အုပ်စုခွဲခြင်း
Vol. 55 Ch. 624
ယန်ရှောင်ဘို ၏ စိတ်စွမ်းအားဖြင့် သတင်းပို့ချက်မှတဆင့် မိမိတို့ကို ဝေ့နိုင်ငံ ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုနေသော လူအိုကြီး၏ အဆင့်အတန်းကို ကျန်းပေရန် သိရှိလိုက်ရသည်။
ဝေ့နိုင်ငံ၏ ပထမဆုံး ဂိုဏ်း ဖြစ်သော ထိုက်ချူဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဝူကျီကျိန်း ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကူလျန်ချန် နှင့် တန်းတူ ဖြစ်သည်။
သတင်းပို့ပြီးနောက် ယန်ရှောင်ဘို သည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ ဝူကျီကျိန်း ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“စီနီယာကြီး မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က... အရင်လောက် မသန်မာတော့ဘူး ထင်တယ်”
ယခုအချိန်၌ ဝူကျီကျိန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အစိမ်းနှင့် အပြာရောင် အကွက်များ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး နေရာတော်တော်များများတွင်လည်း ပုပ်ဟပ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ရောဂါ အသည်းအသန် ဖြစ်နေသော ပုံစံ ပေါက်နေသည်။
ယန်ရှောင်ဘို ၏ နောက်ပြောင်မှုကို ကြားသောအခါ ဝူကျီကျိန်း သည် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“အိုပြီလေ အသုံးမကျတော့ဘူး ပိုးကောင်လေးတွေတောင် မနိုင်တော့လို့ ထုန်နိုင်ငံက မိတ်ဆွေတွေကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်”
“စီနီယာကြီး အားနာစရာ မလိုပါဘူး စောစောက အစီအစဉ်ကို ကျွန်တော်...”
“သိတယ်”
ယန်ရှောင်ဘို စကားမဆုံးမီ ဝူကျီကျိန်း က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီခန်းမဆောင်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ သူတွေကို အဘိုးကြီး အကုန် ခေါ်ထားပြီးပြီ အချိန်မရွေး ထွက်လို့ ရပြီ”
“ကောင်းပြီ စီနီယာကြီး အလုပ်လုပ်တာ တကယ်ကို မြန်ဆန် ပြတ်သားတာပဲ ဒါဆိုရင် အချိန်မဆွဲဘဲ အခုပဲ ထွက်ကြတာပေါ့”
“သွားကြစို့”
“သွားကြစို့”
လူတိုင်း လှုပ်ရှားပြီး ဆုတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ကျန်းပေရန် သည် ကုလျန်ရန် ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ မေးချင်သော မေးခွန်းများစွာ ရှိသော်လည်း ထိုဗေဒင်ဆရာ၏ စကားပြောဟန်ကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းပေရန် သည် မမေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ငန်းစဉ်များမှာ အလွန် ချောမွေ့သွားခဲ့သည်။ ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များက လမ်းရှင်းပေးရာ ဂူကျင့်ကြံသူ မည်မျှပင် များပြားစေကာမူ သူတို့၏ လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။
အားလုံး အဆိပ်မြူကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထုံနိုင်ငံ သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ထိုဂူကျင့်ကြံသူများသည် လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ရန် သတ္တိပင် မရှိတော့ပေ။
ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသော နေရောင်ခြည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များ အားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မျက်ရည်ဝဲလာကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကြိမ်ကြိမ် သေလုမျောပါး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့သည် နေရောင်ခြည်ကို ထပ်မံ မြင်တွေ့ခွင့် ရလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“လမ်းပြ” ဖြစ်သော ယန်ရှောင်ဘို သည် ဝူကျီကျိန်း ၏ ပျံသန်းအိမ်တော်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဝေ့နိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များက ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။
“အားလုံးကို ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမှန်တိုင်း ပြောရရင် မင်းတို့သာ မလာရင် ငါတို့ ရက်အနည်းငယ်တောင် တောင့်ခံနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အားလုံး အားနာစရာ မလိုပါဘူး ရန်သူ ကြီးကြီးမားမား လာနေချိန်မှာ ငါတို့ စည်းလုံးဖို့ လိုတယ် ပြင်ပလူတွေ အနိုင်ကျင့်တာ မဖြစ်စေရဘူးလေ”
“ဟုတ်တယ် ယန် ဂိုဏ်းချုပ် ပြောတာ အရမ်း မှန်တယ်”
ထိုအချိန်၌ ဝူကျီကျိန်း က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ယန်ရှောင်ဘို ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အဘိုးကြီး မရှက်မကြောက် တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ ထုံနိုင်ငံက ဂိုဏ်းချုပ်တွေ အားလုံး အဆိပ်မြူ ဒဏ်ကနေ လွတ်ကင်းသွားပြီဆိုတော့ ဖြေဆေး ရထားပြီလား”
“ဒါပေါ့ ဒါ့အပြင် စီနီယာကြီး စိတ်ချပါ ယွမ်မြို့တော်ကို ရောက်တာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို အဆိပ်ဖြေပေးဖို့ ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပါ့မယ်”
“ဒါဆိုရင် အဘိုးကြီး အရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပြီးတော့...”
