လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာငယ်
Vol. 55 Ch. 621
“အာ...”
“ဒါ...”
“ဆရာကျန်း ဘာလုပ်နေတာလဲ”
အကြောင်းရင်း မရှိဘဲ ပေါ်လာသော အမျိုးသမီး ဂီတပညာရှင် သုံးဦးကို ကြည့်ရင်း ဘေးနားမှ ကူလျန်ယွီ တို့ သုံးဦးသည် အလွန်အမင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။
ကျန်းပေရန်ဘက်တွင်မူ ယွီ ညီအစ်မ သုံးဦး၏ အသံယောင် ဖန်တီးခြင်း ပညာရပ်တွင် ပါရမီ ပါမှုအပေါ် အံ့သြနေမိသည်။
သူတို့ သုံးဦးသည် တစ္ဆေဝိညာဉ်များကို လုံးဝ မမြင်နိုင်သော်လည်း သူတို့ တီးခတ်သော တေးသီချင်းက ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ စိတ်အခြေအနေကို သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာစေသည်။
‘တကယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ တန်တဲ့သူတွေပဲ...’
ငြိမ့်ညောင်းသော တေးသံများကြားတွင် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် ဆံပင်များကို အဆက်မပြတ် ဆွဲဆုပ်နေသော လက်များကို တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများလည်း ပြန်လည် လင်းလက်လာသည်။
“ကျေးဇူးရှင် ကျွန်မ မှတ်မိပြီ မှတ်မိပြီ”
ထို့နောက် ကျန်းပေရန် မေးစရာ မလိုဘဲ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက ဆက်ပြောသည်။
“နောက်ပိုင်း အပေါက်တွေထဲက လူတချို့ တွားသွားပြီး ထွက်လာကြတယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပုံစံတွေက အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းသွားပြီ တချို့က မျက်နှာ တစ်ပြင်လုံး မျက်လုံးတွေချည်းပဲ တချို့က အသားတုံးကြီးတွေ ဖြစ်သွားပြီး တချို့ကကျတော့ အရမ်းတုတ်တဲ့ ကြာပွတ်လိုမျိုး အကောင်တွေ ဖြစ်သွားကြတယ်”
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ဖော်ပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဤအဝါရောင် အရည်များသည် ဂူမျိုးနွယ်စု အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် အထောက်အကူပြုသော အာဟာရရည်များ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သေချာသွားသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ဖော်ပြချက်အရ သူတို့သည် ဂူမျိုးနွယ်စု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံ ရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂူမျိုးနွယ်စု အများစု၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်သည် အရုပ်ဆိုးသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့် လူသားပုံစံ ရှိကြသည်။ သို့သော် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး ပြောသော အပေါက်ထဲမှ ထွက်လာသူများမှာမူ လူသားပုံစံ မရှိသော သတ္တဝါများ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဒါဆို... ကျရှုံးသွားတာပဲလား’
ထိုအချိန်၌ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းကို အတင်း ပြန်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုသတ္တဝါများ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရရုံဖြင့်ပင် သူမအား အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့သွားစေပုံ ရသည်။
ကျန်းပေရန်လည်း ဤအချက်ကို သတိထားမိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ရပြီ သူတို့ ပုံစံတွေကို ဆက်ပြောပြနေစရာ မလိုတော့ဘူး သူတို့ကို အဲဒီ မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဘယ်ကို ခေါ်သွားလဲ ဆိုတာပဲ ပြောပြပါ”
“ဟိုဘက်ကို” ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက ကျောက်နံရံ တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။
‘သူတို့ အကုန်လုံးကို အဲဒီ လှိုဏ်ဂူထဲ ခေါ်သွားကြတာ’
‘ဟင်’
ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး လက်ညှိုးထိုးပြသော နေရာကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပေရန်က မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာမှာ... အရင်က အပေါက် တစ်ခု ရှိတာလား”
ဤနေရာသည် နောက်ဆုံး ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း ဖြစ်ပြီး ဤနေရာကို ဖန်တီးရခြင်း ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူသားများကို ဂူမျိုးနွယ်စု အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ဖြစ်သည်ဟု ကျန်းပေရန် ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။
