အခန်း (၄၅-၄၆)
Vol. 3 Ch. 45-46
အခန်း (၄၅) - အခက်အခဲများကို ကျော်ဖြတ်ခြင်း
အလုပ်သင်များထဲတွင် ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့မှာ ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိနေကြသူများ ဖြစ်သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူတို့၏ အခြေခံဗဟုသုတအပေါ် လင်းကျင်းအနေဖြင့် ဝေဖန်စရာ မရှိပေ။
သို့သော် သူသည် သားရဲပြတိုက်မှ ရရှိထားသော အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း နည်းလမ်းများကို အသုံးချကာ သူ၏ သုံးသပ်ချက်များကို ပြောပြလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး-
“ဒါက သိပ်ပြီး ရိုးအလွန်းသေးတယ်။ သားရဲအကဲဖြတ်မှူးတွေအနေနဲ့ ငါတို့က စည်းမျဉ်းတွေထဲမှာပဲ ပိတ်မိမနေသင့်ဘူး။ ပြောရရင် ရှောင်ယုရဲ့ အကြံက အချိန်ကို လျှော့ချနိုင်လို့ နည်းနည်းပိုကောင်းပေမဲ့ လုံလောက်တဲ့ သတ္တိမျိုးတော့ မရှိသေးဘူး”
လုရှောင်ယုက အနည်းငယ် မကျေနပ်သလိုမျိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အကဲဖြတ်မှူးလင်း... ဘယ်လိုမျိုးကို သတ္တိရှိတဲ့ နည်းလမ်းလို့ ခေါ်တာလဲ”
လင်းကျင်းသည် သူအရင်က သင်ယူခဲ့ဖူးသော သီအိုရီတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သားရဲတွေကို အကဲဖြတ်တာက စစ်တိုက်ရသလိုပဲ။ စဉ်းစားကြည့်... အကယ်၍ စစ်တပ်တစ်ခုက တောင်ကြီးတစ်လုံးကို တွေ့လို့ လမ်းပိတ်နေမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် မြစ်ကြီးတစ်စင်းက ဖြတ်ရခက်နေမယ်ဆိုရင် သူတို့က လမ်းလွှဲသွားသင့်သလား၊ ဒါမှမဟုတ် လာရာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်သွားသင့်သလား”
ဤသီအိုရီမှာ အလွန်ပင် ဆန်းသစ်ပြီး လက်တွေ့ကျလှသည်။ ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့မှာ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြသည်။
“လမ်းလွှဲသွားတာက ပန်းတိုင်ရောက်ဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း မဟုတ်ဘူးလား”
ကျောက်ရင်းက ရိုးရိုးသားသားပင် ဖြေလိုက်သည်။ လုရှောင်ယုကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။
လင်းကျင်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်ကာ အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“သားရဲအကဲဖြတ်တာက စစ်တိုက်တာနဲ့ တူတယ်။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးနဲ့ ကြုံလာရင် တောင်တွေ့ရင် လမ်းဖောက်၊ ရေတွေ့ရင် တံတားထိုးရမယ်”
တောင်တွေ့ရင် လမ်းဖောက်၊ ရေတွေ့ရင် တံတားထိုးရမည်။
ထိုစကားကြောင့် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ ဝင်းပသွားကြသည်။ ထိုသို့ပြောနိုင်ရန်အတွက် မည်မျှကြီးမားသော သတ္တိနှင့် ယုံကြည်မှုမျိုး ရှိရမည်နည်း။ လင်းကျင်း၏ အသံထဲတွင်လည်း မဆုတ်မနစ်သော ဇွဲလုံ့လနှင့် ရဲရင့်မှုကို ခံစားနေရသည်။
လင်းကျင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ကမ္ဘာကြီးက မင်းကို အခွင့်အရေးမပေးရင် မင်းက ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်ပြီး အသေခံတော့မှာလား။ အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာ ခက်ခဲတဲ့အရာတွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့၊ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ရယူဖို့ပဲ။ ဒါမှလည်း လူဖြစ်ရကျိုး နပ်မှာပေါ့။ သားရဲတွေ အဆင့်တက်တာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ။ လမ်းက ခက်ခဲနေလို့ ကြောက်နေမယ်၊ လမ်းမရှိလို့ နောက်ဆုတ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေမယ်ဆိုရင် သားရဲက ဘယ်တော့မှ အဆင့်တက်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ”
