အခန်း (၄၁-၄၂)

အခန်း (၄၁) - အတုဖြင့် အစားထိုးခြင်း

ဟယ်ချန်း၏ အစောပိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် မျက်နှာပေးမှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားရသည်။ သူမသည် ကျောက်စိမ်းနဂါးမြို့တော်၏ ဆဌမမြောက်မင်းသမီး ဟယ်ယု နေထိုင်ရာ နန်းဆောင်ဆီသို့ အပြင်းအနှင် ပြေးသွားမိသည်။

ကျောက်စိမ်းနဂါးနိုင်ငံတွင် ဆဌမမြောက်မင်းသမီး ဟယ်ယုမှာ ကျိန်စာသင့်သူတစ်ဦးအဖြစ် လူသိများလှသည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက တော်ဝင်မိသားစု၏ ကျိန်စာကို ပုခုံးထမ်းခဲ့ရသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဘယ်သူမှ သူမနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် မနေရဲကြပေ။

ခြွင်းချက်အနေဖြင့် သူမ၏ညီမဖြစ်သူ သတ္တမမြောက်မင်းသမီး ဟယ်ချန်းတစ်ယောက်သာ သူမနှင့် အရင်းနှီးဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမ အပြေးအလွှား ရောက်သွားသည့်အချိန်တွင် နန်းတွင်းစောင့်တပ်မှူး ဦးလေးလု တစ်ယောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဦးလေးလု... ကျွန်မ အစ်မ ဘယ်လိုနေသေးလဲ”

ဟယ်ချန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဦးလေးလုက ခေါင်းခါပြပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

“ဆဌမမင်းသမီးရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး။ အခုတော့ သတိလစ်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးတွေ ကြည့်ပေးနေပါတယ်။ မင်းသမီးလေး သိပ်ပြီး မစိုးရိမ်ပါနဲ့”

ဟယ်ချန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး အခန်းထဲဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်တွင် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသည်။

“ဦးလေးလု... ဘယ်သွားမလို့လဲ”

“ကျွန်တော် မေပယ်မြို့ကို အခုချက်ချင်း သွားရမယ်။ အဲဒီမှာ ဆဌမမင်းသမီးကို ကယ်တင်နိုင်မယ့်သူ ရှိနိုင်လို့ပဲ”

ဦးလေးလုက ဖြေကြားပြီး ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မေပယ်မြို့၏ သားရဲအကဲဖြတ်အသင်းတွင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျိသည် ပုံမှန်ထက် စောစီးစွာ ရောက်ရှိနေသည်။ ခဏနေလျှင် မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်မှ ဘဏ္ဍာစိုးကျောက်က ပုံစံပြောင်းဥ (၁၁) လုံးနှင့် ၎င်းတို့၏ အကဲဖြတ်အစီရင်ခံစာများကို လာယူတော့မည် ဖြစ်သည်။ အသင်းဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သည့်အတွက် သူကိုယ်တိုင် ဤပစ္စည်းများကို လက်ရောက်အပ်နှံရမည် ဖြစ်သည်။

မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်က ပေးအပ်သည့် ဤတာဝန်အပေါ် ဝမ်ကျိကတော့ အတော်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။ အချိန်တိုအတွင်း ပုံစံပြောင်းဥ (၁၁) လုံးကို အကဲဖြတ်ခိုင်းခြင်းမှာ ဟာသတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း အလုပ်ကိုတော့ ပြီးအောင် လုပ်ရမည်ပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူနှင့် ဂေါင်ကျန်းတို့ မနေ့က ဥနှစ်လုံးကို အကဲဖြတ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် အပ်နှံရန် အစီရင်ခံစာအချို့တော့ ရှိနေသည်။

တကယ်တော့ ဤတာဝန်သည် ကျရှုံးရန် သေချာနေသည့်အတွက် တစ်ယောက်ယောက်ကို အပြစ်ပုံချရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဝမ်ကျိသည် လင်းကျင်းကို ဓားစာခံလုပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ အကဲဖြတ်ခန်းမထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည့်အခါ လင်းကျင်းကို မတွေ့ရသဖြင့် ဝမ်ကျိ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။

