ရှေ့တန်းမှ ကယ်ဆယ်ရေး
Vol. 55 Ch. 623
“မင်းတို့ အရင် သွားနှင့် ငါ နည်းနည်း ထပ်တောင့်ခံပေးထားမယ်”
ထောင်ပေါင်းများစွာသော သံကြိုးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဂူကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကြီးရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ထားသော အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ထောင် သောက်ကောင်... ဟီးရိုး လာမလုပ်ပြနဲ့ ဒီနေ့...”
“စကားများမနေနဲ့ မြန်မြန်သွား နောက်ချန်ထားခဲ့ဖို့ လူတစ်ယောက် လိုအပ်တယ် ဆိုတာ မင်းတို့ အကုန်လုံး သိသားပဲ”
“ဒါဆိုလည်း ငါပဲ ကျန်ခဲ့သင့်တာပေါ့ မင်းရဲ့ ဒန်တျန်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ အတွင်းအား နည်းနည်းလေးနဲ့ ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ မင်းက...”
“သူ့ကို ခေါ်သွား”
ဂူကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကြီး ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ထောင်ဟော် သည် မီးလောင်နေသော သံကြိုး ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော အတွင်းအား အားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေကာ ထုတ်ဖော်လိုက်သော အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။
အခြား အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် ထောင်ဟော် ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အသက်စွန့်မှုကို အလဟဿ မဖြစ်စေရန် အော်ဟစ် ရုန်းကန်နေသော ထန်ဖုန်ဖေး ကို အတင်း ဆွဲခေါ်ကာ ဟွမ်ယွီ ခန်းမဆောင် ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကြသည်။
အခြား အနက်ရောင် သူတော်စင် များ ဆုတ်ခွာသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသောအခါ ထောင်ဟော် သည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း သံကြိုးများနှင့်အတူ မီးလောင်ကျွမ်းလာလေသည်။
“မီးတောက်နဂါး ချိပ်ပိတ်ခြင်း”
ထောင်ဟော် ၏ ရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ သံကြိုး ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ချက်ချင်းပင် ကွန်ရက် တစ်ခုသဖွယ် ယှက်နွယ်သွားပြီး ဂူကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
“ဟားဟားဟား မင်းတို့ တစ်ကောင်မှ ထွက်ပြေးလို့ မရစေရဘူး အဘိုးကြီးနဲ့ အတူတူ နေခဲ့ကြ”
သို့သော် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောပြီးနောက် ထောင်ဟော် သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ မီးတောက်နဂါး ချိပ်ပိတ်ခြင်း သည် သူ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး သတ်ကွက် ဖြစ်ပြီး ချည်နှောင်နိုင်စွမ်းမှာလည်း ပြိုင်စံရှား ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ရင်ဆိုင်နေရသည်မှာ အစွမ်းထက်သော ဂူကျင့်ကြံသူ အများအပြား ဖြစ်ရာ ယုတ္တိအရဆိုလျှင် သူသည် အလွန် ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှု ဒဏ်ကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူ ခံစားရသော တိုက်ခိုက်မှု ဒဏ်မှာ သူ မျှော်မှန်းထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားလွန်းနေသည်။
အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သော အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ဦး အနေဖြင့် ထောင်ဟော် သည် ‘ငါ ပိုသန်မာလာတာလား’ ဟူသော လွဲမှားသည့် အတွေးမျိုး မဝင်ခဲ့ဘဲ တစ်ခုခု ထူးခြားနေကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိလိုက်သည်။
“အကန့်အသတ်မဲ့ စီးဆင်းမှု အသက်လုအက”
ထက်မြက်သော ဓားရောင်များကြားတွင် ဂျိယွီ သည် ထောင်ဟော် ရှေ့သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။
“ဂျိယွီ”
ထောင်ဟော် က မယုံကြည်နိုင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံမှ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဆုံဖူးကြပြီး အနက်ရောင် သူတော်စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသူတိုင်းသည် တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်ကြရာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မသိသူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။
မီးလောင်ကျွမ်းနေသော ထောင်ဟော် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိတ်စွမ်းအားဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် ဂျိယွီ က ပြောလိုက်သည်။
“မင်း သေတော့မယ်”
ထောင်ဟော် က ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်ပြောသည်။
“မင်းသာ နည်းနည်း စောရောက်လာရင် ငါ ဒီလို လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့”
“စိတ်ချ မင်းကို ကယ်လို့ရသေးတယ် အတွင်းအားတွေကို ပြန်သိမ်းလိုက် ငါ မင်းကို လုံခြုံတဲ့ နေရာ ခေါ်သွားမယ်”
“မရတော့ဘူး ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ အတွင်းအား အကုန်လုံး သုံးလိုက်ပြီ ငါ့ရဲ့ ကလီစာတွေလည်း အဆိပ်မြူကြောင့် ပျက်စီးနေပြီ ငါ့ကို ဒီမှာပဲ ထားခဲ့ပါ ငါ မင်းကို ကူညီပေးမယ်”
သို့သော် ဂျိယွီ သည် သူ့ကို စကားများခွင့် မပေးတော့ဘဲ ခေါင်းကို ဖမ်းဆုပ်ကာ တိမ်လွှာများဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။
“ဟေ့ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ ငါ ပြောနေတယ်လေ ငါ...”