လုရှောင်ယုက စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းနေပြီး လုဘကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လုဘမှာ ကြောက်လန့်တကြား တုန်လှုပ်သွားပြီး လုယွန်ဟဲ၏ အနောက်သို့ ခေါင်းတိုးဝင်ကာ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ထည်က ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ဖင်ကြီးမှာ အပြင်သို့ ထွက်နေသေးသည်။
“ကဲ... ပြောကြည့်ဦး”
လင်းကျင်းက အားပေးလိုက်သည်။
“တောင်တွေ့ရင် လမ်းဖောက်မယ်ဆိုတာ... ကျွန်မထင်တာတော့ လုဘရဲ့ အချက်အချာနေရာတွေကို ပွင့်စေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ စုစည်းပေးနိုင်မယ့် ဆေးတွေကို ပမာဏအများကြီး တိုက်ကျွေးရမယ်။ ဒါ့အပြင် သူက အမြဲတမ်း တိုက်ခိုက်နေဖို့ လိုတယ်။ အဲဒါမှ သူရဲ့ ကြွက်သားနဲ့ အရိုးတွေ သန်မာလာပြီး သူ့ရဲ့ အလားအလာကို ကျော်လွန်သွားနိုင်မယ်။ ဒီလိုမျိုး အတင်းအကျပ် စွမ်းအားမြှင့်ပေးရင် တစ်နှစ်မပြည့်ခင်မှာပဲ အဆင့်တက်မယ့် လက္ခဏာတွေ တွေ့လာရနိုင်ပါတယ်”
လုရှောင်ယုက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လုဘမှာ ထိုစကားကြောင့် ထပ်မံ ငိုချင်စိတ် ပေါက်သွားရပြန်သည်။
လင်းကျင်းက ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စဉ်းစားပုံက မှန်ပေမဲ့ အသေးစိတ်တော့ မကျသေးဘူး။ ဆေးတိုင်းမှာ အဆိပ် သုံးပုံတစ်ပုံ ပါတတ်တယ်။ အကယ်၍ မင်းက ဆေးပမာဏကို အလွန်အကျွံ တိုးလိုက်ရင် သားရဲက အဆင့်တက်သွားနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သက်တမ်းကို အများကြီး ထိခိုက်စေလိမ့်မယ်။ အလားအလာကိုလည်း ထိခိုက်စေနိုင်တယ်။ ဒါ့အပြင် သွေးကတိစာချုပ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ပိုင်ရှင်ကိုပါ ထိခိုက်စေနိုင်တယ်”
ထိုစကားကြောင့် လုယွန်ဟဲမှာ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ လုရှောင်ယုကမူ လျှာလေးထုတ်ကာ အခြားနည်းလမ်းကို ထပ်မံ စဉ်းစားနေတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျောက်ရင်းက ငြိမ်သက်စွာ စဉ်းစားနေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ဆေးတိုက်ရမှာ မှန်ပေမဲ့ ရောဂါလက္ခဏာကို တည့်တည့်ပစ်မှတ်ထားရမယ်။ ဒါ့အပြင် ဒြပ်စင်စွမ်းအားတွေကို သုံးပြီး လုပါရဲ့ အတွင်းစွမ်းအားကို နှိုးဆွပေးလို့ ရတယ်။ သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇကို နိုးကြားလာအောင် လုပ်နိုင်ရင် အဆင့်တက်ဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
လင်းကျင်းက ခေါင်းငြိမ့်၍ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။ ကျောက်ရင်းမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် လင်းကျင်းသည် ဆေးအမျိုးအစား ရွေးချယ်ပုံ၊ ဆေးဖော်စပ်ပုံနှင့် ဒြပ်စင်စွမ်းအားဖြင့် မျိုးရိုးဗီဇကို နှိုးဆွပုံတို့ကို အမေးအဖြေပြုလုပ်ရင်း အပြန်အလှန် သင်ခန်းစာပေးနေခဲ့သည်။ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်မှာ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေကြသည်။