“လင်းကျင်း ဘယ်မှာလဲ”

အလုပ်သင်တစ်ယောက်က အပြေးအလွှား ရောက်လာသော်လည်း လင်းကျင်း ဘယ်ရောက်နေသည်ကို သူလည်း မသိပါပေ။

ဝမ်ကျိ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ အကောင်ကို ပညာသင်ပေးရတာ အလကားပဲ။ ဒါကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်။ သူ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေသလဲ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝမ်ကျိက ဥများကို သွားရောက် စစ်ဆေးကြည့်သည့်အခါတွင် သူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဥတိုင်း၏ ဘေးတွင် အကဲဖြတ်အစီရင်ခံစာ တစ်စောင်စီ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစီရင်ခံစာကို ယူကြည့်လိုက်သည့်အခါ လင်းကျင်း၏ တံဆိပ်နှင့် လက်မှတ်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝမ်ကျိ ပို၍ စိတ်တိုသွားသည်။

“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ။ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုး ပေါက်ကရတွေ ရေးရဲတယ်ပေါ့။ ဘာပညာရပ်ဆိုင်ရာ အထောက်အထားမှ မပါဘဲ ဒီလို ရေးရဲတယ်ဆိုတော့ သူ တကယ်ပဲ အလုပ်ပြုတ်ချင်နေတာပဲ”

သို့သော် ဝမ်ကျိက အစီရင်ခံစာတွင် ရေးထားသည်များကို အသေအချာ ဖတ်ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင် သူ ဆွံ့အသွားရသည်။

သူသည် လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း မေပယ်မြို့၏ အသင်းဥက္ကဋ္ဌ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အရည်အချင်းကတော့ အစစ်အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်း၏ အစီရင်ခံစာတွင် ခန့်မှန်းချက်ဟူသည် လုံးဝ မပါဝင်ဘဲ တိကျသေချာသည့် နိဂုံးချုပ်ချက်များသာ ပါဝင်နေသည်။

ဝမ်ကျိသည် အံ့သြမှုများနှင့်အတူ ဝမ်းသာသည့်စိတ်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအစီရင်ခံစာများထဲမှ နည်းစနစ်သစ်များကို သူ သင်ယူနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖတ်ပြီးသွားသည့်အချိန်တွင် ဝမ်ကျိ၏ မျက်နှာက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများတောင် တုန်ရင်နေမိသည်။

ဝမ်ကျိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် သံသယများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် အခန်းထဲက လူအားလုံးကို ထွက်ခိုင်းလိုက်ပြီး ဘယ်သူမှ မဝင်စေရန် တားမြစ်လိုက်သည်။ အဲဒီနောက်တွင် မီးခဲကို သုံး၍ လင်းကျင်း၏ အစီရင်ခံစာ မူရင်းအားလုံးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါတော့သည်။

ဝမ်ကျိသည် ဤအစီရင်ခံစာများ၏ အချက်အလက်အားလုံးကို မှတ်မိနေသည်။ သူသည် ထိုအရာများကို မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင် အစီရင်ခံစာများအဖြစ် ပြန်လည် ရေးသားရန် ပြင်လိုက်သည်။

“လူတစ်ယောက် အပြင်မှာ စောင့်နေပါ။ မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်က အတွင်းဝန်ဇော့ ရောက်လာရင် ငါ အစီရင်ခံစာတွေကို အကဲဖြတ်နေတုန်းမို့ ခဏစောင့်ခိုင်းလိုက်ပါ”

ဝမ်ကျိက အလျင်အမြန်ပင် စီစဉ်လိုက်သည်။

ဤနည်းဖြင့် လင်းကျင်း၏ လက်ရာများကို သူက အတုဖြင့် အစားထိုးရန် အောင်မြင်သွားတော့သည်။ ညောင်းညာနေသည့် လက်မောင်းကို နှိပ်ရင်း ဝမ်ကျိသည် ခန့်ညားသည့် ပုံစံဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အကဲဖြတ်ခန်းမထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည် စိုးမိုးသွားသည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် အခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာ၌ လင်းကျင်းက လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