ဝူကျီကျိန်း က ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ မေးလိုက်သည်။
“ဒီအဆိပ်မြူကို ဘယ်သူ ဖြေရှင်းပေးတာလဲ ဆိုတာ သိပါရစေ အဘိုးကြီး လူကိုယ်တိုင် တွေ့ပြီး ကျေးဇူးတင်ချင်လို့ပါ”
“အဲဒါကတော့...”
ယန်ရှောင်ဘို က ရယ်မောဟန် ပြုကာ ပြန်ဖြေသည်။
“အဲဒီ ဆေးပညာရှင်ကြီး က အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတော့ ငါတောင် သူ့ကို တွေ့ဖို့ မလွယ်ဘူး ပြန်ရောက်ရင် စီနီယာကြီး အတွက် မေးပေးပါ့မယ် သူ အားရင် စီနီယာကြီး ဆီ လာတွေ့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
ဝူကျီကျိန်း ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နေမသာ မထိုင်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူ တွေ့ချင်သူ မည်သူမဆို သူ့ထံသို့ ပြေးလာရမည်သာ ဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ တံခါးပိတ် ခံလိုက်ရသည်။
သို့သော် ယခုလေးတင် သူတို့၏ ကျေးဇူးကို ခံယူထားရသဖြင့် သူ ဒေါသ မထွက်ဝံ့ပေ။
“ကောင်းပြီလေ ဒီလို စွမ်းရည် ရှိတဲ့သူတွေ အလုပ်ရှုပ်တာ ပုံမှန်ပါပဲ”
“နားလည်ပေးတဲ့ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာကြီး”
...
အပြန်အလှန် ယဉ်ကျေးမှု စကားများ ပြောဆိုပြီးနောက် ပျံသန်းအိမ်တော်သည် ယွမ်မြို့တော်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်သွားသည်။ ယန်ရှောင်ဘို နှင့် ဝူကျီကျိန်း တို့၏ ပူးပေါင်း စီစဉ်မှုဖြင့် အဆိပ်သင့်မှု အဆိုးရွားဆုံး အနက်ရောင် သူတော်စင် များကို ဦးစွာ ကုသပေးရန် ပို့ဆောင်လိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နိုင်သေးသော အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ယောက်ရီချန် တို့သည် မူလက ကျန်းပေရန်အတွက် ပြန်လည် ရှင်သန်ရေးတွင် လိုအပ်မည့် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး များကို ကူညီ ဖော်စပ်ရန် သုတေသန ပြုလုပ်နေကြသော်လည်း ယခု ပိုမို အရေးကြီးသော ကိစ္စများ ပေါ်လာသဖြင့် လုပ်လက်စများကို ချထားကာ လူများကို အရင် ကယ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကူလျန်ချန် ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ကုသမှုများကို တစ်ဦးချင်းသာ ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ဘေးတွင် ကြည့်ရှုခွင့် မရှိပေ။
ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကူလျန်ချန် သည် ဂူအဆိပ် ဖြေဆေးကို အရေးကြီးသော အပေးအယူ ပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုနေကြောင်း ကျန်းပေရန် နားလည်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချက်သည်လည်း အပြစ်ဆိုဖွယ် မရှိပေ။ အခြား နိုင်ငံ ငါးနိုင်ငံမှ မည်သည့် ခေါင်းဆောင် မဆို ဤသို့သာ လုပ်ဆောင်မည်မှာ သေချာသည်။
စစ်ဆင်ရေး အကြောင်းကို ကူလျန်ချန် ထံ အစီရင်ခံစဉ် ကျန်းပေရန် သည် ထိုလုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန် ချောမွေ့လွန်းနေသည်ဟု ခံစားမိသည်။
အနက်ရောင် သူတော်စင် များက အဆိပ်မြူကို မကြောက်တော့သောအခါ ဂူကျင့်ကြံသူများသည် သွားနှုတ်ခံထားရသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။
လောလောဆယ်တွင် ဂူကျင့်ကြံသူများ အနေဖြင့် အနက်ရောင် သူတော်စင် များကို ဟန့်တားနိုင်မည့် ပိုမို ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း မရှိကြောင်း ကျန်းပေရန် တွေ့ရှိခဲ့သည်။
“စီနီယာ ကူလျန်”
ထိုအချိန်၌ ကျန်းပေရန် က ကူလျန်ချန် ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာကျန်း ပြောစရာ ရှိရင် တိုက်ရိုက် ပြောပါ”
