုက်သည်။
“တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျွန်မတို့ ဟူလေး က တကယ့်ကို လူကောင်း တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့တာပဲ”
စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကျေးဇူးတင်ပြီးနောက် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် သူမ ဖမ်းဆီးခံရသည့် အကြောင်းကို စတင် ပြောပြလေသည်။
“အဲဒီ အမည်းရောင် မြူတွေ ကောင်းကင်ကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကတည်းက ကျွန်မနဲ့ ဟူလေး က အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းနေခဲ့တာ ကလေး အဖေကလည်း ဆုံးသွားပြီ ဆိုတော့ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း အပြင်မထွက်ရဲဘူး ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း အိမ်မှာ စားစရာ ဘာမှ မရှိတော့လို့ ဟူလေး ကို ခေါ်ပြီး စားစရာ ရှာဖို့ အပြင်ထွက်လာခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ အိမ်ပေါက်ဝ ရောက်တာနဲ့ မျက်လုံးနှစ်ဖက် စလုံး မှောင်မိုက်သွားပြီး ပြန်သတိရလာတော့ ဒီလှိုဏ်ဂူထဲ ရောက်နေပြီ”
ဒီနေရာကို ရောက်သောအခါ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ထပ်မံ၍ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး အလွန်အမင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ပြန်လည် အမှတ်ရသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကျန်းပေရန်သည် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ စိတ်ခံစားမှုကို တည်ငြိမ်စေရန် စောင်းကို ဆက်လက် တီးခတ်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့နေသော်လည်း ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် ထိုအချိန်က အခြေအနေကို ကြိုးစား ရှင်းပြလာသည်။
“အဲဒီ... တုန်းက ကျွန်မတို့ ဒီထက် ပိုကြီးတဲ့ လှိုဏ်ဂူ တစ်ခုထဲမှာ ရှိနေတာ အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ကျွန်မတို့ကို ထောင့်တစ်နေရာမှာ စုထားပြီး ထိုင်ခိုင်းတဲ့ အမူအရာ လုပ်ပြတယ်”
‘အမူအရာ လုပ်ပြတယ်’
ထိုစကားလုံးကို ကြားသောအခါ ဂူဘုရင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံစဉ်က ဂူဘုရင်သည် လူသားစကား ပြောဆိုခဲ့ကြောင်း ကျန်းပေရန် သတိရသွားသည်။ ဤအချက်က ဂူမျိုးနွယ်စုသည် ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီးမှ နှင်ထုတ်ခံရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပိုမို သေချာသွားစေသည်။
‘ဒါပေမဲ့ တခြား ဂူမျိုးနွယ်စုတွေက လူစကား မပြောတတ်ဘူး ထင်တယ်...’
မှတ်ဉာဏ်များကို သေချာ ပြန်လည် ရှာဖွေကြည့်သောအခါ အခြား ဂူမျိုးနွယ်စုများ လူစကား ပြောသည်ကို တစ်ခါမျှ မကြားခဲ့ဖူးကြောင်း ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ထူးဆန်းသော အသံများသာ အော်ဟစ်လေ့ ရှိကြသည်။
ဤအချက်က ကျန်းပေရန်ကို အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားစေသည်။
သို့သော် သူတို့ ယခုအချိန်တွင် လူသားပုံစံ မရှိတော့ကြောင်း တွေးကြည့်လျှင် စကားပြောဆိုမှုကို မေ့လျော့သွားခြင်းမှာလည်း ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
“အဲဒီတုန်းက လူအများစုက သူတို့ ပြောတဲ့အတိုင်း ထိုင်လိုက်ကြတယ် ဒါပေမဲ့ လူတချို့က မတ်တတ်ရပ်ပြီး အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဘာကောင်တွေလဲ ဆိုတာ မေးနေကြတယ် ပြီးတော့... ပြီးတော့... သူ သေသွားတယ်... ဂလု... အဲဒီတုန်းက သူ့သွေးတွေ ကျွန်မ ကိုယ်ပေါ်ကို စင်လာတော့ လန့်ပြီး ချက်ချင်း အန်ချလိုက်မိတယ်”
ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။ လက်များသည် ဗိုက်ကို အဆက်မပြတ် ကုတ်ခြစ်နေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားပုံ ရသည်။
“မလောပါနဲ့ ဖြည်းဖြည်း ပြောပါ” ကျန်းပေရန်က ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ အသက်ရှူမှန်အောင် ကြိုးစားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။
