အခန်း (၅၉-၆၀)

အခန်း (၅၉) - မြရောင်သွေးပိုးကောင်

စားဖိုမှူးကြီးလျောင်၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း အတော်ကြာမှ စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ပြီး မေးခွန်းတစ်ခုသာ မေးလိုက်တော့သည်။

“လင်းကျင်း... မင်း ဒီကြက်ကို ဘယ်က ရလာတာလဲ”

ဤကြက် ‘ရွှေဝါလေး’ မှာ အတော်ပင် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး ရှိလှသည်။ ထာဝရမြို့မှ မေပယ်မြို့အထိ လင်းကျင်းနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းအတွက်မူ သူသည် အလကားရသော အိမ်ကြက်တစ်ကောင်သာ ဖြစ်ပြီး သိပ်ပြီး အရေးတယူ မလုပ်ခဲ့ပေ။ ရွှေဝါလေးမှာ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် အိမ်ပြန်လမ်းကို သိပြီး အချိန်မှန် ပြန်လာတတ်သဖြင့် လင်းကျင်းက သူ့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လွှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပေါ်ယံကြည့်လျှင် ရွှေဝါလေး၌ ထူးခြားချက် မရှိဟု ထင်ရသော်လည်း လင်းကျင်းတစ်ဦးတည်းသာ ဤရွှေဝါလေးတွင် မည်မျှ အစွမ်းထက်သော သွေးမျိုးဆက် ရှိနေကြောင်း သိထားသည်။

“ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက် ဟုတ်လား”

လင်းကျင်း၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ လျောင်ကုမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူသည် စားဖိုမှူးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သဖြင့် ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်အကြောင်းကို ကြားဖူးနားဝ ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားများ ခေတ်က ‘ရွှေရောင် နေမင်းငှက်’ ထံမှ ဆင်းသက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးပဝေသဏီက ကောင်းကင်ယံမှ နေမင်းမှာ ရွှေကျီးကန်း၏ ဝင်စားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့သော နတ်ဘုရား ကျမ်းစာများတွင်လည်း ရွှေကျီးကန်းကို ရွှေရောင်နေမင်းငှက်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။

ဤအချက်မှာ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လျောင်ကုသည် လင်းကျင်းကို အရင်ကထက် ပို၍ လေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သာမန်ကြက်ဟု ထင်ရသော သတ္တဝါမှာ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက် ဖြစ်နေသည်ဆိုပါက ထိုပိုးကောင်ကို ဖမ်းနိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းတော့ပေ။ ဤသို့မှန်း သိပါက လင်းကျင်းကို စောစောစီးစီး ခေါ်လာခိုင်းမိမည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည်။ သူသည် ရွှေဝါလေး ပိုးကောင်ကို ကိုက်ဖြတ်ခဲ့သော နေရာသို့ သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အရည်များကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။

သားရဲပြတိုက်မှာ ချက်ချင်းပင် အချက်ပေးလာသည်။

“မြရောင်သွေးပိုးကောင်။ အဆင့် ၁။ ရှားပါးမျိုးစိတ်...”

သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

မြရောင်သွေးပိုးကောင်၏ ဖော်ပြချက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် လင်းကျင်းမှာ အလွန်ပင် နှမြောတသ ဖြစ်သွားရသည်။ ဤပိုးကောင်မှာ ဤမျှ ရှားပါးမှန်း သိပါက ရွှေဝါလေး၏ နှုတ်သီးထဲမှ အမြန် လုယူလိုက်မိမှာ သေချာသည်။

မြရောင်သွေးပိုးကောင်တွင် သတ္တုများကို အရည်ပျော်စေနိုင်သော လျှို့ဝှက် သွေးမျိုးဆက် ရှိသလို အလားအလာလည်း အလွန် မြင့်မားသည်။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဤပိုးကောင်မှာ မည်သည့်နေရာတွင်မှ ရှာမရနိုင်သော ရှားပါး ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောင်တရရန် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှေဝါလေးမှာ အကုန် မျိုချပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ မည်သို့မျှ ပြန်မရနိုင်တော့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် လင်းကျင်းသည် ခြံထဲ၌ နေပူဆာလှုံနေသော ရွှေဝါလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။

ရွှေဝါလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အပူရှိန်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအပူရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။