လင်းကျင်းသည် သူတို့ကို အချိန်ပေးထားပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်သို့ ထွက်ကာ လေ့ကျင့်ခန်း အနည်းငယ် လုပ်လိုက်သည်။ လုယွန်ဟဲမှာ အခြားကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် လုပါကို ခေါ်၍ ပြန်သွားခဲ့သည်။ လုဘမှာမူ လင်းကျင်း၏ ခန်းမမှာ ကျားတွင်း၊ နဂါးတွင်းကဲ့သို့ ထင်မှတ်နေပြီး လုယွန်ဟဲကို အတင်းဆွဲကာ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
လင်းကျင်းမှာ လုပ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် အိမ်သို့ ခေတ္တပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မနေ့က သူ၏ အိမ်နှင့် ခြံဝင်းကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် လက်သမားများကို ငှားရမ်းထားခဲ့သောကြောင့် တိုးတက်မှုကို သွားကြည့်ချင်နေသည်။
လမ်းတွင် လင်းကျင်းသည် ‘ဝိညာဉ်စုဆောင်းဆေးလုံး’ ဖော်စပ်ရန်အတွက် ဆေးဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ထိုဆေးလုံးမှာ လူရော သားရဲပါ သောက်သုံးနိုင်ပြီး ခွန်အားကို တိုးတက်စေကာ အဆင့်တက်ရန် အထောက်အကူပြုသည်။
သူသည် ‘ချန်ဆေးဆိုင်’ ဟု ခေါ်သော ဆိုင်ကြီးတစ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ လင်းကျင်း၏ အင်္ကျီလက်မောင်းမှ အကဲဖြတ်မှူး တံဆိပ်ကြောင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ချက်ချင်းပင် လာရောက် နှုတ်ဆက်သည်။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်း မဟုတ်လားဗျ”
ဝန်ထမ်းက မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်းက အံ့သြသွားပြီး-
“ငါ့ကို သိလို့လား”
ဟု မေးလိုက်ရာ ဝန်ထမ်းက ပြုံးလျက်-
“မေပယ်မြို့မှာ တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူးဆိုလို့ လူတိုင်းသိတဲ့ ဂေါင်ကျန်းရယ်၊ ခင်ဗျားရယ် နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ။ ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ ချန်ဆေးဆိုင်နဲ့လည်း ပတ်သက်မှုရှိတော့ မသိဘဲ နေမလားဗျာ”
လင်းကျင်းမှာ ကြောင်သွားရသည်။ သူသည် ဤဆေးဆိုင်နှင့် မည်သို့ ပတ်သက်နေသနည်း။ သူ၏ မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရှာဖွေကြည့်သောအခါ ခေါင်းထဲတွင် မူးနောက်သွားရသည်။ မူလပိုင်ရှင်မှာ ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်သည့် မှတ်ဉာဏ်များကို တမင်တကာ မေ့ဖျောက်ထားခဲ့ပုံရသည်။
“အကဲဖြတ်မှူးလင်းက ဆေးလာဝယ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေးကို လာတွေ့တာလား”
ဝန်ထမ်းက ဆက်မေးလိုက်သည်။
‘သခင်မလေး’ ဆိုသည့် စကားကြောင့် လင်းကျင်း၏ ခေါင်းထဲသို့ မှတ်ဉာဏ်များ ဒလဟော ဝင်ရောက်လာသည်။ ဒဏ်ရာဟောင်းကို ပြန်ဆွလိုက်သလိုပင် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
လင်းကျင်းသည် ခေါင်းမူးသွားပြီး ဝေဒနာ ခံစားနေရသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်ဟော့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အနားသို့ ရောက်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် လင်းကျင်း ပြန်လည် သက်သာလာခဲ့သည်။
‘တောက်... ဒါကြောင့်ကိုး။ မူလပိုင်ရှင် မင်းကတော့ တကယ့် လူဖျံပဲ။ မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ဖြစ်ရလား’
လင်းကျင်းက စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိတော့သည်။
အခန်း (၄၆) - ချန်ဆေးဆိုင်