“ဒီစစ်ဆင်ရေး အရဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်က ဒီထက် ပိုမြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်နိုင်မယ် ထင်တယ်”
“မင်းက အားလုံးကို အုပ်စုခွဲပြီး ကျန်တဲ့ နိုင်ငံ လေးနိုင်ငံကို သွားကယ်ခိုင်းမလို့လား”
“စီနီယာ ကူလျန် တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ”
ကူလျန်ချန် ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် ဖန်တီးထားသော နတ်ဘုရားခြေရာ မှော်ကိရိယာ ရှိနေသရွေ့ အန္တရာယ် တစ်ခုခု ကြုံတွေ့ရလျှင်ပင် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိနိုင်ဟု တွေးမိသဖြင့် ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ မင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ ထောက်ခံတယ်”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ”
ကျန်းပေရန် သည် ယခင်က ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းကို အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးအောင် တွေးခဲ့မိကြောင်း ယခုမှ သတိထားမိသည်။ သူတို့သည် အဆိပ်မြူကို ဖြေရှင်းရန် မလိုသလို ဂူကျင့်ကြံသူများကို အကုန် သတ်ပစ်ရန်လည်း မလိုပေ။ လမ်းကြောင်း တစ်ခု ဖွင့်ကာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ကယ်ထုတ်လာရုံဖြင့် လုံလောက်ပြီ ဖြစ်ရာ လူအင်အားကို ဤမျှ ဖြုန်းတီးနေရန် မလိုအပ်ပေ။
နိုင်ငံ ခြောက်နိုင်ငံမှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အနက်ရောင် သူတော်စင် များကို ကယ်ထုတ်ပြီး ကုသပေးပြီးပါက အဆိပ်မြူထဲတွင် ပိတ်မိနေမည့်သူများမှာ ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်တော့ဘဲ ဂူကျင့်ကြံသူများသာ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
အစည်းအဝေး ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းပေရန် သည် ဤအစီအစဉ် ပြောင်းလဲမှုကို အနက်ရောင် သူတော်စင် များအား လျင်မြန်စွာ ပြောပြလိုက်ရာ အားလုံးက သဘောတူကြောင်း ပြသကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝေ့နိုင်ငံကို ကယ်ဆယ်ရာတွင် အမှန်တကယ် လွယ်ကူခဲ့ပြီး လူအင်အားကို ဤမျှ ဖြုန်းတီးနေရန် မလိုအပ်ကြောင်း သူတို့လည်း သိရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အနက်ရောင် သူတော်စင် အားလုံး သဘောတူပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် အဖွဲ့အတွင်းရှိ အနက်ရောင် သူတော်စင် များကို ချက်ချင်း လေးစု ခွဲကာ စစ်ဆင်ရေး အစီအစဉ်များကို အသီးသီး ရေးဆွဲပေးလိုက်သည်။
တာဝန် အသီးသီး ရရှိပြီးနောက် အနက်ရောင် သူတော်စင် များသည် ပြင်ဆင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြပြီး ယန်ရှောင်ဘို ကမူ ကျန်းပေရန် ဘက် လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခါတော့ ဆရာကျန်း ယွမ်မြို့တော်မှာပဲ နေခဲ့ပြီး ငါတို့ အပြန်ကို စောင့်နေလိုက်ပါ”
ကျန်းပေရန် လည်း ထိုသို့ လုပ်ချင်သော်လည်း ခေတ္တ တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော် စီနီယာယန် နဲ့ အတူတူ ဂျိနိုင်ငံ ကို လိုက်ခဲ့မယ်”
‘ဂျိနိုင်ငံ’
ကျန်းပေရန်၏ အဖြေကို ကြားရသောအခါ ယန်ရှောင်ဘို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ အမြင်တွင် ဆရာကျန်းသည် ပြဿနာများများကို ရှောင်ရှားတတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခု ဝေ့နိုင်ငံ ခရီးစဉ်အရ ဂူကျင့်ကြံသူများ၏ အန္တရာယ်မှာ များစွာ လျော့ကျသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပြီး ဖြစ်ရာ သူသည် ယွမ်မြို့တော်တွင် အေးဆေးစွာ သတင်းစောင့်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူက ဂျိနိုင်ငံသို့ သွားရန် ကိုယ်တိုင် အကြံပြုနေသည်။