“စိတ်ချပါ ငါတို့ဆီမှာ နတ်ဆေးသမား တစ်ယောက် ပါတယ် မင်းကို သေချာပေါက် ကုပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
“နတ်ဆေးသမား” ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထောင်ဟော် ရယ်မောလိုက်သည်။
“တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံး နတ်ဆေးသမားက ငါတို့ ဝေ့နိုင်ငံမှာ ရှိတာနော် ဒါပေမဲ့ သူတောင် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ”
“ဒါဆိုရင်တော့ တိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံး နတ်ဆေးသမား ဆိုတဲ့ နာမည်က လူစားလဲရတော့မယ် ထင်တယ်”
ပြောပြီးသည်နှင့် ဂျိယွီ သည် ရှေ့မှ ဟွမ်ယွီ ခန်းမဆောင် ဘက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားသော ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် အလျင်အမြန် လိုက်သွားလေသည်။
“ငါ့ကို လွှတ်ကြစမ်း ထောင်ဟော် ကို ဘယ်လိုလုပ် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့လို့ ရမှာလဲ သူ သေသွားလိမ့်မယ်”
အနက်ရောင် သူတော်စင် သုံးဦး၏ အတင်း ဆွဲခေါ်ခြင်းကို ခံနေရသော ထန်ဖုန်ဖေး သည် အော်ဟစ် ရုန်းကန်နေသည်။
“ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အသက်စွန့်မှုကို အလကား မဖြစ်စေရဘူးလေ”
“ပေါက်ကရတွေ သူက ငါ့ညီအစ်ကို ကွ ငါ့ကို လွှတ် သေမယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူ သေမယ်”
“ဟားဟားဟား ငှက်ကြီး မင်းရဲ့ ဒီစကား တစ်ခွန်းနဲ့တင် ဒီနေ့ည ငါ မင်းကို အရက်တိုက်မယ်”
ထန်ဖုန်ဖေး သည် အနက်ရောင် သူတော်စင် သုံးဦး၏ လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အမြီး”
ထန်ဖုန်ဖေး သာမက အခြား အနက်ရောင် သူတော်စင် များပါ မျက်လုံး ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ချန်နေခဲ့သော ထောင်ဟော် သည် သေချာပေါက် သေရမည်ကို သူတို့ အားလုံး သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့၏ အကြားအာရုံသည် အဆိပ်မြူကြောင့် အလွန် ထိခိုက်နေသော်လည်း ဤအသံကိုမူ မှားယွင်းစွာ ကြားမည် မဟုတ်ပေ။
ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များ အားလုံး ကြောင်အမ်းနေစဉ် ဂျိယွီ သည် ထောင်ဟော် ကို ဆွဲခေါ်ကာ သူတို့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
“မင်းတို့မှာ ခုခံဖို့ နေရာ ကျန်သေးလား”
“ဂျိ ဂိုဏ်းချုပ်”
“ဓားသူတော်စင်”
“မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ”
တခဏချင်းမှာပင် အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြပြီး ဂျိယွီ ကို တစ္ဆေတစ်ကောင် မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။
အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အခြား ငါးနိုင်ငံနှင့် ဆက်သွယ်၍ ရန်သူကို ပူးပေါင်း တိုက်ထုတ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသော်လည်း အဆိပ်မြူများကြောင့် ဆက်သွယ်ရေး မှော်ကိရိယာများ အားလုံး အသုံးမဝင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု ထုံနိုင်ငံမှ အနက်ရောင် သူတော်စင် တစ်ဦး ဝေ့နိုင်ငံ၏ နယ်မြေပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အလွန် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေသည်။
“လုံခြုံတဲ့ နေရာရောက်မှ ငါ မင်းတို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြမယ်”