လင်းကျင်း၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း တောက်ပသွားသည်။

အဆင့် ၂ အဖြစ် မွေးဖွားလာသော ရွှေဝါလေးမှာ အလွန် ရှားပါးသော ကြက်မျိုးစိတ် ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းမှာ သူ့ကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ရွှေဝါလေးမှာ အဆင့်တက်တော့မည့် သိသာသော လက္ခဏာများ ပြနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အနားသို့ အမြန် တိုးသွားလိုက်ရာ အပူလှိုင်းတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ရွှေဝါလေးကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ သံသယမှာ အတည်ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရွှေဝါလေး အဆင့်တက်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုမှာ တူညီသော ဓာတ်သဘာဝရှိသော ရှားပါး သားရဲတစ်ကောင်ကို စားသုံးခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက အဆင့်တက်ခြင်းကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အဆင့်တက်ရန် လက္ခဏာပြရုံဖြင့် အောင်မြင်မည်ဟု အာမမခံနိုင်သော်လည်း လင်းကျင်းသာ အခုအချိန်တွင် ကူညီပေးလိုက်လျှင် အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

လင်းကျင်းက ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ဟန်ဒုန်း... ရှောင်ယု... ငါပြောတဲ့ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ဆုံး သွားဝယ်ပေးကြစမ်း”

သူသည် ဆေးညွှန်းကို စာရွက်ပေါ်တွင် အမြန်ရေးကာ သူတို့အား ပေးလိုက်သည်။ အချိန်မှာ အလွန် အရေးကြီးသဖြင့် သူတို့ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်သည်။

“စားဖိုမှူးကြီးလျောင်... ခင်ဗျားမှာ ရှိသမျှ ရေတွေကို အကုန် သွန်ပစ်လိုက်ပါ။ ရေတိုင်ကီထဲမှာ ရေတစ်စက်မှ မကျန်ပါစေနဲ့။ ကျောက်ရင်း... သူ့ကို ကူညီပေးလိုက်”

လင်းကျင်းမှာ ရှင်းပြနေရန် အချိန်မရှိပေ။

ရွှေဝါလေး အဆင့်တက်မည့် လက္ခဏာ ပြလာခြင်းမှာ အလွန် ကံကောင်းလှသဖြင့် လင်းကျင်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အရဖမ်းရမည် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက နောက်တစ်ကြိမ် ဤကဲ့သို့ လက္ခဏာ ပြရန် မည်မျှ စောင့်ရမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

လျောင်ကုသည်လည်း ကြက်ဖကြီး အဆင့်တက်တော့မည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ကျောက်ရင်းနှင့်အတူ ရေတိုင်ကီကို မှောက်ချကာ ရေများကို သွန်ပစ်လိုက်သည်။

“ရှောင်ဟော့... ရွှေဝါလေးကို စောင့်ကြည့်ထားစမ်း။ သူ့ကို ရေမသောက်စေနဲ့၊ ခြံထဲကနေလည်း ထွက်မသွားစေနဲ့”

လင်းကျင်းက ရှောင်ဟော့ကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

သားရဲတစ်ကောင်မှာ အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက ခွန်အား တိုးလာရုံသာမက ပိုင်ရှင်နှင့်လည်း စိတ်ချင်း ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။

ရှောင်ဟော့သည် လင်းကျင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်ကာ ကြက်ဖကြီးကို သွားရောက် စောင့်ကြပ်တော့သည်။

ရွှေဝါလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အပူရှိန်မှာ ဆူပွက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ပေါင်းအိုး၏ အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရေငွေ့များ တထောင်းထောင်း ထွက်နေသည်။ ရွှေဝါလေးသည် ဘာဖြစ်နေမှန်း မသိဘဲ အတွင်းရော အပြင်ပါ ပူလောင်နေသဖြင့် ခေါင်းများ မူးဝေကာ အလွန်ပင် နေရခက်နေရှာသည်။

ထိုအပူဒဏ်မှာ သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ပင်။

အစောပိုင်းက စားခဲ့သော မြရောင်သွေးပိုးကောင်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အစွမ်းပြနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးရှို့နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူ ရေငတ်နေသည်။