သို့သော် ယန်ရှောင်ဘို သည် ခေတ္တမျှသာ သိချင်စိတ် ဖြစ်သွားပြီး ဆက်မတွေးတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဆရာကျန်း၏ စိတ်ကူးကို တစ်ခါမျှ နားမလည်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် ရလဒ်က သေချာပေါက် ကောင်းမွန်မည်ကို သိရှိထားသဖြင့် ဆက်လက် စဉ်းစားမနေတော့ပေ။
“ကောင်းပြီ ဆရာကျန်း ပါလာရင် ငါတို့ ပိုပြီး သက်သာတာပေါ့ ဒါဆို အခုပဲ သွားကြတာပေါ့”
“ခဏလေး စောင့်ဦး ကျွန်တော် ပျံသန်းအိမ်တော်ထဲ သွားပြီး ပစ္စည်း တချို့ ပြင်ဆင်လိုက်ဦးမယ်”
“ကောင်းပြီ ငါတို့ ဒီကနေ စောင့်နေမယ် အဆင်သင့် ဖြစ်ရင် ပြောလိုက်ပါ”
ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပျံသန်းအိမ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။
ပျံသန်းအိမ်တော် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ကျန်းပေရန် သည် ရှဲ့လင်းတန်း ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့ပြီး စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ “မူလခန္ဓာကိုယ် ခေါ်ယူခြင်း” ကို တိုက်ရိုက် ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“ဒီလောက် မြန်မြန် ထပ်ခေါ်တာ သတင်းကောင်း ရှိလို့လား”
ရှဲ့လင်းတန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က မျက်လုံးဖွင့်ကာ ကျန်းပေရန် ကို မေးလိုက်သည်။
“ခဏနေရင် ကယ်ဆယ်ရေး အဖွဲ့ ဂျိနိုင်ငံ ကို ထွက်တော့မယ် ဂျူနီယာက ထျန်ကျွယ် ချောက်ကမ်းပါး ကို ဘယ်လို သွားရမလဲ ဆိုတာ လာမေးတာပါ”
ယခင်က ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ပြောပြချက်အရ ထျန်ကျွယ် ချောက်ကမ်းပါး သည် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခု အတွင်းတွင် တည်ရှိပြီး ထိုလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ရှာဖွေရန် မလွယ်ကူကြောင်း ကျန်းပေရန် သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကြိုတင် သတင်းမေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ဖြေလိုက်သည်။
“ငါတို့က လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပိုင်ရှင်ကို ဝင်ပေါက်နေရာကို တခြားသူတွေဆီ မပြောပြပါဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ် ဆိုတော့... ဒီလို လုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ မင်းတို့ ရောက်လာရင် ငါ လူတွေကို ခေါ်ပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့မယ်”
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ပြဿနာ မရှိပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်... လူတိုင်းက ခင်ဗျား နောက်ကို လိုက်လာချင်ကြပါ့မလား”
“ငါ့ကို ယုံတဲ့သူက လိုက်လာလိမ့်မယ် မယုံတဲ့သူကတော့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဆက်နေခဲ့ကြပေါ့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး တကယ်တော့ ဒီထျန်ကျွယ် ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ နေရတာလည်း မဆိုးပါဘူး ဒါပေမဲ့ ငါက သူများ မျက်နှာ အကဲခတ်ပြီး မနေချင်ဘူး ပြီးတော့ ဂျိနိုင်ငံ အခု ဘယ်လို အခြေအနေ ရောက်နေပြီလဲ ဆိုတာလည်း ကြည့်ချင်သေးတယ် ဒါကြောင့် အပြင်ထွက်ချင်တာ”
“ဂိုဏ်းချုပ် စိတ်ပူနေတဲ့ ကိစ္စများ ရှိလို့လား”
ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် အနေဖြင့် ဂျိနိုင်ငံ မည်မျှ ပျက်စီးသွားသနည်း ဆိုသည်ကို စိတ်ဝင်စားမည်ဟု ကျန်းပေရန် မယုံကြည်ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အုတ်ခဲများသာ ဖြစ်ပြီး ပျက်စီးသွားလျှင်လည်း ပျက်စီးသွားပါစေတော့။
