အခန်း (၅၇-၅၈)
Vol. 3 Ch. 57-58
အခန်း (၅၇) - အတောမသတ်နိုင်သော နှိပ်ကွပ်မှု
မွန်းတည့်ချိန်နီးလာသည်နှင့်အမျှ လင်းကျင်းသည် သူ၏နောက်ဆုံးဧည့်သည်ကို အခန်းပြင်ထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။ ယနေ့တစ်မနက်ခင်းလုံးတွင် သူသည် သားရဲအကောင်ရေ ၁၀ ကောင်ထက်မနည်းကို အကဲဖြတ် ကုသပေးနိုင်ခဲ့သည်။
အခြားအကဲဖြတ်မှူးများလည်း ဤနှုန်းဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း လင်းကျင်းကဲ့သို့ အသေးစိတ်ကျကျ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်မှာမူ မလွယ်ကူပေ။
လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်လက်မှတ်ကို ဝယ်ယူခဲ့သူတိုင်းမှာ ပေးရသည့်ဈေးနှင့် တန်သည်ဟု ခံစားရကာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေကြသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အခြားအကဲဖြတ်မှူးများထံ သွားပြပါက ရောဂါတစ်ခုတည်းအတွက် အကြိမ်ကြိမ် လာပြနေရတတ်သလို စစ်ဆေးမှု လုပ်ငန်းစဉ်များမှာလည်း ရှုပ်ထွေးလှသည်။ သို့သော် လင်းကျင်းထံတွင်မူ တစ်ခါတည်းနှင့် အကုန်ပြီးစီးသွားသည်။ သူ၏ အသေးစိတ်ကျလှသော အစီရင်ခံစာများမှာ အခြားသူများ၏ အပေါ်ယံ အစီရင်ခံစာများထက် များစွာ အဖိုးတန်လှသည်။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ကျွန်မ... ကျွန်မ သူတို့နဲ့ သွားပြီး အကျိုးအကြောင်းသွားပြောမယ်"
လုရှောင်ယုက မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
“ပြန်လာခဲ့စမ်း”
လင်းကျင်းက သူမကို တားလိုက်သည်။
“သွားပြောလည်း ဘာမှထူးမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကို အတင်းပြောဖို့ အကွက်ပေးလိုက်သလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါ့ရဲ့လက်မှတ်တွေကို ရုပ်သိမ်းချင်ရင်လည်း လုပ်ပါစေ။ အခန်းကို ပိတ်ချင်ရင်လည်း ပိတ်ပါစေ”
“ဒါပေမဲ့...”
လင်းကျင်းက ဘာမှထပ်မပြောဘဲ လက်ကာပြလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ကျိုးရှို့နှင့် အထွေထွေဌာနမှ လူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အမှန်စင်စစ် သူတို့မှာ စောစောကတည်းက ရောက်နေခြင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ဆုံးဧည့်သည် ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လုရှောင်ယုက အနားသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လင်းကျင်းက တားလိုက်သည်။ ကျိုးရှို့သည် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်ပြီး လူအများရှေ့တွင် အရှက်မခွဲဘဲ အကွယ်အရာတွင် လုပ်ဆောင်ပေးခဲ့သည်ကို လင်းကျင်း သိရှိသည်။
“ကျောက်ရင်း၊ ရှောင်ယု... ယဉ်ကျေးကြစမ်း။ မန်နေဂျာကျိုးက သူ့တာဝန်သူ ထမ်းဆောင်နေတာပဲ”
လင်းကျင်းက ထိုသို့ပြောခြင်းဖြင့် ကျိုးရှို့တွင် အပြစ်မရှိကြောင်း ဆိုလိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအမိန့်ကို ထုတ်ပြန်နိုင်သူမှာ အကြီးအကဲ ဝမ်ကျိ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။
ကျိုးရှို့သည် ထက်မြက်သူဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းက သူ၏စေတနာကို သိရှိကြောင်း နားလည်သွားသည်။ သူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကြေညာလိုက်သည်။
“အသင်းချုပ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အရ အကဲဖြတ်မှူးလင်းရဲ့ အကဲဖြတ်မှု ချို့ယွင်းချက်ကြောင့် ဒီနေ့ကစပြီး သူ့ရဲ့လက်မှတ်တွေကို ရုပ်သိမ်းကာ အကဲဖြတ်ခန်းကိုလည်း ယာယီ ပိတ်သိမ်းပါမယ်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်တွေ ထွက်လာမှ နောက်ထပ် အစီအစဉ်တွေကို ဆုံးဖြတ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်”