“တောက်... ပြတိုက်ထဲမှာ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကုန်သွားမှန်း မသိလိုက်ဘူး။ ရှားပါးသားရဲအချို့နဲ့ ပြတိုက်မှူးရဲ့ စွမ်းအားတွေကို စမ်းသပ်နေတာနဲ့တင် အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားတာပဲ”

လင်းကျင်းသည် သားရဲပြတိုက်ထဲမှ ယခုမှ ပြန်လည် ထွက်ခွာလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြတိုက်မှူး၏ ရုပ်သွင်ကို စိတ်ကြိုက် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုကိစ္စတွင် အာရုံစိုက်နေမိသောကြောင့် အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄၂) - ငါ့ပန်းချီကား ဘယ်မှာလဲ

လင်းကျင်းသည် ဝမ်ကျိက သူ၏လက်ရာများကို ဗြောင်ကျကျ ခိုးယူသွားသည်ကို ဘာမှမသိရှိသေးပေ။ ပုံစံပြောင်းဥများနှင့် အစီရင်ခံစာများ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျိက မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်သို့ ပို့ဆောင်ရန် သိမ်းဆည်းသွားပြီဟုသာ သူက ထင်မှတ်နေခဲ့သည်။ မိမိတာဝန်ကို ကျေပွန်အောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ညလုံး အိပ်ရေးပျက်ထားသည့် ဒဏ်ကြောင့် လင်းကျင်းသည် အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ခါးနောက်ဘက်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာမှ ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ၏လက်ချောင်းများက လေဟာနယ်ကိုသာ ထိတွေ့မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ငါ့ပန်းချီကား ဘယ်မှာလဲ”

လင်းကျင်းသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် ဂူမုန့်ကျုန်း၏ ပန်းချီကားကို အမြဲတမ်း ခါးတွင် ချိတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုမူ မရှိတော့ပေ။ သူသည် အကဲဖြတ်နေစဉ်အတွင်း ပန်းချီကားကို သယ်ရသည်မှာ အလုပ်ရှုပ်သောကြောင့် စားပွဲဘေးတွင် ခေတ္တချထားခဲ့မိသည်ကို ပြန်လည် သတိရသွားသည်။ သို့သော် သူ ရှာဖွေကြည့်သောအခါတွင်မူ စားပွဲပေါ်မှာလည်း မရှိ၊ စားပွဲအောက်မှာလည်း မရှိတော့ပေ။

“တောက်... ငါ့ပန်းချီကား ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

လင်းကျင်းသည် စိတ်တိုတိုဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

မနေ့ညက အကဲဖြတ်ခန်းမတွင် ရှိနေသည့် အလုပ်သင်တစ်ယောက်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ထိုသူ့ကို ကော်လာမှ ဖမ်းဆွဲ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မနေ့ညက ငါ စားပွဲပေါ်မှာ ထားခဲ့တဲ့ ပန်းချီကား ဘယ်မှာလဲ”

အလုပ်သင်သည် လန့်သွားသော်လည်း လင်းကျင်းမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“လင်းကျင်း... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ”

ဝမ်ကျိ၏ လက်ရင်းတပည့် ဖြစ်သောကြောင့် ထိုအလုပ်သင်သည်လည်း လင်းကျင်းကို အထင်သေးနေခဲ့သည်။ လင်းကျင်းက သူ၏ကော်လာကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သဖြင့် သူက အတော်ပင် စိတ်တိုသွားသည်။

“မနေ့ညက ငါထားခဲ့တဲ့ ပန်းချီကားအကြောင်း ပြောစမ်း။ မနေ့ညက မင်းတစ်ယောက်ပဲ အစောင့်ကျတာလေ။ မင်းကလွဲရင် ဘယ်သူယူမှာလဲ”

လင်းကျင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား မေးလိုက်သည်။

အလုပ်သင်က ထိတ်လန့်သွားပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

“ဘာပန်းချီကားလဲ။ ငါဘာမှ မမြင်ဘူး။ လင်းကျင်း... မင်း မဆိုင်တာတွေ လာမပြောနဲ့။ အခု ဝမ်ကျိဥက္ကဋ္ဌက မင်းကို အလုပ်ပျက်ကွက်မှုနဲ့ အပြစ်မပေးသေးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ဦး”

