အခန်း (၄၉-၅၀)

အခန်း (၄၉) - တုန်းဟယ်၏ အစီအစဉ်

လင်းယုန်ကြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်မှ လင်းကျင်းသည် လမ်းကြားလေးတစ်ခု၏ ထောင့်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ရှောင်ဟော့... ဟိုလူက ဘယ်သူဖြစ်မလဲ။ သာမန်လူတစ်ယောက်ကတော့ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ လင်းယုန်ကြီးကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက အရှိန်အဝါကြီးတဲ့ နောက်ခံတစ်ခုခု ရှိမှာ သေချာတယ်”

လင်းကျင်းက သူ့ဘာသာ ရေရွတ်နေပြီး ရှောင်ဟော့ကမူ သူ၏သခင်ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေသည်။

ရှောင်ဟော့က စကားမပြောနိုင်ပေ။

“စောစောက ငါ နည်းနည်းများ ရိုးအလွန်းသွားသလား။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ရဲ့ မိတ်ဆက်စကားကို နားထောင်ပေးသင့်တာ။ ဒါဆိုရင် ငါ့အတွက် အားကိုးရမယ့် လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ရနိုင်တာပေါ့”

လင်းကျင်းက ဆက်လက် ရေရွတ်နေသည်။

ရှောင်ဟော့က သူ၏စကားကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။

“မင်းလည်း အဲဒီလို ထင်တာလား။ ငါ တွက်ချက်မှု မှားသွားတာပဲ။ အဲဒီလူက တကယ်ပဲ တစ်နေရာရာက အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ထားလိုက်ပါတော့။ သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူး။ သူက ‘မိုးတိမ်ပင်လယ် ကင်းမြီးကောက်’ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ့ရဲ့ သွေးကတိကဝတ် အဆင့်ကလည်း ဆဋ္ဌမအဆင့်မှာ ရှိနေတာ။ သူက တကယ့် ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ အခုလောလောဆယ်တော့ သူနဲ့ မပတ်သက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ငါ့မှာ သားရဲပြတိုက် ရှိနေတာပဲလေ။ နောက်နောင် ဘယ်လိုလူပဲလာလာ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

လင်းကျင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေသည်။ သူသည် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသော ရှောင်ဟော့ကို ခေါ်၍ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများ အသင်းချုပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများ အသင်းချုပ်၏ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာနတွင် ဖြစ်သည်။

တုန်းဟယ်သည် သူ၏ရုံးခန်းထဲတွင် အောင်းနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ အပြင်သို့ ထွက်ရန် ဝန်လေးနေသည်။

မနေ့က မနက်အစောကြီးတွင် သူ့ကို ကိုယ်လုံးတီးကြီးဖြင့် လမ်းမပေါ်တွင် တွေ့ရှိခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်ပင် အရှက်ရစရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အခုထိလည်း သူငှားရမ်းခဲ့သော လူသတ်သမားများက သူ့ကို ဘာကြောင့် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခဲ့သလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

လူအများ၏ ဝိုင်းကြည့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော ထိုမြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိတိုင်း တုန်းဟယ်မှာ ဒေါသနှင့် အရှက်ကြောင့် တုန်ရီနေရသည်။

တုန်းဟယ်က စားပွဲကို သူ၏လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒီလူသတ်သမားတွေက ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက လင်းကျင်းနဲ့ ပတ်သက်နေမှာ သေချာတယ်။ ငါ ဒီအတိုင်း လွှတ်မထားဘူး”

ထိုအချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ တုန်းဟယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားပြီး အနားသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။

“အစ်မ... ရောက်လာပြီလား”

ဝင်လာသူမှာ တုန်းဟယ်နှင့် အနည်းငယ် တူသော ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အလတ်တန်းစား အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမမှာ တုန်းဟယ်၏ အစ်မဖြစ်သူ ‘တုန်းချွဲ’ ပင် ဖြစ်သည်။

တုန်းချွဲမှာ ကိုယ်လုံးသေးသော်လည်း သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြီးမားလှသည်။ သူမက တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ငါသာ ပြန်မလာရင် တုန်းမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက မင်းကြောင့် အဖတ်တင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