သူမ အပြင်ထွက်ချင်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ စိတ်မချစရာ ကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိနေ၍သာ ဖြစ်မည်။
ကျန်းပေရန် ကို တစ်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းတယ် ဆိုပေမယ့် ငါ့ဂိုဏ်းက တပည့်တွေ အသက်ရှင်နေသေးလား ဆိုတာ သွားကြည့်ချင်သေးတယ် အသက်ရှင်နေသေးရင် ကယ်လို့ရမလားလို့”
ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် စကားပြောနေစဉ် မျက်နှာထား အနည်းငယ် လေးနက်သွားရာ ဤဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန် နည်းပါးကြောင်း သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း သိရှိထားပုံ ရသည်။
“တကယ်လို့ ဂိုဏ်းချုပ် ရဲ့ တပည့်တွေ ကံကောင်းမယ် ဆိုရင် အခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ပါသေးတယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။
“ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ”
‘ကြည့်ရတာ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ထျန်ကျွယ် ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ သိပ် အဆင်မပြေဘူး ထင်တယ်...’
ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ်၏ အခြေအနေကို လုံးဝ မသိရှိသော ပုံစံကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူမသည် ရှဲ့လင်းတန်း ၏ အမြင်မှတဆင့် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း ကို မမြင်ခဲ့ရကြောင်း သိသာသည်။
ထို့ပြင် စောစောက ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် နှင့် စကားပြောနေစဉ် မူလ ခန္ဓာကိုယ် ဘက်တွင် လူရှာနေသဖြင့် ရှဲ့လင်းတန်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ချက်ချင်း ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်များကို ပေါင်းစပ် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလုပ်များစွာ မလုပ်နိုင်ကြောင်း ကျန်းပေရန် တွက်ချက်မိသည်။ မူလ ခန္ဓာကိုယ် အလုပ်များနေချိန်တွင် ကိုယ်ပွားဘက်တွင် ဘာဖြစ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ ဂရုမစိုက်နိုင်ပေ။ မူလ ခန္ဓာကိုယ် အားလပ်နေချိန်မှသာ သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် သည် ထျန်ကျွယ် ချောက်ကမ်းပါး အတွင်းတွင် အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဟု သူ ကောက်ချက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်များကို စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် ဂူပိုးကောင် မြေအောက်ခန်း အတွင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှကို ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် အား ပြောပြလိုက်သည်။
“မင်း ပြောတာက အဲဒီ ဂူကျင့်ကြံသူတွေက အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်တာ မလုပ်ဘဲ လူအများစုကို ဖမ်းပြီး ပိတ်လှောင်ထားတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
ကျန်းပေရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆို အရမ်း ကောင်းတာပေါ့ အခု ငါ ဒီကိစ္စကို တခြားသူတွေကို ပြောပြလိုက်မယ် သူတို့ သိသွားရင် သေချာပေါက် ငါ့နောက်ကနေ အပြင်ထွက်လာကြမှာပဲ”
“ကောင်းပြီ ဒါဆို ဂျူနီယာ ဂျိနိုင်ငံ ရောက်ရင် ဆက်သွယ်လိုက်မယ်”
“ကောင်းပြီ ငါ စောင့်နေမယ်”