အလုပ်သင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လိမ်ညာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ မတွေ့ရသောကြောင့် လင်းကျင်းသည် ထိုသူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသည့် ပန်းချီကား ပျောက်ဆုံးသွားသောကြောင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မိမိ၏ အကဲဖြတ်ခန်းဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ပေါ့ဆမှုကိုသာ သူ ပြန်လည် အပြစ်တင်နေမိသည်။

ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့သည် ထုံးစံအတိုင်း အခန်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး လက်ဖက်ရည် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ လင်းကျင်းသည် စိတ်မကြည်လင်သဖြင့် အနားယူမည်ဟု ပြောကာ အခန်းနောက်ဘက်သို့ ဝင်သွားတော့သည်။

“ငါ ခဏ အိပ်လိုက်ဦးမယ်”

ထိုအချိန်တွင် ဇူချန်းသည် သူ၏ သားရဲဖြစ်သော ကျောက်စိမ်းလိပ်ကြီးကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ရောက်ရှိလာသည်။ လင်းကျင်းသည် လိပ်ကြီး၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် ဆေးညွှန်းအတိုင်း တိုက်ကျွေးရန် ပြောကြားလိုက်သည်။ ဇူချန်းသည် လင်းကျင်းအား မိမိ၏ ကျေးဇူးရှင်အဖြစ် အလွန်ပင် လေးစားသွားခဲ့သည်။

ဧည့်သည်များ ပြန်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်းသည် ပန်းချီကား ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း အလုပ်ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် သားရဲပြတိုက်ရှိ ကျောက်စာတိုင်မှ သွေးကတိစာချုပ် ချုပ်ဆိုသည့် နည်းလမ်းများကို ကူးယူလိုက်သည်။

ဂူမုန့်ကျုန်း၏ မှင်သားရဲနှင့် သွေးကတိစာချုပ် ချုပ်ဆိုရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ လင်းကျင်းသည် ပြတိုက်ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် အဆင့် ၄ သားရဲများဖြစ်သော စွန်ရဲနက်၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ မှင်သားရဲကို နှိမ်နင်းရန် စီစဉ်လိုက်သည်။ အဆင့် ၄ သားရဲ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါသည် မှင်သားရဲ၏ ရိုင်းစိုင်းသော သဘာဝကို နှိမ်နင်းရန် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

လင်းကျင်းသည် လက်ဖက်ရည်ပူပူတစ်ခွက် သောက်နေစဉ်တွင် လုယွန်ဟဲသည် လင်းကျင်း၏ အကဲဖြတ်လက်မှတ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာသည်။ လုယွန်ဟဲသည် မနေ့က ကိစ္စများအတွက် အားနာနေသော်လည်း လင်းကျင်းကမူ သူ့ကို အရေးမစိုက်ဘဲ နေခဲ့သည်။ လုရှောင်ယုက သူမ၏အစ်ကိုကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။

“အစ်ကို... အကဲဖြတ်မှူးလင်း ဒီနေ့ စိတ်မကြည်ဘူး... အစ်ကိုက အချိန်အခါမကောင်းကို လာမိတာပဲ”

လုယွန်ဟဲက မျက်လုံးလှန်ပြကာ ပြန်ပြောသည်။

“ရှောင်ယု... ငါက မင်းရဲ့ အစ်ကိုဆိုတာ မှတ်ထားဦး။ အကဲဖြတ်မှူးလင်းက ဘယ်လောက်ပဲ တော်နေပါစေ အဲဒီလောက် မာနမကြီးသင့်ဘူး။ ငါက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတတ်တဲ့လူ။ သူသာ ဒီလို စိတ်နေစိတ်ထားကို မပြင်ရင် ဘယ်သူမှ သူ့ဆီ လာပြမှာ မဟုတ်ဘူး”

သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် လူတစ်ယောက်သည် အခန်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ထင်ရှားသော ပန်းချီပညာရှင်ကြီး ဂူမုန့်ကျုန်းပင် ဖြစ်သည်။