ဧရာမ အစီအရင်ကြီး
Vol. 55 Ch. 622
စစ်ဝေယိနှင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ဤဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်း နေရာအနှံ့ လိုက်လံ စစ်ဆေးကြည့်လေသည်။
ယခင် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းနှင့် လုံးဝ မတူညီဘဲ ဤမြေအောက်ခန်းတွင် လူသားများကို ဖမ်းဆီးလာသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရဘဲ အလွန် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသည်။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ကျန်းပေရန် တစ်ပတ် ပတ်ကြည့်သော်လည်း ဤနေရာတွင် မည်သည့် ထူးခြားချက်ကိုမျှ မတွေ့ရခြင်းပင်။
‘လျှို့ဝှက်ခန်း ထပ်ရှိနေတာလား’
အရေးကြီးသော သဲလွန်စ နှစ်ခုက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ညွှန်ပြနေသော နေရာတစ်ခုသည် ဤမျှ သာမန် ဖြစ်နေမည်ကို ကျန်းပေရန် လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ပြန်လျှောက်သွားပြီး စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဝီ...”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင် အလယ်ရှိ အပ်သည် ထပ်မံ၍ အရှိန်ပြင်းစွာ လည်ပတ်လာပြန်သည်။
‘တကယ်ကို ပြဿနာ ရှိနေတာပဲ...’
ကျန်းပေရန် ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင်ကို ပြန်သိမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် အပ်သည် [တွေ] အရပ်ကို ညွှန်ပြရင်း ရုတ်တရက် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားသည်။ ချက်ချင်း ပြန်လည် လည်ပတ်သွားသော်လည်း ထိုသို့ ရပ်တန့်သွားခြင်းမှာ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ကြောင်း ကျန်းပေရန် သေချာ သိရှိလိုက်သည်။
‘ချန်း နှင့် မာ... သတ္တုဓာတ်... ဖခင်နှင့် သား...’
ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားရသနည်းဟု ကျန်းပေရန် စဉ်းစားနေစဉ် အပ်သည် ဒုတိယ အကြိမ် ထပ်မံ ရပ်တန့်သွားပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ [ခွန်း] အရပ်ကို ညွှန်ပြနေသည်။
‘ဟင်’
ရှေးဟောင်း ဂူသင်္ချိုင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိပ်တန်း မှော်ကိရိယာ တစ်ခု အနေဖြင့် ဤကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင်သည် သံလိုက်အိမ်မြှောင်များထဲတွင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။ သို့သော် သူသည် ၎င်းကို ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ်သာ အသုံးပြုဖူးသေးသဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပေ။
သို့သော် အိမ်မြှောင်က တတိယအကြိမ် အနေဖြင့် [ရွှန်း] အရပ်ကို ညွှန်ပြကာ ထပ်မံ ရပ်တန့်သွားသောအခါ ကျန်းပေရန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရပ်သည် သူ လာခဲ့သော အရပ် ဖြစ်ပြီး စောစောက ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း ရှိရာဘက်သို့ ညွှန်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဒါဆိုရင်...’
သဲလွန်စ အသစ် ရရှိသွားသော ကျန်းပေရန်သည် ချက်ချင်းပင် စစ်ဝေယိ ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“သူတော်စင် တခြား ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်းတွေ ဘယ်မှာ ရှိလဲ သိလား”
“အဲဒါက...” စစ်ဝေယိ ချက်ချင်း အခက်တွေ့သွားသည်။
“အခုက ရှာဖွေရေး အဆင့်ပဲ ရှိသေးတော့ ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အားလုံးရဲ့ နေရာ အတိအကျကိုတော့ မပြောနိုင်သေးဘူး”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန် ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားကို ယူကာ ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာ ကူလျန်... ဂျူနီယာ မေးစရာ တစ်ခု ရှိလို့ပါ”
မကြာမီပင် ကျောက်စိမ်းပြားထဲမှ ကူလျန်ချန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ပြောလေ”
“အခု ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း စုစုပေါင်း ဘယ်နှခု တွေ့ထားပြီလဲ”
“လောလောဆယ်တော့ ၇ ခု တွေ့ထားတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ထုံနိုင်ငံ၏ မြေပုံကြီးကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ချလိုက်ပြီး ဆက်မေးသည်။
“နေရာ အတိအကျကို ပြောပြလို့ ရမလား”
“ရတယ် ပထမဆုံး တွေ့တာက ရှီးရှင်းထော် မှာ ဒုတိယက ပေါ်ရိ မြို့နယ်... လီဝမ် ရွာ...”