သူ့အတွက် ရေ အလွန် လိုအပ်နေသည်။

အတောင်ပံများကို ခတ်ကာ ရွှေဝါလေးသည် ရေရှာရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ခြေတစ်လှမ်း မလှမ်းရသေးမီမှာပင် ရှောင်ဟော့က သူ့ကို နောက်သို့ ပြန်တွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ရွှေဝါလေးမှာ စိတ်တိုသွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော မီးတောက်များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး အမွေးများမှာလည်း ထောင်ထလာသည်။ ကြက်မောက်မှာ ရဲရဲနီနေပြီး ရွှေဝါလေးသည် အတောင်ပံများကို ပြင်းထန်စွာ ခတ်ကာ တိုက်ခိုက်မည့် ပုံစံ ပြင်လိုက်သည်။ ရှောင်ဟော့သည်လည်း အလျှော့မပေးပေ။ ရွှေဝါလေးမှာ ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း ရှောင်ဟော့မှာ သူ့ထက် တစ်ဆင့် မြင့်နေသေးသည်။ မီးဝံပုလွေ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်း ကြီးမားလာပြီး မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူသည် အစွယ်များကို ထုတ်ကာ ရွှေဝါလေးကို ဟန့်တားရန် တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဝံပုလွေနှင့် ကြက်မှာ ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ နှစ်ကောင်စလုံးမှာ မီးဓာတ် သားရဲများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ မီးတောက်များ ထိတွေ့မိသည့်အခါ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပူပြင်းလာတော့သည်။ ခြံထဲရှိ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များမှာ အပူရှိန်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် မီးကျွမ်းသွားကြသည်။ မြေပြင်မှာ ခြောက်သွေ့သွားပြီး လင်းကျင်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း အပူဒဏ်ကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ကြရသည်။

မီးတောက်များ ပိုပြင်းလာလေ၊ ရွှေဝါလေးမှာ ပို၍ ရေငတ်လာလေ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်ဟော့က သူ့ကို အသေအချာ စောင့်ကြပ်နေသည်။ ရွှေဝါလေးမှာ အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရှောင်ဟော့က အမြဲတမ်း တားဆီးနေသည်။ သားရဲနှစ်ကောင်စလုံးမှာ အလျှော့မပေးဘဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေကြသည်။

ရှောင်ဟော့မှာ အဆင့် ၃ သားရဲ ဖြစ်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကို ကံကောင်းလှသည်ဟု လင်းကျင်း တွေးလိုက်သည်။ မဟုတ်ပါက ရွှေဝါလေးကို ထိန်းချုပ်ရန် လွယ်ကူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ရွှေဝါလေးမှာ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အေးဆေးနေတတ်သော်လည်း ဒေါသထွက်လာပါက အဆင့် ၂ သားရဲ အများစုမှာ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ အခုအချိန်တွင် ရွှေဝါလေးကို ရေမသောက်စေရန် မတားဆီးနိုင်ပါက အဆင့်တက်ခြင်းမှာ လုံးဝ ကျဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ရွှေဝါလေးမှာ မြရောင်သွေးပိုးကောင်ကို စားသုံးလိုက်ခြင်းကြောင့် အဆင့်တက်မည့် လက္ခဏာများ ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော အဆင့်တက်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ အတော်လေး နီးစပ်လှသည်။

ထိုပိုးကောင်မှာ ရွှေဝါလေး၏ ဓာတ်သဘာဝနှင့် ကိုက်ညီရုံသာမက ရွှေဝါလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်ကို နိုးထလာစေရန်လည်း ကူညီပေးနိုင်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရွှေဝါလေးကို အဆင့်တက်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်မှာ မြရောင်သွေးပိုးကောင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အမြဲရှိနေခဲ့သော သွေးမျိုးဆက်ပင် ဖြစ်သည်။

အစွမ်းထက်လှသော ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်မျှ နိုးထလာခြင်းမှာပင် ရွှေဝါလေးကို အဆင့်တက်စေရန် လုံလောက်လှသည်။ ဤဖြစ်စဉ်၏ အရေးကြီးဆုံးအပိုင်းမှာ ထိုသွေးမျိုးဆက်၏ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ရန် ဖြစ်ပြီး ရွှေဝါလေးမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်မှုကို ခံစားရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူ အဆင့်တက်ရန်အတွက် ဤနာကျင်မှုကို အောင့်ထားရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူသာ ရေနှင့် ထိတွေ့လိုက်ပါက အားလုံးမှာ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

“ရွှေဝါလေး... ငါ ဒါကို မင်းရဲ့ အကျိုးအတွက် လုပ်နေတာပါ”