တုန်းဟယ်က အရှက်ရနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မကျေနပ်ပေ။ သူ၏အစ်မမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် တုန်းမိသားစုကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ဟု သူက ယူဆထားသည်။ သို့သော် သူက အပြင်ထုတ်၍ မပြောရဲပေ။

တုန်းဟယ်သည် အသင်းချုပ်တွင် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာန၏ အကြီးအကဲအဖြစ် သက်သောင့်သက်သာ နေနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ခဲအိုက အသင်းချုပ်၏ အကြီးအကဲ သုံးဦးထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုနောက်ခံမရှိလျှင် တုန်းဟယ်မှာ ဤနေရာသို့ ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

တုန်းချွဲကို ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်စေပြီးနောက် တုန်းဟယ်က ဘေးတွင် ရိုရိုသေသေ ရပ်နေသည်။

“မင်းလို လူကြီးတစ်ယောက်က ဘာလို့ လမ်းမပေါ်မှာ ကိုယ်လုံးတီးကြီး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း”

တုန်းချွဲက မေးလိုက်သည်။

တုန်းဟယ်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရသည်။

“ဒါဆို မင်းက လင်းကျင်းကို လုပ်ကြံဖို့ လူငှားခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေက မင်းကို ပြန်လုပ်သွားတယ်ပေါ့”

တုန်းချွဲက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

တုန်းဟယ်က ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ် အစ်မ။ အဲဒီလူတွေ လင်းကျင်းအိမ်ထဲ ဝင်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ အိမ်က မီးလောင်သွားတာ။ သူတို့တွေ အလုပ်ဖြစ်ပြီအထင်နဲ့ ငါက သွားကြည့်တာ။ အဲဒီမှာတင် သူတို့က ငါ့ကို ဘာမှမမေးမမြန်းဘဲ ဝိုင်းရိုက်ကြတာပဲ”

တုန်းချွဲက စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက လင်းကျင်းနဲ့ ပတ်သက်နေမှာ သေချာတယ်။ မင်း သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးပြီလား”

တုန်းဟယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် အရှက်ရနေသဖြင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အခန်းထဲကပင် မထွက်ခဲ့ပေ။

“အမှိုက်”

တုန်းချွဲက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ခဲအိုက အသင်းချုပ်ရဲ့ အကြီးအကဲတစ်ယောက်လေ။ မင်း အရှက်ကွဲတာကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုတော့ ထိခိုက်စေတယ်။ လင်းကျင်းကို မင်း မကိုင်တွယ်ရင်တောင် သူက နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ပဲ ပျော်ရခွင့်ရှိတော့မှာပါ။ အသင်းချုပ်ကနေ သူ့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှူး လက်မှတ်ကို ရုပ်သိမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီလို့ ငါ ကြားထားတယ်။ နောက်ထပ် ၅ ရက်လောက်နေရင် သူ အသင်းချုပ်ကနေ ကန်ထုတ်ခံရလိမ့်မယ်။ အဲဒါကိုပဲ မင်းအတွက် လက်စားချေမှုလို့ သဘောထားလိုက်ပါ”

ထိုသတင်းကို ကြားသောအခါ တုန်းဟယ်မှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ လင်းကျင်း ထွက်သွားရမည်မှာ အတည်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဒါ့အပြင် မင်းရဲ့ ခဲအိုနဲ့ ငါ တိုင်ပင်ထားပြီးပြီ။ မင်းက ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးဌာနမှာ ဒီအတိုင်း အချိန်ဖြုန်းမနေသင့်ဘူး။ မင်းက နာမည်ခံ အလုပ်သင် အကဲဖြတ်မှူးတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းကို တရားဝင် အကဲဖြတ်ခြင်းလုပ်ငန်းတွေမှာ ပါဝင်စေဖို့ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”

တုန်းဟယ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ... ငါက ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးမှာပဲ အဆင်ပြေနေတာပါ။ ဘာလို့...”