ကူလျန်ချန် ပြောပြသော နေရာအမည်များကို မြေပုံပေါ်တွင် တစ်ခုချင်းစီ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ရင်း ကျန်းပေရန်၏ မျက်လုံးများ ပိုမို လင်းလက်လာသည်။
“နောက်ဆုံး တစ်ခုက ယွီအန်း ရွာ လောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ပဲ တွေ့သေးတယ် ရှာဖွေရေးကို ပိုမြန်အောင် လုပ်ပေးရမလား”
“မလိုပါဘူး ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပါပြီ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ ကူလျန်”
ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားကို ခါးတွင် ပြန်ချိတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် အခြေအနေ အားလုံးကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
မြေပုံပေါ်တွင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသော အခြား ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း ခြောက်ခုစလုံးသည် လန်ဝူ ချောက်ကမ်းပါး၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် တည်ရှိနေပြီး ၎င်းကို အလယ်ဗဟိုတွင် အပြည့်အဝ ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ချီမန်တွန်းကျာ နည်းစနစ်နှင့် ပေါင်းစပ် စဉ်းစားကြည့်ပါက ဤဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း နေရာများသည် ကျပန်း ရွေးချယ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထူးဆန်းသော အစီအရင် ခြောက်ခုနှင့် လုံးဝ ကိုက်ညီနေကြောင်း တွေ့ရသည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် အခြေအနေက ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အစီအရင် တည်ဆောက်သူသည် လန်ဝူ ချောက်ကမ်းပါးကို အစီအရင် အလယ်ဗဟို အဖြစ် ထားရှိကာ ဧရာမ အစီအရင်ကြီး တစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုပါက ဤဧရာမ အစီအရင်ကြီးကို အရင် ဖြိုခွင်းရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဧရာမ အစီအရင်ကြီး တစ်ခုကို မည်သို့ လွယ်ကူစွာ ဖြိုခွင်းနိုင်မည်နည်း။ အလွန် ကြီးမားသော လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကျန်းပေရန် အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် အချိန် ဆက်ဖြုန်းနေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားဖြင့် ထပ်မံ အကြောင်းကြားလိုက်သည်။
“စီနီယာ ကူလျန် ကျွန်တော် အခု လန်ဝူ ချောက်ကမ်းပါးမှာ ရောက်နေပါတယ် ဆရာစစ်ထူ နဲ့ ဆရာရွှယ် တို့ကို ဒီလွှတ်ပေးလို့ ရမလား”
“ကောင်းပြီ” အပို မေးခွန်းများ မမေးဘဲ ကူလျန်ချန်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာခန့် ကြာပြီးနောက် စစ်ထူကျိ နှင့် ရွှယ်ယုံးချင်း တို့သည် အနက်ရောင် ဧကရာဇ် နှစ်ဦး၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ကျန်းပေရန် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ရှေ့တိုး၍ သူတို့ နှစ်ဦးကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန်သည် ကြယ်လေးပွင့် လင်းလက်ခြင်း အိမ်မြှောင်ကို မူလ ပိုင်ရှင်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီး မိမိ တွေ့ရှိထားသည်များကို ပြောပြလိုက်သည်။
“အစီအရင် တည်ဆောက်သူက တကယ်ကို ပညာသား ပါတာပဲ”