‘ဒါပေမဲ့ အခု ကြည့်ရတာ... ဒီလောက်ပဲ မဟုတ်သေးဘူး ထင်တယ်’
ကျန်းပေရန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဟုတ်တယ် တွန်းလိုက်တာနဲ့ ပွင့်သွားတာပဲ”
ကျန်းပေရန် တုယို စောင်းကို ချပြီး ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး ညွှန်ပြသော နေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျောက်နံရံကို စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်မိသည်။
‘ထင်တဲ့အတိုင်း လျှို့ဝှက်ကမ္ဘာငယ် တစ်ခု ရှိနေတာပဲ’
ကျန်းပေရန် ပြောရင်း စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“မီးကြယ်ရှေ့ဆောင် မကောင်းမှုပယ်ရှား”
“မြောက်အရပ် ကြယ်ခုနစ်ပွင့် စီရင် ဘေးအန္တရာယ်ကင်းစင်”
“နတ်ဘုရားငါးပါး လမ်းပြပေး မြူခိုးတွေခွင်း အရပ်ရှစ်မျက်နှာလင်း”
ကျန်းပေရန် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့်အမျှ လက်ထဲရှိ ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင်သည် အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျား နှစ် အရပ်သို့ ညွှန်ပြနေသည်။
‘နည်းနည်းတော့ ပညာသား ပါတယ်’
ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့များကို ထုတ်ယူကာ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ နေရာယူပြီးသွားသောအခါ ကျန်းပေရန်၏ အမြင်အာရုံထဲရှိ အရာအားလုံးသည် အစက်များနှင့် မျဉ်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကြီးမားသော အစီအရင် တစ်ခုအဖြစ် ယှက်နွယ်သွားသည်။
‘ဒီအစီအရင် တည်ဆောက်ပုံက... ရှီးဖုန်းရွာက အစီအရင်နဲ့ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ထားတာ ဖြစ်ရမယ်’
ရှီးဖုန်းရွာရှိ အစီအရင်သည် ဖြိုခွင်းရန် အလွန် ခက်ခဲသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကူလျန်ချန် တို့ မခံနိုင်တော့မည့် အခြေအနေ ရောက်မှသာ ကျန်းပေရန် ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။
ဤအစီအရင် တည်ဆောက်သူ၏ နည်းစနစ်နှင့် အလေ့အထသည် ကျန်းပေရန် မြင်ဖူးသမျှ အစီအရင် ပညာရှင်များ အားလုံးနှင့် လုံးဝ ကွာခြားပြီး ယခင်က ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းတွင် တွေ့ခဲ့ရသော အစီအရင်နှင့် သဘောတရား တူညီနေသည်။
အလွန် ရှေးကျသော နည်းစနစ် တစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် နည်းစနစ် မည်သို့ပင် ကွဲပြားပါစေ အစီအရင်၏ အဓိက အနှစ်သာရမှာ ပြောင်းလဲမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းကို ရှာတွေ့သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းပေရန်တွင် ဖြိုခွင်းနိုင်မည့် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။
ရုတ်တရက် အလုပ်ရှုပ်သွားသော ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ရင်း ကူလျန်ယွီ တို့ သုံးဦးသည်လည်း အထူးအဆန်း မဖြစ်တော့ပေ။
မမေးနှင့် မေးလျှင် အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ ဟန်ပန်ဟုသာ ဖြေရမည်။
နားမလည်နိုင်လေ ပိုအဆင့်မြင့်လေပင် ဖြစ်၏။
အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် အဆောင်လက်ဖွဲ့များနှင့် မှော်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို နေရာချထားပြီးစီးသွားသည်။ ထို့နောက် “ဖြို” ဟု ညင်သာစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် အပေါက်များ ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်နံရံသည် တံခါးကြီး တစ်ချပ် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
ထိုအစီအရင်၏ အမည်ကို မသိသော်လည်း ၎င်းသည် ပုံရိပ်ယောင် ဖန်တီးခြင်းနှင့် ပုန်းကွယ်ခြင်း အာနိသင် နှစ်ခုကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ထို့ပြင် ပုန်းကွယ်ထားသည်မှာ တံခါး မဟုတ်ဘဲ ဤလှိုဏ်ဂူထဲရှိ ပုံရိပ်ယောင် အာနိသင်ကို ပုန်းကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
နှစ်ထပ် အာမခံချက်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး ပညာရပ် အနည်းငယ် နိမ့်ပါးသူများ ဆိုလျှင် ၎င်း၏ လှည့်စားမှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။
ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော တံခါးကြီးကို ကြည့်ရင်း ကူလျန်ယွီ သည် ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အခြား အနက်ရောင် ဧကရာဇ် နှစ်ဦးမှာမူ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ၏ ဟန်ပန်ကို ထိန်းသိမ်းထားကာ အံ့သြနေမှုကို မပေါ်လွင်စေရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
ကျန်းပေရန် တံခါးကို သွားတွန်းရန် ပြင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပျန်ယဲ့လျန် က အလျင်အမြန် ရှေ့မှ ကာလိုက်ပြီး ပြောသည်။
“ဆရာကျန်း ဒီအခန်းက ဒီလောက် သေချာ ပုန်းကွယ်ထားတာ အထဲမှာ ဂူမျိုးနွယ်စု အကြွင်းအကျန်တွေ ချုံခိုနေနိုင်တယ် ကျွန်တော်တို့ အရင် ဝင်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်”
ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို စီနီယာတို့ နှစ်ယောက်ကိုပဲ အပ်ပါတယ်”
“ကန်းအို မင်း ဆရာကျန်း ကို စောင့်ပေးလိုက် ငါ သွားဖွင့်မယ်”
ပျန်ယဲ့လျန် က ချက်ချင်း ချန်းကန်း ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ချန်းကန်း က ပြန်ဖြေပြီး ကျန်းပေရန် ဘေးတွင် နေရာယူလိုက်သည်။
မိမိ၏ မှော်ကိရိယာ နေလဒြပ်ငါးပါး စကြာဝန်း ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ကာ ပျန်ယဲ့လျန် သည် တံခါးကို အားကုန် တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
“ဝှစ်” “ဝှစ်” “ဝှစ်”
တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းမှ အမည်းရောင် အရိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျန်ယဲ့လျန် ကို အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တိုက်ခိုက်လာကြသည်။
သို့သော် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သော ပျန်ယဲ့လျန် သည် လုံးဝ ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိဘဲ လက်ထဲရှိ နေလဒြပ်ငါးပါး စကြာဝန်း ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ရှေ့တွင် အလွန် အားကောင်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လေဆင်နှာမောင်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ဂူကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို စုပ်ယူသွားလေသည်။
နောက်ဆက်တွဲ တိုက်ပွဲမှာ တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ရရှိမှုသာ ဖြစ်သည်။ အဆိပ်မြူ၏ ပံ့ပိုးမှု မရှိတော့သဖြင့် ထိုဂူကျင့်ကြံသူ လေးဦးစလုံးကို ပျန်ယဲ့လျန် က လျင်မြန်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ စောစောက ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဤဂူကျင့်ကြံသူများသည် အလွန် ခေါင်းမာကြသည်။ ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှု ကျရှုံးသွားသည်ကို မြင်သည်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ကြရာ ခရမ်းရောင် သွေးမြူများ အများအပြား ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ဂူကျင့်ကြံသူ လေးဦးစလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပျန်ယဲ့လျန် က ကျန်းပေရန် ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကျန်း ခဏစောင့်ပါ ကျွန်တော် အထဲကို ထပ်စစ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်”
“ဒုက္ခပေးရတော့မယ်”
ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် ယွီ ညီအစ်မ သုံးဦးကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းတို့လည်း ပျံသန်းအိမ်တော်ထဲ ပြန်သွားကြတော့ ပင်ပန်းသွားပြီ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ကျန်းပေရန်ကို အရိုအသေ ပြုပြီးနောက် ယွီ ညီအစ်မ သုံးဦးသည် ပျံသန်းအိမ်တော်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။
အပြင်မှ ကြည့်လျှင် ဤလှိုဏ်ဂူ၏ အကျယ်အဝန်းမှာ သိပ်မကြီးမားလှပေ။ ထို့ပြင် အပြင်ဘက်ထက် ပိုမို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး ခြေလက်အင်္ဂါ အပိုင်းအစများ မရှိပေ။ သို့သော် ဝိညာဉ် အမျိုးသမီး၏ ဖော်ပြချက်အရ ထိုပြောင်းလဲသွားသော လူသားများ အားလုံးသည် ဤအခန်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ...’