တုန်းချွဲက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ သာမန် မန်နေဂျာတစ်ယောက် ဖြစ်တာထက် အဆင့်မြင့် အကဲဖြတ်မှူးတစ်ယောက် ဖြစ်တာက ပိုပြီး ဂုဏ်ရှိတယ်။ မင်း အနာဂတ်အတွက် စဉ်းစားရမယ်”

“တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူးလား”

တုန်းဟယ်က စိတ်လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ၏ အရည်အချင်းကို သိသဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်ဖို့က မလွယ်ဘူး အစ်မ။ ငါက အဲဒီလောက် မတော်ဘူး”

တုန်းချွဲက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်ဖို့က မခက်ပါဘူး။ အတွေ့အကြုံနဲ့ ဗဟုသုတပဲ လိုတာပါ။ မင်းက အလုပ်သင် အကဲဖြတ်မှူးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အကဲဖြတ်ခြင်းတွေ လုပ်မယ်ဆိုရင် အတွေ့အကြုံ ရလာလိမ့်မယ်။ အကဲဖြတ်မှူး လက်မှတ်ဆိုတာကလည်း စာမေးပွဲဖြေမှ ရတာ မဟုတ်ဘူး။ အကြီးအကဲရဲ့ ထောက်ခံချက်ရှိရင် အထူးအခွင့်အရေးနဲ့ ရနိုင်တယ်”

တုန်းဟယ် အံ့သြသွားသည်။ လက်ရှိတွင် ကျားချန်းသည်လည်း ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

တုန်းချွဲက အသံကို နှိမ့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်။ ဟိုမိန်းမ ကျားချန်းကလည်း အဲဒီနေရာကို မျှော်မှန်းနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ဘာမို့လို့လဲ။ ဝမ်ကျိရဲ့ အရှိန်အဝါလေးနဲ့ နေရာရမယ် ထင်နေတာလား။ သူ့မှာ ဘာအခြေခံမှ မရှိဘူး။ မင်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ ခဲအိုရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် မင်းက သူ့ထက် ရှေ့ရောက်မှာပါ။ ဝမ်ကျိကလည်း သူ့ကို တကယ် ကူညီနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ဆီက အခွင့်အရေး ယူချင်နေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုမိန်းမကလည်း အခုထိ အထိမခံသေးဘူး။ အဲဒီတော့ ဝမ်ကျိက သူ့ကို စိတ်ကုန်လာတော့မှာ သေချာတယ်”

တုန်းဟယ်က စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ တကယ်တမ်း အကဲဖြတ်မှူးတစ်ယောက် ဖြစ်လာပါက ယခုထက် ပို၍ ဂုဏ်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

“နောက်ထပ် တစ်ခုရှိသေးတယ်။ ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံ နန်းတော်က ရောက်လာတဲ့ အဆင့် ၃ အကဲဖြတ်မှူးက ဒီည မြို့စားမင်းရဲ့ အိမ်မှာ ဧည့်သည်အဖြစ် ရှိနေလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ခဲအိုလည်း အဲဒီကို ဖိတ်ကြားခံထားရတယ်။ သူက ထိုအဆင့် ၃ အကဲဖြတ်မှူးကို မင်းရဲ့ ဆရာဖြစ်လာအောင် ပြောပေးလိမ့်မယ်။ အဲဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်က အာမခံချက် ရှိသွားပြီ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုန်းဟယ်မှာ မငြင်းတော့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို လက်လွှတ်မည့်သူမှာ အရူးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် ကျားချန်းကို သဘောကျသော်လည်း သူမက သူ့ကို အသုံးချနေရုံသာ ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလာသည်။

သူ၏ အစ်မ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ သူ့တွင် ခဲအို၏ အထောက်အပံ့ ရှိသည်။ ထိုအကဲဖြတ်မှူး နေရာကို သူ ရအောင် ယူနိုင်ရမည်။