အကဲဖြတ်လက်မှတ် ရုပ်သိမ်းခြင်းမှာ လင်းကျင်းထံ မည်သူမျှ လာရောက်ပြသ၍ မရတော့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အခန်းပိတ်သိမ်းခြင်းမှာမူ လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနေရာသို့ ဝင်ခွင့်မရှိတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အကဲဖြတ်မှူးတစ်ဦးအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အရှက်ရမှုပင်။
လင်းကျင်း ဒေါသထွက်သလား။
မထွက်ဘဲ နေပါ့မလား။ သို့သော် အခုလိုအချိန်မှာ ဒေါသထွက်ပြနေခြင်းက မိမိကိုယ်ကို အရှက်ရစေရုံသာ ရှိမည်ကို သူသိသည်။ တကယ့် တုံ့ပြန်မှုဆိုသည်မှာ ရန်သူ၏ အားနည်းချက်ကို သေချာစောင့်ကြည့်ပြီး တစ်ချက်တည်းနှင့် အသေသတ်နိုင်မှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။
“ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ ပစ္စည်းသိမ်းပြီး ထွက်သွားပါ့မယ်။ ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် အားနာပါတယ် မန်နေဂျာကျိုး”
လင်းကျင်းက ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ကျိုးရှို့မှာ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။ ဤမျှ ကြီးမားသော အရှက်ခွဲမှုကို လင်းကျင်းက မည်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လက်ခံနိုင်ရသနည်း။ သူသည် လင်းကျင်း၏ ယုံကြည်မှုရှိသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း လင်းကျင်းတွင် တစ်ခုခု နောက်ခံရှိနေနိုင်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်လာမိသည်။
သိမ်းဆည်းစရာ ပစ္စည်းများမှာ သိပ်မရှိလှပေ။ စာအုပ်များကို ထားခဲ့ကာ သားရဲများ၊ အဝတ်အစားနှင့် စာရေးကိရိယာအချို့ကိုသာ သယ်ယူလိုက်သဖြင့် ခဏချင်းပင် ပြီးစီးသွားသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေကြသည်။
လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ခဏပဲ ပိတ်တာပါ၊ ထာဝရ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းတို့က ငါ့ဆီမှာ ပညာသင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားရင် ငါ့ကို ယုံကြည်ကြစမ်းပါ။ သွားကြမယ်... ငါ ဗိုက်ဆာနေပြီ။ မင်းတို့အားလုံးကို ကောင်းကောင်း ကျွေးပါ့မယ်”
ဝမ်ကျိသည် လူလွှတ်ကာ အခြေအနေကို ချောင်းကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဒီကျိုးရှို့က ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ လင်းကျင်းကို ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန်ပေးရတာလဲ။ လူတွေအများကြီးရှေ့မှာ ပိတ်ပစ်လိုက်ရမှာကို။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ရလဒ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။ လင်းကျင်း... မင်း ငါ့လက်ထဲကနေ လွတ်မယ် ထင်နေလား”
ဝမ်ကျိသည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။ ယခုမူ စစ်ဆေးရေးမှူး လာမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ရန် ကျန်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ကျားချန်း ရောက်လာကြောင်း သတင်းပို့သဖြင့် ဝမ်ကျိက သူမကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“နှုတ်ခွန်းဆက်ပါတယ် အကြီးအကဲ”