“ဆရာကျန်း ဝင်ခဲ့ပါ”
ထိုအချိန်၌ အတွင်းပိုင်းကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးပြီးသော ပျန်ယဲ့လျန် က အပြင်ထွက်လာပြီး ကျန်းပေရန်ကို ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
ထို့နောက် ချန်းကန်း ၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် ဤလျှို့ဝှက် လှိုဏ်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သော်လည်း ကျန်းပေရန်သည် မည်သည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။ လုံးဝ ဘာမှ မရှိသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤလှိုဏ်ဂူကို ဤမျှ လျှို့ဝှက်စွာ ပုန်းကွယ်ထားခြင်းမှာ ဤမျှ “သာမန်” ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် အလိုအလျောက် ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင်ကို ထုတ်ယူကာ စတင် ရှာဖွေလိုက်ပြန်သည်။
‘ဟင်’
ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင်ပေါ်ရှိ အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်နေသော အပ်ကို ကြည့်ရင်း ဤနေရာ၏ အစီအရင် အမှတ်များမှာလည်း အလွန် ရှုပ်ထွေးနေကြောင်း ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
‘ဒါ တော်တော် ဒုက္ခများပြီပဲ...’
ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး နောက်ဆုံး အကြိမ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ မြင့်မြတ်သော သတ္တဝါလေးပါး နယ်မြေ၏ မြေအောက် လျှို့ဝှက်ခန်းတွင် ဖြစ်ပြီး အလွန် ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသော ပုစ္ဆာမျိုး ဖြစ်သည်။
ရှေ့သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် လှမ်းသွားပြီးနောက် နံရံပေါ်တွင် ဘာလျှို့ဝှက်ချက် ရှိသနည်းဟု လက်ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သွေးသံရဲရဲ ပါးစပ်ကြီး တစ်ခု နံရံပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျန်းပေရန်၏ လက်ကို အားကုန် ကိုက်ချလိုက်သည်။
“စကြာဝဠာ ပြောင်းပြန်လှန်”
ကျန်းပေရန် လက်ကို ပြန်ရုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး ကူလျန်ယွီ ၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပျန်ယဲ့လျန် သည် သူ၏ နေရာတွင် ရောက်ရှိသွားပြီး ထိုသွေးသံရဲရဲ ပါးစပ်ကြီး ရှေ့သို့ ရောက်သွားလေသည်။
“အကန့်အသတ်မဲ့ တုန်ခါမှု”
ပျန်ယဲ့လျန် ၏ လက်ထဲရှိ နေလဒြပ်ငါးပါး စကြာဝန်း ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အားကောင်းသော လေလှိုင်းများက ထိုပါးစပ်ကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။
ပျန်ယဲ့လျန် က ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းပေရန်က အော်လိုက်သည်။
“စီနီယာ ခဏနေဦး သူ့ကို မထိခိုက်စေနဲ့”
ကျန်းပေရန် ထိုသို့ ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ပျန်ယဲ့လျန် သည် ချက်ချင်း လက်တွန့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဘေးသို့ ပြန်ဆုတ်လာသည်။
ပျန်ယဲ့လျန် ပြန်ဆုတ်လာပြီးနောက် နံရံပေါ်ရှိ ပါးစပ်ကြီးသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
‘သြော် ဒီလိုကိုး...’