“အဲဒီလူတွေ အသတ်ခံရတာကို မြင်တော့ ကျွန်မတို့ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရဲတော့ဘူး အားလုံး မြေကြီးပေါ် ထိုင်ချလိုက်ကြတယ် ပြီးတော့ အဲဒီ ဂူမျိုးနွယ်စုတွေက လူတချို့ကို ရွေးပြီး တခြား လှိုဏ်ဂူ တစ်ခုထဲကို ခေါ်သွားတယ်”
အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက မိမိကိုယ်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပြောသည်။
“အဲဒီနောက်ပိုင်း ညတိုင်း ဘေးခန်းကနေ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အော်သံတွေ ကြားရတယ် ခေါ်သွားခံရတဲ့ လူတွေ ဘာဖြစ်သွားလဲ ကျွန်မ မသိဘူး နောက်ထပ် အလှည့်က ကျွန်မ ဖြစ်မလား ဆိုတာလည်း မသိဘူး ကျွန်မ ဟူလေး ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရုံပဲ တတ်နိုင်တယ် နောက်ဆုံးတော့ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်က လာပြီး ကျွန်မ ပါးစပ်ထဲကို ပိုးကောင် တစ်ကောင် ထည့်ပေးလိုက်တယ်”
“အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ အရမ်း ကြောက်နေခဲ့တာ”
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ အသံ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်သွားသည်။
“ကျွန်မ ဟူလေး ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး သူ့ကို ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေ မစားမိစေချင်ဘူး အဲဒီနောက် မျက်လုံးနှစ်ဖက် မှောင်မိုက်သွားပြီး ဘာမှ မသိတော့ဘူး”
“နောက်တော့ ဟူလေး ရဲ့ ငိုသံကြောင့် ကျွန်မ နိုးလာတယ် သူ့ကို သွားချော့ချင်ပေမယ့် ကျွန်မ လက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သွားပြီး လုံးဝ ထိလို့မရဘူး”
အမျိုးသမီးက ပြောရင်း မျက်ရည်များ ထပ်မံ ကျဆင်းလာသည်။
“အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သေသွားပြီ ဆိုတာ သိလိုက်တယ် ပြီးတော့ အဘွားကျိန်း ပြောပြဖူးတဲ့ တစ္ဆေဝိညာဉ် ဖြစ်သွားပြီ ဆိုတာကိုပေါ့”
“ဟူလေး ရဲ့ ငိုသံကြောင့် မကြာခင်မှာပဲ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင် ရောက်လာတယ် ကျွန်မလည်း အသည်းအသန် သူ့ကို ချော့ပြီး မငိုဖို့ ပြောတယ် ဟူလေး က ကျွန်မ စကားကို ကြားရသလိုပဲ တကယ် မငိုတော့ဘူး မကောင်းဆိုးဝါးလည်း မြင်တော့ ထွက်သွားတယ်”
“အဲဒီနောက်ပိုင်း ကျွန်မ ဟူလေး ဘေးမှာပဲ အမြဲ စောင့်နေခဲ့တယ် ဘေးနားက လူတွေ တဖြည်းဖြည်း နည်းသွားတာကိုလည်း မြင်ခဲ့ရတယ် နောက်ပိုင်း တစ်နေ့ကျတော့ အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက လူတွေ အများကြီး ထပ်ခေါ်လာတယ် တချို့လူတွေကိုတော့ သူတို့ ပါးစပ်က ထွက်လာတဲ့ ကြိုးတွေနဲ့ ချည်ပြီး မျက်နှာကြက်မှာ ဆွဲထားတယ် တချို့ကတော့ ကျွန်မတို့လိုပဲ အဲဒီ ထူးဆန်းတဲ့ ပိုးကောင်တွေကို အတင်းအဓမ္မ စားခိုင်းခံရတယ်”
ကျန်းပေရန်သည် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အတွေ့အကြုံများကို နားထောင်နေစဉ် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကူလျန်ယွီ သည် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လာသည်။
‘ဒီဆရာကျန်းက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလို့ ကြားဖူးပေမယ့် ဒီလို အရေးပေါ် အခြေအနေကြီးမှာ... ရုတ်တရက် ထိုင်ပြီး စောင်းတီးနေတာက ဘာလုပ်မလို့လဲ’
ထိုအချိန်၌ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများကို စီစဉ်ပြီးစီးသွားသော ပျန်ယဲ့လျန် သည် ငြိမ့်ညောင်းသော စောင်းသံကို လိုက်၍ ရောက်ရှိလာသည်။ ကျန်းပေရန် လှိုဏ်ဂူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ကာ စောင်းတီးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်းကန်း ကို ပုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။
‘ဆရာကျန်း ဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ’
“မသိဘူး”
ချန်းကန်း က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီဆရာကျန်းက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလို့ အရင်ကတည်းက ကြားဖူးတယ် ဒါပေမဲ့ ရလဒ်ကတော့ အမြဲတမ်း ကောင်းတယ်တဲ့ ငါတို့ ဒီမှာပဲ စောင့်နေကြတာပေါ့”
‘ဒီကိစ္စကို ငါ တစ်ယောက်တည်း ကြားဖူးတာ မဟုတ်ဘူးပဲ...’