ကျားချန်းမှာ ထုံးစံအတိုင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသဖြင့် မည်သည့်အမျိုးသားမျှ သူမ၏ အလှကို မတွန်းလှန်နိုင်ပေ။ ဝမ်ကျိသည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ကြည့်ကာ ‘စုန်းမလေး’ ဟု စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းမောင်းနေမိသည်။
အမှန်စင်စစ် ဝမ်ကျိက လင်းကျင်းကို နှိပ်ကွပ်ရခြင်းမှာ ကျားချန်းကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ သူသည် ကျားချန်းကို ပိုင်ဆိုင်လိုသဖြင့် လင်းကျင်းကို ဖယ်ရှားပေးရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျားချန်းမှာ ဖမ်းရခက်သော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝမ်ကျိ၏ လက်ထဲမှ အမြဲ လျှောထွက်သွားတတ်သည်။
“ကိစ္စရှိလို့လား”
ဝမ်ကျိက အရှိန်အဝါရှိသော ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“လင်းကျင်းရဲ့ အကဲဖြတ်ခန်း ပိတ်ခံလိုက်ရတယ်လို့ ကြားပါတယ်”
ဝမ်ကျိက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... အဲဒါ ငါ့အမိန့်ပဲ။ မင်း ပျော်သင့်တာပေါ့”
ကျားချန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း ဝမ်ကျိ၏ အနားသို့ တိုးသွားသည်။ ကိုယ်သင်းနံ့လေးမှာ ဝမ်ကျိ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။
“အကြီးအကဲ... လင်းကျင်းရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်တော့မယ် ထင်တယ်။ ကျွန်မကို တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်ဖို့ ဘယ်တော့ ထောက်ခံချက် ပေးမှာလဲဟင်”
ဝမ်ကျိကလည်း ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဒီည ငါ့ဆီ လာခဲ့လေ... ငါ ပြောပြမယ်”
သူက ပွင့်လင်းစွာ ပြောလိုက်ရင်း ကျားချန်း၏ ခါးကို ဖက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
ကျားချန်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသော်လည်း သူမက လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ မူနွဲ့သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲရှင်... ကျွန်မ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်သွားရင် အကြီးအကဲရဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာ မေ့သွားပြီလား”
ဝမ်ကျိက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိတ်ပျက်သွားသည်။
“မင်းက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။ အကူအညီကျတော့ တောင်းပြီး လက်ကိုတောင် အထိမခံဘူး။ မင်း ငါ့ကို ကစားနေတာလားလို့တောင် ငါ သံသယဖြစ်မိတယ်”
ကျားချန်းက အမြန်ချော့လိုက်ရသည်။
“မလုပ်ရဲပါဘူးရှင်။ ကျွန်မတို့ ကတိထားပြီးသားပဲလေ။ ကျွန်မရဲ့ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားရင် ကတိမဖျက်ပါဘူး။ အခုလောလောဆယ်တော့ အနည်းငယ်လောက် ထပ်ပြီး သည်းခံပေးပါဦး”
ဝမ်ကျိမှာ စိတ်ရှည်နိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျားချန်းကို ယခုပင် အတင်းအကျပ် ပိုင်ဆိုင်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။ သူမကို အနိုင်ကျင့်လိုက်လျှင်လည်း ကျားချန်းက မည်သူ့ကိုမျှ ပြောရဲမည် မဟုတ်ဟု သူက ယူဆထားသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် ဝမ်ကျိ၏ ရမ္မက်ဒေါသများမှာ ရပ်တန့်သွားရသည်။
ကျားချန်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆက်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ အခန်းပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားလေသည်။
အခန်း (၅၈) - စားဖိုမှူးကြီးလျောင်၏ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြံ
လင်းကျင်းသည် သူ၏ တပည့်သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ လျောင်ကု၏ ခြံဝင်းလေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် စားဖိုမှူးကြီးလျောင်၏ လက်ရာကို မြည်းစမ်းဖူးပြီးကတည်းက လင်းကျင်း၏ လျှာမှာ အတော်ပင် အစားရွေးလာခဲ့သည်။ တခြားသူများ၏ ဟင်းလျာများမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားနေရသဖြင့် ယနေ့တွင် သူသည် ဤနေရာသို့ အလကား လာစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါကို ‘အလကား လာစားတယ်’ လို့တော့ လင်းကျင်း မခေါ်ပေ။ သူငယ်ချင်း အချင်းချင်း လာတွေ့ခြင်းဟုသာ သူက သတ်မှတ်သည်။ ကြည့်ပါဦး... သူက ကျောက်ရင်းတို့ကိုတောင် လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေ အပြည့် သယ်ခိုင်းလာခဲ့သေးသည်။
ဆင်ဖိုနီ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကိစ္စပြီးကတည်းက လျောင်ကုသည် ထိုနေရာသို့ လုံးဝ ပြန်မသွားတော့ပေ။ စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင် ကိုယ်တိုင် လာရောက်တောင်းပန်သော်လည်း ခေါင်းမာသော လျောင်ကုက ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ကြားသိရသလောက်မှာ စားသောက်ဆိုင်ပိုင်ရှင်သည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေသည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် စားဖိုမှူးကြီးလျောင်ကို ဒေါသထွက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ မန်နေဂျာ ကျန်းပိုင်လီကို ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းပိုင်လီမှာ လျော်ကြေးငွေ အမြောက်အမြား ပေးလျော်လိုက်ရုံသာမက ဤလောကတွင် အလုပ်ပြန်ရရန်မှာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
လင်းကျင်း ရောက်သွားချိန်တွင် လျောင်ကုသည် ခြံထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ခူးနေသည်။ လင်းကျင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူသည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားရသည်။
စားဖိုမှူးကြီးလျောင်သည် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ချက်ပြုတ်ခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ မီးဖိုမှ မီးတောက်ကဲ့သို့ပင် ပြတ်သားပြီး ပွင့်လင်းလှသည်။ သူ သဘောကျသောသူနှင့်ဆိုလျှင် သုံးရက်သုံးည ဆက်တိုက် စကားပြောနိုင်သော်လည်း သူ မနှစ်သက်သောသူကိုမူ မျက်လုံးစောင်း၍ပင် မကြည့်တတ်ပေ။
ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့မှာ လျောင်ကုနှင့် တွေ့ဖူးပြီး ဖြစ်သဖြင့် ရိုသေစွာ နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ဟန်ဒုန်းမှာမူ နာမည်ကျော် စားဖိုမှူးကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အံ့သြလွန်း၍ စကားပင် မပြောနိုင် ဖြစ်နေရှာသည်။
‘အကဲဖြတ်မှူးလင်းက ငါ့အပေါ် ဒီလောက် စိတ်ရင်းမှန်တာ... ငါ ဘာလို့ သူ့ကို ဆက်ပြီး လိမ်ထားရမှာလဲ’
လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဟန်ဒုန်းသည် သူ၏ အသိစိတ်နှင့် တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့ရသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် မည်သည့် ဖိအားမျှ မရှိခဲ့သော်လည်း လင်းကျင်း၏ အရည်အချင်းနှင့် မြင့်မြတ်သော စိတ်ထားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ စတင် ယိမ်းယိုင်လာခဲ့သည်။