တုန်းချွဲက ဆက်လက်၍ ပါးနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျားချန်းက ငါတို့အတွက် အန္တရာယ် မရှိဘူး။ အခု ငါတို့ လုပ်ရမှာက ဟိုအမှိုက် လင်းကျင်းကို အမြန်ဆုံး မောင်းထုတ်ဖို့ပဲ။ သူရှိနေရင် မင်းက သူ့နေရာကို အစားထိုးလို့ မရဘူး။ ဒါ့အပြင် သူ့ကို အထင်မသေးနဲ့။ သူက ကံကောင်းလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကဲဖြတ်မှူး လက်မှတ် ရထားတဲ့သူ။ သူ ထွက်သွားရမှာ သေချာပေမဲ့ မတော်တဆမှုတွေ မဖြစ်အောင် သတိထားရမယ်။ မင်းငှားတဲ့ လူတွေကိုတောင် သူက ပြန်လှည့်စားနိုင်ခဲ့တာလေ။ ငါတို့ လုံးဝ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူး”

တုန်းဟယ်က အမြန်မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူ့ကို ဘယ်လိုမျိုး သတိထားရမလဲ အစ်မ”

“ရိုးရှင်းပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘေးမှာ သူ့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ထားလိုက်ရုံပဲ”

တုန်းချွဲက ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၅၀) - အကွက်ဆင်ခြင်း

လင်းကျင်း သားရဲအကဲဖြတ်မှူးများ အသင်းချုပ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့မှာ လုဘ၏ အဆင့်တက်ခြင်းဆိုင်ရာ သီအိုရီများကို ဆွေးနွေးပြီးစီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ လင်းကျင်း သူတို့အတွက် ပေးခဲ့သော ‘အိမ်စာ’ ပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းသည် သူတို့ရေးထားသည်များကို ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ ယခင်ကထက် ပိုမိုတိုးတက်လာသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်ရင်းမှာ အခြေခံဗဟုသုတ ခိုင်မာသော်လည်း ပုံစံခွက်ထဲမှ ဖောက်ထွက်ရန် သတ္တိနည်းပါးနေသေးသည်။ လုရှောင်ယုမှာမူ ထိုအချက်တွင် ပိုကောင်းသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ သူမ၏ စိတ်ကူးများမှာ အနည်းငယ် လက်တွေ့မကျဖြစ်နေတတ်သည်။

“ဒါက တိုးတက်လာတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်။ ငါ မင်းတို့အတွက် လုဘရဲ့ အဆင့်တက်ခြင်း သီအိုရီနဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပေးမယ်။ ဒါကို လေ့လာကြည့်ရင် မင်းတို့အတွက် အကိုးအကား ဖြစ်စေလိမ့်မယ်”

လင်းကျင်းက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စောစောက ရေးလက်စ အစီရင်ခံစာကို အပြီးသတ်၍ တံဆိပ်ခတ်ကာ မိန်းကလေးများထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးနှစ်ဦးမှာ တစ်မနက်လုံး ခေါင်းခြောက်အောင် စဉ်းစားခဲ့ရသော်လည်း လင်းကျင်း၏ အဆင့်တက်ခြင်း နည်းလမ်းကို ဖတ်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်မှပင် သူတို့၏ အရည်အချင်းမှာ လင်းကျင်းကို မမီကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အကဲဖြတ်မှူးလင်း၏ သီအိုရီမှာ ဆန်းသစ်သော်လည်း လက်တွေ့ကျလှသည်။ ခိုင်မာသော အခြေခံဗဟုသုတများဖြင့် ထောက်ခံထားပြီး လုပ်ငန်းစဉ်တိုင်း၊ ဆေးလုံးအသုံးပြုပုံနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများအကြောင်းကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ ဤအစီရင်ခံစာမှာ သင်ခန်းစာစာအုပ်တစ်အုပ်ကဲ့သို့ပင် အဖိုးတန်လှသည်။

“ငါတို့ ဒီလိုမျိုး လုပ်လို့ရမှန်း မသိခဲ့ဘူး”

“အကဲဖြတ်မှူးလင်းက ယင်ယန်နဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး အကြောင်းကို ဒီလောက်ထိ နှံ့စပ်တာလား။ ဒီလို အယူအဆမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး”

“ဆေးပညာ ဗဟုသုတက ဒီလောက် အရေးကြီးမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ကျောင်းတုန်းက သေချာ မလေ့လာခဲ့မိတာ နောင်တရစရာပဲ”

ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့သည် လင်းကျင်းပေးသော စာရွက်စာတမ်းများထဲတွင် နစ်ဝင်သွားကြတော့သည်။

အလှလေးနှစ်ဦးက သူပေးသော စာရွက်များကို အာရုံစိုက် လေ့လာနေသည်ကို ကြည့်ပြီး လင်းကျင်းမှာ စိတ်ကျေနပ်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“ဒါ အကဲဖြတ်မှူးလင်းရဲ့ နေရာလား”

လက်သမားဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်သည် သူ၏သားရဲကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝင်လာသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင် လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်လက်မှတ် ပါလာသဖြင့် အကဲဖြတ်ရန် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ အလုပ်ဖြစ်ပြီ”

လင်းကျင်းက ပြောလိုက်ပြီး ဧည့်သည်ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းကျင်းသည် လက်သမားတစ်ဦး၏ နွားအိုကြီးကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟူသော သတင်းမှာ လက်သမားလောကတွင် တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်လူများမှာ အခြား အကဲဖြတ်မှူးကြီးများကို အခကြေးငွေ အများကြီးပေး၍ မပြနိုင်ကြပေ။ အကဲဖြတ်မှူးလင်းမှာ ကောလာဟလများကဲ့သို့ ညံ့ဖျင်းသူမဟုတ်ကြောင်း သိသွားသည့်အခါတွင်မူ သူတို့သည် လင်းကျင်းထံသို့ တဖွဲဖွဲ ရောက်လာကြတော့သည်။

ဤလူမှာ ယနေ့အတွက် ပထမဆုံး ဧည့်သည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း အခြား အလုပ်သမားများ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေသော အကဲဖြတ်ခန်းမှာ ရုတ်တရက် စည်ကားသွားတော့သည်။ ပျင်းနေသော လင်းကျင်းမှာလည်း အလုပ်များသွားရသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာအချို့မှာလည်း အံ့သြနေကြသည်။ လင်းကျင်း၏ နာမည်ဆိုးမှာ လူတိုင်းသိထားသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ အရည်အချင်းမရှိသော အကဲဖြတ်မှူးဟု လူအများက လှောင်ပြောင်နေကြသော်လည်း ယခုအခါ ဘာကြောင့် ဧည့်သည်များပြားနေသလဲဆိုသည်ကို သူတို့က သိချင်နေကြသည်။

စုံစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မှ အကြောင်းရင်းကို သိသွားကြသည်။ လက်သမားများသာမက ‘ဆင်ဖိုနီ’ စားသောက်ဆိုင်တွင် လင်းကျင်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မြင်ခဲ့ရသူများကလည်း လင်းကျင်း၏ အရည်အချင်းကို ထောက်ခံပေးနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းကျင်းအပေါ် အမြင်စောင်းနေသူများပင်လျှင် စပ်စုရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုလူအုပ်ကြားတွင် ဝဝဖိုင်ဖိုင်နှင့် လူတစ်ယောက် ရှိနေသည်။ သူသည် အလုပ်သင် အကဲဖြတ်မှူး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်တွင် အတော်ကြာအောင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေပြီးမှ လူရှင်းသွားသည့်အခါ လင်းကျင်း၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

လင်းကျင်းသည် ယနေ့တွင် အလွန် ဝမ်းသာနေသည်။ ဝမ်ကျိ သို့မဟုတ် ကောင်းကျန်းတို့ကဲ့သို့ လူမစည်သော်လည်း ယခင်ကထက် များစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျားချန်း သို့မဟုတ် ကျန်းဟဲတို့ကဲ့သို့ နာမည်ကြီး အလုပ်သင်များထက်ပင် ပို၍ လူစည်နေသည်။

“ဒါက မှန်ကန်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ရမယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ အရည်အချင်းကို လူတွေ သိလာကြမှာပဲ”

လင်းကျင်းက မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝဝဖိုင်ဖိုင်နှင့် အလုပ်သင် ဝင်လာသည်။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်”