“ကောင်းပြီ”
ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် နီဟွာချင် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ အခု ဆုတ်ခွာဖို့ ပြင်နေတာ... နေဦး အခု နောက်က ဂူကျင့်ကြံသူတွေကို ဘယ်သူ တားနေတာလဲ”
“ဒါပေါ့ ငါတို့ဘက်က လူတွေပေါ့”
“မင်းတို့ ထုံနိုင်ငံက ဒီအဆိပ်မြူတွေကို ဖြေရှင်းလိုက်ပြီလား”
ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံး ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“ဒါကြောင့် လုံခြုံတဲ့ နေရာရောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းပြမယ် လို့ ပြောနေတာ”
ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေသော်လည်း ဂျိယွီ ၏ စကားမှာ အဓိပ္ပာယ် ရှိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူမကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဟွမ်ယွီ ခန်းမဆောင် ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကြသည်။
လမ်းတလျှောက်တွင် သူတို့ မည်သို့ တွေးတွေး နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ခြုံငုံ အင်အားကို ယှဉ်လျှင် ဝေ့နိုင်ငံသည် ထုံနိုင်ငံထက် လုံးဝ မညံ့ပေ။ ထို့ပြင် အထူးပညာရှင် အပိုင်းတွင် ပို၍ပင် သာလွန်သေးသည်။
ထို့ပြင် ချန်ကျီခန်းမ ရှိနေခြင်းကြောင့် နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံ အနက် သူတို့ တစ်နိုင်ငံတည်းသာ ဆက်လက် ခုခံနေနိုင်ပြီး အခြား ငါးနိုင်ငံမှာ ကျဆုံးသွားပြီဟု သူတို့ အားလုံး တညီတညွတ်တည်း ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ယခု ထုံနိုင်ငံသည် ဘာမှ မဖြစ်ရုံသာမက သူတို့ကို လာရောက် ကူညီနိုင်လောက်အောင်ပင် အားလပ်နေသေးသည်။
တကယ့်ကို ကမ္ဘာပျက်မတတ် အံ့သြစရာ ကောင်းလှသည်။
သူတို့ နှစ်နိုင်ငံကြားက ကွာဟချက်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက် ကြီးမားသွားတာလဲ။
အလွန်အမင်း နားမလည်နိုင်မှုများကြားမှပင် ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် ဂျိယွီ ကို ဟွမ်ယွီ ခန်းမဆောင် ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။
“အစီအရင် မြန်မြန် ဖွင့် ငါတို့ ပြန်ရောက်ပြီ”
ရှေ့ဆောင်လာသော နီဟွာချင် က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ကာကွယ်ရေး အစီအရင် ပွင့်သွားသည်နှင့် နီဟွာချင် တို့သည် ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားကြသည်။
“တော်ပါသေးရဲ့ မင်းတို့ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး ထင်နေတာ”
လူအိုကြီး တစ်ဦး က ချက်ချင်း ပြေးထွက်လာပြီး နီဟွာချင် ကို ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ ကြောင်အမ်းသွားသည်။
“ဂျိ ဂိုဏ်းချုပ်... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီရောက်နေတာလဲ”
ထောင်ဟော် ကို ထန်ဖုန်ဖေး ထံ လွှဲပြောင်းပေးရင်း ဂျိယွီ က ပြန်ဖြေသည်။
“မင်းတို့ကို လာကယ်တာ”
“ငါတို့ကို လာကယ်တယ်”
လူအိုကြီး လန့်သွားသည်။
“ဒါဆို ထုံနိုင်ငံက ဒီအဆိပ်မြူတွေကို ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီလား”
“အင်း ငါတို့ဘက်က အဆိပ်မြူတွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဒါကြောင့် မင်းတို့ကို လာကူညီတာ မဟုတ်ရင် နောက်ဆို ရန်ဖြစ်စရာ လူရှာမတွေ့မှာ စိုးလို့”
“တကယ်...”