အထူးသဖြင့် လင်းကျင်း၏ သင်ကြားမှုများကို နားထောင်ပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် သူ၏ တပည့်များအပေါ် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပညာအကုန် သင်ပေးနေသည်ကို သူ သိလိုက်ရသည်။ ဤမျှ စိတ်ထားကောင်းသူကို သူလျှိုလုပ်နေမည်ဆိုပါက သူသည် လူမိုက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် သူသည် လင်းကျင်းကို သီးသန့် ခေါ်ထုတ်ကာ အမှန်တရားကို ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။
အကုန်ပြောပြပြီးနောက်တွင် ဟန်ဒုန်း၏ ရင်ထဲမှ ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခု ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောင်တွင် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။
အကဲဖြတ်မှူးလင်းက သူ့ကို ကြိမ်းမောင်းခြင်း သို့မဟုတ် မောင်းထုတ်ခြင်း ပြုလုပ်လျှင်လည်း သူ ကျေကျေနပ်နပ် လက်ခံမည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အမှားအတွက် သူ တာဝန်ယူရမည် မဟုတ်ပါလား။
လင်းကျင်းသည် ဟန်ဒုန်း၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ဟန်ဒုန်းက ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ကျွန်တော့်ကို ကြိုက်သလို ကြိမ်းမောင်းနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားသွားမှန်း သိပါတယ်။ ပြန်ရောက်ရင် တုန်းဟယ်တို့ကို ဒီအလုပ် ဆက်မလုပ်တော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ့မယ်။ ပြီးရင် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး အသင်းချုပ်ကနေလည်း ကျွန်တော့်ဘာသာ ထွက်သွားပါ့မယ်”
ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
လင်းကျင်းက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“စားဖိုမှူးကြီးလျောင်ရဲ့ ဟင်းတွေကို မြည်းစမ်းခွင့်ရဖို့ဆိုတာ လူတိုင်း မရနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ မင်းက အဲဒီအခွင့်အရေး ရနေတာကို အခု ထွက်သွားချင်တာလား။ မင်းက လူအပဲလား”
လင်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဟန်ဒုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း အမှားကို သိရင် ပြင်လိုက်ရင် ပြီးတာပဲ။ လူဆိုတာ အမှားနဲ့ မကင်းပါဘူး။ ဘယ်တော့မှ မမှားဖူးဘူးလို့ ပြောတဲ့သူက လူလိမ်ပဲ ရှိမှာပေါ့”
ဟန်ဒုန်းမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရသည်။
ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်စိထဲ၌ လင်းကျင်း၏ ပုံရိပ်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားခန့်ညားနေတော့သည်။ ပညာရှိ ဆရာကြီးတစ်ဦးက သူ့ကို အမှောင်ထဲမှ အလင်းထဲသို့ ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အရေးကြီးဆုံးမှာ အကဲဖြတ်မှူးလင်းက သူ့ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟန်ဒုန်းမှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ မျက်ရည်ပင် ကျချင်လာသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်သည်။ တုန်းဟယ်နှင့် တုန်းချွဲတို့ကို သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ယနေ့မှစ၍ သူသည် ထိုသူများနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ တစ်ဖက်တွင်လည်း ဟန်ဒုန်းသည် တုန်းဟယ်တို့ကို ကျေးဇူးတင်မိသေးသည်။ သူတို့သာ သူ့ကို ဤနေရာသို့ မလွှတ်ခဲ့လျှင် သူသည် အကဲဖြတ်မှူးလင်းကဲ့သို့ ဆရာကောင်းတစ်ဦးနှင့် တွေ့ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပေ။
လင်းကျင်းသည် ဤကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမျှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။