ချန်းကန်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကူလျန်ယွီ သည် မိမိ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန် မနေတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူတို့ သုံးဦး ဘေးချင်းယှဉ်၍ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ဖော်ပြချက်သည် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာသည်။
“အဲဒီနေ့က ကျွန်မတို့ ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ ယောက်ျား တစ်ယောက် ရုတ်တရက် တက်လာတယ် ကျွန်မတို့ ရွာက အရူးကြက်လိုပဲ မြေကြီးပေါ် လဲကျပြီး အဆက်မပြတ် လူးလှိမ့်နေတယ် ဘေးနားက လူတွေ အကုန်လုံး လန့်ပြီး ဘေးကို ရှောင်ကုန်ကြတယ် နောက်တော့ သိပ်မကြာပါဘူး အဲဒီ ယောက်ျားက အသည်းအသန် သွေးတွေ အန်လာတယ် အန်ရင်း အန်ရင်း... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ကလီစာတွေပါ အကုန် အန်ထွက်လာတယ်”
ဤအပိုင်းကို ပြောပြနေစဉ် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“အသံကြားတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ချက်ချင်း ပြေးလာကြတယ် အဲဒီ ယောက်ျားရဲ့ အခြေအနေကို မြင်တော့ သူတို့ အရမ်း ပျော်သွားကြပုံရတယ် ရယ်မောပြီး စကားတွေ ပြောနေကြတယ် ဒါပေမဲ့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အဲဒီ ယောက်ျား လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားတယ် ဒါက အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အရမ်း ဒေါသထွက်သွားစေပုံရတယ် အဲဒီ ယောက်ျားရဲ့ အလောင်းကို ခြေထောက်နဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ကန်ကြောက်ပြီး ထွက်သွားကြတယ်...”
‘စမ်းသပ်မှု ကျရှုံးသွားလို့... ဒေါသထွက်သွားတာလား...’
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ဖော်ပြချက်အရ ဤဂူကျင့်ကြံသူများသည် လူသားများကို ဂူမျိုးနွယ်စု အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သေချာသလောက် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ သာမန် ပြည်သူတွေက ဂူပိုးကောင်ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည် ရှိမှာလဲ...’
“နောက်ပိုင်းတော့ အဲဒီ ယောက်ျားလိုပဲ ရူးသွပ်လာတဲ့ သူတွေ ပိုများလာတယ် နောက်ဆုံးတော့ အကုန်လုံး သေကုန်ကြတယ် ကျွန်မလည်း ဟူလေး ကို သူတို့လို ဖြစ်သွားမလား ဆိုပြီး စိတ်ပူနေတုန်း မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်က ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ဟူလေး ကို ဖမ်းသွားတယ် ကျွန်မ အသက်လုပြီး ဟူလေး ကို ပြန်လုဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် လက်က သူတို့ကို လုံးဝ ထိလို့မရဘူး ဟူလေး ကို ဒီအပေါက်ထဲ ခေါ်သွားတာကို မျက်စိသူငယ်နဲ့ ထိုင်ကြည့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်”
ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်က မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီနောက် သူက ဒီအဝါရောင် အရည်တွေထဲ ရောက်သွားတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒီထဲက ထွက်လာရင် ဟူလေး လည်း အဲဒီလူတွေလို ရူးသွပ်သွားမလားဟင်”
“စိတ်ချပါ မဖြစ်ပါဘူး”
ဂူမျိုးနွယ်စုသည် သာမန် ပြည်သူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ နှိပ်စက်မှုကို ခံနိုင်ရည် မရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားသဖြင့် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသော ဂူပိုးကောင်များမှာ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်များသာ ဖြစ်သည်။
စောစောက ဟူလေး ကို အရည်များထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်စဉ်ကတည်းက ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဂူပိုးကောင်ကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးရှင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးရှင်”
ယခုအချိန်၌ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် ကျန်းပေရန် အပေါ် အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်းပေရန်က သူမ၏ ကလေး ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဟု ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ စိတ်သည် လုံးဝ အေးချမ်းသွားလေသည်။
“အဲဒီနောက်ပိုင်း ခင်ဗျား ကလေး ဘေးမှာပဲ အမြဲ စောင့်နေခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်သည်။
“ခင်ဗျား ပြန်မတွေးချင်မှန်း သိပေမယ့် ခင်ဗျားရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အရမ်း အရေးကြီးလို့ပါ နောက်ပိုင်း ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်သေးလဲ ဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား”
“ရပါတယ် ကျေးဇူးရှင် သိချင်သမျှ ကျွန်မ အကုန် ပြောပြပါ့မယ် နောက်ပိုင်းတော့ လူတွေ ပိုများလာပြီး ဒီအရည်တွေထဲ အထည့်ခံရတယ် အဲဒီနောက်... အဲဒီနောက်...” အမျိုးသမီးက ပြောရင်း ဆံပင်များကို အတင်း ဆွဲဆုပ်လိုက်သည်။
“နောက်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့တာတွေ... ကျွန်မ... ကျွန်မ ဘာလို့ စဉ်းစားလို့ မရတော့တာလဲ... ကျွန်မ...”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် ပိုစဉ်းစားလေ ခေါင်းပိုကိုက်လေ ဖြစ်လာပြီး ညာလက်ဖြင့် နဖူးကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နေလေသည်။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် သူမ ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဖောက်ပြန်နေသော အခြေအနေသို့ မရောက်မီကတည်းက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ပျံသန်းအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားပြီး ယွီ ညီအစ်မ သုံးဦးကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။