ဤသို့ဆိုလျှင် ထို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါများ ဘယ်ရောက်သွားသနည်း ဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
‘ဒါပေမဲ့ ဒီပါးစပ်က ဘယ်သူ့ ပါးစပ်လဲ...’
တွေးရင်း ကျန်းပေရန်သည် စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ နံရံကို ဖောက်ထွင်းကာ ထိုပါးစပ်ကြီး၏ ဇစ်မြစ်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသော်လည်း ၎င်း၏ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရပေ။
‘ကြည့်ရတာ အရင်ဆုံး သူ့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် လုပ်ရမယ် ထင်တယ်’
ထို့ကြောင့် ကျန်းပေရန်သည် ပျန်ယဲ့လျန် ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာ ဒုက္ခခံပြီး နံရံရှေ့ ပြန်သွားရပ်ပြီး အဲဒီ ပါးစပ်ကြီးကို ပြန်ခေါ်ပေးပါ ပြီးတော့ လုံးဝ မထိခိုက်စေနဲ့နော်”
စောစောက ပျန်ယဲ့လျန် နှင့် ထိုပါးစပ်ကြီးတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပုံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤပါးစပ်ကြီး၏ တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းရည်မှာ သိပ်မပြင်းထန်လှဘဲ ပျန်ယဲ့လျန် က အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်ကြောင်း သိသာသည်။
“ကောင်းပြီ ငါ့တာဝန် ထားလိုက်”
ပျန်ယဲ့လျန် ပြောပြီးသည်နှင့် နံရံရှေ့သို့ ပြန်လည် နေရာယူလိုက်သည်။ စောစောက အထိနာထားသော ပါးစပ်ကြီးသည် လုံးဝ နောက်ဆုတ်မည့် အရိပ်အယောင် မပြဘဲ ထပ်မံ ပေါ်လာပြီး ပျန်ယဲ့လျန် ကို ကိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။
“ဒေါင်”
ထက်မြက်သော သွားများကို နေလဒြပ်ငါးပါး စကြာဝန်း က အလွယ်တကူ ကာကွယ်လိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုပါးစပ်ကြီး၏ ဇစ်မြစ်ကို လိုက်လံ ရှာဖွေလေသည်။
“ရပါပြီ စီနီယာ ပြန်ဆုတ်လာခဲ့ပါ”
ပျန်ယဲ့လျန် သည် တစ်ချက် လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ကျန်းပေရန် ဘေးသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး နံရံပေါ်ရှိ ပါးစပ်ကြီးလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဆရာကျန်း ဘာများ တွေ့လိုက်လဲ” ပျန်ယဲ့လျန် က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။
“အခုတော့ မသိသေးဘူး ဒါပေမဲ့ မကြာခင် ရှာတွေ့တော့မှာပါ သွားကြစို့”
ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် လှိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။
ပျန်ယဲ့လျန် နှင့် ချန်းကန်း တို့သည် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ကာ မိမိတို့၏ အတွေးများကို မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။
‘မမေးနဲ့ မေးရင် အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဟန်ပန်ပဲ’
ကျန်းပေရန် စောစောက စောင်းတီးကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ကြဲပက်ပြီး ဤလျှို့ဝှက်ခန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပုံက ဤအနက်ရောင် ဧကရာဇ် နှစ်ဦးကို အပြည့်အဝ လေးစားသွားစေပြီ ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် ကျန်းပေရန် ပြောသမျှ အားလုံး မှန်ကန်နေတော့သည်။
ပျားအုံကဲ့သို့သော လှိုဏ်ဂူထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ဟူလေး ကို ပွေ့ချီကာ ကူလျန်ယွီ အား ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကလေးကို မင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ သူ တစ်သက်လုံး ဘေးကင်းအောင် ထားပေးရင် ရပြီ”