လင်းကျင်းက ဘေးမှ လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

ရွှေဝါလေးနှင့် ရှောင်ဟော့တို့မှာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ရွှေဝါလေး၏ ကြက်မောက်မှာ မီးလုံးကြီးတစ်ခု ကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။ သူ၏ ခြေသည်းများမှာ ပိုမို ကြီးမားလာပြီး မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူ အတောင်ပံ ခတ်လိုက်တိုင်း ပူပြင်းလှသော လေလှိုင်းများက ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ရွှေဝါလေး အဆင့် ၃ သို့ ရောက်သွားပါက အတောင်ပံ ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးနေသည်။

ဟန်ဒုန်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့မှာ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လင်းကျင်းသည် အချိန်နှင့် အပြိုင် ဆေးများကို ချက်ချင်း စတင် ကျိုချက်တော့သည်။

ရွှေဝါလေးမှာ ပို၍ ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းလာသော်လည်း ရှောင်ဟော့ကသာ အသာစီး ရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရွှေဝါလေးမှာ ရှောင်ဟော့၏ အဆင့်သို့ ရောက်ရန် အလွန် နီးစပ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှေဝါလေးမှာ အဆင့် ၂ သားရဲသာ ရှိနေသေးသည်ကို သတိပြုသင့်သည်။

အခန်း (၆၀) - ရွှေဝါလေး၏ အဆင့်တက်ခြင်း

ဤဖြစ်ရပ်များ စတင်ပြီး မကြာမီမှာပင် လင်းကျင်းသည် ဆေးရည်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုဆေးရည်မှာ ပျစ်ချွဲနေပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်များ၏ ပြင်းရှရှအနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

စားဖိုမှူးကြီး လျောင်ကု၏ ခြံဝင်းမှာ သားရဲနှစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ သူ၏ အာရုံအားလုံးမှာ တစ်ကောင်နှင့်တစ်ကောင် အသေသတ်မတတ် တိုက်ခိုက်နေကြသော သတ္တဝါနှစ်ကောင်ထံတွင်သာ ရှိနေတော့သည်။

သားရဲချင်း တိုက်ခိုက်ပွဲကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေသည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့မှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ သူတို့၏ သားရဲများမှာမူ သူတို့၏ ပိုင်ရှင်များနောက်တွင် ကွယ်ကာ ထိုတိုက်ပွဲကို လှမ်းကြည့်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေကြတော့သည်။

ထိုသားရဲလေးများ၏ အမြင်တွင်မူ ခြံထဲရှိ အကြီးအကဲ နှစ်ကောင်မှာ လုံးဝ မထိရဲ မတို့ရဲစရာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်နေကြသည်။

“ဒီလောက်ဆို ရလောက်ပြီ”

လင်းကျင်းက ရွှေဝါလေး၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆေးခွက်ကို ချလိုက်ကာ ရှောင်ဟော့ကို ပြန်လာရန် ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟော့သည် ချက်ချင်း နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ရွှေဝါလေးမှာမူ ဒေါသ မပြေသေးပေ။ သူသည် ရှောင်ဟော့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရန် အတောင်ပံများကို ခတ်လိုက်သည်။ အခြေအနေမှာ ပိုမို ရှုပ်ထွေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လင်းကျင်းသည် ရှောင်ဟော့၏ စွမ်းအားအားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရန် မန္တန်တစ်ခု ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟော့သည် သူ၏ အဆင့် ၃ အစွမ်းများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နွားလားဥသဘကြီးတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမားလာပြီး သူ၏ အမွေးအမျှင်များမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ မီးတောက်များနှင့် ရောယှက်သွားရာ မီးတောက်ဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ သားရဲအရှိန်အဝါကို ထုတ်ဖော်လိုက်သောအခါမှသာ ရွှေဝါလေးသည် ရှောင်ဟော့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သို့မဟုတ်လျှင်လည်း မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆေးရည်ကို သူ သတိပြုမိသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူသည် အလွန်အမင်း ရေငတ်နေသဖြင့် ထိုဆေးရည်ကို အငမ်းမရ သောက်လိုက်တော့သည်။ ၎င်းမှာ မည်သည့်အရည်ပဲဖြစ်ဖြစ် ရွှေဝါလေးအတွက်မူ ဂရုစိုက်နေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

မကြာမီမှာပင် ဆေးရည်တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကုန်သွားတော့သည်။