ဟန်ဒုန်းသည် သူ့ကို ကြီးကြီးမားမား ဒုက္ခမပေးခဲ့သည့်အပြင် မိမိဘာသာ ဝန်ခံခဲ့သဖြင့် သူက ခွင့်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ဖြင့် သူသည် အားကိုးရသော နောက်လိုက်တစ်ဦးကို ရရှိလိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ဟန်ဒုန်းကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်နေရန် မလိုတော့ပေ။
‘ငါ ထင်သားပဲ။ တုန်းဟယ်လို လူအက ဒီလိုအကြံမျိုး ဘယ်ထုတ်နိုင်ပါ့မလား။ သူ့မှာ တုန်းချွဲဆိုတဲ့ လည်တဲ့ အစ်မတစ်ယောက် ရှိနေတာကိုး။ အကြီးအကဲ နန်ကုန်းရှန်းရဲ့ ဇနီးလည်း ဖြစ်နေသေးတယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ’
လင်းကျင်းမှာ လုံးဝ မကြောက်ပေ။ သူ၏ အကဲဖြတ်ခန်း ပိတ်ခံထားရသဖြင့် အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားနေသော်လည်း သူသည် ယခင်က လင်းကျင်း မဟုတ်တော့ပေ။ သားရဲပြတိုက် ရှိနေသဖြင့် သူ ပြန်လာနိုင်မည်မှာ အချိန်ပိုင်း ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။
လောလောဆယ်တွင်မူ သူသည် ထိုအရေးမပါသော ကိစ္စများကို ခေါင်းထဲမထည့်ဘဲ ကောင်းကောင်း စားသောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
ဒါ့အပြင် နောက်နှစ်ရက်နေလျှင် အသင်းချုပ်၏ လစဉ် စစ်ဆေးမှု ရှိသလို အကဲဖြတ်မှူးများအတွက် အဓိက စာမေးပွဲကြီးလည်း ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ ထူးခြားသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
အလုပ်သင်များသည် တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်ရန် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုကြရမည် ဖြစ်ပြီး၊ တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူးများကမူ ရာထူးတိုး စာမေးပွဲကို ဖြေဆိုကြရမည် ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် လက်ရှိတွင် အဆင့် ၁ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသည် ရာထူးတိုး စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ပါက အဆင့် ၂ အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ လင်းကျင်း၏ အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ အခန်းပိတ်ခံရသည် ဖြစ်စေ၊ မခံရသည် ဖြစ်စေ လင်းကျင်းမှာ ရာထူးတိုး စာမေးပွဲ ဖြေရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ သားရဲပြတိုက်ကို လက်ဝယ် ပိုင်ဆိုင်ထားသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အဘယ်ကြောင့် မဖြေဘဲ နေပါမည်နည်း။
ထို့ကြောင့် စာမေးပွဲ မတိုင်မီ အနားယူလိုက်ခြင်းမှာလည်း ကောင်းမွန်လှသည်။
စားဖိုမှူးကြီးလျောင်၏ လက်ရာမှာ ပြောစရာ မလိုအောင်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ လင်းကျင်းနှင့် လျောင်ကုတို့မှာ ထမင်းစားရင်း စကားတပြောပြော ရှိနေကြသော်လည်း ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့မှာမူ ဟင်းတွေကို အလုအယက် စားနေကြတော့သည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းသည် ခြံဝင်းထဲ၌ ပိုးမွှားများ ကိုက်စားထားသဖြင့် ပုပ်စပြုနေသော ဟင်းရွက်ပုံကြီးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျောင်ကုမှာ ဒေါသထွက်လာတော့သည်။
“အဲဒီ အကျင့်မကောင်းတဲ့ ဂေါ်ဖီပိုးကောင်ကြောင့်ပေါ့ကွာ။ ဘယ်မှာ ပုန်းနေမှန်းလည်း မသိဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ဟင်းရွက်တွေကို အမြဲ ဖျက်ဆီးနေတာ။ ငါ့ရဲ့ ဟင်းရွက်တွေကို ဝိညာဉ်စမ်းရေနဲ့ အသေအချာ ဂရုစိုက် စိုက်ထားတာကို အဲဒီကောင်က လာစားနေတာ။ ငါ သူ့ကို ဖမ်းဖို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံ သုံးပေမဲ့ အခုထိ လက်ချည်းဗလာနဲ့ ပြန်လာခဲ့ရတာပဲ”
