ပိုင်နိုယီ နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

စွေ့ရှစ်ရင် ၏ ဆက်သွယ်ပေးမှုကြောင့် ပိုင်နိုယီက ထန်ထျန်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့သည်။

တွေ့ဆုံမည့် အချိန်ကို မနက်ဖြန်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ပြီး နေရာမှာမူ ဝမ်ပေါင်ရေကန် ကျားရှီခန်းမ ၏ အနောက်ပန်းခြံပင် ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ ပုံမှန် စီစဉ်မှုမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် စွေ့ရှစ်ရင် က ဆက်သွယ်မှု ချ ပြီးနောက် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွား၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်သည်။

စွေ့ရှစ်ရင် က ခေါင်းခါပြကာ "ဘာလို့လဲတော့ မသိဘူး၊ သူမ တစ်ခုခု မှားနေသလို ကျွန်တော် ခံစားရတယ်။ "

"အရင်တုန်းကဆိုရင် ခင်ဗျားလို ဖောက်သည်ကြီးမျိုးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရင် သူမ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေမှာပဲ၊ ချက်ချင်းတောင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆွေးနွေးချင်နေမှာ။"

" ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခေါက်ကျတော့... "

"အတော်လေး အေးစက်နေသလိုပဲ ဒါက သူမရဲ့ ပုံမှန် စရိုက်နဲ့ လုံးဝ မတူဘူး"

ထန်ထျန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်နေမိ၏။

ယခင်က ပိုင်နိုယီ သည် သူ့အပေါ် တက်တက်ကြွကြွ ရှိခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသည်။

ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။

သူလည်း အဖြေရှာမရပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းခါပြီး ပြုံးလိုက်ကာ "ဖြစ်နိုင်တာက သူမ အခုတလော စိတ်မကြည်တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ "

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အခုလည်း သဘောတူထားတာပဲလေ။"

" ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မနက်ဖြန်ကျရင် သိရမှာပါ"

စွေ့ရှစ်ရင် က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်၏။

......

နောက်တစ်နေ့

မနက်စာ စားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ကျားရှီခန်းမ သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကုရှောင်းရွှယ် မှာမူ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံ ရပြီး မနေ့က လမ်းလျှောက်ရင်း ချော်လဲရာမှ ထိပ်တန်း အင်မော်တယ် ပစ္စည်းတစ်ခု ကောက်ရခဲ့ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေ၏။

ထန်ထျန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကောင်မလေးမှာ သူ မသိလိုက်ဘဲ ဆန်းကြယ် အင်မော်တယ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တကယ်ကို မြန်လွန်းလှပေသည်။

သူမက မူလကပင် ထူးခြားသူ ဖြစ်သလို အခု ကံကြမ္မာ၏ သားတော် အဖြစ်ပါ အားဖြည့်ပေးထားခြင်းကြောင့် တကယ်ပင် သူ့ထက် ကျော်လွန်သွားနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။

ထန်ထျန်းက ကျားရှီခန်းမ မှ ပြန်လာလျှင် ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူမကို ကျော်တက်နိုင်အောင် ကြိုးစားမည်ဟု စိတ်ပိုင်းဖြတ်လိုက်၏။

"အလုပ်နဲ့ အနားယူတာကို မျှတအောင် လုပ်နော်၊ ပုံမှန် အနားယူဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦး"

ကုရှောင်းရွှယ် ကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် လှည့်ဖြားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက ချင်းရွှီခြံဝင်း မှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်း သူက ကျားရှီခန်းမ တည်ရှိရာ လမ်းကလေးသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

မြေပြင်သို့ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မှတ်မိသွားသည်။

"ဟော... ဟိုမှာ ထန်ထျန်း မဟုတ်လား"

"အမလေး... ဒီလောက် ငယ်ရွယ် တာလား"

"ဒါပေါ့၊ သူက ဒီနှစ်မှ ထျန်းဖူနန်းတော် ကို ရောက်လာတဲ့ အပြင်က ပါရမီရှင်လေ၊ အသက်က ၂၀ တောင် မပြည့်သေးဘူးလို့ ကြားတယ်"

"တကယ်ကို လူငယ်လူရည်ချွန်ပဲ"

"ငါ အသက် ၂၀ တုန်းကတော့ ချောချောလှလှ မိန်းကလေးတွေ နောက်ကိုပဲ လိုက်နေတာ၊ သူ့ကို ကြည့်ပါဦး... အခုဆိုရင် အရှိန်အဝါကြီးမားတဲ့ လူကြီးလူကောင်း ဖြစ်နေပြီ၊ ကျစ်..."