ဤဆေးရည်မှာ သားရဲပြတိုက်မှ ပေးထားသော ဆေးညွှန်းအတိုင်း ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မည်မျှ အစွမ်းထက်မည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပါသည်။

ရလဒ်မှာ ချက်ချင်းပင် လက်တွေ့ပြလာသည်။

ရွှေဝါလေးသည် အဆက်မပြတ် တွန်ကျူးနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဆထက်တစ်ဆ ကြီးမားလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ အမွေးဟောင်းများမှာလည်း အပြုံလိုက် ကျွတ်ထွက်နေတော့သည်။

သူ တွန်ကျူးလေလေ၊ ပိုမို ကြီးမားလာလေ ဖြစ်ရာ သူ၏ ခြေရင်းတွင် အမွေးအမျှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရွှေဝါလေးမှာ အမွေးအမျှင် မရှိသော ကြက်အချောတစ်ကောင် ဖြစ်နေရှာသည်။

သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲပင်။

ရွှေဝါလေး၏ အရွယ်အစားမှာ လူကြီးတစ်ယောက်၏ အရပ်အမြင့်ခန့် ရောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ ထုတ်လွှတ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ ရှောင်ဟော့နှင့် အဆင့်တူလုနီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ အမွေးများ ရှိနေမည်ဆိုပါက သူသည် ပို၍ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို မီးလျှံလေးတစ်ခုမှာ ရွှေဝါလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အံ့ဩစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ပန်းချီဆရာတစ်ဦးက စုတ်တံဖြင့် ရေးဆွဲနေသကဲ့သို့ ထိုမီးလျှံလေးမှာ ရွှေဝါလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အမွေးအမျှင် ပုံသဏ္ဌာန်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပုံဖော်ပေးနေသည်။ ခဏချင်းမှာပင် အမွေးမရှိသော ရွှေဝါလေးသည် မီးတောက်နေသော အမွေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏ ကြက်မောက်မှာပင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံတစ်ခု ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် ရှည်လျားစွာ တွန်ကျူးလိုက်ရာ ရှောင်ဟော့နှင့် လင်းကျင်းမှလွဲ၍ ကျန်ရှိသော လူများနှင့် သားရဲများအားလုံး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြရသည်။ သင်းခွေချပ်နှင့် မြေခွေးနီလေးမှာမူ ကြောက်လန့်တုန်ရင်ကာ ခွေခေါက်နေကြတော့သည်။

“အဆင့်... အဆင့် ၃ ပါလား”

ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့မှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်မတတ် အံ့သြသွားကြသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပညာသင်ကြားလာခဲ့သော အလုပ်သင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း သားရဲတစ်ကောင် အဆင့် ၂ မှ အဆင့် ၃ သို့ တက်လှမ်းသွားသည်ကို သူတို့ တစ်ခါမျှ ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးခဲ့ကြပေ။

ယနေ့တွင်မူ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သာမန် အိမ်ကြက်တစ်ကောင် မဟုတ်ပါလား။ အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် ဤကြက်ကို ဘာမှမဟုတ်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ ဟန်ဒုန်းဆိုလျှင် စားပွဲပေါ်သို့ ရောက်လာမည့် ဟင်းတစ်ခွက်ဟုပင် ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါဆို ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဆင့်တက်သွားရတာလဲ။ အဆင့် ၃ အထိတောင်မှလေ။

သူတို့မှာ ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း လေးစားအားကျသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေနိုင်တော့သည်။

လင်းကျင်းကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။ ရွှေဝါလေးတွင် သွေးကတိကဝတ် မရှိသလို ပိုင်ရှင်လည်း မရှိပေ။ ဤကဲ့သို့သော သားရဲများ အဆင့်တက်ရန်မှာ ပိုမို ခက်ခဲလှသော်လည်း ရွှေဝါလေးမှာမူ အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ မြရောင်သွေးပိုးကောင်ကို စားသုံးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ သွေးကြောထဲရှိ ရွှေကျီးကန်းသွေးများကို နိုးထစေခဲ့ပြီး လင်းကျင်း၏ အကူအညီဖြင့် အဆင့်တက်ခြင်း အောင်မြင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့် ၃ သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သတ္တဝါမှာ သူ၏ အရွယ်အစားကို ပြောင်းလဲနိုင်ရုံသာမက ဓာတ်သဘာဝ စွမ်းအားများကိုလည်း ပိုမို ထိန်းချုပ်နိုင်လာသည်။ ထို့ပြင် ဉာဏ်ရည်မှာလည်း ပိုမို မြင့်မားလာပေလိမ့်မည်။