ထိုဆရာကျန်းသည် အဘယ်ကြောင့် ယခုမှ ကယ်တင်လာသော ကလေးငယ် အပေါ် ဤမျှ ဂရုစိုက်နေရသနည်းဟု နားမလည်သော်လည်း ကူလျန်ယွီ သည် အများကြီး မမေးတော့ဘဲ ကလေးငယ်ကို ယူကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာကျန်း စိတ်ချပါ ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်”
“ကျေးဇူးရှင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
မိမိ၏ ကလေးငယ် နေရာတကျ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝိညာဉ် အမျိုးသမီးသည် ကျန်းပေရန်ထံ လျှောက်လာပြီး အလေးအနက် ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် စောစောက ပြောပြီးပြီလေ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဘာမှ ကြွေးမတင်တော့ဘူးလို့ ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး”
ပြောပြီးသည်နှင့် လူအားလုံးကို ပျံသန်းအိမ်တော်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
ရှီဖုန်းလန် ကို ဘယ်ဘက်သို့ ပျံသန်းရမည်ကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခါးမှ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား ရုတ်တရက် လှုပ်ခတ်လာသည်။
“ဆရာကျန်း အခြေအနေ အဆင်ပြေရဲ့လား”
ယန်ရှောင်ဘို၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူသည် မိမိ အဆင်ပြေမပြေကို ဂရုစိုက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘယ်အချိန် ပြန်ရောက်မည်ကို မေးမြန်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သိလိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မူလ သတ်မှတ်ထားသော ထွက်ခွာချိန် ရောက်လုနီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား ကို ယူကာ ကျန်းပေရန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အရေးကြီးတဲ့ တွေ့ရှိချက် တစ်ခု ရှိလို့ပါ အားလုံး ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပေးကြပါဦး”
“အရေးကြီးတဲ့ တွေ့ရှိချက်” ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ယန်ရှောင်ဘို သည် ကျန်းပေရန်ကို ထပ်မေးနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အကူအညီ လိုသေးလား”
“မလိုပါဘူး ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်”
“ကောင်းပြီ ဒါဆို သတိထားပါ ငါတို့ စောင့်နေမယ်”
ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား ကို ခါးတွင် ပြန်ချိတ်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ရှီဖုန်းလန် ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း ကနေ ထွက်ပြီး အနောက်မြောက်ဘက်ကို ပျံသန်းပါ”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
ရှီဖုန်းလန် အဖြေပေးပြီးနောက် ပျံသန်းအိမ်တော်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။
ထို့နောက် ကျန်းပေရန်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပျံသန်းအိမ်တော်သည် တောင်တန်းများ ရှိရာ ဒေသတစ်ခုသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ မြေပုံကို ဖွင့်ကာ ကျန်းပေရန်က ရှာဖွေရင်း ဘေးနားရှိ အနက်ရောင် ဧကရာဇ် နှစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲ ဆိုတာ စီနီယာတို့ သိလား”
ချန်းကန်း က မဆိုင်းမတွပင် ဖြေလိုက်သည်။
“လန်ဝူ ချောက်ကမ်းပါး”
‘ဟင်’
လန်ဝူ ချောက်ကမ်းပါး ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းပေရန် ကြောင်အမ်းသွားသည်။
ယွင်ရော့ ပြောပြခဲ့သော ဒုတိယ အရေးကြီး နေရာ မဟုတ်ပါလော။