"နှိုင်းယှဉ်လို့တောင် မရပါဘူးကွာ"

လူများက တအံ့တဩ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှေ့တိုးကာ စကားလာပြောရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

အဝေးကနေသာ ကြည့်ပြီး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးနေကြ၏။

"ငါက လူကြီးလူကောင်း ဖြစ်နေပြီလား"

ထန်ထျန်းလည်း သူတို့၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်မိသည်။

ကောင်းပြီလေ၊ အရှင်ချီ ၏ ပံ့ပိုးမှု ရှိနေသဖြင့် "လူကြီးလူကောင်း" ဆိုသည့် စကားနှင့်တော့ အမှန်ပင် ထိုက်တန်နေပေပြီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမှ လာမနှောင့်ယှက်တော့ သူလည်း အေးအေးဆေးဆေး ရှိလှပေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်လာရင်း ထန်ထျန်းက ကျားရှီခန်းမ ကို ဖြတ်ကျော်ကာ အနောက်ပန်းခြံသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်နိုယီ နှင့် ချိန်းဆိုထားသည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ဤနေရာမှာ သပ်ရပ်လှပသော နားနေဆောင်လေး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး အပြင်ဘက်တွင် အချက်အလက် လုံခြုံစေမည့် အစီအရင်များ ရှိပေသည်။

လျှို့ဝှက်ကိစ္စများကို ဆွေးနွေးရန်အတွက် အလွန် သင့်တော်လှပေသည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ထူထဲသော ဆံနွယ်အမည်းရောင်နှင့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး နားနေဆောင်တွင် ထိုင်နေသည်ကို ထန်ထျန်း အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရ၏။

သူမမှာ ရှန်းဝူခန်းမ ခန်းမသခင်၊ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ၏ တာဝန်ခံ ပိုင်နိုယီ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထန်ထျန်း လျှောက်သွားလိုက်၏။

"ခန်းမသခင်ပိုင်"

သူက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ပိုင်နိုယီ လည်း ထန်ထျန်း ရောက်လာသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ကာ "သခင်လေးထန်"

"မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"

ထန်ထျန်းက ပုခုံးတွန့်ကာ "အဆင်ပြေပါတယ်"

" ခြောက်လလောက်ပဲ ရှိသေးတာပါ"

ကျင့်ကြံသူများ အတွက်မူ ခြောက်လ ဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် မကြာလှပေ။

"ထိုင်ပါ"

ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦးက နားနေဆောင်အတွင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။

ထန်ထျန်းက ကုလားထိုင် နောက်မှီကို မှီကာ သက်သောင့်သက်သာ နေသော်လည်း ပိုင်နိုယီ မှာမူ အိန္ဒြေရှိလှပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးလေးတစ်ခု အမြဲ ရှိနေပေသည်။

ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ထန်ထျန်းက စကားစပြောလိုက်၏။ "ကျွန်တော် လာတာကို ခန်းမသခင်ပိုင် က သိပ်ပြီး ကြိုဆိုပုံ မရဘူးလို့ ဘာလို့ ခံစားနေရတာလဲ မသိဘူး"

မနေ့က သူတို့ မတွေ့ရသေးသဖြင့် ဤခံစားချက်က သိပ်မသိသာသော်လည်း ယနေ့ တွေ့ဆုံသည့်အခါတွင်မူ ပိုင်နိုယီ က သူထင်ထားသလောက် ဤပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို မျှော်လင့်မနေကြောင်း သိသာလှပေသည်။

တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထန်ထျန်း၏ မေးခွန်းကို ပိုင်နိုယီ က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးပြကာ "ဘယ်ကသာ... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါပေမဲ့... သခင်လေးထန် နဲ့ နောက်ဆုံးတွေ့ခဲ့တာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် အခု သခင်လေးရဲ့ စွမ်းအားရော၊ အဆင့်အတန်းပါ ပြောင်းလဲမှုတွေက အရမ်း များလွန်းနေတယ်။"

"ကျွန်မက ဒီအမှန်တရားကို အပြည့်အဝ လက်မခံနိုင်သေးလို့ပါ"

ထန်ထျန်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်၏။

ဤအကြောင်းပြချက်က တကယ်ကို လှည့်စားလွန်းလှပေသည်။

သူ၏ အမည်နှင့် အကြောင်းအရာများမှာ ထျန်းဖူနန်းတော် ထဲတွင် တစ်ခါမှ မပြတ်တောက်ခဲ့ပေ။

အကယ်၍ နာမည်ကြီး သတင်း သာ ရှိလျှင် သူက အမြဲတမ်း ပထမ၊ ဒုတိယ နေရာမှာ ရှိနေမှာ ဖြစ်၏။

လက်မခံနိုင်သေးဘူး ဟု ပြောသည်မှာ သရဲကို လိမ်နေခြင်းပင်။

သို့သော် ပိုင်နိုယီ ၏ တကယ့် အကြောင်းရင်းကို ထန်ထျန်းက သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားပေ။

သူက နောက်ထပ် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိုသာ ဂရုစိုက်ပေသည်။