ခယ်ခိုင် က တကယ် ပြောတာလားဟု မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လူက ကိုယ့်ရှေ့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ထိုအပို စကားများ မေးနေရန် မလိုတော့ကြောင်း တွေးမိလိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ”
“ငါ ရှင်းပြလည်း မင်းတို့ နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး ခဏနေရင် မင်းတို့ကို ပြောပြမယ့်သူ ရောက်လာလိမ့်မယ်”
“ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူက ဒီလောက် စွမ်းဆောင်နိုင်တာလဲ”
“ရောက်လာရင် သိလိမ့်မယ်”
ဂျိယွီ ပြောပြီးသည်နှင့် ယန်ရှောင်ဘို အပါအဝင် ထုံနိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံးသည် ဂျိယွီ ချန်ထားခဲ့သော အမှတ်အသားများကို လိုက်၍ အစီအရင် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ခယ် သရဲအို မင်းရဲ့ အသက်ကယ်ဖခင်ကြီး ရောက်လာပြီ အစီအရင် မြန်မြန် ဖွင့်ပေးလေ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခယ်ခိုင်သည် “မင်းကမှ ငါ့သား” ဟု အရင် ပြန်ဆဲလိုက်ပြီးနောက် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
ယန်ရှောင်ဘို အစီအရင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ခယ်ခိုင် သည် ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို ပြန်ပိတ်ရင်း အနောက်သို့ အဆက်မပြတ် လှမ်းကြည့်နေသည်။
“မကြည့်နဲ့တော့ နောက်ကနေ ယင်လင်ယန် တားထားပေးတယ် အဲဒီ ဂူကျင့်ကြံသူတွေ လာလို့ မရတော့ဘူး”
“ယင် ကောင်းကင်ဘုရင်... သူ တစ်ယောက်တည်းလား” ခယ်ခိုင် က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
“ဂူကျင့်ကြံသူ ဒီလောက်လေးကို တားဖို့ လူအများကြီး လိုလို့လား”
ယန်ရှောင်ဘို ၏ မောက်မာသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ခယ်ခိုင် သည် အမှန်တကယ်ပင် သွားရောက် ထိုးကြိတ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ယခု အခြေအနေတွင် လူမှုရေးအရရော၊ အကျိုးအကြောင်းအရပါ မသင့်တော်ပေ။ လူမှုရေးအရ ကြည့်လျှင် သူတို့သည် မိမိတို့ကို အသက်စွန့်၍ လာကယ်သူများ ဖြစ်ပြီး အကျိုးအကြောင်းအရ ကြည့်လျှင်လည်း ယခု သူ၏ အဆိပ်ဒဏ်ရာမှာ အလွန် ပြင်းထန်နေသဖြင့် အချည်းနှီး သွားအရိုက်ခံစရာ အကြောင်း မရှိပေ။
အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ခယ်ခိုင် သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယန် ဂိုဏ်းချုပ် ရဲ့ ဒီကျေးဇူးကို ဝေ့နိုင်ငံ က ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး”
ယန်ရှောင်ဘို က မိမိ၏ ပြိုင်ဘက်ဟောင်းကို ထပ်မံ နောက်ပြောင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းပေရန် သည် ပျံသန်းအိမ်တော်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး ထန်ဖုန်ဖေး ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“လူကို အရင် ကယ်ရအောင် မင်း ရင်ခွင်ထဲက လူက သိပ်မခံနိုင်တော့ဘူး”
နှုတ်ခမ်းမွေးပင် မပေါက်သေးသော ဤလူငယ်ကို ကြည့်ရင်း ခယ်ခိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ထုံနိုင်ငံ၌ ဤမျှ ဩဇာကြီးမားသော မျိုးဆက်သစ် မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ပြင် သူ မည်မျှပင် ထူးချွန်စေကာမူ လူကြီးများ စကားပြောနေစဉ် ဖြတ်ပြောခြင်းမှာ အလွန် ရိုင်းပျသော အပြုအမူ ဖြစ်သည်။