ရွှေဝါလေးမှာ မူလကတည်းက သာမန်သားရဲများထက် ပိုမို ပါးနပ်သည်။ သူ အဆင့်တက်ပြီးနောက်တွင် မည်သူမှာ သူ၏ ‘ကျေးဇူးရှင်’ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသွားသည်။ သူသည် လင်းကျင်းကို ကြည့်ကာ အတောင်ပံများ ခတ်၍ တွန်ကျူးလိုက်သည်။

သူ၏ အတောင်ပံ ခတ်လိုက်သဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေလှိုင်းမှာပင် အတော်လေး ပြင်းထန်လှသည်။

ထို့နောက် သူသည် မြေပြင်ကို ခြစ်လိုက်ရာ သူ၏ ထက်မြက်လှသော ခြေသည်းများအောက်တွင် ကွန်ကရစ် ကြမ်းပြင်မှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။ မီးလျှံဓားတစ်လက်ဖြင့် ပိုင်းလိုက်သကဲ့သို့ မီးတောက် အစင်းကြောင်းများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ရွှေဝါလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် သေးငယ်သွားပြီး သာမန်ကြက်တစ်ကောင် အရွယ်အစားသို့ ပြန်ရောက်သွားတော့သည်။ သူသည် အဆင့်မတက်ခင်ကအတိုင်း ခြံထဲတွင် အေးဆေးစွာ နေပူဆာလှုံနေပြန်သည်။ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှမှာ သူနှင့် ဘာမှ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင်။

အတော်ကြာမှ လုရှောင်ယုက စကားပြောနိုင်တော့သည်။

“ဒီကြက်က တကယ့်ကို စရိုက်ထူးခြားတာပဲနော်”

ရွှေဝါလေး၏ စရိုက်ကို လင်းကျင်းက သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်မူ ရွှေဝါလေး အဆင့်တက်သွားခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရွှေဝါလေးမှာ သူ၏ သားရဲ မဟုတ်သော်လည်း သူ့ကို ချစ်ခင်ပြီး အမြဲ တကောက်ကောက် လိုက်နေသဖြင့် သူ၏ သားရဲနှင့်ပင် မခြားပေ။

ဤကိစ္စမှာ ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားသဖြင့် လျောင်ကု၏ ခြံဝင်းမှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း စားဖိုမှူးကြီးမှာ တစ်ခွန်းမျှ မညည်းတွားပေ။ သူ၏ အဆိုအရ ‘ဒီလို အခိုက်အတန့်မျိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတာနဲ့တင် တန်လှပါပြီ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ကျောက်ရင်း၊ လုရှောင်ယုနှင့် ဟန်ဒုန်းတို့အတွက်မူ ထိတ်လန့်မှုများ ပြေပျောက်သွားပြီးနောက် လင်းကျင်းအပေါ် ထားရှိသော လေးစားမှုမှာ ပိုမို ကြီးမားလာတော့သည်။

ယခင်က ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့မှာ လင်းကျင်း၏ သားရဲ ရှောင်ဟော့မှာ အဆင့် ၃ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိခဲ့ကြသော်လည်း အထောက်အထား မရှိခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူတို့ သေချာသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟော့မှာ တကယ့်ကို အဆင့် ၃ သားရဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ရှောင်ဟော့သာမက လင်းကျင်း အိမ်မှာ မွေးထားသော ကြက်ကြီးမှာပင် အဆင့် ၃ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ သားရဲများကို ပြန်ကြည့်မိသည့်အခါ လင်းကျင်းနှင့် သူတို့အကြားရှိ အရည်အချင်း ကွာဟချက်ကို ပိုမို ခံစားလိုက်ရသည်။