စစ်ထူကျိ က မြေပုံကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလို ဧရာမ အစီအရင်ကြီး တွေက ဆရာ့ရဲ့ အားသာချက်ပဲလေ ဒါကြောင့် ဒီအစီအရင်ကြီးကို ဖြိုခွင်းပေးဖို့ ဆရာတို့ နှစ်ယောက်ကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စစ်ထူကျိ က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီလောက် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ အစီအရင်ကြီးကို ဆရာကျန်း က ငါတို့နဲ့ အတူ မလေ့လာတော့ဘူးလား”
“လေ့လာချင်တာပေါ့ ဒါပေမဲ့ ယွမ်မြို့တော် ဘက်မှာ ဖြေရှင်းစရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိနေသေးလို့ ကိုယ်ခွဲလို့ မရဘူး ဖြစ်နေတယ်”
စစ်ထူကျိ က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကျန်း တကယ် ပင်ပန်းနေပြီပဲ စိတ်ချပါ ဒီအစီအရင်ကို ငါ့တာဝန် ထားလိုက်”
“ကောင်းပါပြီ ဆရာစစ်ထူ ရဲ့ ဒီစကားကို ကြားရတာ စိတ်အေးသွားပြီ ဒါဆို ဂျူနီယာ အရင် သွားနှင့်ပါဦးမယ်”
ကျန်းပေရန် ပြောပြီးသည်နှင့် အနက်ရောင် ဧကရာဇ်များကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“လမ်းတလျှောက် လိုက်ပို့ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာတို့ အခု ယွမ်မြို့တော်ကို ပြန်ရတော့မယ် နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”
“နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့”
အနက်ရောင် ဧကရာဇ်များကလည်း ပြိုင်တူ လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။
ပျံသန်းအိမ်တော်ပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် ရှီဖုန်းလန်ကို ပြန်လှည့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန်သည် သူ၏ နောက်တွင် ပျံဝဲနေဆဲ ဖြစ်သော တာ့ဟူ ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အခု ငါ အရမ်း ဝေးတဲ့ နေရာကို သွားရတော့မယ် မင်း ငါ့နောက် လိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား”
“ကျွန်တော် ဘာမှ မကူညီနိုင်ပေမယ့်... ကျေးဇူးရှင် ခေါ်သွားပေးပါ”
“ကောင်းပြီ”
တကယ်တော့ တစ်ခါတရံတွင် ဝိညာဉ်များသည် အလွန် အသုံးဝင်သည်။ ယခုအချိန်အထိ တစ္ဆေ ကျင့်ကြံသူ ကဲ့သို့သော အထူး ကျင့်ကြံသူများသာ သူတို့ကို မြင်နိုင်ပြီး ကျန်သူများမှာ အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့်အထိ အစွမ်းထက်နေလျှင်ပင် သူတို့ကို အနည်းငယ်မျှ အာရုံမခံနိုင်ကြပေ။
ထို့ကြောင့် တာ့ဟူ ကို ဘေးတွင် ခေါ်ထားပြီး ကင်းထောက် အဖြစ် အသုံးပြုခြင်းမှာ အတော်လေး အဆင်ပြေသည်။
ပျံသန်းအိမ်တော်သည် ယွမ်မြို့တော်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး ကျန်းပေရန်သည် အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာတို့... ထွက်ကြစို့”
...
ဝေ့နိုင်ငံ၊ ရှားထျဲ တောင်၊ ချန်ကျီခန်းမ။
“ဆရာမု... လင်ဖုန်းရဲ့ သွေးကြောတွေ ပေါက်ထွက်ကုန်ပြီ”
“အရင်ဆုံး အတွင်းအားနဲ့ ပိတ်ထားလိုက်... စန်းယွမ်... ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်ဆေးလုံး နှစ်လုံး ယူပြီး လင်ဖုန်းကို တိုက်လိုက်”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ဆရာမု... ခွမ်း ကောင်းကင်သူတော်စင် ရဲ့ ညာလက်မောင်းက ပြန်ရှုံ့နေပြန်ပြီ”
“အဘိုးကျူး ကို သွားရှာလိုက် သူက ဒီကိစ္စကို ကုတာ ကျွမ်းကျင်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ အဘိုးကျူး က စောစောက အနောက်မြို့ကို သွားတယ်”
“ကျစ်... သူ့လက်မောင်းထဲကို ပန်းရတနာရေ တစ်ခွက် အရင် ထိုးထည့်ထားလိုက် ငါ အခု လာခဲ့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့”
...