ယန်ရှောင်ဘို က ထိုလူငယ်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ယန်ရှောင်ဘို က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် ဆရာကျန်း ပြောတာ မှန်တယ် လူကို အရင် ကယ်ရအောင် အတိတ်ကြောင်းတွေကို နောက်မှ ပြန်ပြောကြတာပေါ့”
‘……’
‘ဆရာကျန်း’
ပြိုင်ဘက်ဟောင်း တစ်ဦး အနေဖြင့် ယန်ရှောင်ဘို မည်မျှ မာနကြီးကြောင်း ခယ်ခိုင် ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အမှုန့်ကြိတ်လိုက်လျှင်ပင် သူ၏ ပါးစပ်က မာကြောနေဆဲ ဖြစ်မည်။
သူ့ကို ပါးစပ်မှ “ဆရာ” ဟု ခေါ်ဆိုစေနိုင်သူမှာ အနည်းဆုံး အဆင့်ရှစ် အထက်တွင် ရှိရမည်။
သို့သော် ရှေ့မှ လူငယ်လေးမှာ... အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိသေးပုံရသည်။ အဆင့်ရှစ်... နောက်နေတာလား။
သို့သော် အဖြစ်အပျက်က ရှေ့တွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ မယုံကြည်၍ မရတော့ပေ။
ထုံနိုင်ငံ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်လာနိုင်ခြင်းမှာ ထိုလူငယ်နှင့် ကြီးမားသော ပတ်သက်မှု ရှိနေကြောင်း သူ၏ အာရုံက ပြောပြနေသည်။
ခယ်ခိုင် ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ကျန်းပေရန် တို့သည် အသုံးအဆောင် အပြည့်အစုံ ရှိသော အခန်းတစ်ခန်း အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“သူ့ကို မြေကြီးပေါ် ချထားလိုက်ပါ”
ကျန်းပေရန် က စကြာဝဠာ လက်စွပ်ထဲမှ ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။
ထန်ဖုန်ဖေးက ကြားသောအခါ ကျန်းပေရန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“မင်းက ကုပေးမလို့လား”
“ဟုတ်တယ်”
ထန်ဖုန်ဖေးက ငြင်းပယ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဂျိယွီ က ပြောလိုက်သည်။
“သူက စောစောက ငါ ပြောတဲ့ နတ်ဆေးသမားပဲ မင်း ညီအစ်ကိုကို အသက်ရှင်စေချင်တယ် ဆိုရင် သူ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း မြန်မြန် လုပ်”
ထန်ဖုန်ဖေး သည် အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သေးသော်လည်း သူတို့သည် အဝေးကြီးမှ အန္တရာယ်ခံကာ လာရောက် ကယ်တင်သူများ ဖြစ်သဖြင့် ဤကိစ္စတွင် မိမိတို့ကို လိမ်ညာစရာ အကြောင်း မရှိပေ။
ထို့ပြင် ဤလူငယ်သည် အနက်ရောင် သူတော်စင် များ၏ လေးစားမှုကို ဤမျှ ရရှိထားခြင်းမှာ သေချာပေါက် စွမ်းရည် တစ်ခုခု ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။
“ဒါဆို... အပ်ပါတယ်”
ထန်ဖုန်ဖေး ပြောပြီးသည်နှင့် ထောင်ဟော် ကို မြေကြီးပေါ် ချထားလိုက်သည်။ သို့သော် စိတ်မချသေးသဖြင့် အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင်ကြီး အချို့ကို အလျင်အမြန် သွားရောက် ခေါ်ယူလေသည်။
ယခုအချိန်၌ ထောင်ဟော် ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားများသည် လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ သူ့ကို ချန်ရှီး ဆေးလုံး တိုက်ရိုက် တိုက်ကျွေးပါက ဆေးအာနိသင်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကြိုတင် ပြုပြင်ပေးရန် လိုအပ်သည်။
ကျန်းပေရန်၏ အလွန် ကျွမ်းကျင်သော အပ်စိုက် နည်းစနစ်ကို ကြည့်ရင်း ခယ်ခိုင် က ဘေးနားရှိ ယန်ရှောင်ဘို ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်ကလဲ”
“အဲဒါက အရေးမကြီးဘူး အရေးကြီးတာကို အရင် ပြောရအောင် ငါ့အစီအစဉ်က မင်းတို့ကို အရင်ဆုံး ထုံနိုင်ငံကို ခေါ်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာအောင် စောင့်ဖို့ပဲ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့က တခြား နိုင်ငံ လေးနိုင်ငံမှာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ရှိသေးလား ဆိုတာ သွားရှာရဦးမှာမို့လို့”