"ဒါဆို... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေ့ပဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ဆွေးနွေးကြမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျား အမှန်တရားကို လက်ခံနိုင်တဲ့အထိ စောင့်ရဦးမလား"

ထန်ထျန်းက မေးလိုက်၏။

ပိုင်နိုယီ က ချက်ချင်း ပြုံးကာ "ဒီနေ့ပဲ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

"ဒီနေ့ကို လွတ်သွားရင် သခင်လေးထန် လို ဖောက်သည်ကြီးမျိုးကို လုံးဝ လက်လွတ်သွားမှာ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်"

စကားဝိုင်းက အဓိက အကြောင်းအရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

"စွေ့ရှစ်ရင် ပြောတာတော့ သခင်လေးထန် က ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ထဲကို ဝင်ချင်တယ် ဆိုတာ ဟုတ်ပါသလား"

ပိုင်နိုယီ က မေးသည်။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အဲဒီလို စိတ်ကူးရှိပါတယ်။"

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စီးပွားရေး ပုံစံက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်။"

"တကယ်လို့ ထပ်ပြီး တိုးတက်လာမယ်ဆိုရင် အလားအလာ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆတယ်"

ထန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်နိုယီ က သက်ပြင်း ခပ်တိုးတိုး ချလိုက်ကာ "ဒါပေမဲ့ တကယ့် လက်တွေ့မှာတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူးလေ။"

"ကျွန်မတို့ ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ကို တိုးချဲ့ဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေမဲ့ ဝင်ရောက်လာတဲ့ ကုန်သည်အသင်းတွေက မျှော်လင့်ထားသလောက် မရှိဘူး။"

"ထိပ်တန်း ကုန်သည်အသင်းတွေ ဆိုရင် ပိုတောင် နည်းသေးတယ်။"

"ကုန်သည်အသင်းတွေရော၊ ကျင့်ကြံသူတွေရောက ဒီလို စီးပွားရေး ပုံစံကို သိပ်ပြီး မယုံကြည်ကြသလိုပဲ"

သူမ၏ လေသံမှာ အားကိုးရာမဲ့ဟန် ပေါက်နေ၏။

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှု ပုံစံ မှားနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။"

"ဥပမာအားဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ထဲကို စဝင်ဝင်ချင်း ပုံရိပ် ရွေးချယ်တဲ့ နေရာပေါ့။"

"အရမ်း ရိုးစင်းလွန်းတယ်၊ ကြည့်လိုက်ရင် အဲဒီ ပုံစံ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ်။ ဝင်သွားပြီးရင် ဘာထူးခြားချက်မှ မရှိတော့ဘူး၊ လူတိုင်းက ရုပ်ချင်း တူနေကြတာပဲ။"

"တကယ်ကို ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်"

ပိုင်နိုယီ က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ကာ "သခင်လေးထန် က အဲဒီကို သွားဖူးတာလား"

ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် "ဟုတ်တယ်"

"ဧကရာဇ်မြို့ မှာတုန်းက... အဲဒီ လမ်းကြား ကလေးကနေ ထွက်လာပြီးတဲ့နောက်မှာပေါ့"

ပိုင်နိုယီ ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ သူတို့ နှစ်ဦး ပထမဆုံး တွေ့ဆုံခြင်းသည် ထိုလမ်းကြား ကလေးတွင် ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။

သို့သော် ထန်ထျန်းက အလင်းထဲမှာ ရှိပြီး သူမကတော့ အမှောင်ထဲမှာ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အော်... ဒါကြောင့်ကိုး။"

ပိုင်နိုယီ က ပြုံးလျက် "ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ခုန ပြောတဲ့ အခြေအနေက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လုံခြုံမှုကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားထားလို့ပါ။"

"အားလုံး ရုပ်ချင်း တူနေမှသာ ပိုပြီး လုံခြုံမှု ရှိတယ်လို့ ခံစားရမှာ။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ဆိုတာ အရောင်းအဝယ် လုပ်တဲ့ နေရာတစ်ခုပဲလေ၊ ဟန်ရေးပြစရာ ပုံရိပ်တွေ အများကြီး ရှိနေလည်း သိပ်ပြီး အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ထန်ထျန်း စိတ်ထဲကနေ ခေါင်းခါလိုက်မိ၏။

ဒါက ဤကမ္ဘာ၏ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းမှုပင်။

ပုံရိပ်ယောင် ပလတ်ဖောင်း ဆိုသည်မှာ အရောင်းအဝယ် တစ်ခုတည်းအတွက် မဟုတ်ပေ။

အသုံးပြုသူသာ များလာလျှင် မရေမတွက်နိုင်သော ဖြစ်နိုင်ခြေများကို ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

သို့သော် သူက ထိုအချက်များကို ပိုင်နိုယီ အား အကုန်အစင် ပြောပြရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။

"ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ ကိစ္စကို အရင် ဆွေးနွေးရအောင်"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။