ထိုလူက လင်းကျင်းကို မြင်သည်နှင့် အလွန် ရိုရိုသေသေ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ”

လင်းကျင်းက မေးလိုက်သည်။ သူသည် ထိုသူမှာ အသင်းချုပ်မှ အလုပ်သင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသော်လည်း အလုပ်သင် ဦးရေမှာ များပြားလှသဖြင့် လူတိုင်းကို မမှတ်မိပေ။

ဝဝဖိုင်ဖိုင်နှင့် လူက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ကျွန်တော့်နာမည်က ‘ဟန်ဒုန်း’ ပါ။ အသင်းချုပ်ကို ရောက်တာ မကြာသေးပါဘူး။ အကဲဖြတ်မှူးလင်းက အရည်အချင်းရှိပြီး စိတ်ရင်းကောင်းတယ်လို့ ကြားသိရလို့ အကဲဖြတ်မှူးရဲ့ လက်အောက်မှာ ပညာသင်ကြားချင်လို့ လာခဲ့တာပါ”

လင်းကျင်း ဝမ်းသာသွားသည်။ တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦးအတွက် မိမိလက်အောက်တွင် အလုပ်သင် မည်မျှရှိသလဲဆိုသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသော အချက် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျန်းဟဲနှင့် အခြားသူများက သူ့ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့ ရှိနေသော်လည်း ဟန်ဒုန်းကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင် လာရောက်ပူးပေါင်းသူမှာ ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ။ စာရွက်စာတမ်းတွေ အမြန်လုပ်ကြတာပေါ့”

လင်းကျင်းက ဟန်ဒုန်းကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုလိုက်သည်။

ဟန်ဒုန်းမှာ ကြောင်သွားရသည်။

“အဲဒါပဲလား။ အကဲဖြတ်မှူးလင်းက ကျွန်တော့်ကို စာမေးပွဲ မစစ်တော့ဘူးလား”

အသင်းချုပ်တွင် ဝမ်ကျိ သို့မဟုတ် ကောင်းကျန်းတို့ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များက အလုပ်သင် လက်ခံရာတွင် အလွန် တင်းကျပ်လှသည်။ အဆင့်ဆင့်သော စာမေးပွဲများကို ဖြေဆိုရစမြဲ ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူး။ မင်း အကုန်သိနေရင် ငါ့ဆီမှာ ဘာလာသင်တော့မှာလဲ။ မင်း ငါ့ဆီ ရောက်လာမှတော့ မင်း ဘာတွေသိထားလဲဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး”

၎င်းမှာ လင်းကျင်း၏ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကို ပြသခြင်း ဖြစ်သည်။ သားရဲပြတိုက် ရှိနေသဖြင့် အလုပ်သင်များကို သင်ကြားရန်မှာ သူ့အတွက် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

ဟန်ဒုန်းသည် လင်းကျင်း၏ သံသယကို ဖယ်ရှားရန် အစီအစဉ်များစွာ ပြင်ဆင်လာခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးက သူထင်ထားသည်ထက် ချောမွေ့နေသည်။

‘လင်းကျင်းက တကယ့်ကို ပေါ့ဆတဲ့လူပဲ။ အလုပ်သင်တစ်ယောက်ရဲ့ အရည်အချင်းကိုတောင် မစစ်ဆေးဘူး။ သူ့ရဲ့ အလုပ်သင်က စာမေးပွဲကျရင် သူ့ရဲ့ အမှတ်တွေပါ ထိခိုက်မှာကို မသိဘူးလား’

ဟန်ဒုန်းက စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေသော်လည်း အပြင်ထုတ်မပြောပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် တုန်းဟယ် လွှတ်လိုက်သော ‘သူလျှို’ တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် တုန်းဟယ်က သူ့ကို စေခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း အသင်းချုပ်က မနှင်ထုတ်ခံရမီ အချိန်အထိ သူက အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤအလုပ်ပြီးပါက တုန်းဟယ်က သူ့ကို အကဲဖြတ်ခြင်းလုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ရန် အခွင့်အရေးပေးမည်ဟု ကတိပေးထားသည်။