စကားပြောပြီးနောက် ရှဲ့လင်းတန်း ၏ မျက်နှာထားသည် မူလ ပုံစံသို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူမသည် နားမလည်နိုင်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ မရှိတော့ဘဲ မသိမသာ နားလည်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထို့ပြင် သိရှိပြီးနောက် သူမ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမအတွက် သခင်လေး ကို ကူညီနိုင်ခြင်းထက် ပိုအရေးကြီးသော အရာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရှဲ့လင်းတန်း ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းပေရန် သည် ပျံသန်းအိမ်တော်မှ ထွက်လာကာ ယန်ရှောင်ဘို ကို လက်ယှက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“စီနီယာယန်... ကျွန်တော်တို့ သွားလို့ ရပါပြီ”
ကျန်းပေရန် ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ရှောင်ဘို အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ဒါဆို သွားကြစို့”
ယန်ရှောင်ဘို ၏ အဖွဲ့တွင် ကျန်းပေရန် အပါအဝင် စုစုပေါင်း ခြောက်ဦး ရှိသည်။ ဝေ့နိုင်ငံ ကယ်ဆယ်ရေး အတွေ့အကြုံ ရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ အားလုံးသည် အများကြီး ပြင်ဆင်မနေတော့ဘဲ ဂျိနိုင်ငံ ဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းသွားကြသည်။
အဆိပ်မြူ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကြိုတင် လေ့လာထားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခြောက်ဦးစလုံး ဂျိနိုင်ငံ ၏ အဓိက မြို့တော် အန်းလင် သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားကြသည်။ ဂျိနိုင်ငံ ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသိကြီးနှင့် ယန်ရှောင်ဘို တို့ကို ဟန်ဆောင်၍ ခေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် နှင့် ချိန်းဆိုထားသော နေရာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းပေရန်၏ အကြံပြုချက်အရ ယန်ရှောင်ဘို သည် အနိမ့်ပျံသန်းမှု နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂူကျင့်ကြံသူများသည် နိုင်ငံ တစ်နိုင်ငံကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဘာတွေ ဆက်လုပ်သနည်း ဆိုသည်ကို ကျန်းပေရန် သိချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထုံနိုင်ငံ ကဲ့သို့ပင် ဂျိနိုင်ငံ ၏ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေခြင်းမျိုး မရှိပေ။ ရွာများနှင့် မြို့များတွင် သက်ရှိများ မရှိတော့သော်လည်း မည်သည့် ပျက်စီးမှုမျှ မရှိဘဲ ကျူးကျော်ခံထားရသည့် ပုံစံ လုံးဝ မပေါက်ပေ။
ထိုအချက်က ဂူမျိုးနွယ်စု ၏ “စစ်စည်းကမ်း တင်းကျပ်မှု” နှင့် ၎င်းတို့၏ အစီအစဉ် အလွန် ပြည့်စုံမှု အပေါ် ကျန်းပေရန် ကို အနည်းငယ် လေးစားသွားစေသည်။
အကယ်၍ အပြောင်းအလဲများ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ပါက ရက်အနည်းငယ် အတွင်း ဂူမျိုးနွယ်စု သည် ရွှမ်နဂါးတိုက်ကြီး တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်နိုင်ပြီး အမှန်တကယ် ဘုရင် တစ်ပါး အဖြစ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာမည်မှာ သေချာသည်။
ထို့နောက် လူသား အားလုံးကို ဂူမျိုးနွယ်စု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပြန်လည် ရှင်သန်ရေးကို အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
အစပိုင်း ပြင်ဆင်မှုများမှ အဆုံးသတ် စီမံကိန်းများအထိ အလွန် စေ့စပ်သေချာစွာ လုပ်ဆောင်ထားသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။
တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း အားနည်းခြင်း ဖြစ်သည်။ အစီအစဉ် တစ်ခုလုံးသည် လူသားများ လုံးဝ ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူး ဆိုသည့် အခြေခံအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး လူသားများ၏ တန်ပြန် တိုက်ခိုက်နိုင်ခြေကို လုံးဝ ထည့်သွင်း စဉ်းစားထားခြင်း မရှိပေ။
‘အဲလိုလည်း မဟုတ်သေးပါဘူး...’