လင်းကျင်း ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ရက်အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသဖြင့် သူ၏ မူလပိုင်ရှင်ထံမှ မှတ်ဉာဏ်အားလုံးကို ချက်ချင်း အမွေမဆက်ခံနိုင်သေးပေ။ ဖုန်တက်နေသော စာအုပ်များကဲ့သို့ပင် အချို့သော နာကျင်စရာ မှတ်ဉာဏ်များကို မူလပိုင်ရှင်က တမင်တကာ မေ့ဖျောက်ထားခဲ့သဖြင့် လင်းကျင်းအနေဖြင့် အလိုအလျောက် သိရှိခွင့် မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ထိုမှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည် နိုးကြားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ရလျှင် - “အရှက်ရစရာ” ဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။
အခြေအနေမှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ လင်းကျင်း၏ မူလပိုင်ရှင်သည် ချန်ဆေးဆိုင်၏ သခင်မလေးဖြစ်သူ ‘ချန်ယွမ်ယွမ်’ နှင့် စေ့စပ်ထားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းကျင်းသည် သားရဲအကဲဖြတ်မှူး လက်မှတ်ရခါစ အချိန်တွင် လမ်းပေါ်၌ လဲကျနေသော အဘိုးအိုတစ်ဦးကို ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအဘိုးအိုမှာ ချန်ဆေးဆိုင် ပိုင်ရှင် ‘ချန်ဝမ်လင်း’ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ချန်ဝမ်လင်းသည် ကျေးဇူးသိတတ်သူဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းသည် တရားဝင် အကဲဖြတ်မှူး တစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူ၏သမီး ချန်ယွမ်ယွမ်နှင့် စေ့စပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ချန်ယွမ်ယွမ်မှာ လင်းကျင်းကို စတင် လျစ်လျူရှုလာခဲ့သည်။ သူမသည် မေပယ်မြို့၏ နာမည်ကြီး သခင်မလေး တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မူလပိုင်ရှင် လင်းကျင်းကဲ့သို့ လူမျိုးကို စိတ်ကုန်သွားဟန် တူသည်။ သူမသည် လင်းကျင်းကို အမျိုးမျိုး ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချကာ စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့သဖြင့် လင်းကျင်းမှာ တစ်မြို့လုံး၏ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
၂၁ရာစုမှ လင်းကျင်း၏ အမြင်တွင်မူ ဤကိစ္စမှာ အလွန်သေးဖွဲလှသည်။
‘ဒီလောက်လေးနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျနေရလား။ ဒီလို မိန်းမမျိုးကြောင့်နဲ့ မင်းက လူတောမတိုးနိုင် ဖြစ်နေရသလား။ မူလပိုင်ရှင် မင်းကတော့ တကယ့်ကို ရိုးအလွန်းတာပဲ’
သူသည် အတိတ်က ကိစ္စများကို ခေါင်းထဲမှ ထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးဝယ်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဆေးလာဝယ်တာပါ”
ဝန်ထမ်းတစ်ဦးကို ပြောလိုက်ပြီးနောက် လိုအပ်သော ဆေးစာရင်းကို ချပေးလိုက်သည်။ ဝန်ထမ်းက ဆေးထုတ်ပေးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် လူတစ်စု အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။
ရှေ့ဆုံးမှ လာသူမှာ ပန်းရောင်စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။
“ဒါက တကယ်ကို မတရားတာပဲ။ ဇူရင်းရင်းက သူ့မိသားစု အရှိန်အဝါကို သုံးနေတာ။ သူက ရုပ်ရည်ရော ကိုယ်လုံးရော ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ သူက ‘မေပယ်ပန်းပွဲတော်’ ကို တက်ခွင့်ရပြီး ငါက ဘာလို့ မရရတာလဲ”