ခမ်းနားထည်ဝါသော ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုထဲတွင် ဆေးပညာရှင် အများအပြားသည် သတိလစ်နေသော အနက်ရောင် သူတော်စင်များကို အသည်းအသန် ကယ်တင်နေကြသည်။
မုခိုင် သည် ရှေ့မှ ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ နားထင်သို့ ငွေအပ် တစ်ချောင်း စိုက်သွင်းလိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခွမ်း ကောင်းကင်သူတော်စင် ၏ ဒဏ်ရာကို သွားရောက် ကုသရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် သည် အမည်းရောင် သွေးများကို ရုတ်တရက် အန်ချလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
မျက်နှာပေါ်သို့ စင်လာသော အမည်းရောင် သွေးများကို မသုတ်နိုင်ဘဲ မုခိုင် သည် အလျင်အမြန် ဓားငယ် တစ်ချောင်း ထုတ်ကာ ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ ရင်ဘတ်ကို ခွဲလိုက်ပြီး အညစ်အကြေး သွေးများကို အများအပြား ဖောက်ထုတ်လိုက်သည်။
“သူတော်စင်... သူတော်စင်... ဝိညာဉ်အသိစိတ်ကို ထိန်းထားပါ အိပ်ပျော်သွားလို့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး သတိထားပါ... သတိထားပါ”
မုခိုင် က ပြောရင်း ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြောအမှတ် အသီးသီးသို့ ရွှေအပ်များဖြင့် အဆက်မပြတ် စိုက်သွင်းနေသည်။ သို့သော် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။ ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ အတွင်းအားများမှာလည်း အဆိပ်မြူ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံရကာ အသက်ကို နှုတ်ယူမည့် အဆိုးရွားဆုံး အဆိပ်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။
မုခိုင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေစဉ် ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ အချို့သည် ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကပ်သွားပြီး တည်ငြိမ်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် လူအိုကြီး တစ်ဦး လျှောက်လာကာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
“တိမ်လွှာလို ပေါ့ပါးစွာ လွင့်မျော... အလင်းရောင်ကို ဆောင်ကြဉ်းပြီး ကြီးမြတ်သော သခင်ကို ကာကွယ်”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှေရောင် အဆောင်လက်ဖွဲ့ ၁၆ ခုစလုံး တစ်ပြိုင်နက် လင်းလက်လာပြီး ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းမှ ပြင်းထန်သော အဆိပ်မြူများကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
“ဆက်ကုပါ... ငါ နည်းနည်း ထပ်တောင့်ခံပေးထားမယ်”
လူအိုကြီးက အော်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... နည်းနည်း ပိုကြာကြာ တောင့်ခံထားပေးနော်”
မုခိုင် ပြောပြီးသည်နှင့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး နှစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“အားလုံး ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြ... မြန်မြန်”
မုခိုင် က ကျောက်အနက်ရောင် သူတော်စင် ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ် လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
တခဏချင်းမှာပင် လူတိုင်း ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။
ထို့နောက် အမြန်ဆုံး သတိပြန်ဝင်လာသူက ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
“ငါတို့က ထုံထျန် တောင်ထိပ် ကို ရောက်နေပြီလေ... ဘယ်ကို ထပ်ဆုတ်ရဦးမှာလဲ”
“ဟွမ်ယွီ ခန်းမဆောင် ကို သွား... မြန်မြန်... မသွားရင် အချိန် မမီတော့ဘူး”
“ဘုန်း” “ဘုန်း”
လူလတ်ပိုင်း စကားပြောနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်၌ ညာလက်မောင်း ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ခံနေသော ခွမ်း ကောင်းကင်သူတော်စင် က မျက်လုံးဖွင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့... ပြန်လာပြီလား”
ဒီနေ့ မနက် ၉ နာရီတွင် ထိုဂူကျင့်ကြံသူများသည် ပုံမှန်အတိုင်း လာရောက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသဖြင့် သူသည် ဤအချိန်လေးအတွင်း ဒဏ်ရာကို လာရောက် ကုသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ညာလက်မောင်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားလျှင်ပင် ရှေ့တန်းတွင် ဆက်လက် ခုခံနေရမည် ဖြစ်သည်။
ယခု ထိုဂူကျင့်ကြံသူများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ခွမ်း ကောင်းကင်သူတော်စင် ၏ မျက်နှာထားသည် တင်းမာသွားလေသည်။
လူလတ်ပိုင်းက ပြန်ဖြေသည်။
“ဟုတ်တယ် ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ရူးသွပ်နေသလိုပဲ ဂိုဏ်းချုပ် တို့ ချက်ချင်း မတားနိုင်လိုက်ဘူး”
“ကံကောင်းမှု ဆိုတာ အမြဲတမ်း ဆက်တိုက် ဖြစ်မလာဘူး ဆိုတာ မှန်တာပဲ”
ခွမ်း ကောင်းကင်သူတော်စင် ပြောပြီးသည်နှင့် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ့ကို ကုသပေးနေသော လူအိုကြီးက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်သူတော်စင်... ခင်ဗျား လက်က...”