“ဒါဆို မင်းတို့ အဆိပ်မြူကို ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ ငါတို့ဆီ ချက်ချင်း လာခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ် တော်တော် သစ္စာရှိတယ် မဟုတ်လား ငါ့ကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်ရင် အများကြီး မလိုပါဘူး မင်းရဲ့ လော့ဖျင် ဓားကို ပေးလိုက်ရုံပဲ”
“မင်း တကယ် သဘောကျရင် ယူသွားလိုက်လေ”
ပြိုင်ဘက်ဟောင်းက တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောဘဲ သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ယန်ရှောင်ဘို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ မင်းလို ခေါင်းမာတဲ့ အဘိုးကြီးက အလျှော့ပေးတတ်တာ ရှားတယ် ငါ လာရကျိုး နပ်သွားပြီ ဒါနဲ့ စောစောက အစီအစဉ်ကို မင်း သဘောတူလား”
“သေချာပေါက် သဘောတူတာပေါ့ အခု အချိန်မှာ မင်းတို့ သဘောအတိုင်းပဲလေ”
“ကောင်းပြီ ဒါဆို မင်း အခုပဲ သွားပြီး မင်းတို့ရဲ့ သူတော်စင်ကြီးကို သတင်းပို့လိုက် သူ အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် ပြင်ထားဖို့ ငါတို့နဲ့ အတူ ထွက်သွားရအောင်”
“ကောင်းပြီ အခုပဲ သွားလိုက်မယ်”
ခယ်ခိုင် ပြောပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။
ခယ်ခိုင် ထွက်သွားပြီး မကြာမီ ထန်ဖုန်ဖေး သည် လူအိုကြီး သုံးဦးကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
“ဆရာကြီးတို့ သုံးယောက် ဒီမှာပါ”
ထန်ဖုန်ဖေး က လူအိုကြီး သုံးဦးကို ထောင်ဟော် ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ လူအိုကြီးသည် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြသော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
‘ဒါ... ဒါက ဘယ်လို အပ်စိုက်နည်းလဲ’
ထောင်ဟော် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် စိုက်ထားသော အမည်း၊ အဖြူ၊ အစိမ်း ရောင်စုံ အပ်များကို ကြည့်ရင်း လူအိုကြီးသည် ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် ညှစ်စား စဉ်းစားသော်လည်း မည်သည့် ဆေးပညာ လမ်းစဉ်၏ အပ်စိုက်နည်း ဖြစ်ကြောင်း မစဉ်းစားနိုင်ပေ။
သို့သော် ထောင်ကောင်းကင်သူတော်စင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အမှန်တကယ် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာနေကြောင်း သူ မြင်တွေ့နေရသည်။
စောစောက လမ်းတွင် ထန်သူတော်စင် ၏ ဖော်ပြချက်အရ ထောင်ကောင်းကင်သူတော်စင် သည် ယခုအချိန်တွင် ဆီခန်းသော မီးအိမ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သာမန် အခြေအနေတွင် ဆိုပါက အသက်ဆက်ရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသော်လည်း ယခုအချိန်၌ ထောင်ကောင်းကင်သူတော်စင် ၏ အဆိပ်သည် ကလီစာများ အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်နေပြီ ဖြစ်ရာ အတွင်းအား ကုန်ခမ်းသွားသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိတော့ဘဲ အဆိပ်မြူ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ခံရမည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် လမ်းတွင် ထောင်ကောင်းကင်သူတော်စင် ကို ကယ်တင်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားပြီး လာရောက်ခြင်းမှာလည်း လူလုပ်နိုင်တာ အကုန်လုပ်ရန် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူ မြင်တွေ့ရသည်မှာ သူ တွေးထင်ထားသည်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ထောင်ကောင်းကင်သူတော်စင် သည် သေလုမျောပါး ဖြစ်မနေဘဲ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာနေသည်။ ဤအရာအားလုံးမှာ ထိုအံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အပ်စိုက်နည်းကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်။