အထူးသဖြင့် ဟန်ဒုန်းပင် ဖြစ်သည်။

ဟန်ဒုန်း၏ သားရဲမှာ ‘ချပ်ဝတ်ဝက်’ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တောဝက်မျိုးကွဲ တစ်မျိုးဖြစ်သဖြင့် အတော်လေး ရှားပါးသည်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ သူ၏ ကျောဘက်နှင့် ခြေလက်များပေါ်တွင် ထူထဲခိုင်မာသော အရေပြားများ ပါရှိသဖြင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသောကြောင့် ဤအမည် ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟန်ဒုန်း၏ ချပ်ဝတ်ဝက်မှာ အဆင့် ၁ သာ ရှိသေးပြီး ၎င်းကို မည်သို့ အဆင့်မြှင့်ရမည်ကို သူ မသိပေ။ ဟန်ဒုန်းသည် ယခင်က ထောက်ပံ့ရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သဖြင့် တုန်းဟယ်နှင့် ရင်းနှီးသည်။ တစ်ခါက သူသည် တုန်းဟယ်မှတစ်ဆင့် အကြီးအကဲ နန်ကို အဆင့်မြှင့်ရန် အကူအညီ တောင်းခဲ့ဖူးသည်။

အကြီးအကဲ နန်၏ အကဲဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အကြီးအကဲ ဝမ်ထက်ပင် သာလွန်သည်ဟု သတင်းကြီးသည်။

သားရဲ အဆင့်တက်ရန်အတွက် ဟန်ဒုန်းသည် တုန်းဟယ်ကို အကျိုးအမြတ်များစွာ ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် သူ ရရှိလိုက်သော အဖြေမှာ သူ၏ သားရဲကို အသစ် လဲလှယ်ရန် အကြံပြုချက်သာ ဖြစ်သည်။

ယနေ့တိုင် ထိုကိစ္စကို ဟန်ဒုန်း မှတ်မိနေသေးသည်။

တောဝက်မျိုးနွယ် သားရဲများမှာ မူလကတည်းက အလားအလာ သိပ်မရှိကြပေ။ အဆင့် ၁ အနေဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကောင်းမွန်ပြီး ဒေါသထွက်လာပါက ခြင်္သေ့ သို့မဟုတ် ကျားကိုပင် တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း အဆင့်မတက်နိုင်ပါက ဘာထူးမည်နည်း။

သို့သော် ဟန်ဒုန်းသည် သူ၏ ချပ်ဝတ်ဝက်ကို ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘယ်တော့မှပင်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က ဟန်ဒုန်းကို ကယ်တင်ရန်အတွက် သူ၏ ချပ်ဝတ်ဝက်မှာ မြွေဆိုး ကိုက်ခံခဲ့ရသည်။ ထိုမတော်တဆမှုကြောင့် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်များကို မဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သဖြင့် အတွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးကာ အဆင့်တက်ရန် လမ်းစများအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ဟန်ဒုန်းမှာ သာမန်မိသားစုမှ လာသူဖြစ်ပြီး ပါရမီမှာလည်း သာမန်သာ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရာရာတွင် စေ့စပ်သေချာပြီး လူများကိုလည်း အမြဲ မျက်နှာချိုသွေးခဲ့ရသည်။ အခက်အခဲများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှသာ အလုပ်သင် အကဲဖြတ်မှူး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် တောက်ပသော အနာဂတ်အတွက် လက်တွေ့ဘဝကို အရှုံးပေးကာ ဂုဏ်သိက္ခာကို စွန့်လွှတ်နိုင်သော်လည်း သူ၏ သားရဲကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ စွန့်လွှတ်မည်မဟုတ်ဟု ကျိန်ဆိုထားသည်။

၎င်းကြောင့် သူ၏ ဘဝမှာ အောင်မြင်မှု မရှိဘဲ သာမန်ကာလျှံကာသာ ဖြစ်နေမည် ဆိုလျှင်ပင် သူ လက်ခံသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဝက်ကလေးသာ မရှိလျှင် ဟန်ဒုန်းမှာ သေဆုံးသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

တုန်းဟယ်သည် ဟန်ဒုန်းကို လူအတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဤတာဝန်ကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဟန်ဒုန်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ သူ ထင်သလို မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ရင်းနှင့် လုရှောင်ယုတို့၏ သားရဲများမှာ အဆင့် ၂ များ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ဟန်ဒုန်း၏ ရင်ထဲ၌ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ သန်းလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ သားရဲများကို အဆင့်တက်အောင် လင်းကျင်းက ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူအတစ်ယောက်ပင် သိနိုင်သည်။ ယခုအခါ ကြက်ဖကြီး အဆင့်တက်သွားသည့် အံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းကိုပါ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဟန်ဒုန်းမှာ သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှ မဆိုင်းမတွဘဲ လင်းကျင်း၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လိုက်တော့သည်။

“ဆရာကြီးလင်း... ဟန်ဒုန်းမှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်”