“ကုဖို့ အချိန် မရှိတော့ဘူး... ဒီအတိုင်းပဲ သုံးရတော့မှာပေါ့ မင်းတို့ မြန်မြန် သွားကြ ငါ ဒီမှာ စောင့်နေမယ်”
နီးကပ်လာသော ပေါက်ကွဲသံများကို နားထောင်ရင်း ပညာရှင်ကြီး များသည် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လူနာများကို မကာ ဘေးပေါက်မှ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။
...
အခြား ခန်းမဆောင် တစ်ခုထဲတွင် တစ်ကိုယ်လုံး အနီအပိမ့်များ ထွက်နေသော လူအိုကြီး တစ်ဦးသည် အားကုန်သုံး၍ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာကု... ခင်ဗျား ပြောတဲ့ အချိန်အခါ က မရောက်သေးဘူးလား”
လူအိုကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် ကြောင်ဝါလေး တစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီထားသော ကုလျန်ရန် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူတော်စင်ကြီး မလောပါနဲ့... နီးပါပြီ... နီးပါပြီ”
ကုလျန်ရန် ၏ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသော ပုံစံကို ကြည့်ရင်း မိမိသာ ရောဂါ အသည်းအသန် မဖြစ်နေပါက ဝူကျီကျိန်းသည် ခုန်ထကာ သူ့ကို တစ်ချက် ထိုးကြိတ်မိမည်မှာ သေချာသည်။
တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကတည်းက ကုလျန်ရန် သည် ဝေ့နိုင်ငံတွင် ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခု ကျရောက်မည် ဖြစ်သော်လည်း အချိန် အတိအကျကိုမူ မသိရကြောင်း သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။
တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် အကျော်ကြားဆုံး ဗေဒင်ဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်သော ကုလျန်ရန် ၏ စကားကို အနက်ရောင် သူတော်စင် ပင်လျှင် မယုံကြည်ဘဲ မနေရဲပေ။ ထို့ကြောင့် ဝူကျီကျိန်း က ဤကပ်ဘေးကို မည်သို့ ကျော်လွှားရမည်နည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
သို့သော် ကုလျန်ရန်က ဖြေရှင်းလို့ မရဘူးဟု ဖြေကြားခဲ့သည်။
ထိုအဖြေက ဝူကျီကျိန်း ကို အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေသည်။
‘ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး... သေချာပေါက် သေရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား’
“ဒါဆို ငါတို့က လည်ပင်းစင်းခံရုံပဲ ရှိတော့တာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
ကုလျန်ရန် က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဖြေရှင်းလို့ မရဘူး ဆိုတာက ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် နိမ့်ကျလို့ ဝေ့နိုင်ငံ ဒီကပ်ဘေးကနေ ဘယ်လို လွတ်မြောက်မလဲ ဆိုတာကို မတွက်ချက်နိုင်တာပါ ဒါပေမဲ့ သူတော်စင်ကြီး အနေနဲ့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်မှုတွေ သေချာ လုပ်ထားရင်တော့ ဒီကပ်ဘေးထဲမှာ ဝေ့နိုင်ငံကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် အခွင့်အလမ်း ရှိပါသေးတယ်”
“စီနီယာ... သေချာ ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား”
“လူလုပ်နိုင်တာ အကုန်လုပ်... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုကို နာခံ”
ဤစကား ခြောက်ခွန်းနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကုလျန်ရန် က ဗေဒင်တွက်ပေးကာ ကပ်ဘေးကို ကျော်လွှားရန် သော့ချက်မှာ ချန်ကျီခန်းမ တွင် ရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့ပြီးနောက် ဤတစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်း ဝူကျီကျိန်း သည် ရင်းမြစ် အားလုံးကို ချန်ကျီခန်းမ တွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