မျိုးစေ့ကို လန်ဝူ ချောက်ကမ်းပါးတွင် စိုက်ပျိုးထားသည်ဟု သူ ပြောခဲ့သည်ကို ကျန်းပေရန် ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေသည်။ အထူး အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း သိသာသည်။
ယခု ကျန်းပေရန် ဤနေရာသို့ ရောက်လာရခြင်းမှာ စောစောက ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်းရှိ ပါးစပ်ကြီးနှင့် ဆက်သွယ်နေသော နေရာမှာ ဤနေရာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘ကြည့်ရတာ တကယ့် ငါးကြီးကြီး တစ်ကောင်ပဲ’
ထိုပါးစပ်ကြီးနှင့် ဆက်သွယ်နေသော အဆုံးမှတ်သို့ ပျံသန်းအိမ်တော်ကို မောင်းနှင်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် မြေအောက် ဝင်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။
“ဒီနေရာပဲ စီနီယာတို့ ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ ဆင်းခဲ့ကြပါ”
စနစ်ထံမှ မည်သည့် ရွေးချယ်မှုမျှ မပေါ်လာသဖြင့် ကျန်းပေရန်သည် လူသုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
“ဟင် ဆရာကျန်း”
ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကို ကျန်းပေရန် ကြားလိုက်ရပြီး အသံလာရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ဝေယိ သူ့ဘက်သို့ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဒီနေရာကို သူတော်စင် က တာဝန်ယူထားတာကိုး”
စစ်ဝေယိ ကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် တာဝန် ခွဲဝေပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ချက်ချင်း ဒီကို ရောက်လာတာ”
စစ်ဝေယိ ပြောပြီးသည်နှင့် ပျန်ယဲ့လျန် တို့ အနက်ရောင် ဧကရာဇ် နှစ်ဦးကို နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ အားလုံး လူဟောင်းများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်ကို ပြန်ကြည့်သောအခါ ယခုအချိန်၌ စစ်ဝေယိ ၏ စိတ်နှလုံးသည်လည်း ခံစားချက်များစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြိုင်စံရှားသော အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် တပည့်လေး အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရသလော။ ယခုတော့ ကျန်းပေရန်ကို သူ အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့မှုများကို တွေးမိတိုင်း စစ်ဝေယိ ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်နေမိသည်။
ယခင်က ဤလူငယ်၏ နောက်ခံမှာ သေးငယ်မည် မဟုတ်ဟု တွေးမိခဲ့သော်လည်း ထို နောက်ခံမှာ သူ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဤစွမ်းရည်ဖြင့် အနက်ရောင် သူတော်စင် များနှင့် တန်းတူ နေထိုင်နိုင်ပါလျက် မိမိတို့ထံ လာရောက်ကာ အင်အားကြီးသူ အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်နေသလော။
“သူတော်စင် ဒီနေရာမှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု တွေ့သေးလား”
ကျန်းပေရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။
“ဒီနေရာ နေရာတိုင်းက ထူးခြားနေတာချည်းပဲ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အခုထိ ခိုင်လုံတဲ့ တွေ့ရှိချက်တော့ မရသေးဘူး ဒါပေမဲ့ ဆရာကျန်း ရောက်လာပြီ ဆိုတော့ ပြဿနာ အားလုံး အလွယ်တကူ ပြေလည်သွားမှာပါ”
“သူတော်စင် ကျွန်တော့်ကို ပေရန် လို့ပဲ ခေါ်ပါ”
“မခေါ်ရဲပါဘူး မခေါ်ရဲပါဘူး အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီလေ ဆရာကျန်း လို့ပဲ ခေါ်ပါရစေ”
‘ဆက်ဆံရေး တာဝန်ယူရတဲ့သူ ပီပီ မျက်နှာပြောင်းတာ တကယ် မြန်တာပဲ’
‘ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အရင်က မာနကြီးတဲ့ ပုံစံလေးကို ငါ ပိုသဘောကျတယ်’