‘ဒီလူငယ်က ဘယ်သူလဲ’
အဆင့်ကိုး ဆေးပညာရှင်ကြီး သုံးဦးစလုံး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထန်ဖုန်ဖေး လည်း အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဂျိယွီ ၏ စကားသည် အနည်းငယ်မျှ ပိုမို ပြောဆိုထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤလူငယ်သည် ဆေးပညာတွင် အမှန်တကယ် မြင့်မားသော စွမ်းရည် ရှိကြောင်း သေချာသည်။
မဟုတ်ပါက ပုံမှန် အခြေအနေတွင်ဆိုလျှင် ထိုဆရာကြီး သုံးဦးသည် “မင်း လူသတ်နေတာလား” ဟု အော်ဟစ်ကာ ထိုလူငယ်ကို တွန်းဖယ်ပစ်မည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် ယခု သူတို့က တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခြင်းသည် ထိုလူငယ်၏ ကုသနည်းမှာ လုံးဝ မှန်ကန်ကြောင်း ပြသနေသည်။
‘ထုံနိုင်ငံမှာ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့သူ ဘယ်အချိန်က ပေါ်လာတာလဲ’
...
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ထောင်ဟော် ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ နောက်ဆုံး ဆေးကပ်ခွာကို ခွာယူလိုက်ပြီး ကျန်းပေရန် က မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့အသက်ကို ကယ်နိုင်ပြီ ကောင်းကောင်း အနားယူလို့ ရမယ့် နေရာတစ်ခု ရှာပေးလိုက်ပါ သူ နိုးလာရင် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်”
သွေးရောင် ပြန်လည် သန်းလာသော ထောင်ဟော် ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ထန်ဖုန်ဖေး သည် ရှေ့သို့ ချက်ချင်း တိုးလာကာ ကျန်းပေရန်ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဒီလူအိုကြီးက ထန်ဖုန်ဖေး ပါ အခုလို အသက်ကယ်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး နောက်နေ့ကျရင် သေချာပေါက် ကျေးဇူးဆပ်ပါ့မယ်”
ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ယန်ရှောင်ဘို ဘေးသို့ ပြန်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ယန်ရှောင်ဘို က ယဉ်ကျေးမှု စကား အနည်းငယ် ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် တံခါး “ဒိုင်း” ခနဲ ပွင့်သွားသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ယန် ဂိုဏ်းချုပ် ကျွန်တော်တို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ အချိန်မရွေး ထွက်လို့ ရပါပြီ”
“ကောင်းပြီ ဒါဆို သွားကြစို့”
အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းပေရန်သည် ရင်းနှီးသော လူတစ်ဦးကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်ရသည်။
သို့သော် ကုလျန်ရန် သည် ကျန်းပေရန်ကို လုံးဝ မမြင်သကဲ့သို့ ကြောင်လေးကိုသာ ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်နေလေသည်။
ထိုအချိန်၌ သူ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူအိုကြီး တစ်ဦး က ပြောလိုက်သည်။
“အဝေးကြီး ကနေ လာပြီး ကယ်တင်ပေးကြတဲ့ အားလုံးကို လူအိုကြီးက ဝေ့နိုင်ငံ ကိုယ်စား ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်”