ချန်ကျီခန်းမ မှ ပညာရှင် များသည်လည်း ဝူကျီကျိန်း ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်ခဲ့ကြသည်။ ဝေ့နိုင်ငံတွင် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ မည်သည့်အခါမျှ မနိမ့်ကျခဲ့သော်လည်း ဤမျှအထိ မြင့်မားနေခြင်းမျိုးကား မရှိခဲ့ဖူးပေ။
သူတို့ ဘာတောင်းတောင်း ဝူကျီကျိန်း က အကုန် ပေးသည်။
သူတို့အပေါ် တောင်းဆိုချက်ကလည်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ ထိုအရာမှာ ချန်ကျီခန်းမ ၏ ခံစစ် စွမ်းရည်ကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ပေးရန် ဖြစ်သည်။
ချန်ကျီခန်းမ တွင် အဆင့်မြင့် ဖောက်သည် အများအပြား ရှိပြီး ဂိုဏ်းများနှင့်လည်း ပွတ်တိုက်မှု မရှိသောကြောင့် ၎င်း၏ လုံခြုံရေးမှာ အတော်လေး မြင့်မားနေပြီး ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဝူကျီကျိန်း ၏ ဤတောင်းဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ ချန်ကျီခန်းမ မှ ပညာရှင် များသည် အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း လိုက်နာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကဲ့သို့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခြင်းက အကျိုးယုတ်စရာ မရှိပေ။ ချန်ကျီခန်းမ သည် ထာဝရ လုံခြုံနေမည်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။
ထို့ကြောင့် ငွေကြေး အထောက်အပံ့ အပြည့်အဝ ရရှိထားသော ချန်ကျီခန်းမ သည် တစ်နှစ်တာ အတွင်း အထပ်ထပ် အခါခါ အားဖြည့် တည်ဆောက်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ချန်ကျီခန်းမ ၏ အစီရင်ခံစာကို ကြားရသောအခါ ဝူကျီကျိန်း သည်လည်း အလွန် ကျေနပ်ခဲ့သည်။
ထိပ်တန်း စက်ယန္တရားများ၊ အစီအရင်များနှင့် အထူး အဆောက်အအုံများ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ယခု ချန်ကျီခန်းမ သည် သံမဏိခံတပ် တစ်ခုသဖွယ် ခိုင်မာနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဝူကျီကျိန်း ကိုယ်တိုင် အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်အုပ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လာရောက် တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် အတော်လေး အချိန်ယူရမည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။
သို့သော် ဤခံစစ် စွမ်းရည် လုံလောက်ပြီလားဟု ကုလျန်ရန် ကို သွားမေးတိုင်း ကုလျန်ရန် ၏ အဖြေမှာ အမြဲတမ်း စကားတစ်ခွန်းတည်းသာ ဖြစ်သည်။
“လူလုပ်နိုင်တာ အကုန်လုပ်... ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုကို နာခံ”
ဤစကားက ဝူကျီကျိန်း ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့စေပြီး ချန်ကျီခန်းမ မှ ပညာရှင် များကို အဆိပ်မြူများ ရောက်ရှိလာသည့် နေ့အထိ အဆက်မပြတ် အားဖြည့် တည်ဆောက်ခိုင်းခဲ့ရသည်။
ထိုမျိုးတုံးမည့် ဘေးအန္တရာယ်ကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဝေ့နိုင်ငံမှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် အပြည့်အဝ ကျရှုံးသွားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထိုအဆိပ်မြူများ အတွင်းတွင် သူတို့သည် လက်ခြေ အချည်ခံထားရပြီး အာရုံငါးပါး ပိတ်ဆို့ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစဉ် ထိုဂူကျင့်ကြံသူများမှာမူ ကျားကို အတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရလဒ်မှာ ထိုဂူကျင့်ကြံသူများ၏ တစ်ဖက်သတ် အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ကုလျန်ရန် ပြောသော “ကပ်ဘေး” ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသောအခါ ဝူကျီကျိန်း သည် အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံးကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူကာ လူအားလုံးကို ချန်ကျီခန်းမ ထဲသို့ ပုန်းအောင်းစေခဲ့သည်။