တွေးရင်း ကျန်းပေရန် သည် ညာဘက် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ [ခဏတာ အဆုံးသတ်ခြင်း] ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဂူမျိုးနွယ်စု တွင် အရေးပေါ် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကို မိမိက ချိပ်ပိတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသော ဂူမျိုးနွယ်စု များသည် ခေါင်းဆောင်မဲ့ ဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
အမိန့်ပေးမည့် ဘုရင် မရှိတော့သောအခါ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားပြီး အစုအဝေး တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်သွားခြင်းမှာ သဘာဝကျပေသည်။
အန်းလင် မြို့တော် သို့ ရောက်ခါနီးတွင် အဖွဲ့သည် ပထမဆုံး အကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။ ဂူကျင့်ကြံသူ နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့် ဝိုင်းရံလာသော်လည်း ယန်ရှောင်ဘို တစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် သူတို့ကို အလွယ်တကူ တားဆီးနိုင်ပြီး မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။
ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကျန်းပေရန် သည် ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ကို ထပ်မံ ခေါ်ယူလိုက်ပြီး မိမိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ငါ အခု လူတွေ ခေါ်ပြီး ထွက်လာခဲ့မယ်”
အချိန် အနည်းငယ် အကြာတွင် ယန်ရှောင်ဘိုသည် မိမိတို့ ဘက်သို့ ပြေးလာနေသော အစွမ်းထက်သည့် အရှိန်အဝါ များကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး ၎င်းတို့သည် သေချာပေါက် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။
“ဟိုဘက်မှာ လူတွေ ရှိတယ် မင်းတို့ သွားကြည့်လိုက်ဦး”
ယန်ရှောင်ဘို ပြောပြီးသည်နှင့် လက်ထဲရှိ ရှန်းလင် ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ရာ ဂူကျင့်ကြံသူ နှစ်ဆယ်ကျော်စလုံး တင်းကျပ်စွာ အချည်ခံလိုက်ရပြီး လေထဲတွင် တွဲလောင်း ဖြစ်သွားကြသည်။
ဂူကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် အချိန်လေးတွင် အန်းဟောင်တန် သည် ကျန်ရှိနေသော အနက်ရောင် သူတော်စင် သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာသော ဂျိနိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များထံသို့ ပြေးသွားလေသည်။
“ဝူ သူတော်စင်... ဒီဘက်ကို မြန်မြန် လာခဲ့ပါ ကျွန်တော် လူကြီးမင်းတို့ကို အရင် ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ့မယ်”
အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ဤအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို ဦးဆောင်လာသူမှာ ဂျိနိုင်ငံ ၏ ပထမဆုံး အစွမ်းထက်သူ ဝူရှန်း ဖြစ်ကြောင်း အန်းဟောင်တန် တွေ့ရှိလိုက်သည်။ သူတို့ နှစ်ဦးသည် ယခင်က အကြိမ်ကြိမ် ဆုံတွေ့ဖူးကြပြီး ထိုအချိန်များတွင် ပွတ်တိုက်မှု အချို့လည်း ရှိခဲ့သည်မှာ သေချာသည်။
သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုအရာများကို တွက်ချက်နေရန် အချိန် မဟုတ်တော့ပေ။ အများအကျိုးကို ရှေးရှု၍ လူကို အရင် ကယ်တင်ရမည် ဖြစ်သည်။
ဝူရှန်း သည် အန်းဟောင်တန် ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်က ကိစ္စရပ်များ အားလုံးကို ဝူရှန် ဂိုဏ်းချုပ် ပြောပြချက် အရသာ သိရှိထားခဲ့ပြီး ယခု ထုံနိုင်ငံ အနက်ရောင် သူတော်စင် များက အဝေးကြီးမှ လာရောက် ကယ်တင်သည်ကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် မယုံနိုင်သေးသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်း ဂိုဏ်းချုပ် အားလုံးကိုပဲ အပ်ပါတယ်ဗျာ”