သူမသည် ညည်းညူရင်း ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ ဘေးတွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ‘လည်ဆံမွေးပါ ဂျာကေး’ သားရဲတစ်ကောင် ပါလာသည်။ ၎င်းသည် အလွန်ရက်စက်သော သားရဲမျိုး ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက သူမကို လမ်းဖယ်ပေးကြရသည်။
လင်းကျင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ အလွန်တိုက်ဆိုင်လှသည်မှာ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မူလပိုင်ရှင်ကို စိတ်ဒဏ်ရာ ပေးခဲ့သော ‘ချန်ယွမ်ယွမ်’ ပင် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် ယခု လင်းကျင်းသည် သူမကို အရေးမစိုက်ပေ။ ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့ကဲ့သို့ အလှနတ်သမီးလေးများကို နေ့တိုင်း မြင်တွေ့နေရသော လင်းကျင်းအဖို့ ချန်ယွမ်ယွမ်၏ အလှမှာ ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် သူမကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်၍ နေလိုက်သည်။
သို့သော် ချန်ယွမ်ယွမ်က သူ့ကို မြင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဒေါသထွက်နေသည့် အချိန်ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျင်းကို မြင်သည်နှင့် အပေါက်ရှာပြီး ဆဲဆိုတော့သည်။
“ဘယ်သူက ဒီအမှိုက်ကောင်ကို အထဲပေးဝင်တာလဲ”
ဝန်ထမ်းက ဝင်ရောက် ရှင်းပြသော်လည်း သူမက မရပ်တန့်ပေ။
“ဆေးလာဝယ်တာ ဟုတ်လား။ သူ့မှာ ပိုက်ဆံရှိလို့လား။ ဒီကောင်က လူဆင်းရဲပဲ။ သူ့ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားကြ။ တစ်ခုခု ပျောက်သွားရင် မင်းတို့ တာဝန်ပဲ”
လင်းကျင်း ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဤမိန်းမမှာ ရူးနေသော ခွေးမတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ သူမနှင့် စကားများနေရန် အချိန်မရှိသဖြင့် လင်းကျင်းသည် ဆေးမဝယ်တော့ဘဲ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူသည် သူမကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ချန်ယွမ်ယွမ်ကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
“လင်းကျင်း... အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း”
လင်းကျင်းက မရပ်ပေ။ သူမက ပို၍ ပေါက်ကွဲသွားပြီး-
“ကိုက်စမ်း!”
ဟု သူမ၏ သားရဲကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဂျာကေးသားရဲကြီးသည် လင်းကျင်းဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သို့သော် လင်းကျင်းမှာ လှည့်ကြည့်ခြင်းပင် မရှိပေ။
ရှောင်ဟော့သည် လင်းကျင်းနောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ထိုဂျာကေးသားရဲကို တစ်ချက်မျှသာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အဆင့် ၃ သားရဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါကို ခဏချင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ဂျာကေးသားရဲကြီးမှာ မျက်ဖြူလန်ကာ ချက်ချင်းပင် သတိလစ်ပြီး လဲကျသွားတော့သည်။
အဆင့် ၃ ပြီးပြည့်စုံသော သားရဲနှင့် သာမန် အဆင့် ၂ သားရဲကြားတွင် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။ ရှောင်ဟော့၏ အကြည့်တစ်ချက်ကပင် ထိုသားရဲကို မေ့လဲသွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။
လင်းကျင်းသည် ခံ့ညားစွာဖြင့် အပြင်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ချန်ယွမ်ယွမ်မှာမူ သူမ၏ သားရဲ သတိလစ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိဘဲ ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။