ချန်ကျီခန်းမ ၏ အထပ်ထပ်သော ခံစစ်များအောက်တွင် အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် အစီအရင်နှင့် စက်ယန္တရား အသီးသီး၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ဂူကျင့်ကြံသူများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အကြိမ်ကြိမ် တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် အဆိပ်မြူများကို မည်သူမျှ မဖြေရှင်းနိုင်သဖြင့် ဝေ့နိုင်ငံမှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် တိုက်ခိုက်လေ အားနည်းလေ ဖြစ်လာပြီး အကူအညီ အမျိုးမျိုး ရရှိထားသော်လည်း လုံးဝ ဆက်လက် မတောင့်ခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်တန်းသို့ ဆုတ်ခွာကာ အနားယူကြရသည်။
အနက်ရောင် သူတော်စင်များ ခံစစ်တွင် မပါဝင်နိုင်တော့သည့် အခြေအနေတွင် ချန်ကျီခန်းမ ၏ အပြင်ဘက် ခံစစ်စည်း သုံးခုစလုံး ကျိုးပေါက်သွားခဲ့ပြီး ဝေ့နိုင်ငံသား အားလုံးကို ထုံထျန် တောင်ထိပ် ဟူသော နောက်ဆုံး ခံတပ်သို့ ဆုတ်ခွာရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။
သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နှင့် စက်ယန္တရားများကို အားကိုး၍ အချိန်ဆွဲထားနိုင်သော ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း ချန်ကျီခန်းမ မှ ပညာ ပညာရှင်ကြီး များသည် ဝိုင်းဝန်း ကြိုးစားကြရာ အဆိပ်မြူ၏ အရှိန်ကို အနည်းငယ် လျော့ကျစေနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့မှသာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း ပြန်လည် ရရှိလာသော ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များက ဆက်လက်၍ ရုန်းကန် ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုကာလအတွင်း ဝူကျီကျိန်း သည် ကုလျန်ရန် ကို အကြိမ်ကြိမ် သွားရောက် တွေ့ဆုံပြီး ချန်ကျီခန်းမ သည် မည်သည့်အချိန်အထိ တောင့်ခံထားနိုင်မှ အလှည့်အပြောင်း ရောက်ရှိလာမည်နည်းဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
သို့သော် ကုလျန်ရန် က သူ့ကို ပေးသော အဖြေမှာ အမြဲတမ်း တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။
“နီးပါပြီ... နီးပါပြီ...”
ယခုအခါ သူတို့သည် လုံးဝ လမ်းဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကုလျန်ရန် က ထိုသို့ပင် ဆက်ပြောနေသဖြင့် ဝူကျီကျိန်းသည် လုံးဝ စိတ်မရှည်တော့ပေ။
သူ့ကို လိမ်ညာသူဟု ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူက ချန်ကျီခန်းမ ကို အားဖြည့်ရန် သတိမပေးခဲ့ပါက သူတို့သည် ထိုဂူကျင့်ကြံသူများ၏ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပြီးလောက်ပြီ။ သူ တကယ် တွက်ချက်တတ်သည်ဟု ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ တွက်ချက်ရရှိသမျှ အရာအားလုံးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ ဖြစ်နေသည်။
“ဟူး”
ဝူကျီကျိန်း သည် သက်ပြင်းရှည် တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ “လူလုပ်နိုင်တာ အကုန်လုပ်” ပြီးပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။ ကျန်ရှိနေသည်များကို ကုလျန်ရန် ပြောသကဲ့သို့သာ လုပ်ဆောင်ရန် ရှိတော့သည်။
‘ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုကို နာခံရုံပေါ့...’
“ဘုန်း... ဘုန်း...”
ထိုအချိန်၌ ခန်းမဆောင်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားရာ ဂူကျင့်ကြံသူများသည် ဤထုံထျန် တောင်ထိပ် ၏ အဓိက နေရာအထိ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဝူကျီကျိန်း သိလိုက်သည်။
“မြောင်”
ထိုအချိန်၌ ဝူကျီကျိန်း ၏ အနောက်ဘက်မှ ကြောင်အော်သံ တစ်သံနှင့်အတူ ကုလျန်ရန် ၏ ရယ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဟဲဟဲ အချိန်အခါ ရောက်လာပြီ”