လျောင်ကုမှာ ဂေါ်ဖီပိုးကောင် တစ်ကောင်ကြောင့် စိတ်ညစ်နေရသည်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ ရယ်စရာပင် ကောင်းလှသည်။
လင်းကျင်းသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ၎င်းမှာ သာမန် ပိုးကောင် မဟုတ်နိုင်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်ရသည်။ မဟုတ်ပါက လူတစ်ယောက်၏ ဖမ်းဆီးမှုကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ရန် ဤမျှ ဉာဏ်မရှိနိုင်ပေ။
သူက စိတ်ဝင်တစား ထပ်မံ မေးမြန်းသည့်အခါ လျောင်ကုက ထိုပိုးကောင်မှာ လူတစ်ယောက်၏ လက်မခန့် ထွားကြိုင်းပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အစိမ်းရောင်ပေါ်တွင် အနီရောင် အစင်းကြောင်းများ ပါဝင်သည်ဟု ပြောပြသည်။ ၎င်းမှာ ဟင်းရွက်ခြံထဲတွင် တွေ့သမျှ အကုန်စားပြီး အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်ဟု ဆိုသည်။
“ဒီပိုးကောင်က မျိုးစိတ်ရှား ဖြစ်မယ်လို့ ငါ သံသယရှိတယ်။ သူက သွားလာပုံလည်း ထူးဆန်းသလို အလွန်လည်း ပါးနပ်တယ်။ ငါနဲ့ ‘တိုက်ပွဲ’ ဖြစ်တိုင်း ငါပဲ ရှုံးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ငါ မကြာခင် မေပယ်မြို့ကနေ ထွက်သွားတော့မှာဆိုတော့ ဒီကောင် ငါ့ကို ဒုက္ခပေးချင်လည်း မရတော့ဘူး။ ငါက သူ့ကို မနိုင်ပေမဲ့ ရှောင်သွားလို့တော့ ရတာပဲ”
လျောင်ကုမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြောလိုက်သည်။
လင်းကျင်းကလည်း သူ၏ စကားကို နားထောင်ပေးနေလိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှာပင် လင်းကျင်း သယ်လာသော ရွှေဝါလေးသည် သူ၏ ကြက်ခေါင်းကို မော်ကာ ထမင်းစားပွဲဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ ရွှေဝါလေး၏ နှုတ်သီးထဲတွင်မူ ထွားကြိုင်းလှသော ဂေါ်ဖီပိုးကောင်ကြီး တစ်ကောင် ပါလာသည်။
လင်းကျင်းသည် မရည်ရွယ်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ ထိုပိုးကောင်မှာ လျောင်ကု ပြောပြသော ပုံစံနှင့် အတိအကျတူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လက်မလောက် ထွားပြီး အစိမ်းရောင်ပေါ်မှာ အနီရောင် အစင်းကြောင်းတွေ ပါနေသည်။
လင်းကျင်းက လျောင်ကု၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ရွှေဝါလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“စားဖိုမှူးကြီးလျောင်... အဘိုး ပြောနေတဲ့ အဲဒီပိုးကောင်က ဒါလားဗျ”
လျောင်ကုမှာ သူ၏ စကားကို အဖြတ်ခံရသဖြင့် စိတ်တိုသွားသော်လည်း ရွှေဝါလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မှင်သက်သွားရသည်။
စားဖိုမှူးကြီး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ၎င်းမှာ သူ ရှာနေသော ပိုးကောင် ဖြစ်ကြောင်း သေချာလှသည်။
လျောင်ကုက စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် ရွှေဝါလေးသည် သူ၏ သရေစာကို လုယူမည် စိုးသောကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်တွင် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ထိုပိုးကောင်ကြီးကို အပိုင်းပိုင်း ကိုက်ဖြတ်ကာ မျိုချပစ်လိုက်တော့သည်။
စားပြီးသွားသောအခါ ရွှေဝါလေးသည် သူ၏ ကြက်ခြေသည်းများကို ဝင့်ကြွားစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ဟင်းရွက်ခြံထဲသို့ နေပူဆာလှုံရန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။